Bitcoin Solo Οδηγός εξόρυξης CGMiner among Up BTC Rank Check εγγραφής Πότε θα ξεκινήσει η Butcoin Futures Bitcoin Price Peak Με τις bitcoins που πραγματικά κερδίζετε Όταν η φούσκα bitcoin σκάει Bitcoin γραμμένο σε ποια γλώσσα μακρά bitcoin Καλή bitcoin εμπορικά βιβλία bitcoin Reddit bitcoin Διαχείριση κεφαλαίων που αγοράζει bitcoin σε ποια χώρα bitcoin νόμιμη τι σημαίνει bitcoin για το μέλλον Bitcoins Minen για ανδρείκελα Στοίχημα με Ο Bitcoin θα αντικαταστήσει το δολάριο Μπορείτε Κόστος συναλλαγής Πώς να καταθέσετε Bitcoin στους φόρους Βαθμολογία Bitcoin στο Πακιστάν σήμερα Κορυφαίοι τρόποι να κερδίσετε bitcoin Δεν υπάρχουν κωδικοί μπόνους κατάθεσης bitcoin καζίνο εταιρείες που παράγουν bitcoin Αποστολή Bitcoin Τιμή χρυσού bitcoin μετά από πιρούνι Χρησιμοποιώντας το Amazon στο δικό μου Bitcoins Bitcoin μετρητά σήμερα προβλέψεις Αγοράζοντας μεγάλες ποσότητες bitcoin BTC Lights John Lewis Ενσύρματη κατανάλωση ενέργειας Bitcoin Διαμόρφωση Δεν παίρνω την εξόρυξη bitcoin Bitcoin Trading Master Game πιο Cryptocurrency Bitcoin συζήτηση ομάδας Δίκτυο αστραπής Bitcoin Twitter Πώς επηρέασε ο Bitcoin στον κόσμο Γιατί ο BTC dating club Duncraig Australia to purchase 性交友网站 苗栗縣 спонсор Новосибирск ищет девушку بهترین سایت های دوستیابی رایگان ساكزایران
Τελευταία Νέα
Κερδίστε προσκλήσεις για την παράσταση «Κάντω Τζαβέλλα» (Ηλιούπολη) Στις φυλακές της Τρίπολης ο Πέτρος Φιλιππίδης «Ιχνευταί»: Είδα την παράσταση, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού Είδα το «Γάλα, αίμα», σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα Είδα την «Κρεουργία», σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα Το 5ο Φεστιβάλ Δωδώνης ξεκινά! Πέθανε η σπουδαία του θεάτρου μας, Μάγια Λυμπεροπούλου «Χορείες Χώρων»: Για δύο παραστάσεις στην Αρχαία Κόρινθο «Το Ταξίδι»: Η μικρή Αμάλ φτάνει στην Ελλάδα Το Μέta-μπουλούκι είναι μια παράσταση που γεννιέται και πεθαίνει την ίδια στιγμή Κερδίστε προσκλήσεις για την παράσταση «Ανθισμένες Μανόλιες» Κερδίστε προσκλήσεις για την παράσταση «Κάντω Τζαβέλλα» στη Νίκαια Είδα «Το σχολείο των γυναικών», σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου Πέθανε ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιώργος Μεσσάλας Η Εύα Διαμαντή Μας Γράφει Γι' Αυτό Που Την Καίει
 
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Είναι δημοσιογράφος και φιλόλογος. Τελείωσε τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, το Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και έκανε μεταπτυχιακό πάνω στο θέατρο. Πού τη χάνεις, πού τη βρίσκεις, σε κάποια παράσταση της πόλης θα είναι. Της αρέσουν οι συνεντεύξεις - συναντήσεις, που της επιτρέπουν να γνωρίσει ένα κομμάτι των ανθρώπων από κοντά.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

 

Στο «Σχολείο γυναικών», ο Μολιέρος έβαλε στο στόχαστρο την ηθική και κοινωνική υποκρισία της εποχής του, παίρνοντας θέση σ' ένα καυτό ζήτημα της εποχής του, τη δημιουργία οικογένειας. Το θέμα του έργου δεν είναι άλλο από το ζήτημα του γάμου και ιδιαίτερα της επιλογής συζύγου.

Ο μεγάλος κωμικός προκάλεσε σκάνδαλο, λοιδορώντας τις κρατούσες αντιλήψεις, που αναγνώριζαν μόνο στον άνδρα (πατέρα ή σύζυγο), το αποκλειστικό δικαίωμα της επιλογής. Στο έργο του ο Γάλλος συγγραφέας τονίζει μέσα από τα κωμικά επεισόδια ότι κανένα απομονωμένο μοναστήρι, καμιά ηθικοπλαστική εκπαίδευση και καμιά απαγόρευση ή περιορισμός δεν μπορούν να σταματήσουν την ελεύθερη βούληση.

 To Sxoleio ton gynaikon2

Η υπόθεση είναι απλή: Ο Αρνόλφο, ένα γεροντοπαλίκαρο που θέλει να παντρευτεί αλλά τρέμει στην ιδέα ότι θα τον απατήσει η γυναίκα του. Φοβικός και μισογύνης υιοθετεί ένα τετράχρονο κορίτσι, φροντίζοντας να μεγαλώσει μέσα στη θρησκοληψία και στον τρόμο της αμαρτίας, ώστε να μπορέσει κάποια στιγμή εκείνος, ήσυχος να το παντρευτεί. Η ζωή, όμως, του χαλάει όλα τα σχέδια. Η Αγνή, τρομοκρατημένη από τον αυστηρό και απόμακρο κηδεμόνα της, θα ερωτευτεί τον πρώτο νεαρό, που θα γνωρίσει, τον Οράτιο. Εκείνος θα καταφέρει να την «ξυπνήσει». Η κοπέλα επαναστατεί και ακολουθεί την έρωτά της.

 Το έργο ανέβηκε το 1663 με τον ίδιο τον Μολιέρο στον ρόλο του Αρνόλφου και ξεσήκωσε θύελλες στη συντηρητική κοινωνία της εποχής του. Είναι η πρώτη από τις κωμωδίες του, όπου το κλασικό πρότυπο του εξαπατηθέντος συζύγου (σύνηθες θέμα στα έργα του Μολιέρου), αποκτά τραγικό ύφος μέσα από τη μοναξιά του ανθρώπου που κατατρύχεται από ιδεοληψίες, εμμονές και έναν βαθύ ναρκισσιστικό πυρήνα.

 to sxoleio ton gynaikongiorgos santamouris 02 gallery

Ο Έκτορας Λυγίζος επιλέγει το συγκεκριμένο έργο, που έχει στιγματίσει με τη σκηνοθεσία του ο Λευτέρης Βογιατζής (2004), αναλαμβάνοντας τον ρόλο του Αρνόλφο, με την Αγγελική Παπούλια (Αγνή) και τον Νίκο Κουρή (Οράτιο). Ο τελευταίος βρέθηκε και ανάμεσα στο κοινό της παράστασης.

Ο σκηνοθέτης, έχοντας ως βάση του τη σπουδαία μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη, που είχε δουλευτεί πρώτη φορά για εκείνη την παράσταση στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, πριν 17 χρόνια. Η παράστασή του Λυγίζου υπηρετεί αλλά και εμπνέεται από αυτή την έμμετρη λυρική και ποιητική απόδοση του μολιερικού έργου.

Μεγάλη επιτυχία του σκηνοθέτη είναι ο τρόπος με τον οποίο ο λόγος των ηθοποιών άλλες φορές πηγάζει και άλλες εκπορεύεται από τη μουσική και το γενικότερο ηχητικό περιβάλλον. Μια εξαιρετική δουλειά του The Boy -που είναι παρών στη σκηνή καθόλη τη διάρκεια της παράστασης- και ερμηνεύει τον ρόλο του Ανρίκ.

Οι ηθοποιοί χρησιμοποιούν από νταϊρέδες και ζίλες μέχρι σαξόφωνα και τρομπέτες με εξαιρετική επιτυχία. Ο ίδιος ο Έκτορας Λυγίζος, απολαυστικός στον ρόλο του Αρνόλφου, με μια μπακέτα ανά χείρας, έδινε το σύνθημα για την κάθε σκηνή.

Τα κωμικά επεισόδια της παράστασης μοιάζουν περισσότερο κοντά στην κομέντια ντελ άρτε και τη φάρσα της εποχής του Μολιέρου που δύσκολα αγγίζει τον σημερινό θεατή.

Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι είδαμε μια καλοκουρδισμένη παράσταση, με όραμα και δουλειά συνόλου αλλά όχι μια κωμωδία. Η παράσταση δεν είχε γέλιο, είχε χιούμορ και μάλιστα έξυπνο χιούμορ, αποφεύγοντας τους σκοπέλους της υπερβολής.

to sxoleio ton gynaikonmichalis kloukinas 05 gallery 

Σε ρόλους του αντίθετου φύλου, η Ευαγγελία Καρακατσάνη και ο Γιάννης Κλίνης δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό επί σκηνής, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι έχουμε πολλά να περιμένουμε από αυτούς. Μια σκηνοθετική επιλογή που καυτηριάζει το φύλο ως κοινωνική κατασκευή. 

Με εντυπωσιακή σκηνική ενέργεια και όλα τα εκφραστικά της μέσα σε εγρήγορση, η Σοφία Κόκκαλη πείθει στον ρόλο της παιδούλας Αγνής.

Πολύ καλοί και οι νεότεροι της παράστασης Άρης Μπαλής και Κωνασταντίνος Ζωγράφος. Στη σκηνή του Χώρου Δ της Πειραιώς 260, και η Εύα Βλασσοπούλου, εδώ και χρόνια βοηθός σκηνοθέτη του Έκτορα Λυγίζου.

 to sxoleio ton gynaikonmichalis kloukinas 04 gallery

Αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής ήταν το εντυπωσιακό σκηνικό της Κλειώς  Μπομπότη-αυτή τη φορά βοήθησε στην εξέλιξη της δράσης σ’ αντίθεση με το «Σώσε»- φωτισμένο ατμοσφαιρικά από τον Δημήτρη Κασιμάτη. Ένα τεράστιο χωνί ή εσωτερικό μουσικού οργάνου που έβριθε συμβολισμών και πάνω στο οποίο ισορροπούσαν μοναδικά οι ηθοποιοί, εκμεταλλευόμενοι κάθε του πτυχή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εμφάνιση της Αγνής με ροζ φόντο που παραπέμπει τόσο στην κοριτσίστικη αθωότητα όσο και στο αιδοίο.

 Συνολικά, έχοντας παρακολουθήσει όλες τις δουλειές του Έκτορα Λυγίζου, τολμώ να πω ότι ήταν η καλύτερή του παράσταση, με τον ίδιο απολαυστικό στον πρωταγωνιστικό ρόλο και όλο τον θίασο δουλεμένο στις λεπτομέρειες. Ευχής έργον θα ήταν να έχει και συνέχεια.

Παραμένει δε εντυπωσιακό, αποδεικνύοντας τη σπουδαιότητα του κλασικού έργου του Μολιέρου, το γεγονός ότι μια ιστορία γυναικείας καταπίεσης του 17ου αιώνα είναι εκκωφαντικά παρούσα στα χρόνια μιας υποτιθέμενης εξέλιξης, με τις  γυναικοκτονίες να δείχνουν ότι μάλλον «Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ, Κεμάλ».

 

φωτογραφίες: Michalis Kloukinas

 

«Το σχολείο των γυναικών» παρουσιάστηκε στην Πειραιώς 260, Χώρος Δ από τις 17 έως τις 20 Ιουλίου 

 

Μπορεί να ξεκίνησε για λίγες παραστάσεις στην Ιερά Οδό πριν πέντε χρόνια αλλά, η «Ταράτσα του Φοίβου» κατάφερε να γίνει talk of the town και να φτάσει αισίως τα πέντε της χρόνια αυτό το καλοκαίρι, συνεχίζοντας με sold out παραστάσεις για δεύτερη χρονιά στο Άλσος.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι ένας εξαιρετικός οικοδεσπότης και αυτή την πενταετία έχει φιλοξενήσει και τραγουδήσει μαζί με σχεδόν όλους τους εκπροσώπους του ελληνικού πενταγράμμου.

Η παράσταση μοιάζει με γιορτή, μ’ ένα πανηγύρι που ξεκινάει από τα ευφάνταστα σκηνικά (Μανόλης Παντελιδάκης), και τα εντυπωσιακά κοστούμια (Ιωάννα Τσάμη), και φτάνει σε επιθεωρησιακά νούμερα, σκετσάκια, μιμήσεις και stand up και, φυσικά τραγούδι, όλα με τις σκηνοθετικές οδηγίες του Άγγελου Τριανταφύλλου.

Μαζί με τον Φοίβο στη φετινή του ταράτσα ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους οι: Θανάσης Αλευράς, Νεφέλη Φασούλη, Βύρων Θεοδωρόπουλος, IdrKayne και Φοίβος Ριμένας. Με τον πρώτο να ξεχωρίζει και να αναδεικνύεται, αναμφισβήτητα, ο σταρ της βραδιάς.

 

 

taratsa foivos texnes plus

 

 Ο Θανάσης Αλευράς είναι ένας σπάνιος καλλιτέχνης, ένα πολύπλευρο ταλέντο που δεν χορταίνεις να παρακολουθείς. Ο μονόλογός του για τη Λίνα Μενδώνη, η Νατάσσα Μποφίλιου, η Γιάννα Αγγελοπούλου, η Ελένη Σταμίρη αλλά κυρίως η Βίκυ Φλέσσα του, κερδίζουν το γέλιο του κόσμου άμα τη εμφανίσει.

Κατά τ’ άλλα, το σόου πάσχει από κάποιες ανορθόδοξες μεταβάσεις από το ένα νούμερο στο άλλο και μοιάζει σαν απλώς να ήθελε να τα χωρέσει όλα, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Το τραγούδι, σίγουρα, δεν είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής στην ταράτσα του Φοίβου, με τον ίδιο να επαναλαμβάνει τις πέντε επιτυχίες του.

Τα κείμενα από την άλλη, μπορεί να είναι επίκαιρα και σε πολλά σημεία να βγάζουν γέλιο- ναι, περνάς ωραία- αλλά δεν είναι τολμηρά. Το μαχαίρι δεν φτάνει στο κόκαλο και όταν ζούμε σ’ αυτές τις εποχές, αυτή η ατολμία γίνεται ακόμη πιο έντονη και τελικά στοιχίζει στο τελικό αποτέλεσμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο μπούμαν με τη σημαία της Παλαιστίνης... Αν κανείς αποφασίσει να σχολιάσει ένα τόσο βαθύ και πολιτικό ζήτημα, νομίζω πως πρέπει να το κάνει ουσιαστικά.

Σε κάθε ταράτσα, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, υπάρχουν κάποιοι guest καλλιτέχνες που μαζί με τον Φοίβο τραγουδούν την τελευταία ώρα του τρίωρου σόου. Για την Πέμπτη 15 Ιουλίου είχε ανακοινωθεί ένα αφιέρωμα στον Θάνο Μικρούτσικο με τον Θύμιο Παπαδόπουλο, τη Ρίτα Αντωνοπούλου και τον Χρήστο Θηβαίο.

Όπως χαρακτηριστικά είπε η Ρίτα Αντωνοπούλου: «Για τον Θάνο υπάρχει μόνο ένας χρόνος σ’ ό,τι τον αφορά, ο Ενεστώτας», και πράγματι, όλοι όσοι τον παρακολουθούσαμε τα τελευταία χρόνια, ήταν σαν εκείνη τη ζεστή βραδιά στο Άλσος να τον βλέπαμε εκεί. Τόσο όταν ο Θύμιος Παπαδόπουλος έκανε τον γύρο της σκηνής με το σαξόφωνό του και ήταν σαν να ακούγαμε νοερά τη φωνή του Θάνου να ενθαρρύνει τον κόσμο να τον χειροκροτήσει, όσο και όταν η Ρίτα Αντωνοπούλου τραγουδούσε το «Μηδέν» και εκείνος σηκωνόταν από το πιάνο και την χόρευε. Γιατί ο Θάνος Μικρούτσικος δεν ήταν ένας συνθέτης απόμακρος στο πιάνο του. Έπιανε πάντα τον σφυγμό του κοινού, έκανε με κάθε ευκαιρία χιούμορ και δεν είχε κανένα ταμπού να γίνει και ένας απολαυστικός διασκεδαστής.

Σίγουρα, αυτό που παρακολουθήσαμε δεν ήταν ένα αφιέρωμα στον μεγάλο συνθέτη, αλλά μάλλον κάποιοι αγαπημένοι συνεργάτες που μοιράστηκαν με το κοινό της ταράτσας μερικά αγαπημένα τραγούδια του. Σίγουρα τα πολιτικά τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου δεν ήταν ταιριαστά με το πνεύμα της ταράτσας, και μάλλον θα έπρεπε να αναδιαμορφωθεί διαφορετικά η βραδιά. Παρ’ όλα αυτά, οι ερμηνευτές του έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και χάρισαν στο κοινό ωραίες στιγμές που δεν θύμιζαν σε τίποτα μνημόσυνο αλλά περισσότερο μια γιορτή.

 

 

«Ο ΙΔΟΜΕΝΕΑΣ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ» Παράσταση βασισμένη στο θεατρικό έργο του ROLAND SCHIMMELPFENNIG «ΙΔΟΜΕΝΕΑΣ» και στην όπερα του Μότσαρτ “Idomeneo”

Ο μύθος: Ο Ιδομενέας, βασιλιάς της Κρήτης επιστρέφοντας από την Τροία πέφτει σε θύελλα και υπόσχεται στον Ποσειδώνα να θυσιάσει το πρώτο ζωντανό πλάσμα που θα συναντήσει στην ακτή της πατρίδας του. Αυτός είναι ο γιος του. Θα εκπληρώσει ο Ιδομενέας τη θυσία;

Ο Μάξιμος Μουμούρης και η Βίκυ Βολιώτη φωτίζουν τις συνέπειες της ανθρώπινης βούλησης όταν αυτή εναντιώνεται στις επιταγές των θεών, ταξιδεύοντας μέσα από διαφορετικούς μύθους που απαιτούν θυσίες. Μυθικά πρόσωπα, όπως ο Ναύπλιος, ο Παλαμήδης, η Ηλέκτρα, ο Οδυσσέας, ζωντανεύουν με μοναδικό σκηνικό το φυσικό τοπίο, το φεγγάρι κι ένα πιάνο με ουρά… Ο μουσικός Θοδωρής Ιωσηφίδης συνοδεύει τους ηθοποιούς με άριες από την όπερα του Μότσαρτ Idomeneo, πρελούδια του Σοπέν και μινιατούρες του Προκόφιεφ.

«Είναι εγκληματικό να σκοτώνουμε το θύμα, επειδή είναι ιερό, αλλά το θύμα δε θα ήταν ιερό αν δεν το σκοτώναμε.»

Και οι μύθοι συνεχίζονται...

Συντελεστές Σύνθεση κειμένων – σκηνοθεσία: Έφη Ρευματά

Φωτισμοί: Δημήτρης Μπαλτάς Βοηθός σκηνοθέτη: Βάσια Χρονοπούλου

Παραγωγή: Apparatus Οργάνωση παραγωγής: Μάνθα Καραδήμα

Ηθοποιοί: Μάξιμος Μουμούρης, Βίκυ Βολιώτη Πιάνο: Θοδωρής Ιωσηφίδης

Ημέρες παραστάσεων: 19 και 20 Αυγούστου 2021

Ώρα έναρξης: 21:00 Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά

Τόπος: Αρχαίο θέατρο Ορχομενού Αρκαδίας

Η παράσταση παρουσιάζεται στο πλαίσιο του θεσμού ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ -Πρόγραμμα 2021-, του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αναλυτικό πρόγραμμα και προκρατήσεις θέσεων στο digitalculture.gov.gr

Χρήσιμες πληροφορίες:

Οι εκδηλώσεις προσφέρονται δωρεάν από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Είναι υποχρεωτική η προκράτηση θέσης.

Για περισσότερες πληροφορίες συμβουλευτείτε την ιστοσελίδα: https://digitalculture.gov.gr/

Σημειώνουμε ότι οι θεατές θα πρέπει να τηρούν τις οδηγίες και συστάσεις της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων COVID-19 του Υπουργείου Υγείας για την ασφαλή προσέλευση στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία, σύμφωνα με τις ισχύουσες Κ.Υ.Α..

Για λόγους ασφαλείας και για την αποφυγή καθυστερήσεων και συνωστισμού, συνιστάται η έγκαιρη προσέλευση, 1 – 1,5 ώρα πριν από την έναρξη της εκδήλωσης.

Μετά την έναρξη, η είσοδος δεν θα επιτρέπεται.

Η χρήση μη ιατρικής μάσκας είναι απαραίτητη καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Την «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» του Ευριπίδη που διδάχθηκε, πιθανότατα, μεταξύ 414-412 π.Χ. (δεν είναι επιβεβαιωμένη η χρονολογία), επέλεξε για την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα στο αργολικό θέατρο ο ταλαντούχος Γιώργος Νανούρης.   

Το έργο είναι προγενέστερο της  «Ιφιγένειας η εν Αυλίδι» που παίχτηκε μετά τον θάνατο του Ευριπίδη, παρόλο που προηγείται σαν μύθος. Η «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» είναι ένα από τα πιο τεχνικά έργα του Ευριπίδη με πάρα πολλές πληροφορίες για όλες τις δυστυχίες της γενιάς των Ατρειδών, ενώ έχει χαρακτηριστεί από τους μελετητές  μελόδραμα, τραγι-κωμωδία ακόμα και  θρίλερ με αστυνομική πλοκή. Σκέψεις που με την πρώτη κιόλας ανάγνωση διαφαίνονται.   

Άξιο μνείας είναι το γεγονός πως από το έργο απουσιάζει η τραγική κορύφωση, δεδομένου πως δεν υπάρχει κάποιος ήρωας που να φτάνει σε ακραία τραγική στιγμή.  

Εδώ είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου τη διαφορά του «δραματικού»  και του «τραγικού»: μια διαφορά, όχι μόνο, ποιότητας  και έντασης συναισθήματος  αλλά κυρίως διαφορά κατηγορίας και φύσης. Το τραγικό μας οδηγεί σ’ άλλη θεώρηση των πραγμάτων, το δραματικό μας οδηγεί στη συμπόνια ή έστω στη συμπάθεια. Το τραγικό αφορά θεμελιώδη υπαρξιακά συμβάντα, ενώ αντίθετα το δραματικό αφορά πάντα το συναίσθημα της λύπης.   

Ένας επιπλέον σκόπελος, γενικότερα στα έργα Ευριπίδη, συναντάται στα χορικά, τα οποία σε αντίθεση με αυτά του Αισχύλου και του Σοφοκλή, δεν συνάδουν με την εξέλιξη του έργου αλλά εμπνέονται γενικότερα  από τους ήρωες και  βρίθουν λυρισμού.  Παράλληλα, σε αρκετά σημεία των διαλόγων το τραγικό εμπλέκεται με το κωμικό στοιχείο που φλερτάρει έντονα με την ειρωνεία.   

Αν στη συζήτηση εμπλέξουμε και τη φιλοσοφική σκέψη του πιο βαθυστόχαστου τραγικού ποιητή, όπως αναγνωρίζεται ο Ευριπίδης, αλλά και την αναζήτηση της ουσίας του θεού και την πραγματικότητα, όπου ο διώκτης του ανθρώπου δεν είναι  κάποια θεϊκή δύναμη αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος, αυτό τον αναγάγει στον πρώτο μεγάλο αιρετικό.   

lena ifigeneia texnes plus

Γεγονός που στο συγκεκριμένο έργο βλέπουμε μέσα από την κριτική στάση του ποιητή που έντεχνα περνά τις ιδέες του μέσα από τα λόγια τις Ιφιγένειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο  Ευριπίδης δεν μπορεί να δεχθεί τις ανθρωποθυσίες ως απαίτηση της θεάς και γι’ αυτό απομακρύνει την ιστορία από την Ελλάδα και την μεταφέρει σε μια βάρβαρη χώρα.   

Ο Γιώργος Νανούρης, έχοντας όλα αυτά και  σίγουρα πολλά περισσότερα στο μυαλό του, προσέγγισε το έργο του Ευριπίδη με σεβασμό, αποφεύγοντας περιττούς εντυπωσιασμούς και σκηνοθετικά τερτίπια, προσπαθώντας να εστιάσει στον λόγο και στα έξι αριστοτελικά στοιχεία της τραγωδίας (μύθος, ήθος, διάνοια, λέξις, μέλος και όψις). 

Έκανε το πιο απλό και σημαντικό, που σε λίγο θα ξεχάσουμε στην Επίδαυρο, ήτοι εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη θυμέλη, τη βάση του βωμού, που σε πολλές παραστάσεις εξαφανίζεται από σκηνοθετική άποψη.  

Παρά τις καλές προθέσεις, όμως, η σκηνοθετική του γραμμή τον οδήγησε σ’ ένα μάλλον ακαδημαϊκό ανέβασμα, χωρίς ξεκάθαρο στίγμα.  

Επιπλέον, έχω την αίσθηση, παρακολουθώντας την παράσταση από το άνω διάζωμα, ότι περισσότερο δημιούργησε μια ατμοσφαιρική παράσταση, ένα δράμα δωματίου, το οποίο δύσκολα στέκεται στην Επίδαυρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το γεγονός ότι κάποιοι από τους στίχους δεν ακούγονταν στο πάνω μέρος του θεάτρου.  

Όπως ο ίδιος ο Ευριπίδης υποστηρίζει στον  Ιππόλυτο: «Οὐ ταὐτὸν εἶδος φαίνεται τῶν πραγμάτων πρόσωθεν ὄντων ἐγγύθεν θ᾽ ὁρωμένων»  (Τα πράγματα δεν φαίνονται  ίδια όταν τα κοιτάμε από μακριά και όταν τα κοιτάμε από κοντά). Όταν, λοιπόν, σκηνοθετεί κάποιος  στην Επίδαυρο, μήπως θα πρέπει να έχει στο νου του και τον τελευταίο θεατή  στο άνω διάζωμα;  

ifigeneia nanouris2 texnes plus

Ο Γιώργος Νανούρης αντιμετώπισε τον χορό με την  χορωδιακή  του διάσταση, σαν μέλη ενός  τελετουργικού, αξιοποιώντας στο έπακρο την κορυφαία, και εξαιρετική, Κίττυ Παϊταζόγλου, που ήταν επιφορτισμένη με σχεδόν όλους τους στίχους που στην τραγωδία απαγγέλουν οι 15 Ελληνίδες υπηρέτριες. 

Εδώ, τα υπόλοιπα πέντε κορίτσια (Νικόλ Κουνενιδάκη, Μαρία Κωνσταντά, Άννα Κωνσταντίνου, Δανάη Πολίτη, Βιβή Συκιώτη και Αρετή Τίλη), με φοβερή ακρίβεια -φαίνεται η σκληρή δουλειά που έχουν κάνει με τον  Άγγελο Τριανταφύλλου που υπογράφει τη μουσική στην παράσταση- γίνονται η μοναδική μουσική (μέλος) της παράστασης. Επιλογή που σε πολλές σκηνές λειτουργεί εξαιρετικά, όπως για παράδειγμα στο Β΄ Στάσιμο, σε συνδυασμό με τη λυρική μετάφραση του Γιώργου Ιωάννου, ενώ  σ’ άλλες καταλήγει σ’ ένα ατελείωτο μοιρολόι ή υποσκιάζει τους πρωταγωνιστές.  

kitty texnes plus

Το μεγαλύτερο αγκάθι της παράστασης ήταν η έλλειψη μιας ενιαίας υποκριτικής γραμμής, που μοιραία οδήγησε στην έλλειψη σκηνικής επικοινωνίας. 

Η δυνατή ομάδα των ηθοποιών του (Λένα Παπαληγούρα, Μιχάλης Σαράντης, Νίκος Ψαρράς, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης  και  Προμηθέας Αλειφερόπουλος), μοιάζουν ο καθένας να αξιοποιεί όλες τις δυνάμεις που έχει στη φαρέτρα του, παίζοντας όμως μόνος του. Διαφορετικοί τονισμοί, πολλές αμήχανες κινήσεις και ανώφελες ερμηνευτικές εκρήξεις είναι μερικά από τα αποτελέσματα αυτής της έλλειψης.  

Συνεπέστερος από όλους μοιάζει ο Πυλάδης του Προμηθέα Αλειφερόπουλου, δουλεμένος στις λεπτομέρειες, συμμετέχει ακόμη και στις σκηνές που δεν εκφέρει  λόγο και καταφέρνει να δημιουργήσει μια ενδιαφέρουσα σχέση και με τον Ορέστη του Μιχάλη Σαράντη. Ίσως και η μόνη σκηνή  της παράστασης, στον Πρόλογο του έργου, όπου δύο χαρακτήρες επικοινωνούν πραγματικά.  

Ο τελευταίος, έστω κι αν υπάρχουν στιγμές που μοιάζει αμήχανος σκηνικά, με υπερβολικές σωματικές εξάρσεις, στη συνολική του ερμηνεία έχει θετικό πρόσημο.  

 aleiferopoulos sarantos

Η Λένα Παπαληγούρα είναι παλιά γνώριμη με την Ιφιγένεια, ξεκινώντας ως μέλος του χορού πριν δέκα χρόνια στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Θ. Μουμουλίδη, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο πριν τέσσερα χρόνια στην ίδια τραγωδία, σε σκηνοθεσία  Χειλάκη - Δούνια και, έχοντας ενδιάμεσα την εμπειρία του μονολόγου της «Ιφιγένειας» του Ζαν Ρενέ Λεμουάν. Φαίνεται, λοιπόν, να γνωρίζει καλά την ηρωίδα της, χωρίς όμως να να την πάει ένα βήμα μπροστά.  

Ορέστης και Ιφιγένεια δεν καταφέρνουν  με τη σκηνική τους σύζευξη να αναδείξουν  τον πυρήνα όλων των θεμάτων της τραγωδίας -την αδελφική αγάπη, τον νόστο για την πατρίδα κ.λπ. - που βρίσκεται στην τραγική αναγνώριση των δύο αδελφών στο Β΄ επεισόδιο. Έτσι, το μοτίβο της αναγνώρισης  δεν επιτυγχάνει να συγκινήσει τους θεατές, δημιουργώντας παράλληλα μια προβληματική στην ομαλή εξέλιξη της δράσης.  

ifigeneia en tavrois 4

Τόσο ο  αγγελιοφόρος, όσο και ο αγελαδάρης  του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη  δεν καταφέρνουν να μεταφέρουν τις εικόνες από τις αφηγήσεις τους στο κοίλον.  

Αξιοπρεπής, αλλά όχι σπουδαία, η θεά Αθηνά της Χάρις Αλεξίου.  

Ο Θόας του Νίκου Ψαρρά φέρει μια σκηνική ζωντάνια και καταφέρνει να αποδώσει και τις κωμικές πλευρές αλλά και εκείνος δεν συνδιαλέγεται ουσιαστικά  με τους υπόλοιπους του θιάσου, με εξαίρεση στην έξοδο, όταν απειλεί τις παρθένες του χορού.  

alexiou 2texnes plus

Το σκηνικό της Μαίρης Τσαγκάρη ήταν μάλλον αδιάφορο, υπηρετώντας τη λιτή γραμμή της σκηνοθεσίας. Αντίθετα τα κοστούμια της Ιωάννης Τσάμη συμπλήρωναν την εικαστική εικόνα της θρησκευτικής μυσταγωγίας.  

Τα ζεστά φώτα του Αλέκου Γιάνναρου ήταν εναρμονισμένα στο πλαίσιο της μυσταγωγικής ατμόσφαιρας.  

Συνολικά, πρόκειται για ένα ανέβασμα που προσπαθώντας, μάλλον, να αποφύγει νεοτερισμούς και να ακολουθήσει τον δρόμο της λιτότητας, αποτυγχάνει να σταθεί στο μεγάλο θέατρο της Επιδαύρου, κάνοντας  τον πιο έμπειρο θεατή να αναρωτιέται τι έχει να προσθέσει η συγκεκριμένη ακαδημαϊκή ανάγνωση του σκηνοθέτη στην παραστασιολογία της «Ιφιγένειας η εν Ταύροις» αλλά και γιατί τόσο έμπειροι ηθοποιοί πέφτουν στην παγίδα των ευκολιών τους. 

Η «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη παρουσιάστηκε για 3 παραστάσεις στην Επίδαυρο (3,4 και 5 Ιουλίου), και θα συνεχίσει την περιοδεία της ανά την Ελλάδα. 

 

 

 

Διαβάστε επίσης:

Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος Βρέθηκε, Ντυμένος Τσολιάς, Να Παίζει Σ' Ένα Άδειο ΡΕΞ, Την Ημέρα Που Συνελήφθη Ο Λιγνάδης

 

 

Λένα Παπαληγούρα: «Όλοι Οι Ηθοποιοί Γνωρίζουμε Τι Έχουμε Καταφέρει Σε Μια Παράσταση, Δεν Χρειαζόμαστε Τις Κριτικές»

 

Κίττυ Παϊταζόγλου: «Στην Ελλάδα Τα Πράγματα Γίνονται Από Ενθουσιασμό, Λαχτάρα Και Με Πολύ Προσωπικό Κόστος»

Γιώργο Νανούρη, Γιατί Γκρέμισες Το Θέατρο Αποθήκη;

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου

Τη θυμάμαι σε μια από τις πρώτες της παραστάσεις, που συνέπεσε με τα πρώτα χρόνια μου στη δημοσιογραφία. Ήταν μια περφόρμανς του Μπάμπη Γαλιατσάτου με τίτλο «All yesterday's parties». Ένα χρόνο αργότερα κλέβει την παράσταση στη «Μητέρα του σκύλου», που σκηνοθέτησε ο Νικίτας Μιλιβόγεβιτς στο Εθνικό Θεάτρο. Έκτοτε, η Ηρώ Μπέζου έχει ακολουθήσει μια αξιοζήλευτη θεατρική αλλά και κινηματογραφική διαδρομή και το 2019 κερδίζει, ίσως καθυστερημένα, το θεατρικό βραβείο «Μελίνα Μερκούρη».

 Παιδί διάσημων ηθοποιών, η Ηρώ κατάφερε να ακολουθήσει τη δική της ξεχωριστή πορεία και να αποδείξει ότι πολλές φορές το μήλο όχι μόνο πέφτει κάτω από τη μηλιά, αλλά φτάνει και λίγο παραπέρα, καρποφορώντας νέους ζουμερούς καρπούς.
 
Αυτή την περίοδο, βρίσκεται στην Μεγαλόνησο, όπου θα κάνει πρεμιέρα με τον «Προμηθέα Δεσμώτη» σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, μια συμπαραγωγή του Θεάτρου Πορεία με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης. Η ίδια ερμηνεύει την Ιώ και από τη γεύση που πήραμε οι δημοσιογράφοι από μια ανοιχτή πρόβα της παράστασης, οι προσδοκίες μας έχουν φτάσει ήδη πολύ ψηλά.
 
 Η Ηρώ μου μίλησε για την Ιώ της που ακροβατεί σε ξυλοπόδαρα,την πρώτη της συγγραφική και σκηνοθετική απόπειρα που αναμένεται να δούμε στο Θέατρο Τέχνης αλλά και το « χρέος που έχει κάθε θηλυκή ύπαρξη ανά τους αιώνες να ικανοποιεί τον πόθο των ανδρών»...

 

 

 

promitheas texnes plus

φωτό από την ανοιχτή πρόβα της παράστασης, η Ηρώ Μπέζου ως Ιώ και ο Γιάννης Στάνκογλου στον ρόλο του Προμηθέα. 

 

Σε παρακολουθήσαμε στην ανοιχτή πρόβα να κάνεις κάτι ιδιαίτερα απαιτητικό. Πώς αντέδρασες όταν άκουσες από τον Άρη Μπινιάρη ότι η Ιώ θα είναι πάνω σε... ξυλοπόδαρα;

Το είχα πληροφορηθεί ήδη από πέρσι. Η αλήθεια είναι ότι με φόβισε λιγάκι αλλά είναι η πρώτη φορά που μου ζητείται να αποκτήσω μια δεξιότητα για τις ανάγκες μιας δουλειάς και μ' άρεσε η ιδέα. Επίσης, ο Άρης είναι καλός δάσκαλος και το έκανε να φαίνεται εύκολο.

Πρακτικά, πόσο δύσκολο είναι να εκφέρεις λόγο ακροβατώντας;

Όχι τόσο όσο ακούγεται. Άλλωστε δεν ισορροπώ πλέον στα δύο, αλλά στα τέσσερα, όπως είδατε, συν του ότι δεν βρίσκομαι πολύ ψηλά. Κάναμε πολλούς μήνες εξάσκηση, οπότε συνήθισα και ομολογώ ότι δεν με αποσπά από τη σχέση μου με το κείμενο. Άλλωστε, η σωματικότητα που προκύπτει από αυτό το δεδομένο είναι πλέον θεμελιώδες κομμάτι της υποκριτικής μου λειτουργίας στην παράσταση.

Ο Άρης Μπινιάρης μίλησε για την Αισχύλεια τραγωδία, τοποθετώντας στο επίκεντρό της τη φράση της Ιούς, «Ο Δίας με αποκτήνωσε γιατί με πόθησε». Τραγική ειρωνεία, την ίδια ώρα ομολογούσε τον φόνο της γυναίκας του, ο δράστης στα Γλυκά Νερά. Πώς αποκωδικοποιείς μέσα σου τη φράση;

Το έργο εστιάζει στη βία της εξουσίας, στην ασφυκτική, αδιέξοδη συνειδητοποίηση ότι «ο Δίας δίχως νόμους κυβερνά». Η εμφάνιση της Ιούς επικυρώνει αυτήν την χωρίς όρια δύναμη του τυράννου πάνω στους θνητούς. Η ηρωίδα τιμωρείται για την θηλυκή της φύση και «αποκτηνώνεται», στερείται δηλαδή τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά της. Στερείται το ανθρώπινο σώμα, στερείται την πνευματική της διαύγεια, τη δύναμη πάνω στο ίδιο της το πνεύμα, ούσα πλέον στο έλεος του οίστρου. Στερείται την ταυτότητά της, εν ολίγοις. Δυστυχώς, η διαχρονικότητα του μύθου έγκειται κυρίως στην ενοχή που φορτώνεται το γυναικείο φύλο, στο χρέος που έχει κάθε θηλυκή ύπαρξη ανά τους αιώνες να ικανοποιεί τον πόθο των ανδρών, απολογούμενη ταυτόχρονα γι’ αυτό και αρνούμενη την όποια δική της ερωτική επιθυμία. Με λίγα λόγια, στον τρόμο που γεννά παντού και πάντα η ανθρώπινη σεξουαλικότητα.

mpezou texnes plus

φωτό από την ανοιχτή πρόβα της παράστασης

Πιστεύεις ότι θα πάψει να υπάρχει κάποτε αυτό «το χρέος»;

Θεωρώ ότι κάποια στιγμή θα πάψει να υπάρχει αλλά αργεί πολύ αυτή η εποχή. Νομίζω, δηλαδή, ότι δεν θα ζούμε εμείς να το δούμε. Όχι γιατί δεν πιάνουν τόπο οι κινήσεις που γίνονται παγκοσμίως, κυρίως στον δυτικό κόσμο αλλά, επειδή πιστεύω ότι είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπιστεί σε βάθος, στη ρίζα του. Γίνονται κάποια βήματα, που αργότερα θα θεωρηθούν καθοριστικά αλλά δεν νομίζω ότι θα μας απαλλάξουν από αυτό το χρέος. Νομίζω ότι προς το παρόν, λύνεται πιο επιφανειακά το ζήτημα και κυρίως μ’ ό,τι έχει να κάνει με το αποτέλεσμα αυτής της στάσης, όπως είναι οι συμπεριφορές και τα γεγονότα. Θέλω, όμως, να πιστεύω ότι κάποια στιγμή στο μέλλον, η γυναίκα θα αποφορτιστεί από αυτό το βάρος.

Βρίσκεις κοινά σημεία με την Ιώ, μια νέα γυναίκα σαν εσένα;

Είναι πολύ μεγάλη η απόσταση που μας χωρίζει από αυτά τα πρόσωπα, είναι μύθοι, είναι οι ήρωες που διαβάζαμε μικροί στα βιβλία μυθολογίας και έδιναν ώθηση στην φαντασία μας να οργιάσει. Φυσικά ο πόνος, η μοναξιά, το αίσθημα της αδικίας, είναι κοινοί τόποι για όλους τους ανθρώπους. Όπως και η απόγνωση που κρύβει το μεγάλο ερώτημα, «το δικό μου μαρτύριο πώς θα τελειώσει;». Ανοίγουν μια πόρτα για να συνδεθείς, έστω στιγμιαία, με μια ηρωίδα που υφίσταται το αδιανόητο.

Υπάρχει κάποια ηρωίδα αρχαίας τραγωδίας που θα ήθελες να παίξεις στο μέλλον;

Δεν είναι εύκολο να καταπιάνεσαι με τέτοια κείμενα και ρόλους. Θα ήθελα να συνεργάζομαι με σκηνοθέτες που μπορούν να με βοηθήσουν να προσεγγίσω αυτά τα μεγέθη, όχι να παίξω ρόλους για να μπουν στο βιογραφικό μου. Όσο γοητευτικοί κι αν είναι.

Είναι η δεύτερη φορά μετά το “Ξύπνα Βασίλη” που συνεργάζεσαι με τον Άρη Μπινιάρη σ’ ένα τελείως διαφορετικό θεατρικό είδος. Πώς είναι η συνεργασία σας;

Είναι πολύ απελευθερωτικό και διεγερτικό για μένα το πλαίσιο που θέτει ο Άρης. Δημιουργεί σαφή όρια, ένα πολύ ισχυρό ηχητικό τοπίο και πάνω εκεί σου δίνει την ελευθερία να κινηθείς ακολουθώντας λιγότερο τη λογική και περισσότερο το ένστικτο, θα έλεγα. Η δόνηση που προκαλείται από τον διάλογο με τον ήχο, ξυπνάει μια λειτουργία όχι τόσο διανοητική, ενεργοποιεί κάτι θυμικό, το οποίο σε κείμενα όπως αυτό του Αισχύλου βοηθάει πάρα πολύ- δεδομένου ότι τα μεγέθη και οι καταστάσεις αυτές είναι κυριολεκτικά ασύλληπτες μέσα από τον δρόμο της λογικής.

Ετοιμάζεις την πρώτη σου σκηνοθετική δουλειά. Πώς προέκυψε αυτή η ανάγκη;

Μέσα από την ανάγκη να ανέβει το έργο που έγραψα. Δεν θα ήθελα να το αναθέσω εξ ολοκλήρου σε κάποιον άλλον, μιας και είχα πολύ ισχυρή άποψη γι αυτό, και δεν θ’ άντεχα να απέχω από τη δημιουργική διαδικασία. Αλλά δεν θα μπορούσα να το σκηνοθετήσω μόνη μου, χωρίς τον Γιάννη Παπαδόπουλο. Η σκηνοθεσία δεν με ενδιέφερε ποτέ ως τώρα, άλλωστε θεωρώ ότι είναι ένα ξεχωριστό ταλέντο. Όταν όμως έχεις κάτι να πεις, καλό είναι να το πεις.

Ποιο είναι αυτό το ξεχωριστό ταλέντο που έχει ανάγκη ένας καλός σκηνοθέτης;

Νομίζω ότι έχει να κάνει, κυρίως, μ’ έναν τρόπο να βλέπει τον κόσμο διαφορετικά. Να μπορεί να φανταστεί και να πλάσει έναν κόσμο αισθητικά, υποκριτικά και εικαστικά. Σίγουρα είναι σημαντικό να μπορεί να επικοινωνεί με τους ηθοποιούς, να έχει μεταδοτικότητα αλλά αυτή δεν είναι η μόνη ευθύνη που έχει. Οι σημαντικοί σκηνοθέτες είναι αυτοί που έχουν μέσα τους ένα κόσμο ανοιχτό στη φαντασία και θέλουν να τον παρουσιάσουν στους ανθρώπους. Γεγονός που έχει να κάνει πολύ με την αισθητική αλλά και το εικαστικό κομμάτι, με το οποίο εγώ δεν έχω κάποια σύνδεση, τουλάχιστον ακόμα.

Παρ’ όλα δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να σκηνοθετούν μόνο όσοι έχουν όσα περιέγραψα. Μπορεί κάποιος σε μια καλή του στιγμή να δημιουργήσει κάτι πολύ ουσιαστικό χωρίς να έχει αυτό το ταλέντο.

mpezou 3 texnes plus

Τι σε ενέπνευσε να γράψεις το κείμενο των «Ναυαγών»;

Ξεκίνησα, προσπαθώντας να εμβαθύνω σε ένα κοντινό μου πρόσωπο και κατέληξα να μιλάω για πολλά άλλα, χωρίς να ξέρω καν τι με κινεί, πώς οδηγούμαι εκεί. Είχα μια απροσδιόριστη ανάγκη που με παρέσυρε και, ως ένα βαθμό, πρώτα έγραψα και μετά κατάλαβα τι γράφω. Ασχέτως ποιότητας του κειμένου, η διαδικασία είναι ηδονική και δεν συγκρίνεται με τίποτα.

Αν καταλαβαίνω σωστά, το κείμενο γράφτηκε κάπως συνειρμικά και αβίαστα;

Όντως, δημιουργήθηκε αβίαστα, όχι τόσο συνειρμικά, γιατί πρόκειται για ένα ρεαλιστικό κείμενο. Δεν κατασκεύασα κάτι πρώτα και μετά το έγραψα, πρόκυπτε σαν να ήταν ήδη μέσα μου δομημένο κάτι, χωρίς να το γνωρίζω.

Φυσικά, διόρθωσα πράγματα ξανά και ξανά και στις πρόβες. Όμως ένα μεγάλο κομμάτι, βγήκε χειμαρρωδώς από μέσα μου.

Αν ναυαγούσες και έπρεπε να παραμείνεις υποχρεωτικά όχι σε κάποιο νησί αλλά σε κάποια χρονική περίοδο της ζωής σου, ποια θα επέλεγες και γιατί;

Δεν θα επέλεγα καμία από αυτές που έχω ζήσει αλλά κάποια εποχή στο μέλλον, που φαντασιώνομαι ότι θα είναι πιο φωτεινή από αυτές που έχω ζήσει ως τώρα. Η λέξη «ναυαγήσω» δεν είναι καθόλου αισιόδοξη γιατί υπονοεί μια ακινητοποιημένη κατάσταση, παρ’ όλα αυτά θα προτιμούσα να ναυαγήσω σε κάτι που δεν έχω ζήσει ακόμη.

Πώς ήταν η επιστροφή στις πρόβες μετά από τόσους μήνες παύσης;

Λυτρωτική. Ανυπομονώ για την παράσταση.

Όλη αυτήν την περίοδο τι σου έλειψε περισσότερο; Αναθεώρησες πράγματα και καταστάσεις, και αν ναι, ποια;

Δεν τολμώ να κάνω απολογισμό γιατί δεν είμαι πεπεισμένη ότι η ιστορία αυτή έχει τελειώσει. Αν θεωρήσουμε όμως ότι ένας κύκλος έχει ολοκληρωθεί, θα έλεγα ότι επιβεβαιώθηκε η τεράστια ανάγκη μου για δύο πράγματα: να δουλεύω στο θέατρο και να δημιουργώ πολύ στενούς και βαθείς δεσμούς με τους ανθρώπους. Αναθεώρησα ως προς τη χρησιμότητα του να κάνεις σχέδια. Μου έλειψε να κυκλοφορώ χωρίς να δίνω λογαριασμό.

Πώς αντιμετώπισες όλες αυτές τις αποκαλύψεις, που ήρθαν στο φως με το κίνημα metoo; Ήταν κάτι που περίμενες;

Δεν θα πρωτοτυπήσω. Ήταν πολύ ανακουφιστικό και ζοφερό ταυτόχρονα. Η ανακούφιση σαφώς υπερισχύει κι εύχομαι να έχει μετακινηθεί κάτι οριστικά και όλο το κίνημα να επεκταθεί σε πολλούς επαγγελματικούς χώρους

Έχει τύχει να βιώσεις ποτέ κακοποιητική συμπεριφορά σε κάποια πρόβα ή γύρισμα;

Άμεσα όχι. Εμμέσως, φυσικά! Αλλά εκεί γίνεται πολύ σύνθετο το ζήτημα. Ευθέως όμως δεν με έχει κακοποιήσει κανείς. Αλλά έχω υπάρξει μάρτυρας υποτιμητικής συμπεριφοράς απέναντι σε συναδέλφους, αρκετές φορές.

Πώς αντέδρασες;

Έχει τύχει να πάρω θέση αλλά έχει τύχει και να μην αντιδράσω, κάτι που φαντάζομαι ότι θα έχει συμβεί και σε άλλους συναδέλφους, αλλά δεν είμαι καθόλου περήφανη γι’ αυτό. Δεν είναι εύκολο να αντιδράσεις, ειδικά όταν είσαι νέος.

Μπορεί και να απορρίψεις και κάποια επόμενη συνεργασία για μια τέτοια συμπεριφορά;

Ναι, πιστεύω πως θα το έκανα. Έχει συμβεί κιόλας να αρνηθώ συνεργασία με κάποιον επειδή έχω ακούσει από συναδέλφους ότι συμπεριφέρεται πολύ άσχημα σε νέους ηθοποιούς. Δεν είναι όμως και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Διότι το αιώνιο πρόβλημα της δουλειάς μας είναι η ανεργία και εκεί πατάνε όσοι συμπεριφέρονται μ' αυτόν τον τρόπο. Ξέρουν ότι δεν έχεις πολλές επιλογές

Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που δεν σ’ αφορά; Υπάρχει κάποια τηλεοπτική δουλειά που ζήλεψες;

Όχι, δεν ονειρεύομαι να παίξω στην τηλεόραση αλλά είμαι λάτρης αρκετών σειρών, ελληνικών και ξένων. Υποψιάζομαι ότι δεν μου ταιριάζει ο κώδικας, προτιμώ να βλέπω απ’ το να παίζω.

Μια ελληνική και μια ξένη σειρά που ξεχώρισες πρόσφατα;

Μια ξένη σειρά που μου άρεσε πολύ ήταν το «Spartak». Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω δει πολλή τηλεόραση τα τελευταία χρόνια για πρακτικούς λόγους. Κλασικά αγαπημένη μου σειρά όμως είναι το «Dolce Vita».

mpezou 2 texnes plus

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια υπάρχουν;

Τον χειμώνα, μόλις ανοίξουν οι κλειστές αίθουσες, θα ανεβάσουμε την παράστασή μας, το έργο «οι Ναυαγοι» στο Υπόγειο του θεάτρου Τέχνης (θα παίζουν ο Γιάννος Περλέγκας, ο Μιχάλης Τιτόπουλος και η Σοφία Κόκκαλη), και από τον Ιανουάριο θα συμμετέχω στον «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ που θα σκηνοθετήσει ο Δημήτρης Καραντζάς στο Θέατρο Προσκήνιο. Αλλά επειδή, όπως είπαμε, τι νόημα έχουν τα μακροπρόθεσμα σχέδια μια τέτοιαν εποχή, προς το παρόν έχουμε πρεμιέρα στα Χανιά στις 4 Ιουλίου.

Μου είπες πριν, ότι μέσα στην καραντίνα αναθεώρησες για τη χρησιμότητα να κάνει κάποιος σχέδια. Φαντάζομαι δεν ισχύει το ίδιο και για τα όνειρα. Πώς ονειρεύεσαι λοιπόν τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;

Δέκα χρόνια είναι πολύ μετά... Φαντασιώνομαι, κυρίως πράγματα που έχουν να κάνουν με την ψυχική και σωματική μου υγεία. Να μπορώ να εκφράζομαι όσο πιο ελεύθερα γίνεται και να απολαμβάνω τα πράγματα επί της ουσίας. Θέλω να έχω στη ζωή μου αγάπη και όσο λιγότερο φόβο γίνεται.

Σε σχέση με την υποκριτική;

Σε σχέση με τη δουλειά μου, να μην βαρεθώ ούτε στο ελάχιστο το θέατρο, γιατί είναι ένας κίνδυνος που υπάρχει γενικά στη δουλειά μας διότι η πίεση είναι μεγάλη οπότε κάποια στιγμή δυσφορείς να κουράζεσαι τόσο πολύ, να ψάχνεις συνέχεια δουλειά κ.λπ. Θέλω πολύ να αποφύγω αυτή τη φάση και να μην πλήξω ποτέ.

Ονειρεύομαι επίσης να συνεχίσω να γράφω πράγματα, που θα ενδιαφέρουν τόσο εμένα όσο και τους άλλους και θα θέλουν να τα βλέπουν να ανεβαίνουν.

 

 mpezou

φωτο: Πάτροκλος Σκαφιδάς  Από τις εντυπωσιακές μεταμφιέσεις της παράστασης 

 

Ο «Προμηθέας Δεσμώτης» θα κάνει πρεμιέρα στις 4 Ιουλίου στα Χανιά, στην έδρα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης και στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου, ενώ στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου θα παρουσιαστεί στις 20, 21 & 22 Αυγούστου στο πλαίσιο του Athens Epidaurus Festival.

Το πρόγραμμα της περιφέρειας έχει ως εξής:

Φίλιπποι (Καβάλα) 20-21/7

Αλεξανδρούπολη 22/7

Ιωάννινα 24/7

Θέατρο Δάσους (Θεσσαλονίκη) 27-28/7

Βόλος 29/7

Λάρισα 30/7

Δελφοί 31/7

Aρχαία Ηλιδα 24/8

 

Η πρώτη συγγραφική της δουλειά,«Οι Ναυαγοί», θα παρουσιαστεί σε δική της σκηνοθεσία σε συνεργασία με τον Γιάννη Παπαδόπουλο στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Η πρεμιέρα ανεμένεται το φθινόπωρο.

 Από τον Ιανουάριου θα συμμετέχει  στον «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ που θα σκηνοθετήσει ο Δημήτρης Καραντζάς στο Θέατρο Προσκήνιο.

 

 

Διαβάστε επίσης:

 

«Προμηθέας Δεσμώτης»: Πήραμε Μια Πρώτη Γεύση Από Την Παράσταση Του Άρη Μπινιάρη

 

Άρης Μπινιάρης: «Η Ουδετερότητα Δεν Προσφέρει Καρπούς Για Σκέψη»

 

Γιάννης Στάνκογλου:«Έχουμε Δεχτεί Πράγματα Χωρίς Να Τα Σκεφτόμαστε»

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

φωτό:  Michalis Kloukinas

 

O Χώρος Δ της Πειραιώς 260 έχει μεταμορφωθεί σε πασαρέλα και σαν άλλο fashion week, έξω από την αίθουσα είναι στημένες κάμερες και οι παρουσιαστές του σόου αναμένουν τους θεατές με το μικρόφωνο στο χέρι για τις πρώτες δηλώσεις πριν ξεκινήσει η βραδιά.

Μπαίνοντας στον χώρο, πρώτα περνά κανείς από τα παρασκήνια, όπου οι ηθοποιοί- μοντέλα ετοιμάζονται και, λίγα βήματα πιο κάτω αντικρίζει τη μεγάλη πασαρέλα που έχει στηθεί.

«Της μνήμης οι φυλακές θα γκρεμιστούν.Εδώ θα φτιάξουμε ξανά την ιστορία», τραγουδάει σε ζωντανή εκτέλεση ο Γιάν Βαν και η μπάντα του.

Εκεί, για τα επόμενα 120 λεπτά, ο Γιώργος Κριθάρας και η Φωτεινή Παπαχριστοπούλου με ανάλαφρη διάθεση θα μας παρουσιάσουν τους σταθμούς της ελληνικής φουστανέλας.

Βρισκόμαστε 300 χρόνια μετά την ελληνική επανάσταση, στο 2121. Σ' έναν πλανήτη που δεν υπάρχουν πλέον έθνη και χώρες, παρά μόνο μια παγκόσμια ψηφιακή αυτοκρατορία. Κάθε άνθρωπος δεν είναι παρά ένα μικρό ψηφίο. Το θέατρο ως είδος αποτελεί προϊόν της ιστορίας.

Από μπροστά μας θα παρελάσουν ο βασιλιάς Όθωνας, η βασίλισσα Αμαλία, ο Θεόφιλος, ο Κωλέττης, ο Λόρδος Βύρωνας, ο Σπύρος Λούης και πολλοί άλλοι.

ntefil

Η ιδιαίτερη σκηνική σύνθεση του Παντελή Φλατσούση έχει ως άξονα δύο ερωτήματα: «Από το 1 έως το 10, πόσο Έλληνας αισθάνεσαι;» και «Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι;», σχολιάζει το ελληνικό σύμπλεγμα, όπως χαρακτηρίζει την ανάγκη των Ελλήνων κάθε τους δραστηριότητα να είναι αρεστή στους Ευρωπαίους, καυτηριάζοντας παράλληλα κάθε τι εθνικιστικό.

Η ιδέα της πασαρέλας, αν και δεν γίνεται για πρώτη φορά -θυμίζουμε την παράσταση «Τις γυναίκες έντυσε το εθνικό θέατρο», των Ατταριάν- Φιλίνη, το 2018, στην Πειραματική του Εθνικού, παραμένει πρωτότυπη. Επιπλέον, η επιλογή των πέντε ηθοποιών – μοντέλων και η αφήγηση της ιστορίας τους στο φινάλε συγκινεί και δίνει τροφή για σκέψη.

ntefile2

Ο ταλαντούχος Αινείας Τσαμάτης από την Αλβανία, η Ντέμπορα Οντόγκ με μισή καταγωγή από την Ουγκάντα, ο Γιλμάζ Χουσμέν που μεγάλωσε στην Ξάνθη, αλλά πάντα το όνομά του παραξένευε, ο Hossain Amiri από το Αφγανιστάν, που δεν γνώριζε καν ότι υπήρχε χώρα με το όνομα Ελλάδα, και ο Θέμης Θεοχάρογλου - Holy Grace, που αγαπάει την φουστανέλα γιατί ήταν η μόνη φούστα που επιτρεπόταν να φοράει μικρός, γεμίζουν με την ενέργειά τους τη σκηνή- πασαρέλα. Ντυμένοι με φαντασία και γούστο υψηλής αισθητικής από τον Κωνσταντίνο Ζαμάνη, που έχει κάνει σπουδαία δουλειά με τα κοστούμια της παράστασης.

ntefile3

Δυστυχώς, όμως, η δραματουργία της παράστασης (Παντελής Φλατσούσης, Παναγιώτα Κωνσταντινάκου, Κατερίνα Κωνσταντινάκου), πάσχει τόσο ως προς το κείμενο όσο και ως προς τη σκηνική σύνθεση και, σε συνδυασμό με τη μεγάλη διάρκεια κουράζουν τον θεατή. Η ιδέα του Παντελή Φλατσούση θα μπορούσε να αναπτυχθεί στη μισή διάρκεια και να αποφευχθούν μ' αυτό τον τρόπο οι τόσες φλυαρίες και επαναλήψεις.

Επιπλέον, μπορεί η αρχική σύλληψη να είχε κάποιο ενδιαφέρον, όμως, από το κείμενο απουσιάζει η τόλμη, το μαχαίρι δεν φτάνει στο κόκκαλο. Σημαντικά θέματα, όπως για παράδειγμα η θέση της γυναίκας μέσα από την ενδυμασία της, μοιάζουν με τυχαίες παρενθέσεις.

Τα προβλήματα του κειμένου δεν αφήνουν ανεπηρέαστες και τις ερμηνείες των ηθοποιών, οδηγώντας τους σε συχνά σαρδάμ και αμήχανη κινησιολογία.

Σε επικοινωνιακό αδιέξοδο φτάνει και το ιντεράκτιβ κομμάτι της παράστασης με το κοινό παγωμένο και τους ηθοποιούς αδύναμους να το διαχειριστούν.

Καλοδουλεμένο και εμπνευσμένο το Βίντεο editing (Μάριος Γαμπιεράκης - Χρυσούλα Κοροβέση), αλλά και οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου.

 

 28 και 29 Ιουνίου στην αίθουσα Δ της Πειραιώς 260 στις 21:00 

 

 Διαβάστε επίσης: 

 

Ο Παντελής Φλατσούσης, Τα Ντεφιλέ Και Η Φουστανέλα (Συνέντευξη)

 

Φωτογραφίες: Γιώργος Στεργιόπουλος

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Έχω πάντα ένα σταυρό και φωτογραφία της κόρης μου και του άντρα μου.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

 Δεν το έχω ζήσει ακόμα… Συνήθως στεγάζονται κι άλλοι θίασοι και είναι δύσκολο να διαμορφώσεις ένα καμαρίνι των ονείρων σου.

moukiou kamarini2

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

 Όταν δούλεψα στο θέατρο Αλίκη, μετά το θάνατό της, το καμαρίνι της έμεινε άθικτο. Το κοιτούσα και το θαύμαζα γιατί ήταν όλα όπως τα άφησε…… Με το εκλεπτυσμένο και φίνο γούστο της. Τα πολυτελή κουστούμια της και κυρίως τη λάμψη της. Λες και ήταν ακόμη εκεί….

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

 Η ωραιότερη ανάμνηση που έχω από καμαρίνι , είναι από το θέατρο Καρέζη. Όταν κάναμε το έργο «Ο Θάνατος και η κόρη» του Αριελ Ντόρφμαν σε σκηνοθεσία Κώστα Καζάκου. Μου έδωσε ένα καμαρίνι που είχαν φιλοξενηθεί σπουδαίοι ηθοποιοί! Ένοιωθα την αύρα τους και με έπιανε δέος, συγκίνηση αλλά και η ανάγκη να φανώ επαρκής.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Η προσευχή μου

 

 

Η Ηρώ Μουκίου πρωταγνιστεί στην παράσταση «Ανθισμένες Μανόλιες» στο Θέατρο Χυτήριο – Σημείο Πολιτισμού. Πρεμιέρα Τρίτη 29 Ιουλίου και από Κυριακή 11 Ιουλίου και κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

 Η ομάδα ARTIVISTAS ιδρύθηκε τον Γενάρη του 2021. Είναι μια νεοσύστατη καλλιτεχνική ομάδα που αποτελείται από τον σκηνοθέτη, παραγωγό και συγγραφέα Αλέξανδρο Ράπτη και την πιανίστρια και μουσικολόγο Θάλεια Παπαδοπούλου. Η συνεργασία τους προέκυψε μέσα από την κοινή επιθυμία της δημιουργίας καινοτόμων έργων τέχνης με τη σύμπραξη του θεάτρου και της μουσικής. Στόχος της ομάδας είναι η παραγωγή και η εκτέλεση πρωτότυπων και σύγχρονων θεατρικών και μουσικών έργων, Ελλήνων και ξένων δημιουργών με έμφαση στην καινοτομία, τον σύγχρονο πολιτισμό και την χρήση της τεχνολογίας.
Οι δράσεις της ομάδας απευθύνονται τόσο σε ενήλικες, όσο και σε παιδιά. Σε λίγες μέρες μάλιστα πρόκειται να εγκαινιάσουν μια πρωτότυπη "κατασκήνωση" εμπνευσμένη από τους μύθους του Αισώπου και στόχο να εστιάσουν σε  ζητήματα που απασχολούν τα παιδιά, αλλά και τους γονείς στις μέρες μας όπως: η αυτογνωσία, η τόνωση της αυτοπεποίθησης, η αλληλεγγύη, η αποδοχή του διαφορετικού και η καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης.
 
thaleia papadopoulou 2texnes plus
 
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα γι' αυτή την κατασκήνωση;
 
Αλέξανδρος Ράπτης: Η πολύχρονη προσωπική μας πείρα με παιδιά και παρόμοιες καλλιτεχνικές κατασκηνώσεις μας οδήγησε στην ιδέα της δημιουργίας μιας σειράς θεατροπαιδαγωγικών εργαστηρίων με βάση την θεατρική τέχνη. Μετά την συνθήκη της καραντίνας η ανάγκη των παιδιών να επικοινωνήσουν δια ζώσης είναι πολύ αυξημένη. Το θέατρο μπορεί να γίνει ένα πολύ εκλεπτισμένο εργαλείο για να επαφέρει τα παιδιά σε μια αρμονική κοινωνική ζωή και ισσοροπία μέσα από την καλλιτεχνική έκφραση.
 
 
 
-Γιατί επιλέξατε τους μύθους του Αισώπου;
 
Αλέξανδρος Ράπτης: Θεωρούμε ότι ο Αίσωπος, ο αιώνιος παραμυθάς, είναι πάντα επίκαιρος, διαχρονικός και παγκόσμιος. Οι ευφάνταστες και διδακτικές ιστορίες του αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία, χτίσαμε ένα θεατροπαιδαγωγικό πρόγραμμα διάρκειας τεσσάρων εβδομάδων με πολύ θέατρο, κίνηση, ζωγραφική και τραγούδι.
 
Χρησιμοποιώντας συγκεκριμένους μύθους του Αισώπου συνδυάζουμε δραστηριότητες Εκπαιδευτικού Θεάτρου, μουσικοκινητικής αγωγής, ζωγραφική, χειροτεχνία και μεθόδους της Υποκριτικής Τέχνης για να περάσουμε από όλα τα στάδια εξέλιξης της θεατρικής δημιουργίας. Έτσι μέσα σ' ένα πλαίσιο πληθωρικού παιχνιδιού και σε ένα περιβάλλον ελευθερίας, αλληλεγγύης και αποδοχής τα παιδιά διασκεδάζουν μέσα από την θεατρική τέχνη με ποικίλα παιδαγωγικά οφέλη.
 
 alexandros raptis texnes plus
 
 
-Ο περιορισμός που έχουν βιώσει και τα παιδιά τους μήνες της καραντίνας πιστεύετε ότι θα επηρεάσει την διαθεσιμότητά τους και την ανάγκη τους για επικοινωνία;
 
Θάλεια Παπαδοπούλου:Πιστεύουμε ότι η ανάγκη των παιδιών για άμεση επικοινωνία είναι μεγάλη αυτό το διάστημα. Κατά τη διάρκεια της καραντίνας η επικοινωνία  γινόταν μέσω μίας οθόνης είτε για να παρακολουθήσουν τα μαθήματα και τις δραστηριότητες τους, είτε για να συναντήσουν τους φίλους τους, αναζητώντας ίσως  να διατηρήσουν μια καθημερινότητα σαν αυτή που είχανε πριν την πανδημία. Όταν αρχίσανε σταδιακά να ανοίγουν τα πράγματα η χαρά τους ήταν μεγάλη κυρίως γιατί είδανε όλους τους φίλους τους από κοντά. Προφανώς και υπήρξε κάποια αμηχανία για το πώς πρέπει να αντιδράσουν και να φερθούνε σύμφωνα με τους νέους κανόνες που αναγκαστικά μπήκανε στη ζωή τους αλλά η διάθεση τους για επικοινωνία πιστεύουμε ότι δεν χάθηκε.
 
 
 
- Διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου ότι ένας από τους στόχους των εργαστηρίων σας είναι να “τονώσετε τον αυθορμητισμό των παιδιών”. Πιστεύετε ότι έχει πληγεί την εποχή της οθόνης;
 
Θάλεια Παπαδοπούλου:Ο αυθορμητισμός είναι ένα από τα βασικά στοιχεία της παιδικότητας που αυτή την εποχή έχει πληγεί κυρίως λόγω της πανδημίας και τον περιοριστικών μέτρων. Τη δεδομένη χρονική στιγμή η οθόνη αποτέλεσε το μέσο επικοινωνίας των παιδιών όπως λέμε και παραπάνω. Είναι ένα μέσο που έχει έρθει και θα παραμείνει στις ζωές μας οπότε πρέπει γονείς και εκπαιδευτικοί να προσπαθήσουμε να καθοδηγήσουμε τα παιδιά στη σωστή χρήση της. Μιλώντας όμως για τα εργαστήρια μας, θα θέλαμε να τονώσουμε τον αυθορμητισμό των παιδιών μέσα από τη λεκτική και σωματική έκφραση, να αναπτύξουμε πνεύμα συνεργατικότητας και διαλόγου, να αναπτύξουμε την ομαδικότητα και τη δημιουργική δράση και τέλος να ενεργοποιήσουμε την επινοητική φαντασία των παιδιών. 
 
 paidia
 
-Κάθε χρόνο αυξάνονται οι νεανικές και παιδικές παραστάσεις στην Ελλάδα. Πώς θα χαρακτηρίζατε το επίπεδό τους;
 
Αλέξανδρος Ράπτης:Τα τελευταία χρόνια έχει υπάρξει μια έξαρση των παραστάσεων για παιδιά. Όλο και περισσότεροι θίασοι ασχολούνται με το είδος. Για μένα αυτλο μόνο καλό μπορεί να κάνει στον χώρο. Ο ανταγωνισμός που έχει δημιουργηθεί ευνοεί την βελτίωση της ποιότητας των παραστάσεων, γιατί όλο και περισσότεροι μικροί θίασοι με ποιοτικά χαρακτηριστικά προσπαθούν να δημιουργήσουν παραστάσεις για παιδιά με σεβασμό στον θεατή. Υπάρχουν βέβαια και οι εμπορικές και χαμηλού επιπέδου παραστάσεις που βασίζονται στον εντυπωσιασμό σε βαρος της ποιότητας. Αλλα πλέον οι γονείς μπορούν να επιλέξουν με βάση το αισθητικό τους κριτήριο που σταδιακά αλλάζει.
 
 
 
–Ετοιμάζετε κάτι άλλο αυτόν τον καιρό; Υπάρχουν ανακοινώσιμα σχέδια για τη συνέχεια;
 
Αλέξανδρος Ράπτης :Για το μέλλον έχουμε στα σκαριά μια μουσικοθεατρική παράσταση για παιδιά και μια μουσική performance για ενήλικες. Όταν θα ξέρουμε περισσότερες λεπτομέρειες θα τις ανακοινώσουμε. Ελπίζουμε η πορεία της πανδημίας να μας επιτρέψει να υλοποιήσουμε τις ιδέες μας. Σας ευχαριστούμε πολύ και καλή δύναμη σε όλους!
 
 
 
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

1η εβδομάδα – Η Αλεπού κι ο Κάβουρας: Δευτέρα 28 Ιουνίου έως Παρασκευή 2 Ιουλίου

2η εβδομάδα – Η Γάτα και Ποντίκια: Δευτέρα 5 έως Παρασκευή 9 Ιουλίου

3η εβδομάδα – Ο Λαγός και η Χελώνα: Δευτέρα 26 έως Παρασκευή 30 Ιουλίου

4η εβδομάδα – Ο Τζίτζικας και ο Μέρμηγκας: Δευτέρα 23 έως Παρασκευή 27 Αυγούστου

Ώρες: Καθημερινά 09.00 έως 13.00

Ηλικίες: 6-12 ετών

Μέγιστος αριθμός συμμετοχών: 15

ΤΟΠΟΣ

Εκπαιδευτήρια “Ο Πλάτων”

Προέκταση Ελ. Βενιζέλου, Γλυκά Νερά, 15354

ΚΟΣΤΟΣ

70€ την εβδομάδα ανά συμμετοχή

50€ ανά συμμετοχή για τους μαθητές του εκπαιδευτηρίου

Προαιρετικά 25€ έξτρα χρέωση για μεταφορά με σχολικό λεωφορείο (η υπηρεσία δεν είναι διαθέσιμη την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου).

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ - ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ

Τηλ. 2106611793

https://platon.gr/summer-camps/

www.artivistasgroup/παίξε μάθε γέλασε

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

• Υπεύθυνοι εργαστηρίων: Θάλεια Παπαδοπούλου, Αλέξανδρος Ράπτης, Σίσσυ Ιγνατίδου

• Στην κατασκήνωση, θα ακολουθήσουμε όλους τους κανόνες υγιεινής και οι χώροι του Εκπαιδευτηρίου θα απολυμαίνονται συνεχώς.

• Στις αίθουσες θα τηρούνται οι απαιτούμενες αποστάσεις.

• Κατά την είσοδο στα Εκπαιδευτήρια, γονείς και παιδιά θα φορούν μάσκα και θα θερμομετρούνται.

• Η χρήση μάσκας για τα παιδιά, κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου, είναι υποχρεωτική.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ “ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗΣ”

Οργάνωση Παραγωγής:

ARTIVISTAS

Σχεδιασμός εκπαιδευτικών προγραμμάτων:

Αλέξανδρος Ράπτης, Φώτης Δούσος, Ιωάννα Λιούτσια, Καλλιόπη Φύκαρη, Λουίζα Νικολάου

Θεατροπαιδαγωγοί, ηθοποιοί & εμψυχωτές:

Σίσσυ Ιγνατίδου, Αλέξανδρος Ράπτης, Θάλεια Παπαδοπούλου, Λουίζα Νικολάου

Σχεδιασμός αφίσας: Κωστής Τριανταφύλλου/ thirtyleaf design

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρία Κωνσταντοπούλου

 

 

 https://www.facebook.com/ArtivistasTheaterMusicGroup

 
 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Με σπουδαίους ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου έρχονται αντιμέτωποι, αυτό το καλοκαίρι, σημαντικοί πρωταγωνιστές έχοντας αποδείξει ότι διαθέτουν όλα τα εχέγγυα για να μας μαγέψουν με τις ερμηνείες τους. Θα τα καταφέρουν; Θα ζήσουμε την πολυπόθητη κάθαρση μετά από έναν χειμώνα θεατρικής ανομβρίας; 

Η απάντηση σε λίγες μέρες στα ανοιχτά θέατρα όλης της χώρας. 

 

197881044 521669399179576 5252311756198328466 n

 

Γιάννης Στάνκογλου - Προμηθέας Δεσμώτης

 
Τον «Προμηθέα Δεσμώτη», του Αισχύλου, επέλεξε να συμπεριλάβει το Θέατρο Πορεία στο πολυσυλλεκτικό του ρεπερτόριο, επιχειρώντας την πρώτη του κάθοδο στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο πολλά υποσχόμενος Άρης Μπινιάρης και τη μετάφραση ο Γιώργος Μπλάνας.
 
Ο Γιάννης Στάνκογλου με εμπειρία και στο αρχαίο δράμα ( Αγαμέμνων, Επτά επί Θήβας) συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Άρη Μπινιάρη, που πήρε το βάπτισμα του πυρός, πριν τρία χρόνια στην Επίδαυρο, καθηλώνοντας το κοινό με τους «Πέρσες» του Αισχύλου, ενώ συνέχισε την έρευνα του με τις «Βάκχες» και την «Ηλέκτρα» σε κλειστούς χώρους (Στέγη και Θέατρο Τέχνης αντίστοιχα).
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
4 ΙΟΥΛΙΟΥ
20,21,22 ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
 
 othello mpezos chilakis lowres
 
Ο έμπειρος ηθοποιός μας έχει συνηθίσει τους καλοκαιρινούς μήνες να περιοδεύει με κωμωδίες.Φέτος, όμως η πρόταση του Αιμίλιου Χειλάκη και του Μανώλη Δούνια φαίνεται να του κέντρισε το ενδιαφέρον. Έτσι λοιπόν θα τον απολαύσουμε στο κλασικό αριστούργημα του Σαίξπηρ «Οθέλλος» να ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο μαζί του η Μυρτώ Αλικάκη (Αιμιλία) και ο  Αιμίλιος Χειλάκης (Ιάγος).Στα ατού της παράστασης και η πρωτότυπη μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού.
 
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
24 και 25 ΙΟΥΝΙΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ
 
 antigoni papageorgiou texnes plus
Θανάσης Παπαγεωργίου- Κρέοντας
 
Σ' έναν από τους κορυφαίους ρόλους της παγκόσμιας δραματουργίας θα απολαύσουμε αυτό το καλοκαίρι τον σπουδαίο θεατράνθρωπο Θανάση Παπαγεωργίου. Τη σκηνοθεσία της  «Αντιγόνης» υπογράφει ο Θέμης Μουμουλίδης που παρουσιάζει για τρίτη φορά τη συγκεκριμένη τραγωδία του Σοφοκλή, αυτή τη φορά με τη σκηνοθετική σύμπραξη του Μάνου Καρατζογιάννη. Στο ρόλο της Αντιγόνης θα δούμε την Χριστίνα Χειλά Φαμέλη  και την Ντόρα Μακρυγιάννη στο ρόλο της Ισμήνης.
 
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
16 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ
 
 

servetalis texnes plus

 
Άρης Σερβετάλης- Ορέστης
 
Με το αριστούργημα του Ευριπίδη καταπιάνεται αυτό το καλοκαίρι ο Γιάννης Κακλέας επιλέγοντας για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, τον Άρη Σερβετάλη. Ο ηθοποιός σταθερός συνεργάτης του σκηνοθέτη τα τελευταία χρόνια έχει -δικαίως- αποκομίσει διθυραμβικά σχόλια και η ερμηνεία του αναμένεται με ενδιαφέρον. Μαζί του ένας  λαμπερός θίασος ηθοποιών  μεταξύ των οποίων: η Μαίρη Μηνά ως Ηλέκτρα, ο Πάνος Βλάχος ως Μενέλαος, ο Γιώργος Ψυχογιός ως Τυνδάρεως, ο Αιμιλιανός Σταματάκης ως Πυλάδης, η Νικολέτα Κοτσαηλίδου ως Ωραία Ελένη, ο Ζερόμ Καλουτά ως Φρύγας.
 
 ΠΡΕΜΙΕΡΑ
16-17-18 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
 
karazisis xatzopoulos vatraxoi texnes plus 
Ακύλλας Καραζήσης και Νίκος Χατζόπουλος- Ευριπίδης και Αισχύλος
 

Οι δύο τους μας έχουν χαρίσει εξαιρετικές ερμηνείες όλα αυτά τα χρόνια.Ακόμα θυμάμαι, την υπέροχη παράσταση  «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» την οποίο σκηνοθετούσαν και πρωταγωνιστούσαν (2012, Θησείον) .Οι δύο σπουδαίοι ηθοποιοί -και όχι μόνο- πρωταγωνιστούν στους  «Βατράχους» του Αριστοφάνη εγκαινιάζοντας την πρώτη τους συνεργασία με τους VASISTAS και την Αργυρώ Χιώτη και αυτό από μόνο του είναι το θεατρικό γεγονός του καλοκαιριού. Στο θίασο θα δούμε σταθερούς συνεργάτες της ομάδας και όχι μόνο, όλοι τους αξιόλογοι :Εύη Σαουλίδου Μαρία Κεχαγιόγλου,Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη,Ευθύμης Θέου,Δήμητρα Βλαγκοπούλου,Αντώνης Μυριαγκός κ.α

 

 ΠΡΕΜΙΕΡΑ

 9-10-11 ΙΟΥΛΙΟΥ

 ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

 
Διαβάστε επίσης:

 

Άρης Μπινιάρης: «Η Ουδετερότητα Δεν Προσφέρει Καρπούς Για Σκέψη»

 

Νίκος Χατζόπουλος: «Να Αφήσουν Ήσυχο Το Θέατρο!»

 

Γιάννης Στάνκογλου:«Έχουμε Δεχτεί Πράγματα Χωρίς Να Τα Σκεφτόμαστε»

 

 

Αργυρώ Χιώτη:«Παράδεισος Είναι Όταν Καταφέρνω Να Παρακολουθήσω Την Παράσταση Σαν Θεατής Και Ενίοτε Να Ανατριχιάσω»

 

Νικολέτα Κοτσαηλίδου: «Αν Συναντιόμουνα Με Την Ηρωίδα Που Παίζω Ταινία Στη Ζωή, Δε Θα Λέγαμε Ούτε "Γεια"!»

 

Jerome Kaluta:« Όλοι Μας Ανήκουμε Στην Ίδια Φυλή: Την Ανθρώπινη!»

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Χρήστος Χήρμπος

 

Ο ήλιος έχει πλέον δηλώσει τη μόνιμη παρουσία του στην πόλη, το καλοκαίρι είναι εδώ και μια βόλτα στο Θησείο αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι η ζωή όσο δύσκολα και αν είναι τα πράγματα, πάντα βρίσκει τρόπο να προχωράει. Μπορεί στον δρόμο για το Στέκι του Ηλία, μια πανέμορφη αυλή στο Θησείο, να μην μπορείς να δεις τα χαμόγελα των ανθρώπων κάτω από τις μάσκες, ακούς όμως τα γέλια των παιδιών και τη βαβούρα από τις συζητήσεις… ήχοι που τόσο μας έχουν λείψει τους τελευταίους μήνες.

Το ραντεβού μας με τη Χριστίνα Μαξούρη και τον Δημήτρη Χαλιώτη, δεν προγραμματίζεται τυχαία σ’ αυτή την ταβέρνα, καθώς στο νούμερο 5 του πεζόδρομου της Επταχάλκου, θα παρουσιάσουν τη μουσική παράσταση «Τα τραγούδια της Σωτηρίας», για τέσσερις μοναδικές βραδιές στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Μια ιδέα του Δημήτρη, την οποία προχώρησαν μαζί, συνδημιουργώντας όλα όσα θα δούμε στο πάλκο που θα στηθεί στο Στέκι του Ηλία.

Με μεγάλη χαρά και ανυπομονησία μού μιλούν για όλα όσα ετοιμάζουν, τη Σωτηρία Μπέλλου, όπως την γνώρισαν μέσα από την έρευνά τους, την ιδέα γι’ αυτή την παράσταση, τα μελλοντικά τους σχέδια αλλά και το ελληνικό Metoo.

 maxouri sunenteuksi texnes plus

Χριστίνα, πώς είναι να επιστρέφεις στη σκηνή μετά από τόσους μήνες;

Χριστίνα Μαξούρη:Δεν ξέρω να σου πω, αν δεν συμβεί. Είναι κάποιες στιγμές που το οραματίζομαι και δεν αντέχεται. Νομίζω ένα μισάωρο θα κλαίμε σίγουρα. Τώρα που έχουν ξεκινήσει οι πρόβες, υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού μου που δεν το πιστεύει, που φοβάται ότι δεν συμβαίνει πραγματικά. Δεν ξέρω αν μπορώ να χαρώ ή αν θα μας το πάρουν πίσω. Η λαχτάρα και η ανυπομονησία είναι πολύ μεγάλη. Έχω αγωνία για το πώς θα το βιώσουμε όλο αυτό. Νομίζω όμως ότι θα μας πάρει λίγο χρόνο και μετά θα μπούμε όλοι σ’ αυτή την υπέροχη συνομωσία που τόσο μας έχει λείψει.

 haliotis texnes plus

Δημήτρη, πώς ξεκίνησε η ιδέα γι’ αυτή την παράσταση;

Δημήτρης Χαλιώτης: Ομολογώ ότι το έχω ξεχάσει. Έχουν περάσει δυόμισι χρόνια, αν σκεφτείς ότι η παράσταση ήταν να ανέβει πέρσι αλλά η προετοιμασία ξεκίνησε από πρόπερσι. Νομίζω πάντως ότι η ιδέα μου ήρθε σε μια από τις πολλές περιπλανήσεις μου στο youtube, όπου μου αρέσει να ακούω ελληνικά τραγούδια, έπεσα σε κάποιο τραγούδι της Σωτηρίας Μπέλλου. Την οποία πάντα θαύμαζα. Τότε σκέφτηκα ότι, παραδόξως θα έλεγα, δεν έχει γίνει μια μουσική παράσταση μόνο με τραγούδια που έχει ερμηνεύσει η ίδια η Μπέλλου. Έχει γραφτεί μια εξαιρετική βιογραφία από τη Σοφία την Αδαμίδου που έχει γίνει και παράσταση, αλλά μια παράσταση μόνο με τραγούδια της δεν έχει ξαναγίνει.

Οπότε σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή ιδέα να φτιάξουμε μια παράσταση που να έχει και κάτι από την απλότητα και τη λαϊκότητα εκείνης της εποχής. Σαν μια παρέα που θα τραγουδούσαμε τραγούδια της Μπέλλου σ’ ένα σπίτι και κάποιος θα πεταγόταν και έλεγε μια ιστορία από εκείνη. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Ομολογώ όμως ότι δεν θα είχε πραγματοποιηθεί αν δεν είχε δεχθεί η Χριστίνα. Γιατί εκείνη ήταν το πρώτο πρόσωπο που μου ήρθε στο μυαλό. Αν δεν δεχόταν, νομίζω ότι δεν θα το έκανα.

Ξεκίνησε από μια ιδέα δική μου αλλά από τη στιγμή που τη συνάντησα, κάναμε τα πάντα μαζί. Γι’ αυτό και συνυπογράφουμε την καλλιτεχνική επιμέλεια.

maxouri 2 texnes plus

Επομένως, πώς σε προσέγγισε και πώς ήρθε η πρόταση γι’ αυτή την παράσταση;

Χριστίνα Μαξούρη: Τον Νοέμβριο του 2012 που έκανα την πρώτη προσπάθεια μιας πιο οργανωμένης μουσικής παράστασης στο Χαμάμ με θέμα τα ηχογραφημένα τραγούδια της Χασκίλ, της Νίνου και της Μπέλλου, έτυχε να γνωρίσω τον Δημήτρη. Τότε ως δημοσιογράφο που έκανε ένα μικρό αφιέρωμα- συνέντευξη για τη Metropolis, όπου εργαζόταν εκείνη την περίοδο. Στη συνέχεια τον συναντούσα πολύ συχνά σε παραστάσεις στις οποίες είτε συμμετείχα ως ηθοποιός είτε ήμασταν και οι δύο θεατές. Είχε ξεκινήσει μια αλληλοεκτίμηση και αλληλοσυμπάθεια που συνεχιζόταν με τα χρόνια.

Θυμάμαι την ημέρα λοιπόν που τον πέτυχα τυχαία έξω από το Rex και μου είπε: «Έχω σκεφτεί κάτι, κάποια στιγμή να τα πούμε...». Τα είπαμε πολύ άμεσα, μού είπε την ιδέα του, μου άρεσε πάρα πολύ αλλά έβαλα έναν όρο. Να μην υπάρχει πρώτο πρόσωπο, δηλαδή να μην υποδυθώ την Μπέλλου.

Αυτό δεν ήταν ούτε πρόθεση του Δημήτρη, ούτε η δική μου ανάγκη και επιθυμία. Στην ηλικία που είμαστε και στην εμπειρία που έχουμε την καλλιτεχνική, δεν έχουμε φτάσει σε τέτοιο στάδιο.

maxouri 3 texnes plus

Άρα δεν θα δούμε την Χριστίνα να υποδύεται την Μπέλλου....

Δημήτρης Χαλιώτης: Όχι, είναι μια μουσική παράσταση, όχι μια θεατρική. Η πρόσθεσή μας είναι να έχουμε τα τραγούδια σε πρώτο πλάνο και απλά μ’ έναν πολύ όμορφο, φυσικό και αυθόρμητο τρόπο να μοιραστούμε με τον κόσμο που θα έρθει να μας δει και κάποιες ιστορίες ή και κάποια πράγματα που μπορεί να έχει πει η ίδια η Μπέλλου ή κάποιοι άλλοι γι’ αυτήν. Δεν κάνουμε σε καμία περίπτωση τη βιογραφία της ή κάποιο χρονικό της ζωής της.

Χριστίνα Μαξούρη: Έχουμε επιλέξει ιστορίες ή στιγμιότυπα από τη ζωή της που μας έχουν συγκινήσει και νομίζουμε ότι την σκιαγραφούν, αδρά, φυσικά.

xaliotis maxouris 1 texnes plus

Στην αρχή της πορείας της ερμήνευε ευρωπαικά τραγούδια και αφού γνώρισε τον Τσιτσάνη έκανε στροφή στο ρεμπέτικο. Θα υπάρχει και αυτή η πτυχή στο πρόγραμμα;

Χριστίνα Μαξούρη: Όχι, σκέψου ότι έχουμε αφήσει πάρα πολλά τραγούδια που είπε η ίδια. Οπότε, ήταν δύσκολο να χωρέσει και κάτι άλλο.

Δημήτρης Χαλιώτης: Εμείς παρουσιάζουμε την πορεία της από τον Τσιτσάνη μέχρι τον Λάγιο.

xaliotis maxouri 2 texnes plus

Ποιο τραγούδι που συνδυάζεται, ίσως, και με την προσωπική της ζωή της, σας συγκινεί περισσότερο;

Δημήτρης Χαλιώτης: Εμένα, έτσι αυθόρμητα τώρα, μου ήρθε το «Σαν απόκληρος γυρίζω», ένα τραγούδι που της θύμιζε τη σχέση της με τη μάνα της. Ο τρόπος που το έχει ερμηνεύσει, είναι μοναδικός.

Χριστίνα Μαξούρη: Το «αεροπλάνα και βαπόρια» και το «Δεν λες κουβέντα» είναι τόσο συγκλονιστικά ερμηνευμένα από εκείνη, που νιώθεις να σε διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα όποτε τα ακούς. Είναι η φωνή της αλλά είναι και η μουσική και ο στίχος. Τραγούδια που ακουμπούν στο συλλογικό ασυνείδητο.

Δημήτρης Χαλιώτης: Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Μπέλλου είναι η μοναδική παλιά ρεμπέτισσα που την καλούν και ερμηνεύει έντεχνο τραγούδι της δεκαετίας του ’70, και μάλιστα κορυφαίοι συνθέτες. Αν ζούσε η Νίνου, μπορεί να γινόταν και στη δική της περίπτωση και να είχαμε κάτι ακόμα για να συγκρίνουμε. Όμως η Μπέλλου έμεινε το μοναδικό παράδειγμα και μάλιστα απογείωσε και αυτά τα τραγούδια με τρόπο αδιανόητο.

 maxouri 4 texnes plus       haliotis 2 texnes plus    maxouri 5 texnes plus   haliotis maxouri mazi texnes plus

Τους τελευταίους μήνες, με τα θέατρα κλειστά, ζήσαμε πρωτόγνωρες καταστάσεις και καταγγελίες που μας σόκαραν με το ελληνικό Metoo.

Δημήτρης Χαλιώτης: Επιτέλους άνοιξαν στόματα και μίλησαν άνθρωποι που κουβαλούσαν τραύματα για πάρα πολλά χρόνια. Αν δεν έχεις βιώσει με κάποιο τρόπο μια οποιαδήποτε μορφή βίας, δεν μπορείς να καταλάβεις ότι αυτές τις καταστάσεις για να τις διαχειριστείς χρειάζεσαι χρόνο με τον εαυτό σου. Επομένως, θεωρώ γελοία την ερώτηση «Γιατί τώρα;». Είναι ευτύχημα, όχι μόνο για τα συγκεκριμένα περιστατικά, αλλά για όλους μας, ότι κάποιοι άνθρωποι βρήκαν τη φωνή και κατήγγειλαν κάποια γεγονότα. Από εκεί και πέρα «Αυτές οι υποθέσεις έχουν πάρει το δρόμο της δικαιοσύνης», όπως λέει και ο αγαπημένος Σπύρος Μπιμπίλας.

Νομίζω, ότι τώρα ήταν το σωστό timing, δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι κάποιοι άνθρωποι προσπάθησαν να μιλήσουν γι’ αυτά τα θέματα και πριν δέκα χρόνια. Είχαν βγει, είχαν μιλήσει αλλά αγνοήθηκαν.

Έχουμε ευθύνη και όλοι οι άλλοι που ίσως ξέραμε πράγματα;

Χριστίνα Μαξούρη: Δεν το ξέραμε... Άλλο βλέπω να περιμένουν κάποιον στην πρόβα πιτσιρικάδες που μικροδείχνουν και άλλο να είναι 15 χρονών και αυτό να γίνεται μεθοδολογία και να κρατάει χρόνια. Άλλο είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό που έχει νιώσει έλξη για τον καθηγητή του, γιατί όλοι μπορούμε να το νιώσουμε αυτό, μπορείς να ερωτευτείς τον δάσκαλό σου. Εδώ όμως μιλάμε για γεγονότα που συνέβαιναν κατά εξακολούθηση και καταγγελείες που αγνοούνταν. Για μια εκσεμένη και μεθοδευμένη κάλυψη αυτού του ανθρώπου. Άλλο να ακούς κάτι και άλλο να βλέπεις ότι τελικά πρόκειται για οργανωμένο έγκλημα.

Δημήτρης Χαλιώτης: Από αυτά που βγήκαν στη δημοσιότητα εμένα με σόκαρε πάρα πολύ, αυτό που είπε η Χριστίνα, η μεθοδολογία. Προσωπικά, δεν είχα εικόνα όλων αυτών των περιστατικών. Είχα ακούσει κάποια πράγματα, ως ένα σημείο δεν έπεσα τελείως από τα σύννεφα, αλλά από εκεί μέχρι το σημείο να βλέπουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν μια συγκεκριμένη μεθοδολογία προσέγγισης ...

Χριστίνα Μαξούρη:Και ένα συγκεκριμένο τύπο θυμάτων...Ξέραμε ότι υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν κατάχρηση εξουσίας αλλά όχι σ’ αυτό το σημείο. Αυτά που βγήκαν στην επιφάνεια, έχουν μεγάλη απόκλιση από αυτά που κυκλοφορούσαν στον χώρο.

maxouri 6 texnes plus

Πιστεύεις ότι όλα αυτά που ήρθαν στο φως, θα βελτιώσουν από εδώ και πέρα την κατάσταση και τη συμπεριφορά και άλλων «δύσκολων» χαρακτήρων;

Χριστίνα Μαξούρη: Πιστεύω ότι θα είναι πιο προσεκτικοί. Είναι όμως μια μεγάλη συζήτηση αυτή γιατί από την άλλη πλευρά κινδυνεύει η λειτουργία της πρόβας και της διδασκαλίας που είναι ευαίσθητη, ευάλωτη αλλά και κάπως οικογενειακή υπόθεση. Συναντιέσαι με κάποιους ανθρώπους για μήνες, κάθε μέρα, και η επαφή που δημιουργείται, είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να μεταφερθεί, αν δεν το έχει ζήσει κανείς. Είναι πολύ κρίμα αυτή η διαδικασία να περιχαρακωθεί και να μολυνθεί από φόβους, κόμπλεξ και φοβίες.

Μη φτάσουμε στο άλλο άκρο...

Χριστίνα Μαξούρη: Ακριβώς...Όλα αυτά όμως ήταν ένα στάδιο, που ακόμη δεν έχει τελειώσει, και ήταν απαραίτητο ίσως για να φτάσουμε σε μια εξυγίανση. Μακάρι...

Δημήτρης Χαλιώτης:Πάντως σε πρώτη φάση σίγουρα θα βοηθήσει. Άνθρωποι με ακραίες συμπεριφορές θα το ξανασκεφτούν. Από εκεί και πέρα, εγώ με την μικρή μου εμπειρία πάνω στις πρόβες, νομίζω ότι πρέπει πάντα να υπάρχει μια ευγένεια. Ό,τι και να θες να πεις, πάντα υπάρχει και ο κατάλληλος τρόπος να το κάνεις. Δεν μπορούμε να φτάνουμε στο σημείο να σου πετάξω ένα τασάκι! Όπως δεν θα το κάνω στην μάνα μου και στην αδερφή μου και αν το κάνω ή θα μου το ξαναγυρίσει πίσω ή θα θυμώσει και δεν θα μου ξαναμιλήσει, αντίστοιχα είναι και στην πρόβα.

Σας έχει τύχει να βιώσετε κάποιο περιστατικό βίας στο θέατρο;

Χριστίνα Μαξούρη: Προσωπικά δεν έχω ζήσει κάτι ανάλογο, έχω όμως βρεθεί μπροστά σε περιστατικά που μ’ έφεραν σε δύσκολη θέση και αφορούσαν άλλους συναδέλφους. Να πούμε όμως ότι κάποιες φορές μπορεί να γίνει το αντίστροφο: δηλαδή να ασκήσει βία και να φέρει μια δύσκολη κατάσταση στην πρόβα και ένας ηθοποιός. Έχει πάντα να κάνει με τον άνθρωπο και με τον τρόπο που ασκεί την εξουσία του.

Δημήτρης Χαλιώτης: Εντάσεις προβών έχω βιώσει και εγώ αλλά όχι ακραία περιστατικά. Μπορώ όμως να πω ότι το θέμα της βίας, άσχετα με τη δουλειά, δεν μου είναι κάτι άγνωστο.

 

maxouri haliotis mpellou texnes plus

Πέρα από τα «Τραγούδια της Σωτηρίας» υπάρχουν άλλα σχέδια;

Χριστίνα Μαξούρη:Η μια παράσταση που θα συμμετέχω είναι «Καπετάν Μιχάλης (Ελευτερία ή Θάνατος)», του Δημήτρη Μαραμή, που είναι βασισμένη στο ομώνυμο, εμβληματικό έργο του Νίκου Καζαντζάκη, από την περιφέρεια και το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κρήτης, για να παρουσιαστεί σ’ όλες της πόλεις της Κρήτης αλλά και εδώ στην Αθήνα μ’ έναν δεκαπενταμελή θίασο κυρίως λυρικών τραγουδιστών.

Επιπλέον, θα λάβω μέρος και σε μια παράσταση χορού της Αντιγόνης Γύρα που θα παρουσιαστεί στο αρχαιολογικό μουσείο της Χαλκίδας, τέλη Ιουλίου, με τον τίτλο «Ερωτοπαίγνια» και είναι βασισμένη στη Βυζαντινή ερωτική ποίηση. Εκεί, θα είναι τέσσερις χορευτές, ο αγαπημένος συνεργάτης Χρήστος Θεοδώρου στο πιάνο και εγώ θα τραγουδάω.

Και αν όλα πάνε καλά περιμένουμε από φθινόπωρο να ανεβάσουμε και το «Μινόρε της Αυγής», σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαριά, στο Δημοτικό Θεάτρο Πειραιά.

Δημήτρης Χαλιώτης: Ελπίζουμε να είναι ανοιχτά τα θεάτρα το φθινόπωρο και να ανέβει το «Μινόρε της αυγής», εγώ έχω κάνει τη θεατρική διασκευή. Επίσης, θα συμμετέχω στο κομμάτι πάλι της θεατρικής μεταφοράς και διασκευής, της «Αιολικής γης», που θα σκηνοθετήσει ο Τάκης Τζαμαριάς στο Εθνικό Θέατρο.

Επιπλέον, από το ραδιόφωνο της ΕΡΤ, θα έχω την χαρά να ακουστεί ένας μονόλογος που έχω γράψει, εδώ και κάποια χρόνια, «Η Πορσελάνη» σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαριά, με τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου. Είναι τεράστια η χαρά μου που τη συναντώ και συνεργαζόμαστε. Η Ελένη Γερασιμίδου, με την οποία συνεργάστηκα πέρσι το καλοκαίρι, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου και κάποιοι άλλοι άνθρωποι αυτής της γενιάς, είναι ο λόγος που αγάπησα το θέατρο. Νιώθω ευλογημένος που τους συνάντησα.

maxouri 9 texnes plus

Μιας και αναφέρθηκες στο θέατρο στο ραδιόφωνο. Χριστίνα, πώς ήταν η εμπειρία της ηχογράφησης του «Αβελάρδος και Ελοίζα» που ακούσαμε από τον 9,84;

Πρώτα απ’ όλα, ήταν ωραία που βρεθήκαμε όλοι μαζί και χαρήκαμε πολύ γι’ αυτό. Αυτό όμως είναι κάτι που δεν ξέρουμε να το κάνουμε. Διότι είναι άλλη η συμπεριφορά στη σκηνή και άλλη στο μικρόφωνο. Προσπαθήσαμε στον χρόνο που είχαμε και με την αντίληψη που είχαμε και την επαφή που έχουμε εμείς οι τέσσερις που γνωριζόμαστε χρόνια (Γιώργος Γλάστρας, Ελένη Κοκκίδου,Γιάννης Καλαβριανός), και με μια πολύ μεγάλη φροντίδα από τον ηχολήπτη, να κάνουμε το καλύτερο δυνατό. Είναι πολύ ενδιαφέρον το θέατρο στο ραδιόφωνο, μακάρι να συνεχιστεί και μακάρι να μάθουμε και εμείς τον τρόπο.

Χαίρομαι που θα ξαναζήσω αυτή την εμπειρία στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ με το έργο της Μαρίας της Τσιμά, «Ίσα δικαιώματα», που είναι ουσιαστικά συνεντεύξεις που είχε πάρει η ίδια από μετανάστριες, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Μιχαήλ. Εκεί θα συναντηθώ με τη Λήδα Πρωτοψάλτη, τη Μαρία Κεχαγιόγλου, την Αλεξάνδρα Αϊδίνη, τη Ζαχαρούλα Οικονόμου και τη Μαρία Τσιμά.

 

 

«Τα τραγούδια της Σωτηρίας»

Το Στέκι του Ηλία

28/06 έως 30/06/2021 στις 21:00

01/07/2021 στις 21:00

 

Ιδέα - Επιμέλεια κειμένων: Δημήτρης Χαλιώτης

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Δημήτρης Χαλιώτης, Χριστίνα Μαξούρη

Σκηνογραφία :Σωτήρης Μελανός

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Ηχοληψία :Γιάννης Παξεβάνης

Τραγουδά η Χριστίνα Μαξούρη

Μουσικοί :Βασίλης Κορακάκης μπουζούκι, φωνή, Δημήτρης Κουφογιώργος μπουζούκι, Βασίλης Προδρόμου κιθάρα, φωνή, Δημήτρης Κούστας ακορντεόν

Οργάνωση παραγωγής: Πάνος Σβολάκης

Εκτέλεση παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα - Θεατρικός Οργανισμός MeWe

 Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού 

 «Προσπαθώντας για το αδύνατο, κατορθώνουμε το καλύτερο δυνατό», υποστήριζε ο Ά. Στρίντμπεργκ και τα λόγια του Σουηδού θεατρικού συγγραφέα μοιάζουν να ταιριάζουν απόλυτα στην περίπτωση της Χριστίνας Χριστοφή. Πώς αλλιώς, αν όχι, αθεράπευτα ρομαντική, μπορείς να χαρακτηρίσεις μια καλλιτέχνη που ανοίγει ένα μικρό θέατρο, στην Κυψέλη μέσα στην κρίση; Επιλέγοντας, μάλιστα, να ανεβάσει, στη μικρή σκηνή του, θέατρο ρεπερτορίου και δίνοντας βήμα σε Έλληνες συγγραφείς.

Μπορεί ο covid-19 να την ανάγκασε να κλείσει το θέατρο της οδού Μελετίου αλλά όπως η ίδια θα μου πει: «Το ΜΠΙΠ είναι πλέον άνθρωποι και όχι κάποιοι τοίχοι. Και έτσι νιώθω ότι εξελίχθηκε , ότι το ΜΠΙΠ πήρε μια νέα μορφή, έγινε ένας "χώρος" όπου κάποιοι από εμάς νιώθουμε εμπιστοσύνη, ασφάλεια, αγάπη και απολαμβάνουμε να δημιουργούμε μαζί.  Το ΜΠΙΠ βγήκε από το κουκούλι του στην Αγίου Μελετίου και έγινε πεταλούδα».
Αυτή η θεατρική κάμπια στην πρώτη της μεταμόρφωση αποφάσισε να χαρίσει στο κοινό αυτό που του έλειψε περισσότερο απ' όλα: ένα ταξίδι. Έτσι η ομάδα του Θεάτρου ΜΠΙΠ μας καλεί σ' έναν "πλου" και μας δίνει ραντεβού στην αυλή του Χυτηρίου. 
Η Χριστίνα εμπνέεται το έργο από όλα όσα συμβαίνουν στα μπαλκόνια της Κυψέλης αλλά και όλου του πλανήτη, εν μέσω πανδημίας, και μαζί με μια ομάδα 9 ταλαντούχων ηθοποιών μας περιμένουν από το Σάββατο 29 Μαΐου μέχρι την Τρίτη 1 Ιουνίου για να σαλπάρουμε με ανοιχτά πανιά και να αφεθούμε στο θεατρικό αεράκι που τόσο μας έχει λείψει...
 

 plous 4

Πες μας δύο λόγια για το έργο. 

Το ΠΛΟΥΣ είναι ένα έργο με 9 χαρακτήρες, ένα έργο που συμβαίνει στα μπαλκόνια γειτονικών πολυκατοικιών. Γράφτηκε στην πρώτη καραντίνα, την άνοιξη του 2020 γιατί τότε είχαμε μια ιδέα, να δημιουργήσουμε μια χειροποίητη παράσταση με χαρακτήρες που θα έχουν απόσταση μεταξύ τους λόγω covid και να την παρουσιάσουμε σε έναν ακάλυπτο της Αθήνας. Η ιδέα του ακάλυπτου μας άρεσε πολύ, ίσως γιατί έτσι νιώθαμε κι εμείς, ακάλυπτοι. Αλλά μας πρόλαβαν τα μέτρα και η παράσταση δεν έγινε. 
 
Πώς το εμπνεύστηκες; 
 
Το εμπνεύστηκα από το μπαλκόνι μου. Μένω σε μια πολυκατοικία στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη και με την καραντίνα μπορούσα να δω πολλούς ανθρώπους, όπως εγώ και ο σύντροφός μου, που περνούσαμε αρκετή ώρα της ημέρας στο μπαλκόνι. Τότε που γράφτηκε το έργο, αν θυμάστε, ανέβαιναν βίντεο με χώρες όπως η Ιταλία όπου έβγαιναν άνθρωποι στα μπαλκόνια έπαιζαν μουσική και οι υπόλοιποι άκουγαν και χειροκροτούσαν. Το μπαλκόνι έγινε ένας ζωτικός χώρος, ένας χώρος κοινωνικοποίησης, ένας χώρος με σχεδόν πολιτική διάσταση αν σκεφτεί κανείς τα ραντεβού στο μπαλκόνι συγκεκριμένες ώρες της ημέρας για να χειροκροτήσουμε το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της χώρας... 
 
"Εμπνεύστηκα το έργο από το μπαλκόνι μου. Μένω σε μια πολυκατοικία στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη και με την καραντίνα μπορούσα να δω πολλούς ανθρώπους, όπως εγώ και ο σύντροφός μου, που περνούσαμε αρκετή ώρα της ημέρας στο μπαλκόνι."
 xristina xristofi
 
 Στο δελτίο Τύπου διαβάζουμε την ερώτηση "Τι μπορεί να πλέει σε μια εποχή στασιμότητας;". Ποια είναι η δική σου απάντηση;
Είναι δύσκολη η απάντηση. Αυτό είναι και το ερώτημα της παράστασης. 
 
plous 3\
                                                                                                 Οι ηθοποιοί της παράστασης 
 
 
Στην παράσταση συνεργάζεσαι με ηθοποιούς που τους έχει ξανασκηνοθετήσει στο  παρελθόν . Μπορείς να πεις ότι η "Εταιρεία Θεάτρου Μπιπ" έχει πλέον ένα συγκεκριμένο πυρήνα συνεργατών; Αν ναι, πώς λειτουργείτε ως ομάδα στα πλαίσια μιας καλλιτεχνικής διεργασίας;
 
Αυτή η ερώτηση μου δίνει μεγάλη χαρά. Και ίσως είναι και η απάντηση στην προηγούμενη... Ίσως αυτό που σε κρατάει στην επιφάνεια, που λειτουργεί σαν σωσίβιο σε μια συνθήκη μεγάλης αναταραχής και ανασφάλειας είναι οι άνθρωποι. Νομίζω ότι αυτή η παράσταση λειτούργησε κάπως έτσι για όλους μας, σαν σχεδία, σαν μία αυτοσχέδια σχεδία για να μπούμε και πάλι στη δράση, για να κάνουμε αυτό που αγαπάμε, για να κάνουμε και να προσφέρουμε θέατρο με τα μέσα που έχουμε. 
 
 Αυτή η παράσταση είναι μια πραγματικά και ουσιαστικά ομαδική δουλειά. Στο τραπέζι έπεσαν ιδέες από όλους, τις δοκιμάζαμε, κάποιες κρατήσαμε, με κάποιες γελάσαμε, κάποιες άλλες τις δοκιμάσαμε και δεν λειτουργούσαν. Μαρία, Ευαγγελία, Δημοσθένη, Βαγγέλη, Σπύρο, Ηλία, Πέτρο, Χριστίνα, Νίκο δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω. Είμαι βαθιά, πέρα από κάθε λέξη, ευγνώμων. 
 
 Για μένα, ναι, υπάρχει συγκεκριμένος πυρήνας συνεργατών και είμαι απίστευτα τυχερή που τους συνάντησα και δουλεύουμε μαζί. Ό,τι και αν κάνω, πρώτα αυτούς θα ρωτάω αν θέλουν να το κάνουμε μαζί αλλά έτσι όπως είναι η κατάσταση δεν μπορεί κανένας να δεσμευτεί σε μία σχέση συνεργασίας. Δεν μπορώ να δεσμεύσω ηθοποιούς σε μια κοινή δουλειά με αμφίβολα έσοδα τη στιγμή που μπορεί να έχουν μια πρόταση με σίγουρες οικονομικές απολαβές. Και ελπίζω να έρθουν και αυτές οι δουλειές για τους συνεργάτες μου γιατί ένας χρόνος ανεργίας είναι κάτι πολύ βαρύ και πρακτικά αλλά και ψυχολογικά. 
 
Όσο για την εταιρεία θέατρου ΜΠΙΠ, το ΜΠΙΠ είναι πλέον άνθρωποι και όχι κάποιοι τοίχοι. Και έτσι νιώθω ότι εξελίχθηκε, ότι το ΜΠΙΠ πήρε μια νέα μορφή, έγινε ένας "χώρος" όπου κάποιοι από εμάς νιώθουμε εμπιστοσύνη, ασφάλεια, αγάπη και απολαμβάνουμε να δημιουργούμε μαζί.  Το ΜΠΙΠ βγήκε από το κουκούλι του στην Αγίου Μελετίου και έγινε πεταλούδα. 
 
"Το ΜΠΙΠ βγήκε από το κουκούλι του στην Αγίου Μελετίου και έγινε πεταλούδα."
 xristina xristofi 2 texnes plus
 
 Εν μέσω πανδημίας αποφάσισες να κλείσεις το θέατρο Μπιπ που είχες δημιουργήσει στην Κυψέλη. Πόσο δύσκολο ήταν να πάρεις αυτή την απόφαση;
 
Από τον Μάρτιο του 2020 που έκλεισαν τα θέατρα σκεφτόμουν κάθε μέρα τι θα κάνω. Πιθανά σενάρια, πιθανές συνεργασίες... Μιλούσα με συνεργάτες μου οι οποίοι τότε ήταν αισιόδοξοι, πίστευαν ότι θα ανοίξουν τα θέατρα το καλοκαίρι και μου έλεγαν να ετοιμαστούμε για το φθινόπωρο. Εγώ δεν ήμουν αισιόδοξη. Είχαμε μπροστά μας μια πανδημία. Μια καταστροφή που έχει κάνει άνω κάτω όλον τον πλανήτη. Κάτι τέτοιο θέλει τουλάχιστον δύο χρόνια για να στρώσει κάπως η κατάσταση και αν θέλουμε να μιλάμε για μια εποχή όπου ο covid θα είναι μόνο μια ανάμνηση τότε θα πρέπει να περιμένουμε συνολικά 4 χρόνια. Έτσι πιστεύω και ελπίζω να διαψευστώ. Ειδικά για τα μικρά θέατρα όπως το ΜΠΙΠ. Με άλλα λόγια, το ερώτημα ήταν αν μπορώ να συντηρήσω ένα μικρό θέατρο με αυτό να παραμένει κλειστό ή να υπολειτουργεί με ελάχιστους θεατές. Η απάντηση ήταν όχι. Και έτσι το έκλεισα. Το ενδιαφέρον είναι ότι την ανάρτηση στο facebook όπου ανακοίνωνα το κλείσιμο την είδαν πάνω από 27.000 άνθρωποι και πολλοί έστειλαν μηνύματα υποστήριξης, άνθρωποι που όσα χρόνια το θέατρο λειτουργούσε δεν είχαν έρθει να το επισκεφθούν. Αλλά αυτό συμβαίνει με τις ειδήσεις, οι δυσάρεστες είναι πιο δημοφιλείς. 
 
 "Το ενδιαφέρον είναι ότι την ανάρτηση στο facebook όπου ανακοίνωνα το κλείσιμο του θεάτρου ΜΠΙΠ την είδαν πάνω από 27.000 άνθρωποι και πολλοί έστειλαν μηνύματα υποστήριξης, άνθρωποι που όσα χρόνια το θέατρο λειτουργούσε δεν είχαν έρθει να το επισκεφθούν. Αλλά αυτό συμβαίνει με τις ειδήσεις, οι δυσάρεστες είναι πιο δημοφιλείς." 
 plous 2
 
 Το Υπουργείο Πολιτισμού δεν θα έπρεπε να στηρίζει τα θέατρα;  Πόσο μάλλον όταν βρίσκονται και σε πιο υποβαθμισμένες περιοχές, όπως κακά τα ψέματα, έχει γίνει η Κυψέλη τα τελευταία χρόνια. 
 
Εδώ το Υπουργείο Πολιτισμού αγνοεί τους αρχαιολόγους και ξηλώνει αρχαία στη Θεσσαλονίκη, ρίχνει 20 πόντους τσιμέντο στην Ακρόπολη, εδώ η Υπουργός μας αναφέρεται στην υποκρισία του σκανδαλωδώς διορισμένου διευθυντή του Εθνικού και χρησιμοποιεί τις λέξεις "υποκριτική τέχνη" απαξιώνοντας όλους τους ηθοποιούς και την τέχνη τους και αναρωτιόμαστε αν θα έπρεπε να στηρίξει τα θέατρα της Κυψέλης και μάλιστα τα μικρά; Δεν υπάρχουμε για το Υπουργείο.  Εμείς νιώθουμε ότι το Υπουργείο μας μας αγνοεί στην καλύτερη των περιπτώσεων για να μην πω ότι μας εχθρεύεται. Και όχι μόνο τα μικρά θέατρα. Όλα τα θέατρα. Εκεί που είχαν ανακοινωθεί πρωτόκολλα για όλους και πότε και πώς θα ανοίξουν, κανείς δεν αναφερόταν καν στα θέατρα. Σήμερα, 14 μήνες μετά, ακόμα δεν ξέρουμε πότε και αν θα ανοίξουν τα κλειστά θέατρα και με ποιες προϋποθέσεις. Κανένας σχεδιασμός, καμία πρόβλεψη. Αλλά για να σχεδιάζεις και να προβλέπεις χρειάζονται δύο βασικά πράγματα: να ξέρεις και να νοιάζεσαι. Το δικό μας Υπουργείο μας δίνει την εντύπωση ότι ούτε ξέρει ούτε νοιάζεται. Ίσως γιατί είμαστε μικρή εκλογική μάζα οπότε δεν τους ενδιαφέρει ό,τι και αν ψηφίσουμε στις εκλογές. Εγώ οραματίζομαι ένα Υπουργείο Πολιτισμού που στηρίζει την Τέχνη, που στηρίζει το Θέατρο, που αντιλαμβάνεται ότι το θέατρο μας θα μπορούσε να είναι πρεσβευτής μας στον κόσμο. Φαντάζομαι Ακαδημίες Τέχνης με διακεκριμένους δασκάλους και όχι όποιον είναι trendy για την εποχή, φαντάζομαι παραστάσεις στο Εθνικό που θα ανεβάζουν τον πήχη, παραστάσεις που όλοι θα τις θαυμάζουμε και δεν θα γελάμε μαζί τους. Φαντάζομαι το θέατρο έξω από προχειρότητα, επιτήδευση, τηλεοπτική αισθητική και ελιτισμό, ένα θέατρο έξω από φατρίες μετριότητας και δημοσίων σχέσεων, φαντάζομαι ένα θέατρο ζωντανό, εξωστρεφές, συνεχώς εξελισσόμενο, ανήσυχο, με καλλιεργημένους ανθρώπους που διαθέτουν βαθιά γνώση και ποιότητα χαρακτήρα. Αυτά φαντάζομαι. Και μετά ξυπνάω, ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω την Υπουργό μας. 
 
"Εγώ οραματίζομαι ένα Υπουργείο Πολιτισμού που στηρίζει την Τέχνη, που στηρίζει το Θέατρο, που αντιλαμβάνεται ότι το θέατρο μας θα μπορούσε να είναι πρεσβευτής μας στον κόσμο. Φαντάζομαι Ακαδημίες Τέχνης με διακεκριμένους δασκάλους και όχι όποιον είναι trendy για την εποχή, φαντάζομαι παραστάσεις στο Εθνικό που θα ανεβάζουν τον πήχη, παραστάσεις που όλοι θα τις θαυμάζουμε και δεν θα γελάμε μαζί τους."
 
 Διεκδίκησες ποτέ κάποια επιχορήγηση ή άλλη οικονομική ενίσχυση για το Μπιπ;
 
Όχι. Δεν το έχω πολύ αυτό... Γενικά δεν είμαι και πολύ σύμφωνη με τη λογική και τον τρόπο που γίνονται οι επιχορηγήσεις. Είναι μεγάλη κουβέντα αυτή. Αλλά δεν το κρύβω, στις επόμενες θα καταθέσω και εγώ πρόταση και ελπίζω να πάρω για πρώτη φορά στη ζωή μου επιχορήγηση. Δεν βρίσκω άλλο τρόπο να κάνω θέατρο αυτή τη στιγμή. 
  
Αν μπορούσες να ξεκινήσεις έναν "πλου" οπουδήποτε στον κόσμο για που θα ήταν αυτός και ποιους θα ήθελες συνεπιβάτες;
 
Θα ήθελα να έχω συνεπιβάτες όλους όσους έχουν φαντασία, όλους όσους νοιάζονται και για τους άλλους, όλους όσους έχουν περιέργεια και ενθουσιασμό και δεν κουράζονται να μαθαίνουν καινούρια πράγματα, όλους όσους έχουν αποδεχτεί τον εαυτό τους και τον έχουν αγκαλιάσει, όλους όσους δεν δείχνουν με το δάχτυλο και δεν βάζουν επαναστατικές φωνές από την άνεση του καναπέ τους, όλους όσους θα βάλουν πλάτη για να αντέξουμε το ταξίδι. Δεν ξέρω για πού το βάλαμε... Θα δείξει. 
 
 
 
 
 
 
 «ΠΛΟΥΣ» της Χριστίνας Χριστοφή στο ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΧΥΤΗΡΙΟ, Ιερά Οδός 44
Για 4 μοναδικές παραστάσεις 
Σάββατο 29 (ήδη Sold-out)
Κυριακή 30
Δευτέρα 31 Μαΐου 
Τρίτη 1 Ιουνίου
στις 21.00 
 
 
 Απαραίτητη η κράτηση στα τηλέφωνα 2103412313, 6989803141
 
 
 
 
 ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Θεατρικό έργο/σκηνοθεσία: Χριστίνα Χριστοφή

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Πέτρος Αποστολόπουλος, Σπύρος Ασημένιος, Ηλίας Γκογιάννος, Χριστίνα Καζάζη, Ευαγγελία Καπόγιαννη, Βαγγέλης Κουντουριώτης, Μαρία Μπρανίδου, Νίκος Μπρανίδης, Δημοσθένης Φίλιππας

Φωτογραφίες: Χρήστος Καλαϊτζής

Τιμή εισιτηρίου (ενιαίο): 10 ευρώ Διάρκεια παράστασης: 70’

Στο χώρο τηρούνται οι κανόνες προστασίας ενάντια στη νόσο covid-19.

 
 
 
 Διαβάστε επίσης: 
 
 

Ο Άνθρωπος

Και έρχεται η στιγμή που σε ρωτάνε, τι σε καίει αυτόν τον καιρό... Τι να πεις για μια περίοδο που φλέγεται ολόκληρος ο πλανήτης; Μια στιοχειώδη ενσυναίσθηση να έχει κανείς θα δει γύρω του πολέμους, βομβαρδισμούς, ανθρώπους να σκοτώνονται, να ξεριζώνονται από το τόπο τους, οικονομική κρίση, άνθρωποι να πεινάνε, εκμετάλευση, βία. Ένας πλανήτης να εκπνέει και ξαφνικά, μια παγκόσμια πανδημία που παραλύει τα πάντα. Άνθρωποι χάνουν την ζωή τους, κλείνονται στα σπίτια τους. Απομακρινόμαστε από συγγενείς και φίλους. Ξεχνάμε τις αγκαλιές, τα φιλιά, την επαφή. Ξεχνάμε αυτό που θεωρούσαμε κανονικό και δεδομένο. Παύουμε να ονειρευόμαστε.

Κοινός παρανομαστής σε όλα αυτά ο άνθρωπος. Από αυτόν ξεκινούν και σε αυτόν καταλήγουν. Άρα τι θα μπορούσε να με καίει περισσότερο από τον ίδιο τον άνθρωπο; Άλλωστε και η τέχνη που υπηρετώ με αυτόν ασχολείται και σε αυτόν απευθείνεται. Και αναρωτιέμαι, τι μας κρατάει πίσω; Σε μια εποχή που η γνώση είναι προσβάσιμη σε όλους, γιατί επιλέγουμε το σκοτάδι; Αφού ξέρουμε πού βρίσκεται το φως, γιατί δεν οδηγούμαστε σε αυτό; Γιατί δεν αφηνόμαστε στον διπλανό μας; Να ακουμπίσουμε, , να ακούσουμε, να αισθανθούμε, να συγχωρέσουμε, να αγαπήσουμε, να βουτήξουμε ο ένας στον άλλον. Είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσουν τα δεινά. Άλλωστε ο άνθρωπος είναι η μοίρα του ανθρώπου...

 

 

 

Ο Στέλιος Κυριακίδης παίζει στην μεγάλη θεατρική επιτυχία «Άνθρωποι και Ποντίκια» του Βασίλη Μπισμπίκη. Μπορείτε να δείτε την παράσαση σε οnlinestreaming

για δύο μόνο προβολές:

2/6 (Τετάρτη) 19:00 με 24:00

6/6 (Κυριακή) 19.00 με 24:00

στο Viva.gr

κεντρική φωτογραφία:Πάρις Ταβιτιάν

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

 Στην τελική ευθεία για την πρεμιέρα της παράστασής του «(Somewhere) beyond the cherry trees», στις 1 Ιουνίου,που θα είναι ουσιαστικά και η πρεμιέρα του Φεστιβάλ Αθηνών μετά από έναν σκληρό χειμώνα απομόνωσης, μακριά από το θέατρο, ο Πρόδρομος Τσινικόρης διακατέχεται από δημιουργικό άγχος.  

Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής μας κουβέντας, θα μου πει: «Δεν το έχω ξανακάνει αυτό» ή «Είναι το πιο δύσκολο που έχω κάνει». Μαζί με την αγωνία του, όμως, εύκολα αφουγκράζεται κανείς και τον ενθουσιασμό του για το πειραματικό, το διαφορετικό και το καινούριο. Ίσως γι’ αυτό.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι στην παράσταση επέλεξε να ερμηνεύσει τον Τροφίμομ, τον αιώνιο φοιτητή και επαναστάτη που τολμά να αναδείξει το δύσοσμο τοπίο και να γίνει η φωνή των καταδικασμένων ανθρώπων που έχουν απολέσει την περηφάνια τους. Όπως ομολογεί ο ίδιος, νιώθει μεγάλη ομοιότητα μ’ αυτό τον ήρωα και αυτό, όπως υπογραμμίζει με νόημα: «Είναι και καλό και κακό...».

Tsinikoris Cherry Orchard SITE 08 photo Goran Basic

 

 

Πες μας δύο λόγια για το νέο σου έργο που σκηνοθετείς στην Πειραιώς. Τι να περιμένουμε;  

Να περιμένετε μια παράσταση που μας αναπαριστά τον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ μ’ ένα παιγνιώδη τρόπο και μας συνεχίζει τις ιστορίες των χαρακτήρων μετά την εγκατάλειψη του Βυσσινόκηπου, καθώς όμως και του Λοπάχιν που παραμένει πίσω. Οπότε, έχουμε έναν συνδυασμό  του τσεχωφικού κειμένου με τη συνέχεια της ζωής των έξι χαρακτήρων.   

Θα μπορούσε η παράσταση να είχε τίτλο «Βυσσινόκηπος, η συνέχεια» ή «Βυσσινόκηπος σήμερα»;  

Ναι... ίσως και «Βυσσινόκηπος ένα ντοκιμαντέρ για τη συνέχεια». Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει στο θέατρο: ένας συνδυασμός Τσέχωφ, ερμηνευμένος με έναν πολύ δικό μας τρόπο, μαζί με τη φανταστική συνέχεια των ιστοριών των ηρώων του κλασικού έργου.   

Το συγκεκριμένο έργο, όπως όλα του Τσέχωφ, θίγει πάρα πολλά ζητήματα και επιδέχεται πολλές αναλύσεις. Εσένα καλλιτεχνικά ποιο ζήτημα σε ενέπνευσε και αποφάσισες να ξεκινήσεις από αυτό το κείμενο για να δημιουργήσεις ένα νέο;  

Το 2015 είχα σκηνοθετήσει πάλι για το Φεστιβάλ Αθηνών ένα audio walk στο κέντρο της Αθήνας με πρωταγωνιστές άστεγους συμπολίτες μας, με τον τίτλο «Στη μέση του δρόμου». Από τότε μ’ είχε απασχολήσει το θέμα της εστίας. Η παράσταση που ανεβάζουμε τώρα, είναι  εμπνευσμένη από την προ κορονοϊού εποχή και την ανάπτυξη του Airbnb. Ο Λοπάχιν κάνει τα πρώτα Airbnb της ιστορίας!  

Φαντάσου το μέσο νοικοκυριό της Αθήνας μετά από δέκα χρόνια κρίσης και κάποιον να έρχεται και να σου λέει ότι «Την ιδιοκτησία που έχεις, θα την νοικιάσεις σε τουρίστες για να ξεχρεώσεις». Αδιαφορώντας για τη συναισθηματική σχέση που έχεις με τον δικό σου «Βυσσινόκηπο», που μπορεί να είναι το διαμέρισμά σου, το υπνοδωμάτιό σου, το κρεβάτι σου κ.λπ.

Ζούμε σε μια πόλη που «τουριστικοποιείται», γίνεται πιο φιλόξενη για τους τουρίστες παρά για τους κατοίκους της.   

Tsinikoris Cherry Orchard SITE 02 photo Michalis Valasoglou.jpg

 Στη συγκεκριμένη παράσταση θα σε δούμε και επί σκηνής. Ποια ανάγκη σε οδήγησε να κρατήσεις και κάποιον ρόλο και να μην είσαι μόνο σκηνοθέτης;  

 Η μεγάλη ομοιότητα που νιώθω ότι έχω, και το λέω και για καλό και για κακό, με τον χαρακτήρα του Τροφίμοφ. Είναι εκείνος ο χαρακτήρας που λέει ότι πρέπει να φέρουμε τα πάνω-κάτω και να κάνουμε μια πνευματική επανάσταση... Δεν θέλω να πω πολλά για την παράσταση. Σίγουρα θα υπάρξουν εκπλήξεις.   

 

 Αφού μίλησες για «πνευματική επανάσταση», δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω το εξής: Εν μέσω πανδημίας οι καλλιτέχνες έπαιξαν ένα πιο πολιτικό χαρακτήρα (support art workers, ΣΕΗ, κατάληψη Εθνικού). Πιστεύεις ότι θα συνεχίσουν αυτές οι δράσεις ή θα ξεφουσκώσουν με το άνοιγμα των θεάτρων;  

Επιπλέον είχαμε και κάτι ακόμα σημαντικό: τη δημιουργία του σωματείου «Κάτω από τη σκηνή» για τους ανθρώπους που δεν είναι ηθοποιοί αλλά εργάζονται στο θέατρο (δραματουργοί, ενδυματολόγοι, μουσικοί επιμελητές, σκηνογράφοι, σκηνοθέτες, συνθέτες, σχεδιαστές φωτισμών, χορογράφοι –αλλά και οι βοηθοί των αντίστοιχων ειδικοτήτων).  

Πιστεύω ότι τόσο οι πολιτικές δράσεις που έγιναν όσο και τα ενδυναμωμένα σωματεία θα συνεχίσουν την πορεία τους και θα υπάρχουν παράλληλα με τις παραστάσεις. Γιατί αυτές οι δράσεις συνέβαλαν στο ότι οι πρόβες, τα μαθήματα στις δραματικές σχολές και οι παραστάσεις δεν θα γίνονται με τον ίδιο τρόπο.   

  

“Δεν θα με εξέπλητε καθόλου αν το Εμπρός γινόταν ξενοδοχείο”

 

 

Πιστεύεις δηλαδή ότι μετά από την κρίση των τελευταίων μηνών θα αλλάξει η κατάσταση στο θέατρο;  

Ναι, δεν ξέρω αν κρατήσει για πάρα πολύ καιρό αυτή η αλλαγή, το εύχομαι. Πιστεύω όμως ότι τώρα που ξεκίνησαν οι πρόβες, δεν θα υπάρχει κάποιος που θα προσβάλλει ή θα καταπιέζει συναδέλφους του χωρίς αντίλογο πλέον. Αυτό δεν πρέπει να γίνει και δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε να γίνει. Είμαι αισιόδοξος ότι θα αλλάξουν τα πράγματα. Εξάλλου, τώρα, έρχεται μια νέα γενιά, όχι μόνο στο θέατρο, η οποία είναι σαφώς πιο ευαισθητοποιημένη στα ανθρώπινα δικαιώματα και σε θέματα αξιοπρέπειας και σεβασμού στον εργασιακό χώρο.   

Για 4 χρόνια είχες μαζί με τον Ανέστη Αζά την καλλιτεχνική ευθύνη της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Πώς είδες όλα τα γεγονότα που συντελέστηκαν στο Εθνικό;  

Θα σου πω, πρώτα, πώς είχαν τα πράγματα με τον Ανέστη και εμένα. Εμείς από  το 2019, πριν ανακοινωθούν οι διαγωνισμοί για τη θέση του διευθυντή, είχαμε αποφασίσει ότι θα σταματήσουμε από την Πειραματική Σκηνή.   

Τον Ιούνιο του 2019 ο Ανέστης παραιτήθηκε-είχε μια παράσταση στο εξωτερικό- και εγώ είχα πει ότι θα περιμένω να λήξει το συμβόλαιό μου στις 30 Σεπτεμβρίου, για να δω και τι θα γινόταν με το πρόγραμμα που είχαμε ήδη ανακοινώσει, και μετά θα αποχωρούσα. Στόχος ήταν να υπάρξει μια δικλείδα ασφαλείας για τις 5 παραστάσεις που είχαμε ανακοινώσει.   

Έμεινα λοιπόν για 6 εβδομάδες, ενώ είχε ξεκινήσει η θητεία του Δημήτρη Λιγνάδη και της νέας διεύθυνσης.   

Πιστεύω ότι η ανακοίνωση του ονόματος του Λιγνάδη εκείνη την εποχή ήταν ένα λάθος και από τη στιγμή που υπήρχε συγκεκριμένο πρόγραμμα από την προηγούμενη διεύθυνση, θα έπρεπε η προηγούμενη διεύθυνση να συνεχίσει το πρόγραμμά της, ασχέτως αν αρέσει το πρόγραμμα ή ο Στάθης Λιβαθινός, και εμάς μας βγάζω από την εξίσωση, γιατί έτσι και αλλιώς είχαμε ανακοινώσει ότι θα σταματήσουμε.   

Οι καλλιτεχνικές διευθύνσεις δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ, να ξεκινάνε με το πρόγραμμα μιας άλλης διεύθυνσης.   

Από τη στιγμή που ήταν Αύγουστος και υπήρχε πρόγραμμα για όλη τη σεζόν έπρεπε ο Λιβαθινός ή οποιοσδήποτε άλλος από τη διεύθυνση, αν δεν ήθελε να συνεχίσει εκείνος, να ολοκληρώσει το πρόγραμμα.   

Είναι λάθος να «φαγώνεται» ο πρώτος χρόνος από τα τρία ενός καλλιτεχνικού διευθυντή με το πρόγραμμα που δεν έχει εκείνος επιλέξει! Δυστυχώς, αυτό γίνεται τα τελευταία δέκα χρόνια στο Εθνικό. Έρχεται ο Λιβαθινός να συνεχίσει το πρόγραμμα του Χατζάκη, έρχεται ο Λιγνάδης να συνεχίσει το πρόγραμμα του Λιβαθινού. Θα έρθει τώρα ο επόμενος να συνεχίσει του Λιγνάδη... Δεν είναι ωραίο αυτό και δεν δίνει και κανένα καλλιτεχνικό στίγμα.   

  Tsinikoris Cherry Orchard SITE 07 photo Beetroot

Έχοντας ζήσει το Εθνικό εκ των έσω, τι θα πρότεινες εσύ;  

 Το ιδανικό για μένα θα ήταν να γίνει ένας αξιοκρατικός διαγωνισμός, να ανακοινωθεί ένα όνομα και να αναλάβει το επόμενο καλοκαίρι, ώστε να έχει τρία ολόκληρα χρόνια για το δικό του πρόγραμμα. Μέχρι τότε μπορεί να συνεχίσει η Έρι Κύργια και φυσικά αν θέλει να συμμετάσχει στο διαγωνισμό, είναι δικαίωμά της.  

  “Το ενδιαφέρον είναι πως αφού έγινε αυτό με τον Λιγνάδη τον Φεβρουάριο στην Αθήνα, ξαναφούντωσε το κίνημα του Me too στη Γερμανία και αναγκάστηκαν να παραιτηθούν και εκεί δύο καλλιτεχνικοί διευθυντές.” 

 

Περίμενες ποτέ ότι θα φτάναμε να δούμε τόσους καλλιτέχνες να κατηγορούνται και τον πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή στη φυλακή;  

Με το χέρι στην καρδιά, επειδή την τελευταία δεκαετία ασχολούμαστε με τον Ανέστη μ’ ένα πολύ συγκεκριμένο είδος θεάτρου, το θέατρο ντοκιμαντέρ, δεν ερχόμασταν καθόλου σ’ επαφή με ηθοποιούς. Είχαμε πάνω στη σκηνή καθαρίστριες, μετανάστες, ανθρώπους που δεν έχουν δημόσιο λόγο..  

Οπότε όλες αυτές οι ιστορίες δεν είχαν φτάσει στα αυτιά μας. Επιπλέον κάποιοι από αυτούς ανήκουν σ’ έναν άλλο κύκλο. Εγώ για παράδειγμα δεν έχω πάει ποτέ στο θέατρο του Φιλιππίδη.   

 Δεν ήξερα, τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι στον προσωπικό ή στον επαγγελματικό χώρο και όταν ακούς τέτοιες συμπεριφορές, σοκάρεσαι! Άνθρωποι που αυνανίζονται στις πρόβες, που ουρούν στα καμαρίνια συναδέλφων τους...Είναι τρομερό!  

Όταν έγιναν γνωστά όλα αυτά και τα συζητούσαμε με τον Ανέστη, είπαμε ότι μάλλον εμείς ζούμε σ’ έναν άλλο κόσμο.   

Σ’ έναν άλλο κόσμο πρέπει να ζει και η υπουργός πολιτισμού που εξαπατήθηκε από τον Δημήτρη Λιγνάδη...όπως δήλωσε.   

Εγώ δεν είμαι υπουργός πολιτισμού, είμαι ένας σκηνοθέτης που κάνω θέατρο ντοκιμαντέρ και έχω άλλες ευθύνες και αρμοδιότητες. Αν κάποιος όμως βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση, δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τη δικαιολογία «δεν γνώριζα», γιατί του αναθέτεις το μεγαλύτερο θέατρο της χώρας.   

Επομένως, ίσως χρειάζεται να κάνεις εκεί μια έρευνα και να ρωτήσεις 10-15 άτομα και όχι ένα-δύο. Γιατί σ’ οποιαδήποτε δουλειά πηγαίνεις, αυτό συμβαίνει, πόσω μάλλον σε μια τέτοια θέση.

" Αν κάποιος είναι υπουργός πολιτισμού, δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τη δικαιολογία «δεν γνώριζα»"

Είδαμε πρόσφατα το Εμπρός να “τσιμεντώνεται”, παλιότερα το Αμόρε να γίνεται Σούπερ Μάρκετ, και το θεατρικό μουσείο ένα ερείπιο με ποντίκια....Απαξιώνεται ο πολιτισμός στην Ελλάδα;   

Πράγματι, υπάρχει απαξίωση και αυτό φαίνεται και από τη στάση της πολιτείας απέναντι στο θέατρο. Δεν μπορεί η χώρα που γέννησε το θέατρο  να σταματάει τις επιχορηγήσεις για εφτά ολόκληρα χρόνια και σ’ ολόκληρη Αθήνα να  χρηματοδοτείται μόνο το Εθνικό Θέατρο και το καλοκαίρι το Φεστιβάλ Αθηνών.    

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να έχουμε τόσες πολλές παραστάσεις και οι καλλιτέχνες να δουλεύουν παράλληλα σε δύο ή σε τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα, χωρίς να είναι σίγουροι ότι θα πληρωθούν. Όταν είσαι εξαρτημένος από τα έσοδα που θα έχει το θέατρο και δεν σου διασφαλίζει κανείς ούτε καν τον βασικό μισθό, αυτό θα σε οδηγήσει να δουλεύεις περισσότερο, και όσο περισσότερο δουλεύεις τόσο λιγότερο καλός θα είσαι σ’ αυτές τις δουλειές. Όσο καλός και αν είναι ένας ηθοποιός, δεν μπορεί να εξερευνά τρεις ρόλους ταυτόχρονα.   

 Για να έρθω όμως στο ζήτημα του Εμπρός, η κυβέρνηση αντιμετώπισε τη συγκεκριμένη καλλιτεχνική κατάληψη, όπως έχει κάνει μ’ όλες τις καταλήψεις. Αδιαφορώντας για την ιστορία και τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες του συγκεκριμένου χώρου, τσιμέντωσε το θέατρο. Προσωπικά, δεν θα με εξέπληττε καθόλου το Εμπρός που είναι σε μια τουριστική περιοχή, σε λίγο καιρό να γίνει ένα ξενοδοχείο ή ένα πολυτελές εστιατόριο.   

      prodromos tsinikoris texnes plusΦωτό: Θωμάς Δασκαλάκης   

 

“Tώρα που ξεκίνησαν οι πρόβες, δεν θα υπάρχει κάποιος που θα προσβάλλει ή θα καταπιέζει συναδέλφους του χωρίς αντίλογο πλέον.”

 

                    

Στη συζήτηση που έγινε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, αναρωτήθηκες μήπως παραδομένοι σε ένα είδος αδράνειας, συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε και να προετοιμάζουμε παραστάσεις όπως μέχρι τώρα γνωρίζαμε; Ποια απάντηση δίνεις τώρα που βιώνεις και τη διαδικασία της πρώτης παράστασης μετά τη μεγάλη αυτή παύση;  

 Εγώ, έτσι και αλλιώς αυτό που κάνω σ’ αυτή την παράσταση δεν το έχω ξανακάνει. Υπάρχουν, βέβαια, κομμάτια που τα έχω ξαναδουλέψει στο παρελθόν αλλά υπάρχουν και άλλα που πρώτη φορά τα δοκιμάζω. Βεβαίως, οφείλω να πω ότι είναι μεγάλη και η συμβολή της καλλιτεχνικής ομάδας, άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι χρόνια και ειδικά τώρα που είμαι επί σκηνής είναι ακόμα πιο πολύτιμη η βοήθειά τους.   

Έχεις μεγαλώσει στη Γερμανία και πολύ συχνά επιστρέφεις εκεί για παραστάσεις. Πόσο διαφορετικές είναι οι συνθήκες εργασίας εκεί;  

 Εκεί, από τη πρώτη φάση του Me too που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, δημιουργήθηκε ένας κώδικας δεοντολογίας και ένας αντίστοιχος σύλλογος, με το όνομα Themis, όπου μπορούσες να απευθυνθείς και να καταγγείλεις κακοποιητικές συμπεριφορές. Το ενδιαφέρον είναι πως αφού έγινε αυτό με τον Λιγνάδη τον Φεβρουάριο στην Αθήνα, ξαναφούντωσε το κίνημα του Me too στη Γερμανία και αναγκάστηκαν να παραιτηθούν και εκεί δύο καλλιτεχνικοί διευθυντές.   

Φαντάζομαι ότι πέρα από αυτό, γενικότερα τα εργασιακά δικαιώματα είναι πιο εξασφαλισμένα...  

Στη Γερμανία υπάρχει μεγαλύτερη αποκέντρωση. Υπάρχουν πάρα πολλά κρατικά επιχορηγούμενα θέατρα, που λειτουργούν κάτω από την ομπρέλα του κράτους. Είναι περίπου 150 με 200 θέατρα. Επομένως το λόμπι είναι πολύ πιο ισχυρό από ότι στην Ελλάδα.   

Κάτι ανάλογο με τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ....  

Ναι, στην Ελλάδα όμως κανείς δεν ξέρει πόσα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ υπάρχουν.... Αυτό δεν είναι ενδεικτικό της κατάστασης; Υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις αλλά τα περισσότερα φυτοζωούν ή δεν ξέρεις τι κάνουν.   

Αν ήταν πιο ισχυρά θα μπορούσαν να δώσουν λύσεις στα προβλήματα του κλάδου;   

Ναι, βέβαια. Αν βέβαια αποκοπούν με την πολύ στενή σχέση που έχουν με τον Δήμο. Γιατί πολλές φορές δέχονται επεμβάσεις τόσο για το πρόγραμμα όσο και για το καλλιτεχνικό προσωπικό.   

Το μεγαλύτερο Success Story για μένα, ως προς την αναβάθμιση ενός θεσμού την τελευταία πενταετία, ήταν το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος από το δίδυμο  Γιάννη Αναστασάκη και η Μαρία Τσιμά. Ξαφνικά έβλεπα ανθρώπους να ενδιαφέρονται για το Κρατικό θέατρο, να δουλέψουν εκεί, να δουν παραστάσεις, να επιστρέψουν στη Θεσσαλονίκη, τον τόπο καταγωγής τους. Αυτό δυστυχώς διεκόπη πολύ ξαφνικά και σχεδόν βίαια και είναι κρίμα.   

 

“Το μεγαλύτερο Success Story για μένα, ως προς την αναβάθμιση ενός θεσμού την τελευταία πενταετία, ήταν το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος από το δίδυμο  Γιάννη Αναστασάκη και η Μαρία Τσιμά.”

 

 

Πιστεύεις ότι η γενιά μας έζησε τη χρυσή εποχή του “Βυσσινόκηπου” και το σκληρό ξερίζωμά του; Νιώθεις ότι πέσαμε λίγο από τα σύννεφα που ζούσαμε;  

Νομίζω ότι ακόμα πέφτουμε... Εδώ και πολλά χρόνια έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η περίοδος των παχιών αγελάδων έχει περάσει. Η δικιά μας η γενιά, των σημερινών τριαντάρηδων αλλά και των εικοσάρηδων ακόμη, δεν θα έχει το ίδιο βιοτικό επίπεδο με των γονιών μας.   

Αυτό όμως θα του δούμε να ισχύει και για άλλες χώρες που δεν πέρασαν τη δική μας οικονομική κρίση τα τελευταία χρόνια, δηλαδή Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία αλλά και για άλλες χώρες που γνώριζαν μόνο ανάπτυξη, όπως η Γερμανία. Εμείς πλέον είμαστε Crisis Proof, το έχουμε περάσει το Boot Camp!  

 

“Στην Ελλάδα είμαστε Crisis Proof, το έχουμε περάσει το Boot Camp!”  

 

Να κλείσουμε με μια ευχή;  

Είμαστε σαν σε χειμερινή νάρκη όλοι μας και αναρωτιόμαστε γιατί νιώθουμε τόσο κουρασμένοι. Να ευχηθώ λοιπόν, καλό ξύπνημα! Ελπίζω μέχρι το τέλος του καλοκαιριού και ελλείψει ενός τέταρτου κύματος να μην επιστρέψουμε σ’ αυτό που κάναμε αλλά να διευρύνουμε ή να εφεύρουμε νέους τρόπους έκφρασης, νέα σενάρια, για το πώς μπορούμε να κάνουμε θέατρο.  

Tsinikoris Cherry Orchard SITE 05 photo Michalis Valasoglou

(Somewhere) beyond the cherry trees
Μια post-documentary παράσταση βασισμένη στον Βυσσινόκηπο του Άντον Τσέχωφ 

Κλείστε τις θέσεις σας εδώ

 

Σύλληψη - Σκηνοθεσία Πρόδρομος Τσινικόρης

Κείμενο Ιωάννα Βαλσαμίδου - Πρόδρομος Τσινικόρης, σε διάλογο με την ομάδα

Συνεργασία στη σκηνοθεσία Κορίνα Βασιλειάδου

Δραματουργία Martin Valdés-Stauber, Ιωάννα Βαλσαμίδου

Σκηνικά - Κοστούμια Ελένη Στρούλια

Φωτισμοί Ελίζα Αλεξανδροπούλου

Μουσική Παναγιώτης Μανουηλίδης

Βίντεο Δημήτρης Ζάχος

Συνεργασία στη σκηνογραφία και την ενδυματολογία Ζαΐρα Φαληρέα

Σχέδια - Υλικό προώθησης Μιχάλης Βαλάσογλου

Παίζουν Γιώργος Βαλαής, Γιώργος Βουρδαμής, Μαρία Πανουργιά, Νάνσυ Σιδέρη, Καλλιόπη Σίμου, Πρόδρομος Τσινικόρης

Εκτέλεση παραγωγής Κωστής Παναγιωτόπουλος

Συμπαραγωγή Maillon, Théâtre de Strasbourg – Scène européenne

Η έρευνα για την παράσταση υποστηρίχθηκε από το Onassis AiR - Πρόγραμμα Διεθνούς Καλλιτεχνικής Φιλοξενίας και Έρευνας του Ιδρύματος Ωνάση

 

Διάρκεια 90'

Πειραιώς 260 (Ε)

 

  • 01/06/2021 στις 21:00
  • 02/06/2021 στις 21:00
  • 02/06/2021 στις 23:30
  • 03/06/2021 στις 21:00

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού 

Το έργο του Γιάννη Σκαραγκά «Αυτοί που περπατούν στα σύννεφα», σκηνοθετεί η Νατάσα Παπαμιχαήλ στο θέατρο OLVIO. Μπορεί οι πρόβες να ξεκίνησαν μέσα στην πανδημία αλλά κάπου ελλόχευε η ελπίδα ότι η παράσταση θα έκανε κανονικά την πρεμιέρα της. Δυστυχώς η εξέλιξη δεν έδωσε αυτό το περιθώριο στους συντελεστές. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας όμως η δουλειά τους θα βρει τους αποδέκτες της.

Παρ΄όλα αυτά όπως μου επισημαίνει η Νατάσα ο στόχος είναι η παράσταση να παρουσιαστεί και στο φυσικό της περιβάλλον: "Αγαπάμε το αποτέλεσμα και θέλουμε να το μοιραστούμε όπως το ονειρευτήκαμε."  σημειώνει χαρακτηριστικά.

Η ίδια μας μίλησε για το δεύτερο σκηνοθετικό της εγχείρημα, τη σχέση των ηρώων με τον ποιητή Ρούμπερτ Μπρούκ, τη νέα συνθήκη με τα κλειστά θέατρα. Η Νατάσα Παπαμιχαήλ δηλώνει "Αέναα ατελής μαθήτρια με στιλ" και ίσως σ' αυτές τις λέξεις κρύβεται και το μυστικό της επιτυχίας της. 

 

papamixail texnes plus

 

 

Είναι η δεύτερη σκηνοθετική σας απόπειρα. Τι σας οδήγησε και πάλι στην καρέκλα του σκηνοθέτη;

 Μία ανεξήγητη εσωτερική ανάγκη για έκφραση και δημιουργία. Διαβάζοντας το έργο του Γιάννη Σκαραγκά, γεννήθηκαν μέσα μου συναισθήματα και εικόνες που έγιναν εμμονή και κατάλαβα πως αυτή την ενέργεια έπρεπε να την αξιοποιήσω. Μετά την πρώτη σκηνοθετική μου απόπειρα ξεκίνησε για εμένα ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Ένα ταξίδι ζωής και γνώσης.
 
 Γιατί επιλέξατε το έργο του Γιάννη Σκαραγκά;
 
Ο Γιάννης είναι ένας νέος διανοούμενος. Ο τρόπος που χειρίζεται την ελληνική γλώσσα και τα βαθιά ποιητικά στοιχεία που κρύβονται μέσα στον ρεαλιστικό τρόπο γραφής των κειμένων του, με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή. Το έργο "Αυτοί που περπατούν στα Σύννεφα" είναι ένα βαθιά υπαρξιακό έργο. Με αφορμή τη σύντομη ζωή του ποιητή Ρούπερτ Μπρούκ, θίγει τις βαθύτερες ανησυχίες του ανθρώπου. Τον φόβο του για τον θάνατο, την αγωνία του ν' αφήσει το δικό του στίγμα πίσω του, τη σημασία της ποίησης στη ζωή απέναντι στη βίαιη καθημερινότητα.
 
 Προσωπικά τι σας συγκινεί στο κείμενο;
 
Με συγκινούν άνθρωποι του έργου που πραγματοποιούν ένα δικό τους ταξίδι αναζήτησης προορισμού. Με τις γοητευτικές τους ατέλειες τα πρόσωπα, είναι οι αντιήρωες της κάθε εποχής, που ένα τυχαίο γεγονός τους έφερε αντιμέτωπους με τα συναισθήματά τους. Ο ποιητής Ρούπερτ Μπρούκ γίνεται η αφορμή για να ομολογήσουν τις προσωπικές τους αλήθειες.
 papamixail 2 texnes plus
 
 Ξεκινήσατε τις πρόβες σας με την ελπίδα ότι θα παρουσιάσετε το έργο στο θέατρο τελικά η πρεμιέρα σας θα γίνει διαδικτυακά. Πόσο άλλαξε αυτό τη διαδικασία των προβών αλλά και τη σκηνοθετική σας ματιά;
 
Δυστυχώς ή ευτυχώς οι τρέχουσες συνθήκες δεν κατάφεραν να αλλάξουν ούτε στο ελάχιστο τη θεατρική ματιά του έργου. Ενώ το τοπίο ήταν πολύ "θολό", η ανάγκη όλων μας ήταν η παράσταση. Ακόμα και η ημέρα της βιντεοσκόπησης ήταν σαν την επίσημη πρεμιέρα μας, όπου θεατές μας ήταν οι άνθρωποι στις κάμερες. Κρατήσαμε με συνέπεια τη σύμβαση αυτή. Ηθοποιοί στη σκηνή και κοινό στην πλατεία.
 
 Υπάρχουν σκέψεις να ανέβει κανονικά η παράσταση από το φθινόπωρο;
 
Περιμένουμε τη στιγμή που θα γυρίσουμε στον φυσικό μας χώρο που είναι το θέατρο. Αυτό αγαπάμε όλοι. Τη διάδραση την ώρα της παράστασης, τη σχέση που δημιουργούμε με το κοινό στο εδώ και τώρα. Την καλή ή την κακή ενέργεια που θα πάρουμε από τον κόσμο και το πώς εκείνη την ώρα θα την αξιοποιήσουμε. Δουλέψαμε 15 άνθρωποι πάρα πολύ για την παράσταση και κάτω από δύσκολες συνθήκες. Αγαπάμε το αποτέλεσμα και θέλουμε να το μοιραστούμε όπως το ονειρευτήκαμε.
 
 Κοινός άξονας του έργου μοιάζει να είναι ο φιλέλληνας Βρετανός ποιητής Ρούπερτ Μπρουκ. Αν και πέθανε μόλις 28 ετών το έργο του έγινε πηγή έμπνευσης για πολλούς. Η ζωή του έγινε ταινία, στίχοι του μελοποιήθηκαν από τους Pink Floyd και υλικό του τροφοδοτεί ακόμη μυθιστορήματα.Γνωρίζοντας τον καλύτερα γιατί πιστεύετε ότι έχει επηρεάσει και εμπνεύσει τόσο πολύ;
 
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που φέρουν μια ανεξήγητη ομορφιά και καταλήγουν να μας μαγεύουν. Ο Ρούπερτ Μπρουκ ήταν ένας από αυτούς και σε συνδυασμό με την ανείπωτη ομορφιά του και το ταλέντο σαν ποιητής άφησε πίσω του ένα πολύ δυνατό στίγμα. Η στάση του απέναντι στη ζωή αλλά και η γραφή του αντέχουν στο χρόνο, καθώς η πηγή τους είναι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι αυτή που μας κάνει να ταυτιζόμαστε και μας χαρίζει έμπνευση. Η σύντομη ζωή του και το άδικο τέλος της, συνοψίζεται στη φράση του Γιάννη Σκαραγκά, "ότι σημαντικό έζησε, είχε γίνει κάτω απ' αυτά τα σύννεφα... κι αυτό που πάντα θεωρούσε προορισμό ήταν απλώς μια άλλη θέα."
 
 Διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου της παράστασης: «Κάποιεςστιγμές αυτοί οι άνθρωποι κατεβαίνουν βαθιά στον απώτερο εαυτό τους και ανακαλύπτουν μαύρα, μα λαμπερά διαμάντια που δεν αφορούν πια το Εγώ αλλά το Όλον». Πόσο εφικτό στη σημερινή κοινωνία είναι να λειτουργήσουμε ως όλον;
 
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας είναι οι παγωμένες καρδιές. Τα συναισθήματα είναι οδηγοί για τις επιλογές μας. Όλοι έχουμε μέσα μας φως και σκοτάδι, και τα δύο χρήσιμα. Η πορεία μας εξαρτάται από το τι επιλέγουμε να καλλιεργήσουμε. Αν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε ν αγαπήσουμε και τους άλλους, άρα δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε για το κοινό καλό που έτσι κι αλλιώς είναι και δικό μας. Πρέπει να συνδεθούμε με αυτά που νιώθουμε για να φτάσουμε στην προσωπική μας αλήθεια. Αυτή η αλήθεια είναι η ελευθερία που χρειαζόμαστε για να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας.
 
Οι ήρωες του έργου μέσα από τη σχέση τους με τον Ρούπερτ Μπρουκ, βρίσκουν αυτό που χρειάζονται για να συνδεθούν με το συναίσθημά τους.
 
 Στο OLVIO φαίνεται να έχει δημιουργηθεί ένας καλλιτεχνικός πυρήνας -μια ομάδα καλλιτεχνών με τους οποίους ξανασυνεργάζεστε μετά το “Υπόγειο ”αλλά έχετε δουλέψει και πάλι μαζί ως χορογράφος. Υπάρχει κάποια κοινή καλλιτεχνική γλώσσα και αν ναι ποια είναι αυτή;
 
Πράγματι οι άνθρωποι- καλλιτέχνες είναι ο πυρήνας που χρειάζεται ένας χώρος για να ανθίσει. Όπως χρειάζονται και οι σταθεροί συνεργάτες, για να χτιστεί με τον καιρό ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας.
 
Η δημιουργία μιας κοινής καλλιτεχνικής γλώσσας χρειάζεται πολύ χρόνο και τριβή. Τολμώ να πω με χαρά πως αχνοφαίνεται μια τέτοια δυνατότητα. Με ενδιαφέρει πολύ η χοροθεατρική προσέγγιση στα έργα που αναλαμβάνω και όλοι οι συνεργάτες είναι πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν αυτή την ιδέα. Ομολογώ, πως παρά τις δύσκολες συνθήκες της χρονιάς, όλοι βάλαμε τα δυνατά μας και δώσαμε τον καλύτερο εαυτό μας για αυτό το αποτέλεσμα.
papamixail 3 texnes plus
 
 Βλέπετε σήμερα γύρω σας ανθρώπους να περπατούν στα σύννεφα;
 
Όλοι οι άνθρωποι είμαστε μοναδικοί και εν δυνάμει περιπατητές. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε πως το μέλλον δεν είναι άλλο, από το παρόν που χτίζουμε εμείς οι ίδιοι για να περπατήσουμε πάνω του.
 
 Κλειστά θέατρα για πολλούς μήνες τώρα. Τι σας λείπει περισσότερο;
 
Η ροή, η ζωή. Τα χαμόγελα των ανθρώπων. Οι ατελείωτες ώρες δουλειάς πριν από την πρεμιέρα, οι συνεργάτες που θα τσακωθούμε και μετά θ' αγαπηθούμε, οι θεατές που θα φορέσουν τα αγαπημένα ρούχα τους και θα μας τιμήσουν. Όλα εξίσου σημαντικά.
 
 Τι σας κάνει να χαμογελάτε και τι σας εξοργίζει στην καθημερινότητά σας;
 
Το χαμόγελό μου είναι η κόρη μου. Με εξοργίζει η αδικία.
 
 Αν σας λέγαμε να παρουσιάσετε τον εαυτό σας με πέντε λέξεις. Ποιες θα ήταν αυτές;
 
Αέναα ατελής μαθήτρια με στιλ.
 
papamixail 4 texnes plus 
 
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

του Γ. Σκαραγκά

H νέα παραγωγή του θεάτρου OLVIO με ένα εξαίρετο καστ συντελεστών, διαθέσιμη on demand κλείστε τη θέση σας μέσω viva. 

Διαθέσιμο από 16/4 - 16/5

  Κείμενο: Γιάννης Σκαραγκάς

 Σκηνοθεσία: Νατάσα Παπαμιχαήλ
 
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Θεόδωρος Λεμπέσης
 
Σκηνικά - Κοστούμια: Βαγγέλης Ζιλέλης
 
Φωτισμοί: Νίκος Βούλγαρης
 
Χορογραφίες - Κίνηση: Νατάσα Παπαμιχαήλ, Νέλλη Σούρλα
 
 
 Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά):
 
Έλενα Αρβανίτη
Χριστίνα Δενδρινού
Καλλιόπη Καραμάνη
Δημήτρης Μαύρος
Ηλίας Μπαγεώργος
Γιούλη Μπανούση
Χριστόδουλος Στυλιανού
Ιωάννα Μαυρέα (φωνή)
 
Τσέλο - αυτοσχεδιασμοί: Αναστάσης Μισυρλής

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

φωτογραφίες Κοσμάς Ινιωτάκης

 Μπαίνοντας στο δημοτικό ραδιόφωνο της Αθήνας, στον 9.84, η συνήθως πολύβουη Τεχνόπολη μοιάζει εκκωφαντικά ήσυχη στην εποχή του κορονοϊού.

Για την είσοδό μας στο σταθμό είναι απαραίτητο να περάσουμε από το ιατρείο και να υποβληθούμε σε rapid test. Το αρνητικό αποτέλεσμα είναι και το εισητήριό μας και μαζί με την πλέον υποχρεωτική μάσκα και το αντισηπτικό ανά χείρας, βαδίζουμε μ’ έναν αέρα ασφάλειας προς τα στούντιο.

Η επισκεψή μας γίνεται μ’ αφορμή την πρωτοβουλία του σταθμού να στηρίξει το θέατρο μέσα από την ερτζιανή θεατρική σκηνή του Αθήνα 9.84. Από τις 19 Απριλίου και κάθε Δευτέρα στις 21:00, για δύο μήνες οι ακροατές θα απολαύσουν 10 νεοελληνικά έργα από ταλαντούχους σκηνοθέτες και ηθοποιούς.

fonazei okleftis omadiki texnes plus

Εμείς τρυπώσαμε στις πρόβες για την αγαπημένη κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά «Φωνάζει ο κλέφτης», που σκηνοθετεί ο Γιώργος Παπαγεωργίου, έχοντας στη διάθεσή του έναν εξαιρετικό θίασο: Φιλαρέτη Κομνηνού, Γιώργος Μιχαλάκης, Γιάννης Λεάκος, Ιωάννης Αθανασόπουλος, Κατερίνα Παπανδρέου και Δανάη Μιχαλάκη.

fonazei okleftis papageorgiou 2 texnes plus

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου μου εξηγεί πως αν και πρόκειται για ένα έργο που πρωτοανέβηκε το 1958 σε σκηνοθεσία Μαίρης Αρώνη και αγαπήθηκε μέσα από την ομώνυμη ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη επτά χρόνια αργότερα, τον γοήτευσε το γεγονός ότι παραμένει επίκαιρο.

«Υπάρχει ένα έντονο πολιτικό σχόλιο από κάτω. Είναι τρομερό να βλέπεις πως η νοοτροπία της κλεψιάς και της απάτης παραμένει και θεριεύει ακόμα και στις τόσο δύσκολες εποχές της οικονομικής κρίσης και της πανδημίας», σημειώνει.

fonazei papagerorgiou texnes plus

                                                                                                                                                              Γιώργος Παπαγεωργίου

Πριν φτάσει η ομάδα στα στούντιο του σταθμού για την πρώτη πρόβα και στη συνέχεια για την ηχογράφηση, προηγήθηκαν πρόβες εξ αποστάσεως.

«Ξεκινήσαμε κάνοντας πρόβες μέσω zoom και λόγω της μικρής χρονοκαθυστέρησης που υπήρχε στην επικοινωνία δεν μπορούσαμε να δουλέψουμε. Βρίσκαμε συνέχεια κόλπα για να ανακαλύψουμε τον πραγματικό ρυθμό. Τα κείμενα του Ψαθά έχουν μια μουσικότητα, υπάρχει ένα ρυθμικό τέμπο ανάμεσα στις λέξεις που, αν το αγνοήσεις, δεν λειτουργεί η κωμωδία», μου εξηγεί.

Ο ίδιος ομολογεί ότι ήρθε σε ουσιαστική επαφή με το έργο του συγγραφέα, πρωταγωνιστώντας στο «Ξύπνα Βασίλη», που σκηνοθέτησε με μεγάλη επιτυχία ο Άρης Μπινιάρης στο Εθνικό Θέατρο το 2019.

«Έβλεπα πρόσφατα την ταινία και συνειδητοποίησα και πάλι πόσο απολαυστική είναι. Σαν να βλέπεις παλιό Χόλιγουντ που αντέχει», συμπληρώνει.

fonazei okleftis komninou1 texnes plus

                                                                                                                                                     Φιλαρέτη Κομνηνού 

«Αυτοί που ασχολούνται με το σενάριο και τη γραφή, υποκλίνονται μπροστά στον Ψαθά. Είναι τρομερός μάστορας του είδους», συμπληρώνει η Φιλαρέτη Κομνηνού.

fonazei okleftis komninou2 texnes plus

Λίγο νωρίτερα, είχε δηλώσει ενθουσιασμένη που επιτέλους ήρθε η στιγμή να ερμηνεύσει έναν κωμικό ρόλο «και πόσο μάλλον τον συγκεκριμένο! Ειδικά αυτή την εποχή που στη σειρά (δες «Αγγελική» στον Alpha), παίζω την Αθηνά Αργυρού, μια τελείως διαφορετική γυναίκα».

Τη Φιλαρέτη Κομνηνού θα ακούσουμε στα ραδιόφωνά μας ως Λία, ρόλο που στην ταινία ερμήνευσε η Ρένα Βλαχοπούλου και στο πρώτο θεατρικό ανέβασμα του έργου η Μαίρη Αρώνη.

Η ίδια μάλιστα διαπιστώνει: «Όλα αυτά περί κομπίνας που βλέπουμε στο έργο, δεν έχουν αλλάξει. Το λέει και η Λία στον Τιμολέοντα ‘’Ζεις στην Ελλάδα και δεν ξέρεις τι θα πει κομπίνα;’’».

fonazei okleftis mixalakis texnes plus

                                                                                                                                                            Γιώργος Μιχαλάκης 

Ο ραδιοφωνικός της σύζυγος, ο στρατηγός Σόλων Καραλέων, κατά κόσμον Γιώργος Μιχαλάκης, έχοντας μεγάλη εμπειρία από το ραδιόφωνο, μου μιλά για τη μαγεία που μπορεί να ασκήσει το μέσον τόσο στον ηθοποιό όσο και στον θεατή.

«Με ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή, όπου οι άνθρωποι έδιναν ραντεβού με την αγαπημένη τους σειρά στο ραδιόφωνο και όχι στην τηλεόραση, που ήρθε να αντικαταστήσει κάθε εικόνα της φαντασίας μας».

fonazei okleftis mixalakis2 texnes plus

«Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ούτε τα ηχητικά εφέ που έχουμε σήμερα και έπρεπε να εφεύρουμε διάφορα κόλπα για να ακουστούν ρεαλιστικά αυτοί οι ήχοι. Θυμάμαι μια φορά που θέλαμε να ακουστούν κουπιά να σκίζουν τα κύματα και ένας ηχολήπτης γέμισε μια λεκάνη με νερό και εμείς πατούσαμε σε χαλίκια!»

Παράλληλα αναπολεί τις συνεργασίες του με σπουδαίους σκηνοθέτες που έκαναν καριέρα στο ραδιόφωνο, όπως ο Κροντηράς, ο Θεοδωσιάδης, ο Κωνσταντινίδης που μεσουρανούσαν τη δεκαετία του 60 και 70, αλλά και την περίοδο (1967), που συμμετείχε στη ραδιοφωνική μεταφορά των «Αθλίων» του Β. Ουγκώ με έναν ιστορικό θίασο (Κωτσόπουλος, Αρώνη, Βαλάκου κ.ά.).

fonazei okleftis athanasopoulos texnes plus

                                                                                                             Ιωάννης Αθανασόπουλος 

Οι νεότεροι της παρέας, ο Γιάννης Λεάκος, ο Ιωάννης Αθανασόπουλος, η Κατερίνα Παπανδρέου και η Δανάη Μιχαλάκη- απούσα από τη συγκεκριμένη πρόβα- δηλώνουν ενθουσιασμένοι, λαμβάνοντας το βάπτισμα του πυρός για το θέατρο στο ραδιόφωνο μέσα από αυτή τη συνεργασία.

 

fonazei okleftis leakos texnes plus

                                                                                                                       Γιάννης Λεάκος 

Ο Γιάννης Λεάκος ερμηνεύει τον ρόλο του Τιμολέοντα Λάμπρου, που έγινε γνωστός από τον Ντίνο Ηλιόπουλο. Ο ίδιος θεωρεί ότι το αγνό χιούμορ του Δημήτρη ψαθά προκύπτει από μια αθώα Ελλάδα και μια Αθήνα που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί.

 

fonazei okleftis katerina papandreou texnes plus

                                                                                                                              Κατερίνα Παπανδρέου 

 Τέλος, δεν θα πρέπει να παραλείψουμε τη σημαντική πρωτοβουλία του 9.84, ο οποίος ταυτόχρονα με τη ραδιοφωνική μετάδοση της «Πλατείας Θεάτρου», θα προβάλλει στο site www.athina984.gr, βίντεο οπτικής ερμηνείας κάθε έργου στη νοηματική γλώσσα, που θα συνοδεύεται από πρόσθετους εξειδικευμένους υπότιτλους για κωφούς και βαρήκοους.

Μέχρι λοιπόν να ξαναπούμε το αγαπημένο «Αυλαία και πάμε», ας πάρουμε μια θεατρική ανάσα με το «Είμαστε στον αέρα»!

fonazei okleftis studio texnes plus

 

Η υπόθεση του έργου

Ένας υπερβολικά έντιμος άνθρωπος, ο Τιμολέων Λάμπρου, που έχει χάσει πολλές φορές την δουλειά του εξαιτίας αυτής της εντιμότητας και που για να παίρνει θάρρος να λέει την αλήθεια, γιατί κατά βάση είναι πολύ δειλός, αναγκάζεται να πίνει, βρίσκει το πορτοφόλι ενός στρατηγού, προέδρου ενός μεγάλου δημόσιου οργανισμού, το οποίο είναι γεμάτο χαρτονομίσματα και ένα γράμμα από τις ΗΠΑ, και πηγαίνει στο σπίτι του για να του το επιστρέψει.
Η γυναίκα του στρατηγού, όμως, η Λία, καλύπτει τον αδελφό της, που έχει κάνει μεγάλες καταχρήσεις στον οργανισμό του συζύγου της και το γράμμα αποδεικνύει τα ψέμματα της και τις καταχρήσεις. Τελικά, η Λία αποκτά το γράμμα παρά την αντίδραση του έντιμου ανθρώπου, αλλά ο στρατηγός, λόγω ακριβώς αυτής της εντιμότητας, τον προσλαμβάνει στον οργανισμό,
Εκεί, αυτός ανακαλύπτει τις κομπίνες και τις καταχρήσεις και όταν πηγαίνει και τα λέει όλα στον στρατηγό, η γυναίκα του και ο αδελφός της προσπαθούν να τον βγάλουν τρελό, απατεώνα και…αριστερό και “εναντίον του συστήματος”, κάτι που συνήθως κάνει το στρατηγό έξαλλο. Ο έντιμος άνθρωπος πηγαίνει στη φυλακή, αλλά η Λία αποφασίζει να δώσει τη λύση λέγοντας όλη την αλήθεια.

 

 

Μετάδοση: Δευτέρα 17 Μαΐου, 19.00

Παίζουν: Φιλαρέτη Κομνηνού, Γιώργος Μιχαλάκης, Γιάννης Λεάκος, Ιωάννης Αθανασόπουλος, Κατερίνα Παπανδρέου και Δανάη Μιχαλάκη

 Εκτέλεση Παραγωγής : Art Ensemble

 Συντονισμός Project : Μαργαρίτα Μυτιληναίου

 Ηχολήπτης : Πάνος Αργύρης

 Γραφιστική Επιμέλεια: The Button Design

 Διαβάστε το αναλυτικό πρόγραμμα και με τα 10 έργα που θα παρουσιαστούν εδώ.

 

Διαβάστε επίσης:

 

75 Plus Χρόνια «Μαντάμ Σουσού»- Αφιέρωμα Στον Δημιουργό Της

 

 

Σας έχουν τηλεφωνήσει ποτέ για να σας απαγγείλουν ποίηση;  

 Η καθημερινότητα όλων μας  τον τελευταίο χρόνο έχει αλλάξει σε σημείο που ούτε σενάριο επιστημονικής φαντασίας δεν θα μπορούσε να προβλέψει. Πράγματα  πολύ απλά στα οποία δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία είναι εκείνα που δίνουν χρώμα στην άδεια μας ατζέντα, την εποχή των αποστάσεων και των απαγορεύσεων.  

Μια βόλτα στο πάρκο, στο σούπερ μάρκετ, ακόμα και μια περιήγηση σε διαδικτυακά καταστήματα χαρίζουν μια πινελιά αισιοδοξίας στο καταπιεστικό μοτίβο «δουλειά –σπίτι» ή στο ακόμη χειρότερο «σπίτι-σπίτι».   

Όταν λοιπόν έχεις την τύχη να κλείσεις ραντεβού στις  «Ποιητικές Συνομιλίες» του Théâtre de la Ville, ένα project που στην Ελλάδα διοργανώνει η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση  εκείνη την ημέρα θα έχεις κάτι ιδιαίτερο να περιμένεις : μια διαφορετική τηλεφωνική συνεδρία που θα σου αλλάξει τη διάθεση!  

Το ραντεβού ήταν το Σάββατο στις 11:00. Όλη την εβδομάδα ένα post it κολλημένο στην πόρτα μου το θύμιζε. Ξέρετε, αυτά τα χρωματιστά χαρτάκια που τα χρησιμοποιείς με σκοπό να θυμηθείς κάτι σημαντικό που ούτως ή άλλως δε θα ξεχνούσες.   

Το τηλέφωνο χτυπάει και είναι από τις ελάχιστες φορές που απαντώ σε κλήση με απόκρυψη, χωρίς να φοβάμαι ότι  πιθανότατα κάποιος θα προσπαθήσει για τα επόμενα λεπτά να με πείσει να αλλάξω δίκτυο τηλεφωνίας . 

«Με λένε Δημήτρη» ακούγεται μια ζεστή ανδρική φωνή και στα είκοσι πέντε λεπτά που διαρκεί η συνομιλία μας, πολύ συχνά, το πηγαίο γέλιο του μηδενίζει την απόσταση.   

  

 

Dimitris Daskas portrait 2020 21

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΠΑΝΟΣ ΚΕΦΑΛΟΣ  

Ο Δημήτρης από την άλλη άκρη της γραμμής , είναι ο Δημήτρης Ντάσκας ηθοποιός που έχει καταφέρει να ζει και να εργάζεται τόσο στην Αθήνα, όσο και στο Παρίσι και καταπιάνεται επίσης  και με τη συγγραφή, τη σκηνοθεσία, το τραγούδι αλλά και τη μετάφραση.  

Ο ίδιος μάλιστα τυχαίνει να έχει παίξει και ως ηθοποιός στο Théâtre de la Ville από όπου ξεκίνησε η δράση. Στην Ελλάδα, τελευταία φορά τον απολαύσαμε στον εξαιρετικό «Θείο Βάνια»  που σκηνοθέτησε η Μαρία Μαγκανάρη.   

Στα λεπτά που θα ακολουθήσουν θα με ρωτήσει για τη ζωή μου, τις σκέψεις μου ακόμα και  τι βλέπω από το παράθυρό μου. Μια  φιλική κουβέντα με έντονο ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα που απαλύνει τη θλίψη των ημερών.   

Στο τέλος, ο Δημήτρης επέλεξε ένα ποίημα για μένα με βάση όλα όσα είχαμε συζητήσει, το οποίο και μου διάβασε με μοναδικό τρόπο.   

Πρόκειται  για το ποίημα του Ιταλού ποιητή Sergio Guttilla με τίτλο «Αν ήταν ο γιός σου» το οποίο δημοσιεύτηκε το 2018 σε ένα ιταλικό διαδικτυακό περιοδικό και είναι αφιερωμένο σε 100 μετανάστες, οι οποίο πνίγηκαν λίγο έξω από την Ιταλία, περιμένοντας κάποιο πλοίο να τους σώσει.  

Ήταν σαν όλη η κουβέντα που προηγήθηκε να βρήκε μια φωλιά να ακουμπήσει. Λέξεις ενός άγνωστου σε εμένα ποιητή από μια άλλη χώρα μοιάζουν σαν οι δικές μου σκέψεις να βρήκαν τρόπο να εκφραστούν.   

Εμπνευστής αυτής της υπέροχης πρωτοβουλία είναι ο Γάλλος  σκηνοθέτης και διευθυντής του Théâtre de la Ville, Emmanuel Demarcy-Mota. Η δράση για τις συγκεκριμένες ποιητικές συνεδρίες ξεκίνησε πέρσι στην αρχή του lockdown. 

Μέχρι σήμερα πάνω από 100 καλλιτέχνες έχουν ήδη προσφέρει τηλεφωνικές συνεδρίες. Ηθοποιοί του Théâtre de la Ville συμπράττουν με ομότεχνούς τους από την Ιταλία, την Ελλάδα, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, τη Γερμανία, την Πορτογαλία, τη Σενεγάλη, την Αίγυπτο, το Καμερούν, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, τη Δημοκρατία του Κονγκό, την Ταϊβάν και τη Γαλλία, και συνομιλούν σε 22 γλώσσες, δημιουργώντας έτσι τον «Θίασο του Φανταστικού». Από τον Μάρτιο του 2020, περισσότεροι από 9.500 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν παραλάβει κάποια «ποιητική συνταγή».  

Αν θέλετε να την ζήσετε και εσείς κλείστε τη θέση σας δωρεάν εδώ.   

  Οι «Ποιητικές Συνομιλίες» είναι δωρεάν και ανοιχτές σε όλους.

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

 

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, σήμερα και 2η χρονιά που τα θέατρα είναι κλειστά και οι άνθρωποι του πολιτισμού σε ένα απίστευτο οικονομικό και όχι μόνο αδιέξοδο.

 Η Υπουργός Πολιτισμού δήλωνε στις 11/10/21: «Αν δεν έχουμε τη δυνατότητα της διαφυγής σε παραστατικές τέχνες, θα οδηγηθούμε όλοι στον ψυχίατρο».
 
Όσοι αναθαρρήσαμε τότε  δεν γνωρίζαμε ότι οι επόμενες δηλώσεις της θα ήταν στα πλαίσια επιστημονικής φαντασίας, όπως για παράδειγμα η  περίφημη δήλωση περί εξαπάτησης από τον πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή.... Δεν γνωρίζαμε τα όρια της απίστευτης κοροϊδίας που θα ζούσαμε. Δεν γνωρίζαμε ότι μάλλον κάποιοι πιστεύουν ότι τσιμεντώνοντας την Ακρόπολη, τσιμεντώνουν και τα μυαλά μας.
 
Το Ελληνικό Θέατρο σήμερα σ' αυτή την παγκόσμια ημέρα είναι πιο πληγωμένο από ποτέ. Για πρώτη φορά γίνεται πρώτο θέμα στην τηλεόραση και για πρώτη φορά στα χρονικά ακόμη και ο πιο άσχετος με το θέατρο συνάδελφος ή φίλος σε ρωτάει "Τι γίνεται μ' αυτούς".
 
Θέατρο- Celebrity σαν την κυρία Πατούλενα που δεν έχει αφήσει εκπομπή για εκπομπή... Κάθε μέσον από τα πρωινάδικα μέχρι τις ειδήσεις και τα βραδινά talk show ασχολούνται με το θέμα. Τα sites ξεσαλώνουν με άρθρα-κουίζ και το "Γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης" γίνεται η ατάκα της νεκρής θεατρικής σεζόν με κόλλυβα τις online streaming παραστάσεις.
 
Τηλεοπτικά ρεπορτάζ με άπειρα λάθη και ανακρίβειες, διότι ένεκα της κρίσης και με πρόσχημα το "δεν πουλάει", οι πολιτιστικοί συντάκτες έχουν σχεδόν εξαφανιστεί από τα επιτελεία των σταθμών.
 
Οι προβολείς στράφηκαν λοιπόν για δυσάρεστό λόγο πάνω στο θέατρο; Σίγουρα ναι, γιατί το θέατρο είναι ανάταση ψυχής και του αξίζει να είναι πρώτο θέμα για το καλλιτεχνικό του αποτέλεσμα. 
 
Όμως το ελληνικό θέατρο ακολούθησε τον δρόμο του αθλητισμού και με παράδειγμα τη δήλωση Μπεκατώρου ξεκίνησε το δικό του κίνημα  #MeToo. Χρωστάμε πολλά σ' όλους όσους βρήκαν το θάρρος να μιλήσουν και ελπίζουμε οι κακές συμπεριφορές με πρόσχημα "τις ιδιαιτερότητες του Χ ή Ψ  καλλιτέχνη" να εκλείψουν. Το ίδιο και η παντοδυναμία κάποιων που σε μεγάλο βαθμό κτίζεται και από εμάς, τα Μ.Μ.Ε, η αξιοπιστία των οποίων βρίσκεται στο ναδίρ. 
 
Ευχή όλων μας τα θέατρα να ανοίξουν γιατί όπως κάποιοι πιστοί αναζητούν τη λύτρωση στις εκκλησίες, που παραμένουν ανοιχτές, έτσι κάποιοι άλλοι το κάνουν στις σκηνές της πόλης. 
 
 Διαβάστε επίσης:
 
 

Την τέταρτη σκηνοθεσία της ετοιμάζει εδώ και καιρό η Βάσια Χρονοπούλου, πρόκειται για το αριστούργημα του Ζαν Ζενέ «Δούλες». Η παράσταση θα έκανε πρεμιέρα σε κεντρικό θέατρο αρχές Μαρτίου αλλά λόγω της πανδημίας η πρεμίερα θα γίνει όταν το επιτρέψει η κατάσταση.

Στους ρόλους των δύο αδερφών Σολάνς και Κλαιρ δύο νέες και ταλαντούχες ηθοποιοί, η Ντένια Στασινοπούλου και η Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη. Στο ρόλο της κυρίας η  Holly Grace του Θέμη Θεοχάρογλου.

 iletra

Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη 

 

 

ntenia stasinopoulou

Ντένια Στασινοπούλου

 

holly2

Holly Grace

 

Περιγραφή του έργου

«Για τις Δούλες, ένας κριτικός είπε κάποτε πως οι δούλες δεν «μιλούσαν έτσι». Και όμως, έτσι μιλούνε, αλλά μόνο για μένα, και για μένα μόνο το βράδυ, τα μεσάνυχτα.» Μια νύχτα φαντασιώσεων και ψευδαισθήσεων, ανάμεσα σε λουλούδια, φορέματα, παγιέτες και γούνες… Οι αδερφές Λεμερσιέ, οι υπηρέτριες, όπως κάθε βράδυ, όταν μένουν μόνες μιμούνται την Κυρία τους με τη δούλα της. Κάθε βράδυ…Ένα παιχνίδι, μια «τελετή» που οδηγεί στο «θάνατο» της Κυρίας και στη μεγαλειώδη κυριαρχία της Δούλας. Τι γίνεται, όμως, όταν η ονειροφαντασία του φόνου γίνεται πραγματική επιθυμία και προσχέδιο για ένα έγκλημα; Το έργο αποκαλύπτει τις πιο τρομακτικές σκέψεις δυο κοριτσιών και τη δύναμη του φθόνου που μπορεί να καταβάλει έναν αδύναμο άνθρωπο. Ποια σωτηρία επιλέγει η ψυχή όταν συνειδητοποιήσει πως αυτό που μισεί περισσότερο στον άλλον είναι ο αντικατοπτρισμός του ίδιου της του εαυτού; Υπάρχει σωτηρία ή ένα τέλμα που μόνο ο θάνατος μπορεί να το λυτρώσει; «Πρόκειται για μια ιστορία τεράτων» είπε ο Ζενέ… Στην παράσταση το παιχνίδι των Λεμερσιέ αλλάζει, το θέατρο εν θεάτρω μεγεθύνεται και το σύμβολο αυτού που θα ήθελαν οι δούλες να είναι, η «Κυρία», χτίζεται σιγά σιγά μπροστά στον θεατή και γίνεται ένας άνθρωπος που δρα αντίστροφα στην αυτοκαταστροφική πορεία των Λεμερσιέ: ένας άντρας επιλέγει συνειδητά να ντυθεί την εικόνα της Κυρίας και θαρρετά μετατρέπεται στο τέλειο είδωλο, σε μία γυναίκα βασίλισσα του κόσμου της, πρωταγωνίστρια της σημερινής κοινωνίας τεράτων.

Tο απροσπέλαστο της εικόνας της Κυρίας καθιστά τις αδερφές Λεμερσιέ ανίκανες για όποια περαιτέρω δράση και τις οδηγεί σε έναν εσωτερικό λαβύρινθο με κέντρο το δίπολο έγκλημα και αγιοσύνη.

Βάσια Χρονοπούλου

 

Η παράσταση είναι επιχορηγούμενη από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

 

Συντελεστές Μετάφραση: Ντένια Στασινοπούλου, Βάσια Χρονοπούλου

Σκηνοθεσία: Βάσια Χρονοπούλου

Φωτισμοί: Δημήτρης Μπαλτάς

Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης

Κοστούμια: Βάσια Χρονοπούλου

Κίνηση: Γιάννης Νικολαϊδης

Μουσική: Γρηγόρης Ελευθερίου

Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Παπαδοπούλου

Παραγωγή: Apparatus

Οργάνωση παραγωγής: Μάνθα Καραδήμα

Παίζουν Σολάνζ:Ντένια Στασινοπούλου Κλαιρ: Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη Κυρία: Holly Grace (Θέμης Θεοχάρογλου)

Βιογραφικό Apparatus Apparatus κατά τον Vilem Flusser είναι ένα εργαλείο που έχει ως στόχο να αλλάζει το νόημα του κόσμου. Το ορίζει ως μαύρα κουτιά τα οποία προσομοιώνουν την ανθρώπινη σκέψη αλλά και ως ένα παιχνίδι που συνδυάζει σύμβολα, μετατρέποντας την κοινωνία σε ένα μηχανισμό ανάδρασης με στόχο την περαιτέρω βελτίωση των λειτουργιών και την ανάπτυξη της ίδιας της συσκευής. Έτσι, λοιπόν, στόχος των Apparatus (Μάνθα Καραδήμα, Δημήτρης Μπαλτάς, Βάσια Χρονοπούλου) είναι η δημιουργία μιας καλοκουρδισμένης μηχανής που είναι σε διαρκή ετοιμότητα να αρπάξει κάθε τι ωραίο και κάθε τι άσχημο και να το μετατρέψει σε κάτι καινούργιο μέσω των διαφόρων μορφών της τέχνης. Σημείο εκκίνησης για τη δημιουργία νέων έργων είναι η θεματική που απασχολεί την ομάδα την εκάστοτε περίοδο και η ανάγκη επικοινωνίας της με την σύγχρονη κοινωνία. Έχουν παρουσιαστεί μέχρι στιγμής τα έργα: «Τα Βρώμικα Χέρια» του Ζ.Π. Σαρτρ (Θέατρο 104 - 2019), "Νύχτες", μια παράσταση βασισμένη στις "Λευκές Νύχτες" του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι (Θέατρο 104 - 2018), «Ο Μηχανισμός του Δωματίου» του Αριστείδη Αντονά (Κ.Ε.Τ. - 2017).

 

 

Διαβάστε επίσης: 

Η Ντένια Στασινοπούλου Μας Ανοίγει Το Καμαρίνι Της

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού

Ζούμε συνθήκες πρωτόγνωρες, σκηνές που μέχρι χθες τις βλέπαμε μόνο σε ταινίες και τις διαβάζαμε σε δυστοπικά μυθιστορήματα. Μέσα σ’ αυτή τη λαίλαπα του κορωνοϊού, η παρηγοριά της τέχνης μοιάζει να είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Το Εθνικό Θεάτρο, είναι ένας από τους οργανισμούς που συνεχίζουν να προσφέρουν εργασία στους καλλιτέχνες και νέες παραστάσεις στο κοινό, έστω και μέσω της οθόνης.

Η επόμενη παραγωγή θα κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 23 Ιανουαρίου. Πρόκειται για το αγαπημένο κλασικό αριστούργημα του Τενεσί Ουίλιαμς, «Ο Γυάλινος Κόσμος», σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη.

Σε συνθήκες απόλυτης ασφάλειας, όπως διεξάγονται τόσους μήνες και οι πρόβες, έγινε και η κουβέντα μας με την υπέροχη Άννα Μάσχα. Αποστάσεις, αντισηπτικά, μάσκες και, το rec πατημένο στο μαγνητοφωνάκι να προσπαθεί να ανιχνεύσει ελπιδοφόρες απαντήσεις, ακόμη και σε μια εποχή με βαρύ το αρνητικό φορτίο του φόβου και της ανασφάλειας.

Η Άννα Μάσχα νιώθει τυχερή για όσα έχει ζήσει στην καλλιτεχνική της πορεία, θαυμάζει τους «έξυπνους» ηθοποιούς και νιώθει ότι κερδίζει πολλά μέσα από τη διδασκαλία. Μεγαλώνοντας, δεν χάνει τον ύπνο της για καμία παράσταση, δεν αντέχει την κατάχρηση εξουσίας και την αγένεια από τους σκηνοθέτες. Τον χρόνο τον νιώθει τόσο φίλο, όσο και εχθρό.

Πάνω απ’ όλα είναι μια μαμά που αγαπά τον μοναχογιό της, προσπαθώντας να μην τον φορτώνει με τις δικές της προσδοκίες. Μ’ αυτές τις σκέψεις και μια σημαντική διαδρομή στο σανίδι, ετοιμάζεται να ερμηνεύσει την Αμάντα Ουίνγκφιλντ, ελπίζοντας ότι η πιο δημοφιλής φράση του έργου: «Δεν πήγα στο φεγγάρι, πήγα πολύ πιο μακριά...», θα βρει ανταπόκριση σ’ όλους μας, που σήμερα θέλουμε να φωνάξουμε σαν άλλες Μπλανς:«Δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία» .

Πώς βιώνετε αυτή την πρωτόγνωρη εμπειρία να κάνετε πρόβες για τον «Γυάλινο Κόσμο», μια παράσταση που το κοινό δεν θα παρακολουθήσει στο θέατρο αλλά στις οθόνες του;

Νομίζω ότι θα έχω πιο ολοκληρωμένη εικόνα όταν γίνει η παράσταση. Προς το παρόν, η εμπειρία μου έχει να κάνει ως θεατή, που έχει παρακολουθήσει δύο-τρία live streaming. Σε κάποια, η απουσία του κοινού ήταν πολύ έντονη. Για παράδειγμα, στην «Κυρία του Μαξίμ», μια παράσταση που μου άρεσε και πολύ, μια εξαιρετική κωμωδία, σκεφτόμουν ότι σε κανονικές συνθήκες το θέατρο θα έπεφτε κάτω από τα γέλια. Αυτή η απουσία κοινού ήταν λίγο άχαρη και δυσάρεστη.

Από την άλλη, είναι το μόνο που μπορούμε τώρα να έχουμε. Είναι ένα προνόμιο να μπορείς να κάνεις πρόβες για ένα έργο, μέσα σ’ αυτή τη συγκυρία, έστω για και για live streaming. Ξέρεις ότι σε παρακολουθεί το κοινό απευθείας την ώρα που παίζεις. Είναι μια παράσταση, δεν μπορείς να σταματήσεις. Λείπει όμως αυτό το βασικό συστατικό της εγγύτητας, της συνύπαρξης στον ίδιο χώρο.

 masxa4 texnes plus

Η σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη, έχει επηρεαστεί από τις οδηγίες που δεν επιτρέπουν την άμεση επαφή των ηθοποιών στη σκηνή. Αυτή η συνθήκη τι αποτέλεσμα είχε στο δικό σας ανέβασμα;

Θα έλεγε κανείς ότι κάναμε την ανάγκη, έμπνευση! Νομίζω ότι αυτό έγινε. Από τη στιγμή που ο Γιώργος αποφάσισε να μην καταφύγει σε ημίμετρα, δηλαδή σ’ αυτά που οι κανόνες επιτρέπουν αλλά να το πάει ακραία.

Στην παράστασή μας οι ήρωες έχουν μεγάλη απόσταση, δεν έρχονται καθόλου κοντά σωματικά. Αυτό λοιπόν μάς άνοιξε άλλες καλλιτεχνικές πόρτες πάνω στο διάβασμα του ίδιου του έργου και συνειδητοποιήσαμε ότι δεν έρχεται σε καμία κόντρα με το πνεύμα του Ουίλιαμς.

Η ανάγκη των ηρώων για επικοινωνία, που σπάνια συμβαίνει σ’ αυτή την οικογένεια, φαίνεται πραγματικά πολύ μέσα από τη σκηνική απόσταση και προσπαθήσαμε πραγματικά να δώσουμε νόημα στο γιατί δεν έρχονται κοντά. Τι είναι αυτό που τους κρατάει μακριά; Ήταν πολύ ωραίο αυτό που συνέβη. Δύσκολο αλλά πολύ ωραίο.

Επιπλέον, η παράσταση εστιάζει και στο ονειρικό κομμάτι του έργου, που από γραφής είναι πολύ σημαντικό.

Έχετε συνεργαστεί πολλά χρόνια με τον Θωμά Μοσχόπουλο από την εποχή του Αμόρε. Αντίθετα, οι τρεις τελευταίες σας δουλειές είναι με σκηνοθέτες που συναντήσατε για πρώτη φορά (Ευαγγελάτου, Φεζολάρε, Νανούρης). Τι κρατάτε από μια σταθερή συνεργασία και τι από μια νέα;

Όποτε μου προτείνει ο Θωμάς να δουλέψουμε, νιώθω στις πρόβες σαν να μην πέρασε μια μέρα. Γνωριζόμαστε πάρα πολύ καλά. Αυτό έχει και τα θετικά και τα αρνητικά του. Το καλό είναι ότι δεν ξοδεύεις χρόνο να μάθεις τον άλλον. Το κακό έχει να κάνει με τη συνήθεια και ό,τι αυτή επιφέρει. Αν και οι ιδέες του Θωμά είναι πάντα εμπνευσμένες. Για παράδειγμα στο «Φαρενάιτ 451», είχε την ιδέα να μου δώσει τον ρόλο του άνδρα λοχαγού και του είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Από την άλλη, με τους σκηνοθέτες που δεν έχεις ξανασυνεργαστεί, υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης αλλά και της μεγαλύτερης κούρασης μέχρι να βρεις ένα δίαυλο επικοινωνίας. Σ’ αυτή τη φάση μπορεί να υπάρξουν και παρεξηγήσεις για το τι εννοεί, πώς θα κάνω εγώ καλά αυτό που εννοεί και να κατανοήσεις τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει. Να βρει ο ένας τα κουμπιά του άλλου. Υπάρχει όμως και το συναρπαστικό κομμάτι ότι θες πραγματικά να γοητεύσεις αυτόν που δεν σε ξέρει, οπότε είσαι σε εγρήγορση.

masxa texnes plus

Στο βιβλίο «Αναμνήσεις», ο Τ. Ουίλιαμς αναφέρει πως μετά την πρεμιέρα του «Γυάλινου Κόσμου» στο Μπρόντγουεϊ, όταν τον σήκωσαν στη σκηνή για να υποκλιθεί δεν ένιωσε κάποια ιδιαίτερη αίσθηση θριάμβου, «έχω τη γνώμη πώς το γράψιμο είναι μια διαρκής αναζήτηση ενός πολύ σκόπιμα διφορούμενου θηράματος και ποτέ δεν καταφέρνεις να το παγιδεύσεις εντελώς». Νιώθετε κάτι ανάλογο για τους ρόλους;

Πολύ ωραίο βιβλίο, τώρα το διαβάζω και θυμάμαι και αυτό το σημείο. Νομίζω ότι αυτή είναι η κατάρα που συνοδεύει κάθε καλλιτέχνη. Γενικότερα, κάθε άνθρωπο που στον τομέα του κάτι ψάχνει, ποτέ δεν είναι εντελώς ικανοποιημένος. Ειδικά οι καλλιτέχνες έχουν πάντα αυτό το ανικανοποίητο.

Στην περίπτωση των καλλιτεχνών, έχω την αίσθηση ότι η συναισθηματική κατάσταση και η φάση ζωής επηρεάζει περισσότερο από άλλα επαγγέλματα. Είχατε πει για παράδειγμα ότι όταν παίξατε την Λαίδη Μάκβεθ, δεν μπορέσατε να συνδεθείτε με τον ρόλο γιατί ήσασταν σε μια διαφορετική φάση ζωής ως νέα μητέρα με τον γιο σας...

Η αλήθεια είναι ότι δεν συνδέθηκα ποτέ μ’ αυτόν τον ρόλο...

Τώρα που ερμηνεύετε πάλι μια άλλη μητέρα, την Αμάντα, λίγο «ιδιαίτερη», πόσο σας επηρεάζει η ιδιότητά σας ως μητέρα στην απόδοση του ρόλου;

Να σου πω κάτι; Όλοι λένε ότι είναι πολύ ιδιαίτερη αυτή η μάνα αλλά εγώ διαφωνώ!Νομίζω ότι είναι πολύ συνηθισμένη. Οι συνθήκες της ζωής της είναι δύσκολες και λόγω οικονομικής κατάστασης και επειδή ο σύζυγός της τούς έχει εγκαταλείψει. Η Αμάντα είναι αφοσιωμένη στα παιδιά της αλλά μ’ έναν καταπιεστικό τρόπο. Της μάνας που νομίζει ότι εκείνη ξέρει το καλύτερο για τα παιδιά της. Ξέρω πολλές Ελληνίδες μάνες που είναι έτσι και δεν είναι κακές μητέρες.

Στην προσωπική σας ζωή, με τον γιο σας, πώς αποφεύγετε αυτόν τον σκόπελο;

Δεν είναι καθόλου εύκολο. Θυμάμαι, που το είχα συζητήσει, όταν ο γιος μου ήταν μικρότερος, με μια αγαπημένη μου συνάδελφο, που εκτιμώ απεριόριστα και μου είπε μια πολύ σωστή κουβέντα, ότι το δυσκολότερο πράγμα είναι να αποδεκτείς το παιδί σου, όπως είναι και να πάψεις να έχεις προσδοκίες γι’ αυτό. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και συνήθως, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των προσδοκιών δεν εκπληρώνεται.

Αυτή είναι και η παγίδα στην οποία πέφτει η Αμάντα και επειδή έχει αυτό το παραδοσιακό μεγάλωμα παλαιότερων γυναικών με ηθικές και κοινωνικές αξίες που είναι αδιαπραγμάτευτες. Δεν βάζει νερό στο κρασί της σε σχέση με τα παιδιά της. Τα εκτιμά, τα αγαπά, είναι περήφανη γι’ αυτά αλλά δεν μπορεί να δει καθαρά τον δρόμο που παίρνουν. Γι’ αυτό και απογοητεύεται από εκείνα.

masxa2 texnes plus

Αναφερθήκατε σε αξίες, υπάρχουν σήμερα αξίες, για παράδειγμα στο ελληνικό θέατρο, ή η ματαιοδοξία του επαγγέλματος τις πνίγει;

Πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμη αξίες.Η δική μου εμπειρία μέχρι τώρα μου έχει δείξει ότι μπορεί όλοι να θέλουμε να είμαστε καλοί αλλά αυτό δεν είναι το παν. Μπορεί εγώ να ήμουν τυχερή στις συνεργασίες μου αλλά έχω συναντήσει περισσότερους ανθρώπους που υπολογίζουν περισσότερο στο συνολικό αποτέλεσμα και καταπατούν τον εγωισμό τους για χάρη της ομάδας και το καλό της παράστασης. Βεβαίως, έχω δει και το αντίθετο αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει μόνο αυτό.

Αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να τύχει και σε μια δουλειά; Εσείς, προσωπικά, τι δεν αντέχετε σε μια συνεργασία;                

Δεν αντέχω την κατάχρηση εξουσίας από τον σκηνοθέτη, αυτό κυρίως.

masxa9 texnes plus

Όταν τη συναντάτε, τι κάνετε; Αποχωρείτε από τη συνεργασία;

Νομίζω,ότι δεν έχω φύγει ποτέ από δουλειά. Εννοώ να έχω ξεκινήσει πρόβες και να αποχωρήσω αλλά δεν μπορώ εύκολα να αντέξω μια τέτοια συμπεριφορά από τον σκηνοθέτη και δεν εννοώ μόνο σε ό,τι αφορά το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα αλλά και στη γενικότερη συμπεριφορά και στην έλλειψη ευγένειας.

Γενικά αυτή η σχέση σκηνοθέτη και ηθοποιού είναι περίεργη. Εγώ τον χρειάζομαι 100% τον σκηνοθέτη.

Δεν έχετε δοκιμάσει και ποτέ να σκηνοθετήσετε. Πολλοί συνάδελφοί σας το έχουν κάνει και πολλές φορές με επιτυχία.

Είναι ένα κομμάτι που δεν μ’ έχει απασχολήσει ακόμη. Κάποιοι συνάδελφοι φαίνεται ότι έχουν αυτό το ταλέντο, η ματιά τους πάνω στο έργο είναι διαφορετική, είναι πιο συλλογική. Εγώ αντίθετα, τον χρειάζομαι τον σκηνοθέτη και θέλω πάντα αυτή η σχέση να είναι συνοδοιπορική. Όχι σε μια λογική: «Αυτό είναι το δικό μου όραμα και οφείλεις να υποταχτείς». Γιατί και ο ηθοποιός δεν είναι μόνο ένας ερμηνευτής, είναι ένας δημιουργός. Πέρα από την εκτέλεση, υπάρχει και η ερμηνεία.

Βλέπουμε όμως πολύ καλούς ηθοποιούς να χάνονται μ’ έναν κακό σκηνοθέτη και άλλους εξίσου καλούς να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, ακόμη και αν δεν απογειώνονται. Έχει να κάνει μ’ ένα αίσθημα αυτοσυντήρησης;

Ναι, πολύ σωστά το θέτεις. Νομίζω όμως ότι όλοι μας χρειαζόμαστε έναν καλό σκηνοθέτη. Οι περισσότεροι ηθοποιοί , όταν αποκτάμε εμπειρία, καταλαβαίνουμε ευκολότερα μερικά πράγματα, όπως για παράδειγμα να έχουμε την αίσθηση ενός ρυθμού. Όταν όμως δοκιμάζεις κάτι καινούριο, είναι απαραίτητη η παρουσία του.

Για παράδειγμα τώρα στην πρόβα, κάποια στιγμή ο Γιώργος, αφού ολοκληρώσαμε ένα κομμάτι δύο εβδομάδων, μας έδωσε μια άλλη κατεύθυνση, η οποία στην αρχή μού φάνηκε πολύ δύσκολη. Την επιχείρησα και  μετά τον ευχαρίστησα για την πόρτα που μού άνοιξε. Αν ήταν στο χέρι μου θα είχα επαναπαυτεί και δεν θα την άνοιγα αυτή την πόρτα μόνη μου.

 masxa1 texnes plus

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια άνθηση της ελληνικής μυθοπλασίας στην τηλεόραση. Εσάς νομίζω σας έχουμε δει μόνο στα «Ματωμένα Χώματα». Δεν σας ενδιαφέρει ο χώρος της τηλεόρασης; Δεν σας έχουν γίνει προτάσεις;

Ναι, αυτή είναι η τελευταία και νομίζω η μόνη σειρά που έχω κάνει μαζί με κάποια guest. Τώρα πια όχι τόσο αλλά όταν ήμουν νέα με φόβιζε περισσότερο...

Τι σας φόβιζε; Οι γρήγοροι χρόνοι;

Ναι, σίγουρα το γεγονός ότι από άποψη χρόνου είναι όλα πιο απαιτητικά, νομίζω θα με δυσκόλευε πολύ. Υπάρχουν βέβαια ελληνικές σειρές και κωμωδίες και δράματα που τα έχω παρακολουθήσει και μου έχουν αρέσει πολύ. Πέρσι συζητούσα για μια σειρά αλλά είχα τόσα πολλά να κάνω που δεν γινόταν να μπει και η τηλεόραση στη ζωή μου.

Διδάσκετε υποκριτική πολλά χρόνια. Τι σας γοητεύει σ’ αυτή τη διαδικασία;

Αυτή η μετατόπιση, δηλαδή από εκεί που ως ηθοποιός είσαι μέσα σε μια κατάσταση, τώρα τη βλέπεις απ’ έξω, γίνεσαι λίγο σκηνοθέτης. Έτσι ξεκινάς να βοηθάς τα παιδιά και τελικά βοηθιέσαι εσύ. Βάζεις σε τάξη μερικά πράγματα. Βλέπεις ότι δεν βοηθιούνται όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο, οπότε αρχίζεις και σκέφτεσαι άλλες διαδρομές που γίνονται λύσεις και για τον εαυτό σου.

Από την άλλη, είναι πολύ συγκινητικό γιατί δεν ξεχνάς ποτέ από πού ξεκίνησες την αγωνία που είχες αλλά και την άγνοια.

 Στο ταλέντο πιστεύετε;

Ναι, πιστεύω. Από την άλλη το ταλέντο αν το έχεις και δεν το εξελίσσεις, μπορείς να μείνεις στάσιμος και κάποιος άλλος με λιγότερες δυνατότητες αρχικά να σε ξεπεράσει. Γιατί είναι δουλευτής με φοβερό ενθουσιασμό και αυτό είναι μέρος του ταλέντου.

Επιπλέον, πέρα από αυτό που λέμε:«Το έχει ή δεν το έχει», παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο το μυαλό. Ο τρόπος που σκέφτεται κανείς. Εμένα οι αγαπημένοι μου ηθοποιοί είναι οι έξυπνοι ηθοποιοί.

masxa8 texnes plus

Με τον χρόνο τι σχέση έχετε;

Πολύ συχνά πάω στον καθρέφτη και κάνω ένα τακ (τραβάει λίγο το δέρμα της). Τι να σου πω τώρα; Να κάνω κανένα μπότοξ; Δεν νομίζω.

Αυτό είναι ένας ακόμη λόγος που μου αρέσει πολύ το θέατρο. Δεν χρειάζεται όλη αυτή η ενασχόληση με την εικόνα. Με την κάμερα είναι διαφορετικά. Γι’ αυτό και αν είχα κάνει καριέρα στην τηλεόραση μπορεί να το είχα σκεφτεί διαφορετικά.

Από την άλλη όμως δεν είναι και θέμα χαρακτήρα και γυναικείας φιλαρέσκειας ;

Σίγουρα αλλά είναι και διαφορετικά να είναι το πρόσωπό σου εκτεθειμένο σε μια οθόνη. Ο Τενεσί το λέει πολύ ωραία σ’ ένα άλλο έργο, στο «Γλυκό πουλί της νιότης», όπου χαρακτηρίζει τον χρόνο ως εχθρό.

Τον νιώθετε και εσείς εχθρό σας;

Σε ορισμένα πράγματα δεν είναι. Με τα χρόνια, για παράδειγμα, αποκτάς ψυχραιμία, δεν τρελαίνεσαι με μερικά πράγματα. Επιπλέον, εγώ τουλάχιστον, έχω αποκτήσει μεγαλύτερη υπομονή και κατανόηση. Αυτά δεν τα έχεις όταν είσαι είκοσι.

Από την άλλη ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Ξεκινάς δεν βλέπεις καλά! Έχω δύο ζευγάρια γυαλιά και φακούς και κολλύρια! Μετά πιάνει μια υγρασία και σε πονάει η μέση σου. Το σώμα δεν ανταποκρίνεται όπως παλιά. Αυτά είναι προβλήματα που φέρνει ο χρόνος. Ευχόμαστε όμως να γεράσουμε και να ‘ ρθουν και άλλα.

Με τι δεν τρελαίνεστε που κάποτε τρελαινόσασταν;

Με τη δουλειά για παράδειγμα. Αν συνέβαινε κάτι που δεν μου άρεσε στα καλλιτεχνικά πλαίσια, έχανα τον ύπνο μου. Ε, τώρα πια, δεν τον χάνω! Δεν τον χάνω, όχι γιατί δεν με νοιάζει αλλά επειδή έτσι είναι η ζωή. Έχουν περάσει τόσες πολλές δουλειές και συνειδητοποιώ ότι γίνεται κάτι και ξεχνιέται, έρχεται μια παράσταση και μετά φεύγει. Στην αρχή ήσουν μαθητής, μετά δημιουργός και στο τέλος παλιώνεις και γίνεσαι δάσκαλος.

masxa7 texnes plus

Μου είπατε «έρχεται μια παράσταση και φεύγει» . Αν μπορούσατε να κρατήσετε κάποιες παραστάσεις, ποιες θα ήταν αυτές;

Πολύ ωραία ερώτηση, μού αρέσει γιατί είναι ακριβώς αυτό που έλεγα πριν. Όταν ήμουν νέα, κάθε παράσταση που έκανα, είχα κάνει τέσσερις-πέντε, ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός. Τώρα πλέον θα σου πω για λίγες που ξεχωρίζουν μέσα μου. Αυτές είναι: «Το Στρίψιμο της Βίδας» (Αμόρε, 1996), που ξέχωρα από δική μου αγαπημένη δουλειά είχε και την αποδοχή του κοινού, το «Τόσο πολύ νερό, τόσο κοντά στο σπίτι» (Αμόρε, 2006), που μπορεί να μην το θυμάται και κανείς , το «Μίστερο Μπούφο» (Θησείον, 2012) και, τελευταία το «Φαρενάιτ 451»(Φεστιβάλ Αθηνών και Θεάτρο Πόρτα 2017-2018). Τώρα, είπα τέσσερις παραστάσεις που είναι όλες του Θωμά Μοσχόπουλου! (γελάει)

Δεν είναι τυχαίο...

Ε, ναι!

Αν πάμε λοιπόν, λίγο πιο πίσω, τι κρατάτε από το «Αμόρε»;

Και τι δεν θυμάμαι...Πολλά πράγματα από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Θα σου πω μόνο τι έχω κρατήσει στην κυριολεξία!

Έχω λοιπόν, από τότε στο σπίτι μου, ένα μεγάλο πόστερ που είχαν στην τεράστια σκάλα και είναι μια μαυρόασπρη εικόνα και είναι η αφίσα της πρώτης μου δουλειάς με τον Γιάννη Χουβαρδά και το Θέατρο του Νότου, όχι στο Αμόρε, αλλά συμπαραγωγή του Αμόρε με το Θέατρο La Mama της Νέα Υόρκης. Ήμασταν όλοι νέοι ηθοποιοί και Έλληνες και Αμερικάνοι.

Ποιο έργο είχατε ανεβάσει;

«Ιφιγένεια εν Τάυροις» παίξαμε στην αρχή για ένα μήνα στη Νέα Υόρκη, μετά πήγαμε σ’ ένα φεστιβάλ στη Βιέννη, κάναμε μια μικρή περιοδεία στην Ελλάδα και τελειώσαμε με μια παράσταση στον Λυκαβηττό. Μια μαγική συνεργασία και δουλειά! Ήμασταν όλες πιτσιρίκες η Χριστίνα Αλεξανιάν, η Ναταλία Καποδίστρια και μερικές κάποιες Αμερικάνες. Εκεί πρωτογνώρισα και τον Ακύλλα Καραζήση. Αυτό το πόστερ, το πήρα σπίτι μου.

masxa3

Ο γιος σας, τι σχέση έχει με τις δουλειές σας στο θέατρο. Τις παρακολουθεί; Σας κάνει κριτική;

Δεν του αρέσει το θέατρο. Τελευταία είδε το «Σώσε», επειδή ήταν κωμωδία σκέφτηκα να τον φέρω και ήρθε με μια φίλη του. Τους άρεσε αλλά προς το τέλος είχαν μαραζώσει, δεν αντέχουν τόση ώρα, είναι μικρούλια ακόμη. Όταν ήταν πιο μικρός και έφευγα να πάω στην πρόβα, έλεγε «Μαμά, όχι θέατρο». Τώρα το έχει συνηθίσει. Το δύσκολο με τη δουλειά μας είναι η νυχτερινή εργασία, φεύγεις από το σπίτι το βράδυ.

Τι όνειρα κάνετε για το μέλλον; Πώς θέλετε να είστε σε δέκα, είκοσι χρόνια;

Να έχω υγεία και εγώ και οι άνθρωποί μου.

 

gk 56

Φωτογραφία από την παράσταση της Μαριλένας Βαϊνανίδη.

O Γυάλινος Κόσμος του Τενεσί Ουίλιαμς

Live streaming ζωντανά από τη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου

23 Ιανουαρίου, στις 20:30

Tαυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Στέλιος Βαφέας

Σκηνοθεσία-Φωτισμοί: Γιώργος Νανούρης

Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη

Κοστούμια: Deux Hommes

Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου

Βοηθός ενδυματολόγων: Δέσποινα Ιγνάτογλου

gk 101

Ο θίασος της  παράστασης, φωτογραφία  της Μαριλένας Βαϊνανίδη.

Διανομή (αλφαβητικά)

Άννα Μάσχα: η μητέρα Αμάντα Ουίνγκφιλντ

Κωνσταντίνος Μπιμπής: ο γιος Τομ Ουίνγκφιλντ

Λένα Παπαληγούρα: η κόρη, Λώρα Ουίνγκφιλντ

Αναστάσης Ροϊλός: ο επισκέπτης, Τζιμ Οκόνορ

Η απευθείας μετάδοση θα είναι διαθέσιμη στη σελίδα livestream.n-t.gr με αγορά ηλεκτρονικού εισιτηρίου (κωδικού πρόσβασης).

Τιμή εισιτηρίου: 8€ Ώρα έναρξης: 20:30

Φωτογράφος παράστασης: Μαριλένα Βαϊνανίδη

 

Διαβάστε επίσης: 

 

Γιώργο Νανούρη, Γιατί Γκρέμισες Το Θέατρο Αποθήκη;

Λένα Παπαληγούρα: «Όλοι Οι Ηθοποιοί Γνωρίζουμε Τι Έχουμε Καταφέρει Σε Μια Παράσταση, Δεν Χρειαζόμαστε Τις Κριτικές»

 

Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας:  6 Θεατρικοί Ήρωες Στα Όρια

 

 

Ένα μικρό βιβλιαράκι (12 Χ 17) μ΄ ένα τρυφερό εξώφυλλο που απεικονίζει έναν παππού μ' ένα παιδί σ' έναν παγκάκι να ατενίζουν τη θάλασσα τραβά την προσοχή μου. Ο τίτλος του δυσανάλογα μεγάλος με το μέγεθός του και με κεφαλαία γράμματα «ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΜΑΚΡΥΣ». 

Δεν τρέπομαι να το πω: πολλές φορές κριτήριο επιλογής για την αγορά ενός βιβλίου είναι η εξωτερική του εικόνα, είναι η πρώτη εντύπωση και μπορεί να είναι καθοριστική. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η εξωτερική ομορφιά συνάδει μ΄αυτή του περιεχομένου.

Έτσι ανακάλυψα τον Φρέντρικ Μπάκμαν που είναι ο πιο δημοφιλής σύγχρονος Σουηδός συγγραφέας, τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 46 γλώσσες και έχουν πουλήσει συνολικά πάνω από 13 εκατομμύρια αντίτυπα.

BACKMAN FOTO.jpg.thumb 200x288 4815f6ba89fb6f39b1530a814c426f5d

Τα βιβλία του συγγραφέα κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Κέδρος

Η μικρή του νουβέλα 112 σελίδων, μοιάζει μ' ένα σύγχρονο παραμύθι με κεντρικούς ήρωες τον μικρό Νούα και τον παππού του. Ο συγγραφέας το έγραψε αρχικά ως ένα κείμενο για το μπλοκ τουεκφράζοντας την επιθυμία οι αναγνώστες που θα το έβρισκαν ωραίο να έκαναν μια δωρεά εν είδει φιλανθρωπίας, όπου ήθελαν.

Όταν τελικά αποφασίστηκε αυτή η ιστορία να κυκλοφορήσει σε βιβλίο ο Μπάκμαν δώρισε μερίδιο από τα δικαιώματά του στοhttps://www.hjarnfonden.se/που συγκεντρώνει χρήματα τα οποία αξιοποιούνται στην έρευνα για τις ασθένειες του εγκεφάλου. Όπως χαρακτηριστικά γράφει στην εισαγωγή του βιβλίου:«Αν σου αρέσει κάτι σ' αυτό το βιβλίο,τότε είναι διπλό το καλό, και αν δεν σου αρέσει, τότε θα έχεις τουλάχιστον δώσει κάποια χρήματα για έναν ευγενή σκοπό».

Είμαι σίγουρη, κύριε Μπάκμαν, ότι το καλό τελικά είναι διπλό. Αυτή τη αίσθηση της χαρμολύπης που διακατέχει τις σελίδες του βιβλίου μοιάζει με τα άχρηστα δώρα που ανταλλάσσουν παππούς και εγγονός, άχρηστα αλλά τόσο πολύτιμα, όπως το μπλε μπαλόνι που δεν χρησιμεύει τίποτα στο ταξίδι προς το διάστημα. Δίνει όμως μια πολύτιμη νότα αισιοδοξίας και γέλιου.

Το βιβλίο εστιάζει στις δραματικές συνέπειες της άνοιας και στο πόσο επώδυνο είναι όταν αποχαιρετάμε έναν άνθρωπο ενώ είναι ακόμα ανάμεσά μας. Η αφήγηση αποφεύγει τον σκόπελο του μελό και δικαιώνει τη βαθιά συγκίνηση μέσα από την αλήθεια της, υμνώντας παράλληλα τη δύναμη της αγάπης, της συντροφικότητας και της ενσυναίσθησης.


Αξίζει να το διαβάσετε και το χαρίσετε σ' όσους αγαπάτε.

 

Μπορείτε να το αποκτήσετε τώρα στο https://www.kedros.gr/product/9027/kathe-prwi-dromos-spiti-ginetai.html

popolaros banner

popolaros banner

Video

Μπορείτε να τις αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία