Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Δήμητρα Πέτρου

Δήμητρα Πέτρου

«Όνειρα γλυκά» μας τραγουδά η Σαλίνα Γαβαλά μαζί με την Ελπίδα στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου ζωντανεύοντας ένα δικό της όνειρο. Συνάντησα τη γνωστή τραγουδίστρια, λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση στο αγαπημένο της στέκι στο Γκάζι, και σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης μου εξομολογήθηκε τους λόγους που την οδήγησαν να μεταπηδήσει από το τραγούδι στην υποκριτική και μάλιστα παρουσιάζοντας ένα δικό της έργο στη σκηνή, με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ιδιαίτερα ευδιάθετη και λόγω της επιτυχίας της παράστασης, άμεση και αφοπλιστικά ειλικρινής, η Σαλίνα μου εξήγησε μεταξύ άλλων γιατί τα τριάντα είναι μια κομβική ηλικία για τις γυναίκες, και γιατί μεγαλώνοντας τα όνειρα μας μικραίνουν…

 

«Όνειρα γλυκά» λοιπόν, πες μας δυο λόγια για την παράσταση.

Είναι πραγματικά το πιο γλυκό μου όνειρο. Αυτή η παράσταση είναι κάτι που ήθελα εδώ και χρόνια, γιατί συνδυάζω και τραγούδια που αγαπάω αλλά και δικά μου τραγούδια μαζί με ένα θεατρικό κείμενο που δεν είναι απλά συνδετικό και νομίζω ότι αυτή είναι και η πρωτοτυπία της δουλειάς αυτής. Είναι ένα θεατρικό κείμενο που έχει αρχή, μέση και τέλος που σε πάει κάπου, που σου δίνει πράγματα και καταλήγει λυτρωτικά στο τέλος. Τα τραγούδια είναι και αυτά μέρος της εξέλιξης, χρησιμοποιούνται άλλοτε ως διάλογοι και άλλες φορές ως μονόλογοι. Η ιστορία μιλάει για μια γυναίκα γύρω στα τριάντα που περνάει μια κρίση στη ζωή της, με τα επαγγελματικά, με τα προσωπικά αλλά και με άλλους τομείς και που ταυτόχρονα μετακομίζει και νιώθει αυτό το συναίσθημα που νιώθουμε όλοι όταν αλλάζουμε. Σε αυτή λοιπόν την κρίσιμη φάση έρχεται ο φανταστικός μελλοντικός της εαυτός σαν όνειρο για να την βοηθήσει να αγαπήσει ξανά τον εαυτό της, τα όνειρα της, να συμφιλιωθεί με τα λάθη της και να ξεκινήσει τη ζωή της από την αρχή.


Πως γεννήθηκε αυτή η ιδέα;

Ξεκίνησα να γράφω κάτι που δεν ήξερα που θα με πάει και τότε ήταν που είδα την ταινία «La La land», που νομίζω ενέπνευσε όλους τους καλλιτέχνες και μας βοήθησε να γίνουμε δημιουργικοί. Κάπως έτσι και εμένα με έβαλε στη διαδικασία να γράψω. Γενικά έχω μια αγάπη στη γραφή, έχω εκδώσει μια ποιητική συλλογή, έχω γράψει στίχους, ποιήματα και από τότε που με θυμάμαι ήταν πάντα στο μυαλό μου να κάνω και κάτι τέτοιο.


Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στο έργο;

Σίγουρα από μένα ξεκίνησε όλο αυτό, ήθελα να βρω τον εαυτό μου και να κάνω την δικιά μου ψυχανάλυση και την δικιά μου άσκηση θετικής σκέψης. Έχω διαβάσει πολλά βιβλία θετικής σκέψης και έχω προσπαθήσει να δουλέψω με τον εαυτό μου και με το να βλέπω τα πράγματα πιο θετικά και αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο. Είναι το ίδιο με το να γυμνάζεσαι, χρειάζεται την ίδια δύναμη, την ίδια όρεξη για να γυμνάζεις το μυαλό σου στο θετικό, γιατί οι εποχές μας σπρώχνουν στο αρνητικό, δεν είναι εύκολο να τα βλέπεις όλα θετικά σε έναν κόσμο που όλα είναι δύσκολα.. Παρόλ' αυτά οι ασκήσεις θετικής σκέψης και το κείμενο μου σε βοηθάει να προσανατολιστείς στις μικρές στιγμές και να καταλάβεις ότι αυτές είναι η πραγματική ευτυχία. Αν νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τα πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, τότε θα έρθουν καλύτερα πράγματα και πιο σημαντικά. Ήταν κάτι για τον εαυτό μου που θέλω να βοηθήσει όλους όσους παρακολουθούν την παράσταση.


Η παράσταση ξεκινάει με τη φράση «Μέχρι τα 30 θα τα είχα καταφέρει», Πιστεύεις πως τα τριάντα είναι μια κομβική ηλικία για τη ζωή ενός ανθρώπου;

Νομίζω πως για τη γυναίκα είναι, γιατί αρχίζεις λίγο να νιώθεις ότι έχεις ένα deadline για να προλάβεις να πετύχεις επαγγελματικά και να κάνεις οικογένεια, ενώ οι άντρες δεν το έχουν τόσο πολύ αυτό το πρόβλημα. Μεγαλώνουν και γίνονται γοητευτικοί, εμείς μεγαλώνουμε και ο χρόνος μετράει αντίστροφα και εναντίον μας, οπότε νιώθω και εγώ πώς βρίσκομαι σε αυτή τη φάση. Είμαι 30 ξανά και για πάντα και ήθελα να το μοιραστώ αυτό. Άνθρωποι που έχουν δει την παράσταση μου λένε πως συνειδητοποιούν ότι τελικά είμαστε ίδιοι όλοι, όλοι τους ίδιους φόβους έχουμε, τα ίδια όνειρα, τις ίδιες απογοητεύσεις έχουμε ζήσει και έχουμε την ίδια να ανάγκη να αγαπηθούμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

 salina gavala

«Ο έρωτας είναι μια διαδρομή από το γοητεύομαι στο απογοητεύομαι» συμπεραίνεις στο κείμενο σου. Γιατί πιστεύεις ότι ισχύει αυτό;

Το πιστεύω γιατί δυστυχώς έτσι ξεκινάνε όλα, στην αρχή έχουμε μια τάση να τα μυθοποιούμε όλα, να θεωρούμε πως όλα είναι υπέροχα και στην πορεία όλο αυτό το βγάζουμε από το βάθρο, το ρίχνουμε κάτω και από κει που αγαπούσαμε τα πάντα, και γοητευόμασταν από τα πάντα, μας ενοχλούν τα πάντα. Αρχίζει η φθορά και το τέλος και δυστυχώς έτσι έχουν γίνει πια οι σχέσεις. Προσεγγίζουμε πολύ εύκολα αυτή τη διαδρομή πια, ενώ παλιά ίσως να προσπαθούσαν περισσότερο οι άνθρωποι να κρατήσουν τη γοητεία στη σχέση.Πλέον, όπως και με τα υπόλοιπα αντικείμενα που όταν χαλάνε τα πετάμε και παίρνουμε άλλα έτσι και στις σχέσεις μας όταν απογοητευόμαστε ψάχνουμε το επόμενο που θα μας γοητεύσει.


Αυτό ισχύει για όλες τις ηλικίες;

Νομίζω ότι γοητευόμαστε πιο εύκολα και πιο γρήγορα όταν είμαστε νέοι αλλά η απογοήτευση έρχεται με τους ίδιους ρυθμούς σε όποια ηλικία και αν είσαι. Πρέπει όμως να προσπαθήσουμε να το κερδίσουμε αυτό, να μην απογοητευόμαστε, να μην έχουμε τόσο μεγάλες προσδοκίες, να μην είμαστε τόσο αυστηροί ούτε με τους άλλους ούτε με τον εαυτό μας. Να συγχωρούμε τα λάθη, ώστε να μην φθάνουμε στην απογοήτευση τόσο εύκολα.


Το έργο χαρακτηρίζει την υπομονή ως αξία. Πόσο ωφελεί η υπομονή στον έρωτα; Γιατί όσο μεγαλώνουμε η υπομονή εξαντλείται;

Αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνεις με τον καιρό, όταν έχεις κάνει υπομονή. Όταν είσαι νέος δεν το καταλαβαίνεις γιατί το μόνο που έχεις είναι ανυπομονησία για όλα. Εγώ ήμουν πάντα ανυπόμονη, γιατί γενικά έχω μάθει να είμαι πολύ γρήγορη σε ταχύτητες και τα πράγματα πάντα μου ερχόντουσαν με καθυστέρηση οπότε ταλαιπωρήθηκα για να φτάσω στην υπομονή. Νομίζω όμως ότι και στον έρωτα χρειάζεται η υπομονή, στην αρχή για να σιγουρευτείς ότι αυτός ο άνθρωπος που σε γοήτευσε σε γοήτευσε για τους σωστούς λόγους και πιο μετά για να κάνεις υπομονή στα λάθη του και να προσπαθείς να τα διορθώσεις και όχι να τα γκρεμίσεις. Όσο για τον λόγο που όσο μεγαλώνουμε εξαντλείται η υπομονή μας, σε μένα έχει γίνει το αντίθετο, όσο μεγαλώνω τόσο βρίσκω την υπομονή που δεν είχα μικρότερη. Πιστεύω ότι όσο μεγαλώνεις εξαντλείται η διάθεση που έχεις στο να αφιερώνεις χρόνο σε πράγματα που δεν έχουν ουσία και σε ανθρώπους που δεν θα σε πάνε κάπου. Επιλέγεις που χρειάζεται να επενδύσεις χρόνο και όταν δεν χρειάζεται το αφήνεις για να μην κουβαλάς αρνητικά πράγματα και σχέσεις.


Πιστεύεις ότι όσο μεγαλώνουμε τα όνειρα μας μικραίνουν;

Φοβάμαι πως ναι γιατί συμβιβαζόμαστε. Κάποια όνειρα μας απογοητεύουν γιατί αλλιώς τα φανταζόμασταν και αλλιώς τα φέρνει η ζωή. Μαθαίνουμε να περιοριζόμαστε σε ένα πλαίσιο πολύ συγκεκριμένο και σταματάμε να ονειρευόμαστε, γινόμαστε λίγο ρομπότ. Και τελικά καταλήγουμε να είμαστε τι; Αυτό που κάνουμε, αυτό που σκεφτόμαστε ή απλά ένα τίποτα;


Ποια πιστεύεις ότι είναι η σχέση έρωτα και χρόνου; Μήπως τελικά ο έρωτας δεν γιατρεύεται με το χρόνο αλλά με την ωριμότητα που αποκτάει ο άνθρωπος;

Με το χρόνο κάποια πράγματα βρίσκουν τη σωστή τους διάσταση. Όσο περνάει ο χρόνος, θα γυρίσεις πίσω και θα πεις ''Κοίτα να δεις, ήμουν εγώ τόσο ερωτευμένη με αυτόν τον άνθρωπο. γιατί;''. Τα βλέπεις πιο αποστασιοποιημένα, με καθαρό βλέμμα χωρίς αυτό το πάθος που σε τυφλώνει και τότε καταλαβαίνεις. Και η ωριμότητα έχει σίγουρο κάποιο ρόλο αλλά νομίζω ότι ο χρόνος από μόνος του φέρνει την χρονική απόσταση που χρειάζεται από τα πράγματα για να τα δεις με άλλο μάτι. Είναι αλληλένδετα.

gavala salina


Υπάρχει κατάλληλη ηλικία για μια γυναίκα για να κάνει την εσωτερική της αναζήτηση;

Νομίζω όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο, αλλά αν δεν το έχεις καταφέρει πριν, νομίζω ότι στα 30 είναι αναγκαίο .Και η αλήθεια είναι ότι έχω την αίσθηση ότι οι πιο πολλοί φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι μας, να μιλήσουμε με εμάς, μας φαίνεται λίγο σχιζοφρενικό να μιλάμε με τον εαυτό μας. Είναι όντως περίεργο αλλά είναι τόσο αναγκαίο. Εγώ ήμουν τόσο αυστηρή με τον εαυτό μου, δεν του έδωσα το «μπράβο» που θα έπρεπε τις κατάλληλες στιγμές για να μπορέσω να κάνω περισσότερα. Έχουμε όλοι την τάση να μεγεθύνουμε τα κατορθώματα των γύρω μας και να μειώνουμε τα δικά μας. Και σε αυτό βοηθάει πολύ η εποχή του instagram και του facebook που βλέπουμε φωτογραφίες των άλλων και δεν συνειδητοποιούμε ότι είναι απλά φιλτραρισμένες και σκόπιμα ωραίες. Δεν γίνεται να είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι όλη τη μέρα.


Πως είναι η συνεργασία σου με την Ελπίδα;

Η Ελπίδα ήταν μια ιδέα του Αντώνη Λουδάρου που αποδείχθηκε πολύ καλή. Για τις φωνητικές τις ικανότητες δεν χρειάζεται να μιλήσουμε, η φωνή της είναι αναλλοίωτη αλλά και σαν ηθοποιός πραγματικά είναι έκπληξη γιατί έχει μια υπέροχη αμεσότητα και βγάζει μια ζεστασιά πάνω στη σκηνή . Έχει μια ωραία ενέργεια και την αγαπάει ο κόσμος. Είχε κάνει μια αποχή χρόνων και είναι τιμή μου το γεγονός οτι δέχτηκε να επιστρέψει μέσα από το έργο μου. Η χημεία μεταξύ μας βγαίνει πολύ έντονα πάνω στη σκηνή και γενικά μέσα από αυτό έργο αγαπηθήκαμε και είδαμε πόσα κοινά έχουμε. Ξεκινήσαμε όπως ξεκινάς με τον εαυτό σου που απλά το δουλεύεις στην αρχή και μετά φτάνεις να τον αγαπήσεις.


Στην παράσταση βλέπουμε μια σύμπραξη θεάτρου και τραγουδιού. Αν σε έβαζα να επιλέξεις ανάμεσα στα δύο, τι θα επέλεγες;
Γι’ αυτό έκανα αυτό το έργο για να μην πρέπει να επιλέξω γιατί ουσιαστικά θέλω να συνδυάζω και τα δύο, γιατί από πάντα αγαπούσα εξίσου τη μουσική και την υποκριτική. Ο σκηνοθέτης μας ο Αντώνης Λουδάρος το ονόμασε μιούζικαλ δωματίου και αν και δεν υπάρχει αυτός ο όρος νομίζω ταιριάζει απόλυτα. Έτσι λοιπόν θα ήθελα να πορευτώ από δω και πέρα, με μιούζικαλ δωματίου, δηλαδή με μουσικοθεατρικές παραστάσεις που να βγάζουν αυτό το έντονο συναίσθημα.


Σαν παιδί σου έλειψε η πατρική φιγούρα;

Οι δικοί μου χώρισαν όντως νωρίς και με τον μπαμπά μου δεν είναι ότι χαθήκαμε, απλά δεν είχα ποτέ την εμπειρία του πατέρα στην οικογένεια γιατί δεν έχω μνήμες. Είχα όμως έναν παππού που ήταν περισσότερο από πατέρας, οπότε δεν μου έλειψε αυτό το πρότυπο και αυτή η παρουσία, έστω και αν αυτόν τον ρόλο τον έπαιξε άλλο πρόσωπο. Ένιωθα ότι μεγάλωσα σε μια κανονική οικογένεια και δεν μου έλειψε αυτό παρόλο που κουβαλάω κάποια θέματα σε σχέση με τον πατέρα μου, τα οποία νιώθω ότι τα έχω βρει μέσα μου και ας μην τα έχουμε λύσει επί της ουσίας μαζί. Κάποια πράγματα δεν είναι απαραίτητο να λυθούν, μπορεί αν τα βρεις μέσα σου και βάλεις εσύ τον επίλογο, να λυθούν έτσι. Έχουμε μια σχέση με τον πατέρα μου, όχι αυτή που θα έπρεπε να έχουμε αλλά υπάρχουν πολύ χειρότερα.


Τα δικά σου «όνειρα γλυκά» ποια είναι από δω και πέρα;

Τα δικά μου όνειρα είναι αυτή η παράσταση να έχει μέλλον, να συνεχίσει και του χρόνου αλλά και να ταξιδέψουν τα όνειρα μας και στην Κύπρο και στη Θεσσαλονίκη. Γενικά θα ήθελα να το μάθει όσο πιο πολύς κόσμος γίνεται γιατί όσοι έρχονται και το βλέπουν το έχουν αγαπήσει και τα σχόλια και οι αντιδράσεις τους είναι τόσο συγκινητικά. Χαίρομαι που τους έχουμε αγγίξει οπότε εύχομαι να το δουν όσο πιο πολλοί άνθρωποι γίνεται.

 

Η Σαλίνα Γαβαλά έγραψε και πρωταγωνιστεί μαζί με την Ελπίδα στην παράσταση «Όνειρα Γλυκά» στο Σύγχρονο Θέατρο.

Σας αρέσει το μυστήριο; Πίσω από κάθε παράξενο γεγονός αναζητάτε τη λύση; Θέλετε να συνδυάσετε θέατρο και φαγητό την ίδια στιγμή; Τρεις φαινομενικά ασύνδετες ερωτήσεις που όμως φέτος βρίσκουν μια κοινή απάντηση. Το θεατρικό δείπνο μυστηρίου «Προσεχώς Απόδραση», εμπνευσμένο από την ομάδα «Βρες τον δολοφόνο» έρχεται για να γεμίσει τις Κυριακές σας και να εξασκήσει το αστυνομικό σας δαιμόνιο. Η Φιλιώ Λαζανά, ιδρυτικό μέλος της ομάδας «Βρες τον δολοφόνο», μας μίλησε για τους λόγους που μας προσελκύει τόσο πολύ το μυστήριο, για τις δυσκολίες του αυτοσχεδιασμού αλλά και για το τι την οδήγησε στο να συνδυάσει θέατρο, φαγητό και παιχνίδια μυστηρίου.

Μίλησε μας λίγο για την παράσταση «Προσεχώς Απόδραση».

Κάθε Κυριακή η ομάδα του «Βρες τον Δολοφόνο» σας προσκαλεί για Απόδραση στο El Convento del Arte! Στο φετινό μας δείπνο μυστηρίου, το κοινό καλείται να βοηθήσει τον άδικα φυλακισμένο ήρωα Γιάννη Ποντίκη να αποδράσει! Αρχικά, το κοινό παρακολουθεί το  θεατρικό δρώμενο και στη συνέχεια αναλαμβάνει ρόλο... ντετέκτιβ: αξιολογεί τα στοιχεία που του δίνονται, ανακρίνει τους ηθοποιούς, οι οποίοι έρχονται κοντά του, αυτοσχεδιάζουν και απαντούν αυθόρμητα σε ό,τι τους ρωτάνε, και λύνει τους γρίφους που θα βοηθήσουν τον ήρωά μας να δραπετεύσει!

Πως προέκυψε η ιδέα των Δείπνων Μυστηρίου; Τι σε οδήγησε να συνδυάσεις φαγητό, θέατρο και παιχνίδια μυστηρίου;

Το 2012 συμμετείχα σε ένα παιχνίδι μυστηρίου στην Αγγλία κι ενθουσιάστηκα με την ιδέα. Έτσι, μαζί με τον σύζυγό μου, Γιάννη Πιττά, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα, συνδυάζοντας το θέατρο, το παιχνίδι και το φαγητό σε ένα πρωτότυπο για τα δεδομένα δρώμενο. Απευθυνθήκαμε στον Γιάννη Σαρακατσάνη, ο οποίος αγκάλιασε την ιδέα μας από την πρώτη στιγμή. Έτσι από το 2013 συνεργαζόμαστε με τη θεατρική ομάδα των Abovo, που φημίζεται για την κωμική της φλέβα και σας καλούμε να λύσετε ένα μυστήριο τρώγοντας!

Γιατί πιστεύεις ότι μας προσελκύει τόσο πολύ το μυστήριο;

Όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν επίδοξο ντετέκτιβ! Μας αρέσει να δίνουμε τη δική μας εκδοχή σε πράγματα που μπορεί να μην είναι προφανή, να συμπληρώνουμε τα πληροφοριακά κενά. Είναι μια υγιής περιέργεια, έμφυτη στον άνθρωπο. Μια καλογραμμένη ιστορία μυστηρίου ανεβάζει την αδρεναλίνη και την αγωνία κι επιτρέπει στο θεατή της παράστασης ή τον αναγνώστη ενός βιβλίου να ζήσει με τους ήρωες ένα συναρπαστικό ταξίδι.

Εσένα τι σε εξιτάρει στο μυστήριο και το έχεις επιλέξει ως βασική θεματική;

Νομίζω ότι με έχει κερδίσει το μυστήριο γιατί θέλει φαντασία κι εγώ, αν μη τι άλλο, διαθέτω αρκετή και κάπου πρέπει να τη διοχετεύσω! Αντλώ έμπνευση από πράγματα και εικόνες που υπάρχουν στην καθημερινότητά μου και μάλιστα, συχνά με πιάνω να ταξιδεύω με τα μάτια ανοιχτά σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Στο «Προσεχώς Απόδραση» υπάρχει και αρκετός αυτοσχεδιασμός, ο οποίος τον τελευταίο καιρό επιλέγετε όλο και περισσότερο σε παραστάσεις. Γιατί πιστεύεις ότι προσελκύει τόσο το κοινό;

Το κοινό αναζητά το γνήσιο και πηγαίο χιούμορ – έχει κουραστεί από τα κλισέ και τις «ετοιματζίδικες» και στημένες ατάκες. Του αρέσει να βλέπει το πώς ο ηθοποιός θα χειριστεί ζωντανά, χωρίς κείμενο, μια κατάσταση από την οποία μάλιστα καλείται να βγάλει και γέλιο. Βέβαια, η ικανότητα του αυτοσχεδιασμού είναι ένα ταλέντο. Οι καλλιτέχνες που είναι προικισμένοι με αυτό έχουν πηγαίο και αβίαστο χιούμορ, ευστροφία, αυτοσυγκέντρωση. Γι’ αυτό είμαι εξαιρετικά υπερήφανη που ο θίασος του «Βρες τον Δολοφόνο» μπορεί να αυτοσχεδιάζει και να κάνει τον κόσμο να γελά αβίαστα.

prosexos apodrasi

Πόσο δύσκολο πιστεύεις ότι είναι για έναν ηθοποιό να ερμηνεύει το ρόλο του και ο κόσμος από κάτω να τρώει;

Τα θεατρικά δείπνα μυστηρίου είναι έτσι σχεδιασμένα ώστε και ο ηθοποιός να μην ενοχλείται όταν ερμηνεύει, αλλά και το κοινό να μπορεί να παρακολουθήσει και να δειπνήσει παράλληλα, χωρίς το ένα να δυσκολεύει το άλλο.

Ποιο είναι το πιο ευτράπελο που έχει συμβεί σε δείπνο μυστηρίου;

Πραγματικά δεν μπορώ να ξεχωρίσω μια συγκεκριμένη στιγμή. Αυτό που κρατώ είναι ότι κάθε Κυριακή βράδυ η παράσταση κλείνει με διαφορετικό τέλος, όμως αυτό που δεν αλλάζει ποτέ είναι ότι το κοινό γελάει τόσο πολύ και φεύγει με ένα συναίσθημα πληρότητας και ευφορίας.

Έχεις επιλέξει να κάνεις κάτι παρόμοιο και για τα παιδιά. Μίλησε μας για τις δράσεις CSI Kids.

Μετά τη θερμή υποδοχή που είχε η ιδέα του «Βρες τον Δολοφόνο»  από τους μεγάλους, σκεφτήκαμε να κάνουμε κάτι για τους μικρούς μας φίλους. Κι έτσι, το 2014, γεννήθηκε η ιδέα του CSI Kids. Απευθύνεται σε παιδιά 4-12 ετών που τους αρέσει το μυστήριο και η περιπέτεια. Μέσα από τις διάφορες δράσεις που έχουμε σχεδιάσει, όπως πάρτυ μυστηρίου, κυνήγια θησαυρού, μυστήρια δι’ αλληλογραφίας, τα παιδιά γίνονται ντετέκτιβ και εξιχνιάζουν μυστήρια!

Για παράδειγμα, στα πάρτυ μυστηρίου, τα παιδιά γίνονται ντετέκτιβ και αναλαμβάνουν  να ρίξουν φως σε μια από τις προτεινόμενες υποθέσεις: το μυστήριο στην πασαρέλα για τα κορίτσια, το χαμένο τρόπαιο για τα αγόρια, το μυστήριο στο διαγωνισμό τραγουδιού για τους μικρούς καλλιτέχνες και πολλά άλλα σενάρια! Οι μικροί ντετέκτιβ,  με την καθοδήγηση επαγγελματιών ηθοποιών, φοράνε τα γάντια τους, συλλέγουν και ερευνούν τεκμήρια, εξετάζουν δακτυλικά αποτυπώματα, κάνουν αναλύσεις με μικροσκόπια και χημικά τεστ στην προσπάθειά τους να εξιχνιάσουν την υπόθεση.

Πως επιλέγεις και σχεδιάζεις τα παιδικά παιχνίδια;

Αυτό είναι το αγαπημένο μέρος της διαδικασίας για εμένα, αφού μου δίνεται η ευκαιρία να δω τον κόσμο μέσα από τα μάτια των παιδιών. Τι είναι αυτό που κεντρίζει την προσοχή τους, εξάπτει τη φαντασία τους και κυρίως τα κάνει να απομακρυνθούν από τάμπλετ και τηλεοράσεις; Τι είναι αυτό που μπορεί να συναρπάσει τα σημερινά παιδιά, τα οποία έχουν αμέτρητα ερεθίσματα, χιλιάδες παιχνίδια και γενικά είναι πολύ μπροστά για την ηλικία τους; Πάντα προσπαθώ να δώσω απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα και βέβαια όταν τελειώσω το σχεδιασμό του παιχνιδιού, τη σκυτάλη παίρνει η κόρη μου και η παρέα της, που είναι οι πιο απαιτητικοί, αλλά αλάνθαστοι δοκιμαστές της κάθε μου απόπειρας.

Ποιος πιστεύεις ότι είναι ο λόγος που το μυστήριο έχει κερδίσει τόσο πολύ τα παιδιά;

Θεωρώ ότι ο συνδυασμός «μυστηρίου» και «παιχνιδιού» είναι ιδανικός για παιδιά, αφού οι μικροί μας φίλοι έχουν έμφυτη περιέργεια, τους αρέσει να εξερευνούν και να αναζητούν απαντήσεις στα πολλά ερωτήματά τους!

 

Τα γεύματα μυστηρίου γίνονται κάθε Κυριακή στο El Convento del Arte.

Ερμηνεύουν: Θανάσης Ζερίτης, Μάνος Κανναβός, Αλεξάνδρα Ούστα, Χρήστος Πίτσας, Γιάννης Σαρακατσάνης, Σωσώ Χατζημανώλη.

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Γιάννης Σαρακατσάνης.

Με διάθεση Καρναβαλιού, τη σκυτάλη παίρνει η Καθαρά Δευτέρα που από πολλούς θεωρείται η πρώτη μέρα της άνοιξης. Πέρα από το καθιερωμένο μενού που περιλαμβάνει ταραμοσαλάτα, λαγάνα και θαλασσινά, το πρόγραμμα απαιτεί χαρταετό και άφθονη διασκέδαση για μικρούς και μεγάλους. Για εκείνους που θα βρίσκονται στην Αθήνα και δεν θα έχουν την ευκαιρία να μεταβούν στην εξοχή εμείς βρήκαμε τρόπους για να περάσουν το ίδιο διασκεδαστικά σε διάφορα σημεία της πόλης.

Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Το ΚΠΙΣΝ δεν θα μπορούσε να γιορτάσει φέτος την Καθαρά Δευτέρα χωρίς τα καθιερωμένα έθιμα, αλλά και το πέταγμα του χαρταετού. Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία μαζί με το Ελληνικό Σωματείο Διάσωσης & Διάδοσης της Πολιτιστικής μας Κληρονομιάς «Οι Μωμόγεροι» να αναβιώσουν το αποκριάτικο έθιμο: Γενίτσαροι και Μπούλες της Νάουσας, αλλά και το έθιμο του Μπέη από τη Βόρειο Ελλάδα. Και όλα αυτά μαζί με την πολιτιστική εταιρεία ορχηστρικής τέχνης «Βάκχαι». Όσο για τους μικρότερους επισκέπτες το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος τους προσκαλεί να κατασκευάσουν τη δική τους στολή σούπερ ήρωα αλλά και το δικό τους σούπερ χαρταετό. Παράλληλα, σ’ ένα εργαστήριο που απευθύνεται σε όλους, οι επισκέπτες θα γνωρίσουν την Κυρά Σαρακοστή, ένα παλιό αυτοσχέδιο ημερολόγιο για τη μέτρηση των εβδομάδων μέχρι και την Κυριακή του Πάσχα, από τις 11.30 έως τις 14.30 στο Παιδικό Εργαστήριο της ΕΒΕ.

Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις είναι δωρεάν.

Λόφος Φιλοπάππου

Ο Δήμος Αθηναίων, που φέτος διοργάνωσε περισσότερες αποκριάτικες εκδηλώσεις από ποτέ άλλοτε, δεν θα μπορούσε να αφήσει κενή τη μέρα της Καθαράς Δευτέρας. Έτσι, στον Λόφο Φιλοπάππου θα στηθεί από το πρωί παραδοσιακό γλέντι μαζί με το Εργαστήρι Ελληνικής Μουσικής δήμου Αθηναίων και τον Βαγγέλη Κονιτόπουλο υπό τη μουσική της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Αθηναίων. Από το πρόγραμμα δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα παραδοσιακά κούλουμα και το πέταγμα του χαρταετού για μικρούς και μεγάλους.

Φρεαττύδα

Οι εκδηλώσεις του Δήμου Πειραιά που έχουν ξεκινήσει από πολύ νωρίς, κορυφώνονται την Καθαρά Δευτέρα στη Φρεαττύδα με το πέταγμα του χαρταετού, αλλά και πλούσιο παραδοσιακό γλέντι. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει σαρακοστιανά εδέσματα, χορό και μουσική και υπόσχεται ξέφρενη διασκέδαση σε μικρούς και μεγάλους επισκέπτες. Η εκδήλωση είναι δωρεάν για όλους μετά από χορηγία της ΠΑΕ Ολυμπιακός.

Ιππόδρομος Αθηνών

Την Καθαρά Δευτέρα ο Ιππόδρομος Αθηνών θα γεμίσει χαρταετούς, χρώμα, μουσική, και παιδικά χαμόγελα. Οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν, δωρεάν μια σειρά μοναδικών δράσεων, που υπόσχονται μία αξέχαστη εμπειρία. Ειδικές καντίνες θα προσφέρουν δωρεάν λαγάνες, φασολάδα και νηστίσιμους μεζέδες σε όλους. Ακόμα, θα πραγματοποιηθεί ένα μοναδικό air show ακροβατικών με πρωτότυπους χαρταετούς. Ιπτάμενα χταπόδια, μέδουσες και πολλά σχέδια θα γεμίσουν με χρώμα τον ουρανό προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα, που αναμένεται να καθηλώσει όλους τους επισκέπτες. Για τα παιδιά ο Ιππόδρομος Αθηνών επιφυλάσσει βόλτες με πόνυ, παιδικά εργαστήρια και παιχνίδια, αλλά και μαθήματα ασφαλούς οδήγησης ποδηλάτου, που υπόσχονται στιγμές ξεγνοιασιάς και γέλιου. Η γιορτή πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Δήμου Μαρκόπουλου.

Πώς να επιλέξει κανείς παραστάσεις για τον έρωτα; Το ερώτημα θα ήταν αν υπάρχουν έργα που δεν αναφέρονται σε  αυτόν.

Από το αρχαίο δράμα και τον Σοφοκλή με το «Έρως ανίκατε μάχαν» μέχρι τον Σαίξπηρ και τον αποχωρισμό της Ιουλιέτας στο μπαλκόνι ‒«Τούτη η πίκρα του χωρισμού έχει μια γλύκα τόση που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει»‒ η παγκόσμια δραματουργία ανά τους αιώνες εμπνέεται από κάθε λογής ερωτική ιστορία.

Ο έρωτας βγάζει τον άνθρωπο από τη λογική της μονάδας και να τον κάνει σύμφωνα με τον Πυθαγόρα «δυάς». Για τον Σάμιο φιλόσοφο αυτός ο αριθμός  αντιπροσώπευσε το πρώτο στάδιο προς τη διαδρομή της δημιουργίας. Η δυάδα αντιπροσώπευσε την πόλωση, την αντίθεση, την απόκλιση, την ανισότητα και την αστάθεια. Καλείται συχνά τόλμη, καθώς διασκορπίζει την τελειότητα και την ενότητα της μονάδας.

Μόνο δύο λοιπόν στη σκηνή, στη ζωή, στον έρωτα…

Το Texnes-plus σας παρουσιάζει παραστάσεις στις οποίες τα ζευγάρια πρωταγωνιστών διηγούνται μια διαφορετική ερωτική ιστορία αλλά είναι μόνο οι δυο τους στη σκηνή…

 

«Η Βοσκοπούλα»: Ένας βουκολικός έρωτας
Θέατρο του Νέου Κόσμου, Δώμα, μέχρι 1/4, Τετάρτη-Κυριακή

 Άραγε υπάρχει ακόμη  αγνή και ανιδιοτελής αγάπη; Ο βουκολικός έρωτας του βοσκού για τη βοσκοπούλα μάς ταξιδεύει σε μια  ιστορία του παρελθόντος και μας κάνει να ξαναπιστέψουμε στους ρομαντικούς έρωτες. Ένας βοσκός συναντά στην εξοχή μια πανέμορφη βοσκοπούλα και λιποθυμά χτυπημένος από την ομορφιά της. Ένα έργο για μια εποχή που οι βοσκοπούλες είναι ασπροντυμένες, οι Έρωτες κρατούν τόξα, οι ερωτευμένοι αναστενάζουν, οι σπηλιές είναι ειδυλλιακές, η αγάπη εύκολη και ο θάνατος εύκολος. Στο ρόλο του βοσκού ο Γιώργος Παπανδρέου και της βοσκοπούλας η Πηνελόπη Τσιλίκα. Ο Δημήτρης Αγαρτζίδης και η  Δέσποινα Αναστάσογλου σκηνοθετούν το αυθόρμητο δημιούργημα της λαϊκής ζωής της Κρήτης που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1627.

 

«Το σπίτι στη λίμνη» : Ένα ταξίδι στο παρελθόν με οδηγό την αγάπη
Θέατρο Αγγέλων Βήμα,παίζεται για τέσσερις τελευταίες παραστάσεις, ως εξής: Παρασκευή 16/2 ,Σάββατο 17 /2, Σάββατο 24 /2 και Σάββατο 3 /3  και στη συνέχεια στηΘεσσαλονίκη (Θέατρο Αθήναιον) μόνο για τρεις παραστάσεις στις 16, 17 και 18 Μαρτίου. 

Μια αγάπη με θεμέλια την αγάπη για το συνάνθρωπο εξελίσσεται σε  έναν έρωτα γεμάτο πάθος. Ένας άντρας, ο Ντέιβιντ, βρίσκεται ξαφνικά σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, ανήμπορος να θυμηθεί ακόμα και πώς βρέθηκε εκεί. Δίπλα του στέκεται η ψυχίατρος Άλις, η οποία αναλαμβάνει να τον ταξιδέψει πίσω στο παρελθόν του, στο μυστικό του λαβύρινθο, στα έγκατα της μνήμης και του νου. Μια δραματική ιστορία για δύο ανθρώπινα πλάσματα που ακροβατούν ανάμεσα στο ένστικτο και στη λογική, στην αλήθεια και στο ψέμα, με πρωταγωνιστές τον Αντώνη Φραγκάκη και την Κερασία Σαμαρά. Τη σκηνοθεσία  του έργου του Αϊντάν Φενεσί υπογράφει η Κερασία Σαμαρά.

 

«Misery»: Όταν ο έρωτας γίνεται εμμονή
Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης, μέχρι 31/3, Τετάρτη-Κυριακή

 Αρρωστημένος είναι ο έρωτας που ξετυλίγεται στο θρίλερ «Misery», στο οποίο η αγάπη και το πάθος παίρνουν διαφορετική διάσταση, μια διάσταση λίγο πιο ασυνήθιστη, που σπάει τους κανόνες του ρομαντισμού. Ένα δυνατό θρίλερ εμπνευσμένο από το ομώνυμο μπεστ σέλερ του Στίβεν Κινγκ έρχεται σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά, με πρωταγωνιστές τη Ρένη Πιττακή και τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο. Ένας διάσημος συγγραφέας στο δρόμο για το σπίτι του παθαίνει ένα σοβαρό ατύχημα, αλλά σώζεται από τη νοσοκόμα Άννι Γουίλκς που τον πηγαίνει στο απομονωμένο σπίτι της. Η Άννι όμως βρίσκεται σε μια ασταθή ψυχολογική κατάσταση και ο Πολ καταλήγει παγιδευμένος, χτυπημένος και στο έλεός της. Το έργο είναι γνωστό από την κινηματογραφική εκδοχή του με πρωταγωνιστές τον Τζέιμς Κάαν και την Κάθι Μπέιτς, που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της.

 

 

 

«Το κάλεσμα της Λορίν»: Ένα τολμηρό παιχνίδι αποκαλύψεων
Θέατρο Αργώ, από 14/2 μέχρι 1/4, Κάθε Τετάρτη

Οι προκαθορισμένοι παραδοσιακοί ρόλοι μπορεί να είναι ό,τι πιο σταθερό και σίγουρο έχουμε στις ζωές μας, αλλά σε μια κοινωνία που συνεχώς εξελίσσεται οι ρόλοι αλλάζουν και η κοινωνία οφείλει να συμβαδίζει. Μια θεατρική παράσταση που θίγει αυτό το τολμηρό θέμα, υποστηρίζει σθεναρά την ελευθερία του ατόμου. Ένας άντρας (Πέδρο) μεταμφιέζεται σε Λορίν Μπακόλ, ενώ μια γυναίκα (Ρόζα) σε Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Αυτό που ξεκίνησε ως παιχνίδι, η αναζήτηση της ανανέωσης στη σχέση τους, μετατρέπεται σε αποκάλυψη: ο άντρας προτείνει στη γυναίκα να παίξουν με ένα αντικείμενο που αγόρασε στο sex shop,  αλλά εκείνη χαλάει το «παιχνίδι». Τι θα συνέβαινε αν δεν υπήρχαν προκαθορισμένοι «ρόλοι»; Ερωτισμός και καταπίεση συνυπάρχουν. Παραδοσιακοί ρόλοι παρωδούνται. Πόσο στέρεη είναι η βάση στην οποία στηρίζεται η κοινωνία; Οι κοινωνικοί ρόλοι που απονέμονται και υιοθετούνται ακόμα και από την παιδική ηλικία αρχίζουν να αμφισβητούνται. Ένα έργο της Παλόμα Πεδρέρο για την κοινωνική απομόνωση που υφίσταται κάποιος από την κοινωνία, με πρωταγωνιστές τον Ιωάννη Αθανασόπουλο και τη Βιργινία Ταμπαροπούλου, σε σκηνοθεσία της Φένιας Αποστόλου.

 

«Πεπρωμένο ονομάζεται Κλοτίλδη»: Έρωτας βγαλμένος από βιβλίο
Δευτέρα και Τρίτη στο Bios

Την  ερωτική ιστορία δύο εκκεντρικών, της Κλοτίλδης Τρολ και του Φιλιμάριο Ντιπλέ, που δεν αντέχουν ο ένας τον άλλο, μέχρι που η Κλοτίλδη καταλαβαίνει ότι αγαπά τον άνθρωπο που αντιπαθεί, μέχρι που ο Φιλιμάριο θα αγαπήσει αυτή που μέχρι πρότινος απεχθανόταν, αφηγούνται με μοναδικά ευφάνταστο τρόπο στη σκηνή η  Αμαλία Καβάλη και ο Γιάννης Σοφολόγης. Οι δυο τους βιώνουν έναν έρωτα εμπνευσμένο από το  βιβλίο του Γκουαρέσκι (εκδόσεις Αστάρτη) σε μια παράσταση στην οποία αυτοσκηνοθετούνται και κέρδισε τις εντυπώσεις από την πρώτη στιγμή
(νικήτρια παράσταση του Scratch Night του Bob Theater Festival 2016).

 

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο»: Η μεγαλύτερη ιστορία αγάπης όλων των εποχών
Θέατρο Άλφα-Ιδέα, κάθε Τετάρτη

Εδώ κάναμε μια μικρή εξαίρεση στο Just the 2 of us, καθώς η παράσταση είναι ιδανική για την ημέρα, πώς αλλιώς; Αφού η Αθηνά Μουστάκα και ο Κωνσταντίνος Μπιμπής επιδίδονται σε ένα μαγικό θεατρικό παιχνίδι και καταφέρνουν να ερμηνεύουν όλους τους ρόλους του έργου «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στη σκηνή. Όμως δεν είναι οι δυο τους. Συνοδοιπόρος τους είναι ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο οποίος ντύνει μελωδικά πολλές στιγμές παίζοντας πιάνο, κιθάρα και κρουστά. Το πόσο σπουδαίοι είναι όλοι τους το αποδεικνύει το γεγονός ότι συνεχίζουν για πέμπτη σεζόν!

 

«Η κυρία Κούλα»: Ο έρωτας χρόνια δεν κοιτά
Faust, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή 

Έρωτας σε βαγόνι ενός τρένου, σε μια διαδρομή του ηλεκτρικού. Η μια είναι γυναίκα ώριμη, συντηρητική, παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Ο άλλος, νέος, ανέμελος φοιτητής. Συναντιούνται κάθε μέρα την ίδια ώρα σε ένα  βαγόνι του ηλεκτρικού, στη διαδρομή από το Θησείο έως την Κηφισιά. Με ενδιάμεσους σταθμούς το Μοναστηράκι όπου ανεβαίνει εκείνη και τον ‘Άγιο Νικόλαο όπου διατηρεί γκαρσονιέρα εκείνος, πλέκεται η ερωτική τους ιστορία. Γύρω, η χαοτική Αθήνα και η ανελέητη καθημερινότητά της. Μια ιστορία απλή, με ήρωες συνηθισμένους, που τολμούν να κάνουν για λίγο το όνειρο πραγματικότητα. Η ιστορία που μόλις διαβάσατε δεν είναι άλλη από τη νουβέλα με τον τίτλο «Κυρία Κούλα» (1978) που έγραψε ο αδικοχαμένος Μένης Κουμανταρέας και σκηνοθετεί η Έφη Θεοδώρου. Το παράνομο ζευγάρι ενσαρκώνει με ζηλευτή σκηνική χημεία η Μαρία Ζορμπά και ο Κωνσταντίνος Πλεμμένος.

 

«Μια πορνογραφική σχέση»: Αρκεί μόνο το σεξ;
Από Μηχανής Θέατρο, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη

 Ένας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου για να εκπληρώσουν μια σεξουαλική φαντασίωση. Δεν ξέρουν ο ένας το όνομα του άλλου. Το μόνο που επιθυμούν είναι μια καθαρά σαρκική σχέση. Όμως η μια συνάντηση διαδέχεται την άλλη. Πλέον τους ενώνει κάτι παραπάνω από το σεξ. Τι είναι πιο τρομακτικό; Το να πραγματοποιήσεις μια ανομολόγητη ερωτική φαντασίωση ή το να τολμήσεις να «απογυμνωθείς» στα μάτια του άλλου; Μπορεί μια σαρκική συνάντηση να οδηγήσει σε μια ιστορία αγάπης; Αυτά τα ερωτήματα θέτουν ο Βαγγέλης Παπαδάκης και η Χριστίνα Δενδρινού στην παράσταση που σκηνοθετεί  εμπνευσμένα ο πρώτος και βασίζεται στην ομώνυμη ταινία, «Μία πορνογραφική σχέση», του Φρεντερίκ Φοντέιν, που είδαμε το 1999 στις κινηματογραφικές αίθουσες και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές.

 

«Σεξ Λεξικόν: Η Επιστήμη του Έρωτα»: Ερωτική πράξη με οδηγίες προς ναυτιλλομένους
Θέατρο 104, Δευτέρα, Τρίτη και Κυριακή

Η Κάτια και ο Τάκης, οι χαρακτήρες της κωμωδίας «Σεξ Λεξικόν: Η επιστήμη του έρωτα» του Σπύρου Δ. Μιχαλόπουλου, είναι δύο πρόσωπα βγαλμένα από άλλη εποχή. Κάποτε υπήρξαν. Και ήταν υπέροχοι. Και οι δύο. Η Φωτεινή Αθερίδου και ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης πρωταγωνιστούν στην κωμική ιστορία με άξονα την πρώτη ερωτική εμπειρία δύο νέων ανθρώπων και με έναν ήπιο πολιτικό σχολιασμό στις άκαμπτες ερωτικές πεποιθήσεις και προκαταλήψεις της παλιάς Ελλάδας, του 20ού αιώνα, όπου η γυναίκα δεν επιτρέπεται να έχει «ανεξέλεγκτες σεξ-επαφές» και ο άντρας «πρέπει να αποφεύγει την αυτοϊκανοποίηση για να μην πάθει νευρώσεις». Ένα ταξίδι ενηλικίωσης ενός ζευγαριού, μια παράσταση με πολύ χιούμορ και τρυφερότητα.

 

 

 

«Heisenberg»: Τα ετερόνομα έλκονται

Θέατρο του Νέου Κόσμου, Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή

Η Τζόρτζι και ο Άλεξ είναι δύο άτομα που υπό νορμάλ συνθήκες δεν θα έλεγαν ούτε «γειά».  Εκείνη  είναι Αμερικανίδα, 42, πληθωρική, φλύαρη, αρέσκεται να μιλάει πολύ και να βρίζει και ισχυρίζεται πως αναζητά το 19χρονο γιο της που την εγκατέλειψε και πήγε στην Αμερική. Εκείνος είναι Ιρλανδός, στα 75, χασάπης, προτιμά να ακούει, ήρεμος, πράος, σχεδόν παραιτημένος από τη ζωή. Η γνωριμία τους τυχαία στο σταθμό του St. Pancras, αυτή τον βλέπει καθισμένο σε ένα παγκάκι, τον πλησιάζει και του σκάει ένα φιλί! Μετά χάνονται, στη συνέχεια τον αναζητά στο Google και πηγαίνει να τον βρει στο μαγαζί του. Και κάπως έτσι ξεκινά μια σχέση μεταξύ τους, ένα σχεδόν απελπισμένο ρομάντζο, που διερευνά αυτά που τους ενώνουν και αυτά που τους χωρίζουν.

Στο «Heisenberg» του Simon Stephens που σκηνοθετεί ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος η Κόρα Καρβούνη και ο Περικλής Μουστάκης ζουν μια τρυφερή ιστορία αγάπης αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι ο έρωτας δεν κάνει διακρίσεις «χτυπά» με το βέλος του παντού και όλα μπορούν να ξεκινήσουν μ’ ένα πεταχτό φιλί…

 

 

 

 

 

Από τη Δήμητρα Φίλη

Συνάντησα τη Φωτεινή Ντεμίρη λίγο μετά το τέλος της παράστασης «Δουλειές με φούντες» στις άδειες θέσεις της θεατρικής σκηνής «Ζωή Λάσκαρη». Το άρωμα της σπουδαίας πρωταγωνίστριας μοιάζει να είναι ακόμη εκεί, εξάλλου η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη της.

Η συγκίνηση είναι διάχυτη σε κάθε λέξη της Φωτεινής Ντεμίρη, που συνεργαζόταν μαζί της όλο το καλοκαίρι γι’ αυτή την παράσταση.

Στα άνετα μοβ καθίσματα λοιπόν, με το βλέμμα της στραμμένο πότε στο σκηνικό της παράστασης και πότε στους συμπρωταγωνιστές της που αποχωρούσαν σταδιακά, μιλήσαμε για τα ευαίσθητα θέματα που θίγει η παράσταση, την αντιμετώπιση της σεξουαλικής διαφορετικότητας αλλά και για το πόσο την επηρέασε η μεγάλη επιτυχία του «Καφέ της Χαράς» που ακόμη προβάλλει ο Ant1.

 

Μιλήστε μας λίγο για την παράσταση «Δουλειές με φούντες» και για το ρόλο σας.
Είναι ένα πάρα πολύ ωραίο έργο, που το έγραψε με μεγάλη ευαισθησία και εξυπνάδα ο Χάρης Μπόσινας και μιλά για τις δύσκολες συνθήκες της ζωής και για το πώς μπορείς να κάνεις ένα λάθος αν βρεθείς στριμωγμένος. Θίγει επίσης το ζήτημα της διαφορετικότητας και πώς αντιμετωπίζεται καθώς και άλλα ευαίσθητα θέματα. Η δική μου ηρωίδα, η Λούσι, έχει ζήσει όλη τη ζωή της πολύ ωραία, χωρίς να σκέφτεται, και ξαφνικά από τις δυσκολίες τις ζωής ωριμάζει και ανακαλύπτει ουσιαστικά πράγματα.

Τι σας έκανε να ενδώσετε σε ένα νέο θεατρικό έργο;
Το ναι γι’ αυτή την παράσταση με έκανε να το πω η αξέχαστη Ζωή Λάσκαρη. Διάβασα το έργο και αφέθηκα εν λευκώ. Αυτή η δουλειά έγινε με τη φροντίδα της κόρης της, της Μαρίας-Ελένης Λυκουρέζου, η οποία, παρά την ξαφνική απώλεια της μητέρας της, συνέχισε και όλοι μαζί καταφέραμε να ανεβάσουμε την παράσταση και είμαστε πολύ χαρούμενοι που τελικά τα καταφέραμε.

Τον Αντώνη Λουδάρο τον ξέρουμε ως ηθοποιό. Εδώ τον βλέπουμε στο τιμόνι του σκηνοθέτη. Πώς είναι να σας σκηνοθετεί ένας συνάδελφος;
Είναι καταπληκτικός, είναι ένα πάρα πολύ ταλαντούχο πλάσμα. Έχει τρομερό ένστικτο, εξυπνάδα και κάναμε την υπέρβαση και εμείς και ο Αντώνης και σε είκοσι μέρες και με πολύ λίγες πρόβες ανεβάσαμε αυτό το έργο. Δεν μας πανικόβαλε, δεν μας άγχωσε και με ηρεμία, σιγουριά και σταθερότητα μας οδήγησε και βγάλαμε αυτό το αποτέλεσμα, που, όπως πληροφορούμαστε, αρέσει πολύ.

Στην παράσταση σας βλέπουμε σε αρκετά σημεία να μονολογείτε. Είναι πιο δύσκολο για έναν ηθοποιό να διαχειρίζεται αυτό το κομμάτι στη σκηνή;
Όταν ήμουν μικρή, στο ξεκίνημά μου, είχα κάνει το μονόλογο του Στρίντμπεργκ
«Η πιο δυνατή», που ήταν από τις πρώτες παραστάσεις μου. Τότε λοιπόν είχα λιώσει από το άγχος, είχα αδυνατίσει, δεν έτρωγα τίποτα. Τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια, είναι κάτι δύσκολο, αλλά, αν έχεις λίγη πείρα και έχεις δουλέψει αρκετά και έχεις τριφτεί πάνω στη σκηνή, δεν είναι κάτι τρομερό. Εξάλλου, βοηθά το ότι δεν είναι ακριβώς μονόλογος, γιατί είμαστε όλοι πάνω στη σκηνή και εγώ απλώς εξηγώ κάποια πράγματα. Γιατί ο μονόλογος έχει μια μοναξιά, ενώ αυτό δεν έχει μοναξιά.

Το έργο θίγει έμμεσα τη σχέση ανθρώπου-χρήματος. Εσείς μέχρι πού μπορείτε να φτάσετε στην προσωπική σας ζωή για τα χρήματα;
Δεν φτάνω καθόλου μακριά για το χρήμα. Βάζω πάνω από όλα τις προσωπικές σχέσεις, τις προσωπικότητες, και το χρήμα, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν το έχω σε πρώτη μοίρα. Έτσι έχω μάθει από την οικογένειά μου.

Έχετε πει ποτέ ναι σε κάποια δουλειά που δεν σας εκφράζει μόνο και μόνο γιατί χρειαζόσασταν χρήματα;
Φυσικά, γιατί έχω μια οικογένεια να θρέψω, και εγώ και ο άντρας μου. Ζούμε και οι δύο από αυτή τη δουλειά, καλώς ή κακώς, ευτυχώς ή δυστυχώς, οπότε υπήρξαν στιγμές που είπα το ναι σε μια δουλειά που δεν με εξέφραζε και τόσο.

Το έργο θίγει και το θέμα της σεξουαλικής διαφορετικότητας. Ποια είναι η δική σας άποψη γι’ αυτό;
Εγώ δεν διαχωρίζω τους ανθρώπους, με διαφέρει να ζούμε όλοι αρμονικά μεταξύ μας, χωρίς να βλάπτουμε ο ένας τον άλλο, και να υπάρχει αγάπη. Όλα τα άλλα είναι δικαιώματα του καθενός, να διαχειρίζεται τον εαυτό του και την προσωπικότητά του όπως θέλει, εφόσον δεν βλάπτει τον άλλο.

Φέτος συμμετέχετε και στην «Παρθένα Ζωή» στον ANT1. Πώς επιλέξατε να κάνετε αυτή τη δουλειά;
Στην αρχή μού φάνηκε κάπως περίεργο που θα έκανα ένα καθημερινό. Στη συνέχεια συζήτησα με τον κύριο Καραγιάνη, είδα τους συντελεστές, που ήταν επιλεγμένοι με προσοχή, και ένας σημαντικός παράγοντας ήταν και ο Πιερό Δρακάκης, που είναι στη σκηνοθετική επιμέλεια, ο οποίος με έκανε να πω το ναι. Επίσης, οι σκηνοθέτες, ο Αλέξανδρος Πανταζούδης και ο Σπύρος Μιχαλόπουλος, που εγγυώνται ένα ωραίο αποτέλεσμα. Είδα ότι όλο το 
team ήταν επιλεγμένο με μεγάλη προσοχή, ότι δεν ήταν μια αρπαχτή, ότι ήταν μια δουλειά στην οποία όλοι είχαν πέσει με τα μούτρα για να είναι καλή. Και φυσικά δεν το συζητώ και για τους ηθοποιούς. Ενώ στην αρχή λοιπόν ήμουν διστακτική, μετά είχα μεγάλη χαρά που συμμετείχα σε αυτό και όντως είναι πάρα πολύ ωραία η συγκεκριμένη συνεργασία έτσι όπως κυλάει και εύχομαι να κυλήσει.

Τι πιστεύετε ότι έχει αλλάξει στο τηλεοπτικό τοπίο;
Η κρίση έχει επηρεάσει οπωσδήποτε την τηλεόραση. Τότε υπήρχαν πιο πολλά χρήματα, εννοείται, αλλά και πιο πολύς χρόνος, ενώ τώρα πρέπει να γίνουν όλα πιο γρήγορα και με λιγότερα μέσα. Τεχνικά ο καθένας κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, δεν υπάρχει έκπτωση στο καλλιτεχνικό. Φυσικά οι μισθοί έχουν πέσει, δεν το συζητώ αυτό, αλλά δεν μπορείς να κάνεις έκπτωση στην τέχνη σου. Πέσανε πράγματα που δεν έχουν σχέση με την τέχνη. Ίσως κάποιοι να επιλέγουν πλέον πιο νέους ηθοποιούς που έχουν λιγότερες απαιτήσεις, όμως και αυτοί είναι πάρα πολύ καλοί, μπορεί να μην έχουν πείρα, αλλά και αυτοί κάπως πρέπει να αναδειχθούν.

Το «Καφέ της Χαράς» προβάλλεται συνεχώς σε επανάληψη. Η τόση προβολή πόσο έχει επηρεάσει την εικόνα σας και την καλλιτεχνική σας πορεία;
Είμαι ευγνώμων για το «Καφέ τη Χαράς», γιατί με γνώρισε ο κόσμος και μας αγάπησε. Δεν είχα δουλέψει μέχρι τότε στην τηλεόραση, είχα κάνει μόνο κάτι 
guest εμφανίσεις σε κάτι αυτοτελή. Ήμουν πολύ τυχερή, γιατί ήταν πολύ καλή δουλειά, με πολύ καλούς συνεργάτες. Ο Χάρης Ρώμας και η Χατζησοφιά ήταν όλοι καταπληκτικοί, όλο το team. Οι περισσότεροι είχαμε συνεργαστεί και στο θέατρο πριν και έτσι έβγαινε μια πολύ ωραία σχέση μεταξύ μας. Ο Χάρης είχε κάνει και ένα πολύ έξυπνο cast και σε καθένα ταίριαζε πάρα πολύ αυτό που έδωσε. Φυσικά οι επαναλήψεις και η μεγάλη επιτυχία σε χαρακτηρίζουν. Ήμουν και είμαι η Κανέλλα του «Καφέ της Χαράς» και αυτό μου έχει στερήσει κάποιες δουλειές, περισσότερο στον κινηματογράφο. Ωστόσο με έχει βοηθήσει στο θέατρο ίσως περισσότερο και στο να με γνωρίσει και να με αγαπήσει ο κόσμος. Πάντα κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις. Δεν μου ταιριάζει να παραπονιέμαι.

Πώς έχει επηρεάσει την καθημερινότητά σας το γεγονός ότι είστε παντρεμένη με έναν άνθρωπο που κάνει το ίδιο επάγγελμα;
Δεν έχουμε πρόβλημα, ούτε όταν τα παιδιά μας ήταν μικρά, το ρυθμίζαμε. Αν δουλεύαμε και οι δύο στο θέατρο, είχαμε κάποιον να κρατάει τα παιδιά. Στην καθημερινότητά μας είναι ωραία, μας αρέσει γιατί και οι δύο είμαστε παθιασμένοι με τη δουλειά μας, το επάγγελμα που κάνουμε είναι ο εαυτός μας. Υπήρξαν κάποιες δυσκολίες μετά την κρίση, που είχαμε μείνει και οι δύο χωρίς δουλειά, ήταν μια δύσκολη περίοδος. Όμως τώρα, στην κρίση, ποιος μπορούμε να πούμε ότι έχει σταθερή δουλειά; Αυτή η ανασφάλεια που αφορά και τους δύο μας δυσκολεύει, αλλά αγαπάμε τόσο πολύ την τέχνη μας, που είναι πάνω από όλα το να μπορούμε να επικοινωνούμε μέσω αυτής και να βοηθάμε ο ένας τον άλλο.

 

 

 

 

Με δέκα ήδη μυθιστορήματα στη φαρέτρα της από τις εκδόσεις Ψυχογιός η συγγραφέας Μαρία Τζιρίτα σε λίγες μέρες (8/2) θα κυκλοφορήσει το ενδέκατο βιβλίο της με τίτλο «Η καρδιά του βράχου». Η ίδια, πολυάσχολη, καθώς το γράψιμο είναι ένα μόνο από τα ταλέντα της, αφού εργάζεται ως υπεύθυνη πωλήσεων σε κατασκευαστική εταιρεία στη Γλυφάδα, ενώ αρθρογραφεί και σε ηλεκτρονικό περιοδικό. Μίλησε στο texnes-plus και εξήγησε γιατί πιστεύει πως αυτό το καλλιτεχνικό παιδί της είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα…

 

Τι σημαίνει για σας το εν λόγω βιβλίο;
Είναι ένα βιβλίο που με συγκινεί ιδιαίτερα, γιατί σε αυτό μοιράζομαι έντονους προβληματισμούς με τους αναγνώστες μου. Ιδιαίτερα το ότι πολλές γυναίκες επηρεασμένες από την ηλικία τους κάνουν λανθασμένη επιλογή συντρόφου!

Σε τι διαφέρει από τα προηγούμενα;
Κυρίως στο ότι ο πρωταγωνιστής είναι άντρας και όχι γυναίκα όπως συνήθως. Παρακολουθούμε τα πράγματα, τις σχέσεις, από την πλευρά ενός άντρα και αυτό σίγουρα έχει ενδιαφέρον.

Από πού εμπνευστήκατε την ιστορία σας;
Από έναν άνθρωπο σαν τον ήρωα μου, τον Μάξιμο. Έναν άντρα «παλιάς κοπής», που πλέον είναι είδος προς εξαφάνιση ‒ δυστυχώς! Ειδικά όταν άκουσα τα λόγια του παππού του που τον σημάδεψαν για όλη του τη ζωή, τότε μου γεννήθηκε η ιδέα για το συγκεκριμένο βιβλίο!

Τι επιδιώκετε να κρατήσουν οι αναγνώστες;
Θα ήθελα οι άντρες να ξαναθυμηθούν τι σημαίνει «Άντρας» και οι γυναίκες να μην κάνουν εκπτώσεις στα θέλω τους μέχρι να βρουν πραγματικά εκείνον που τους αξίζει για να είναι ευτυχισμένες.

Τι πιστεύετε ότι πρέπει να έχει ένα μυθιστόρημα για να αγαπηθεί από το κοινό;
Νομίζω πως θα πρέπει να πλημμυρίζει από συναίσθημα και να περνάει μηνύματα τέτοια που οι αναγνώστες να ταυτίζονται και να βρίσκουν απαντήσεις σε όσα τους απασχολούν.

Στο βιβλίο γίνεται λόγος για αδικία. Η Μαρία Τζιρίτα πόσο έχει αδικηθεί στη ζωή της και πώς το αντιμετώπισε;
Δόξα τω Θεώ δεν έχω νιώσει καθόλου αδικημένη στη ζωή μου ‒  τουναντίον! Και ίσως όχι γιατί δεν με αδίκησε κανένας, αλλά επειδή εγώ ποτέ δεν το εισέπραξα ως αδικία. Σε ό,τι μου πήγαινε στραβά ποτέ δεν έριχνα την ευθύνη στους άλλους. Αναζητούσα τα δικά μου λάθη, ήθελα να βρω σε τι έφταιξα εγώ. Γιατί, όπως λέει και ο Νίκος Καζαντζάκης, «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω».

 

Λίγα λόγια για την υπόθεση του βιβλίου:

«Ποτέ να μην αδικήσεις κανέναν άνθρωπο. Η αδικία είναι ό,τι χειρότερο στη ζωή, αγόρι μου. Και να πληγωθείς και να πονέσεις, πόνο μη δώσεις. Και ν’ αδικηθείς, μην αδικήσεις. Να είσαι ταπεινός. Την καρδιά σου βράχο να κάνεις αν χρειαστεί, μα στην αδικία μην παραδοθείς...»

Ο Μάξιμος, γεννημένος σε ένα χωριό της Ορεινής Κορινθίας, έπειτα από πολλά χτυπήματα της μοίρας προσπαθεί να παραμείνει πιστός στα λόγια του παππού του που τον συνοδεύουν μια ζωή. Από μικρός τρέφει ζήλια και μίσος για τον μικρότερο αδερφό του λόγω της αδυναμίας που του έδειχνε ο πατέρας τους. Τα δύο αδέρφια μεγαλώνοντας χάνονται και ο Μάξιμος, ο οποίος έχει γίνει ένας τίμιος και ακέραιος χαρακτήρας, θα χτυπηθεί από τη ζωή και θα μεταμορφωθεί σε έναν σκληρό βράχο. Η καρδιά του όμως θα ζωντανέψει ξανά όταν βρεθεί στον δρόμο του η Σαβίνα και, ενώ οι πληγές του παρελθόντος δείχνουν να έχουν επουλωθεί, ο μικρός αδερφός του επιστρέφει στη ζωή του και διαταράσσει ξανά τις ισορροπίες του. Θα καταφέρει τελικά ο Μάξιμος να μείνει πιστός στα λόγια του παππού του ύστερα από τόσα χτυπήματα της μοίρας;

 

 

Ένας νέος συναντά μια κοπέλα τυχαία στην παραλία και την ερωτεύεται παρά την απίθανη ανταπόκριση της. Ένας έρωτας που ξεκίνησε μια χειμωνιάτικη μέρα και έμελλε να είναι καθοριστικός. Δύο διαφορετικές ιστορίες με μοναδικό τους κοινό σημείο συνάντησης τη δύναμη της αγάπης αλλά και τις δικές τους ξεχωριστές «Νύχτες» παίζονται σε δύο διαφορετικά θέατρα της Αθήνας.

«Νύχτες» : Ένας ανέλπιδος έρωτας και ο φόβος της μοναξιάς

Μία καλοκαιρινή νύχτα ένας νέος συναντά τυχαία σε μια παραλία μία κοπέλα. Μετά από αρκετές συναντήσεις αποφασίζουν να ανοίξουν τις καρδιές τους και να ξεδιπλώσουν τα σκοτάδια τους. Η Νάστενκα μιλάει για τον έρωτα που περιμένει και τον άντρα των ονείρων της χωρίς να ξέρει ότι ο ήρωας τρέφει ερωτικά συναισθήματα για εκείνη. Όταν της εξομολογείται τον έρωτα και τα όνειρα του δεν βρίσκει την ανταπόκριση που επιθυμεί και καταφεύγει σε μια ζώη εγκλωβισμένη στα παιχνίδια του ανθρώπινου μυαλού.

Εμπνευσμένη από τις «Λευκές Νύχτες» του Ντοστογιέφσκι η παράσταση ανεβαίνει στο Θέατρο 104 με τους Σταύρο Μαρκάλα, Ντένια Στασινοπούλου, Κωνσταντίνο Αρνόκουρος και Μάρω Μελισσάρη από την ομάδα Apparatus.

Η ομάδα Apparatus είναι μια νέα ομάδα δημιουργών στον χώρο του θεάτρου και των εικαστικών τεχνών, με βασικά της μέλη τους Βάσια Χρονοπούλου, Λένα Λέκκου, Δημήτρη Μπαλτά, Αντώνη Λέκκο και Μάνθα Καραδήμα.

«Οι Λευκές μας Νύχτες» : Ένας έρωτας με καταλυτικό χαρακτήρα

Στην Πλάκα συναντήθηκαν δυο νέοι όταν ο έρωτας τους άγγιξε μια χειμωνιάτικη νύχτα του 60'. Μαζί, ο Πάρης και η Ελενίτσα, θα πορευτούν στο όνειρό τους και θα σφραγίσουν τη ζωή τους, αποδεικνύοντας η αγάπη νικά τα πάντα. Ο έρωτάς τους θυμίζει τους δύο ήρωες της ρομαντικής νουβέλας του Ντοστογιέφσκι.

Ο Δημήτρης Παπάς και η Σοφία Υψιπύλη Σοφία από 31 Ιανουαρίου θα μας παρουσιάζουν στο Θέατρο «Μπέλλος» την παράσταση «Οι Λευκές μας Νύχτες» του Κώστα Παπαπέτρου σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου. Τις χορογραφίες και όλη την κινησιολογία υπογράφει ο Φώτης Μεταξόπουλος.

 

 

Το «TOC TOC» επέστρεψε στο Θέατρο Ήβη με ανανεωμένο θίασο και τον Κώστα Σπυρόπουλο σταθερά στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Στην κωμωδία του Λοράν Μπαφιέ έξι άνθρωποι, ο καθένας με το δικό του ασυνήθιστο πρόβλημα, συναντιούνται στον προθάλαμο του ιατρείου ενός ψυχολόγου, όλοι με την ελπίδα ότι ο διάσημος αυτός γιατρός θα καταφέρει να τους κάνει καλά! Καθώς όμως ο γιατρός καθυστερεί να έρθει, οι ασθενείς ξεκινούν μια συζήτηση που καταλήγει σε ένα αυτοσχέδιο group therapy.

Ο Ομάρ Ταρίφ (Κώστας Σπυρόπουλος) είναι ένας τρελός Θεσσαλονικιός, και εννοείται παοκτζής, που κατεβαίνει με το ταξί του στην Αθήνα με σκοπό να πολεμήσει την αριθμομανία του. Ο Μπάμπης Γραμμένος (Πέτρος Λαγούτης) αρνείται να πατήσει πάνω σε γραμμές, καθώς, όταν τις βλέπει, τραυλίζει και επιπλέον παθαίνει ψύχωση με τη συμμετρία! Ο «Ζαν Λουί» Φώτης Μαυρίδης (Ζανό Ντάνιας) πάσχει από ένα σύνδρομο γεμάτο μπινελίκια και γαβγίσματα, ονόματι «Jill de la Turret». Η Μαρία Κλεοπάτρα Μπιμπίκα (Σόφη Ζανίνου) με το παραμικρό σταυροκοπιέται και αρνείται να δεχτεί το πρόβλημά της. Η Λίλη Παπαγεωργοδημητρομανωλάκη (Μένη Κωσταντινίδου) το μόνο πρόβλημα που έχει είναι πως ό,τι και να λέει το λέει δύο φορές. Η Λαρισαία Νίτσα Τσιάνο (Στέλλα Κωστοπούλου) καθαρίζει οτιδήποτε ακουμπά κάποιος άλλος εκτός από εκείνη ‒ όταν τον αφήνει φυσικά.

Ο Κώστας Σπυρόπουλος ως σκηνοθέτης καταφέρνει να δώσει ροή στην παράσταση και να κρατήσει τους θεατές σε αγωνία. Ως ηθοποιός χαρίζει στιγμές γέλιου με την κοφτή αμεσότητά του και τις γεμάτες χιούμορ ατάκες του και μπαίνει πραγματικά στο ρόλο. Μειονέκτημά του, κάποιες σκηνές με δραματικό χαρακτήρα.

Ο Πέτρος Λαγούτης υποδύεται σωστά τον άνθρωπο που έχει φοβία με τις γραμμές, πετυχαίνοντας σε ικανοποιητικό βαθμό το τραύλισμα που απαιτεί ο χαρακτήρας, αν και κάποιες στιγμές μοιάζει παραπάνω σοβαροφανής, γεγονός που του στερεί την ερμηνευτική πληρότητα του ρόλου.

Η Μένη Κωσταντινίδου κλέβει τις εντυπώσεις σε έναν αβανταδόρικο ρόλο.

Η Στέλλα Κωστοπούλου ξεχωρίζει με την καταπληκτική ερμηνεία της και μας κάνει να νομίζουμε ότι όντως κατάγεται από τη Λάρισα ‒ σε αυτό συμβάλλει και η εξαιρετικά δουλεμένη κίνησή της.

Η καλύτερη ερμηνεία της παράστασης είναι αυτή του Ζανό Ντάνια, ο οποίος δεν σταματά λεπτό να κάνει τον κόσμο να ξεκαρδίζεται στα γέλια με τον απίστευτα ρεαλιστικό και αβίαστο τρόπο που μπινελικώνει τους πάντες. Ο Ζανό Ντάνιας παίρνοντας το ρίσκο κατάφερε να κάνει απολαυστικό κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε ακόμα και να «ενοχλήσει» το κοινό. 
Η Σόφη Ζανίνου έχει μια ικανοποιητική παρουσία, που βοηθά στην εξέλιξη της ιστορίας.

Καλόγουστα τα κοστούμια της Νικόλ Παναγιώτου, σε αντίθεση με το σκηνικό του Γιάννη Μουρίκη, που δεν προσδίδει κάτι στην παράσταση, το ίδιο και οι φωτισμοί του Δημήτρη Κουτά.

Τα μηνύματα που περνά το έργο είναι ξεκάθαρο, αλλά το τέλος όχι αναμενόμενο και καθόλου ονειρικό όπως συνηθίζεται, κάτι αρκετά ανατρεπτικό και ευχάριστο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το κέφι που βγάζει όλος ο θίασος στο τέλος με το τραγούδι της παράστασης του Πάνου Κιάμου ‒«Αγάπη ρε Μο@@ια»‒ είναι απίστευτο και παρασέρνει ακόμα και τον πιο δύσκολο θεατή.

 

 

 

Λίγο προτού ανέβει στη σκηνή του Θεάτρου Βέμπο και μας κάνει για άλλη μια φορά να σκάσουμε από τα γέλια, συνάντησα τον σαρωτικό Ζήση Ρούμπο και ανακάλυψα ότι το μεγάλο του ταλέντο δεν εξαντλείται στη σκηνή… Με αφορμή την επιθεώρηση «Τι ζούμε» σε κείμενα του Λάμπρου Φισφή και σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνης στην οποία και πρωταγωνιστεί μου αποκάλυψε τον τρόπο που η τηλεόραση επηρέασε τη ζωή του, τι τον ενοχλεί γενικά αλλά και ειδικά στους συναδέλφους του αλλά και το «τι ζει» ο ίδιος αυτήν την περίοδο….

Πες μας λίγα λόγια για την παράσταση.

H παράσταση λέγεται «Τι ζούμε», είναι μία επιθεώρηση, η οποία είναι γραμμένη από τον Λάμπρο Φισφή και την σκηνοθετεί ο Γιάννης Σαρακατσάνης, που παντρεύει το stand up, sketch comedy θα το έλεγε κανείς. Είναι μια ιστορία που ασχολείται με διάφορα σκετσάκια και με θέματα που απασχολούν την καθημερινότητά μας μέσα από ένα κωμικό πάντα πρίσμα.

Τι διαφορετικό θεωρείς ότι έχει αυτή τη παράσταση από τις προηγούμενες που σ’ έχουμε δει;

Είναι η τέταρτη φορά που συμμετέχω σε σπονδυλωτή παράσταση με σκετσάκια και το ενδιαφέρον με αυτές τις παραστάσεις και τα sketch comedy που είναι ένα πολύ διαδεδομένο είδος στο εξωτερικό, είναι οτι συνεχώς αντιμετωπίζουν την πρόκληση ότι πρέπει να ανανεώνουν το ενδιαφέρον του θεατή με κάθε σκετσάκι που παρουσιάζεται, και εμένα μ’αρέσει πάρα πολύ αυτό γιατί είναι πάρα πολύ φρέσκο και κάθε κομμάτι έχει διαφορετική πρόκληση και συνθήκη.

Έχετε επιλέξει να μην υπάρχει κανένα πολιτικό σχόλιο στην παράσταση, Με αυτόν τον τρόπο προσπαθείτε απαξιώνετε τον πολιτικό κόσμο;

Όχι δεν νομίζω. Καταρχάς τα κείμενα τα έχει γράψει ο Λάμπρος οπότε είναι το στυλ του Λάμπρου, αλλά κατ΄επέκταση και εγώ όπως και ο Λάμπρος, που είμαστε φίλοι και συνεργάτες χρόνια, η κωμωδία που κάνουμε δεν έχει μέσα πολιτική, όπως δεν έχει και επικαιρότητα πολύ. Εγώ ειδικά στο stand up μου δεν ασχολούμαι καθόλου με πολιτική και επικαιρότητα γιατί δεν είναι αυτό το στυλ της κωμωδίας που μας αρέσει. Όχι οτι είναι μια στάση ή οτι είναι αποχή ή καταξίωση απλά δεν είναι αυτό το στυλ μας και το χιούμορ μας.

Πιστεύεις ότι καταφέρατε να κάνετε ένα νέο είδος επιθεώρησης με τη αυτή τη δουλειά;

Γενικά είναι μεγάλη κουβέντα να πεις ότι επαναπροσδιορίζεις ένα είδος ή ότι ανακαλύπτεις από την αρχή κάτι, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Δεν νομίζω οτι σκοπός μας ήταν να ξαναφέρουμε την επιθεώρηση, γιατί έτσι και αλλιώς δανειζόμαστε πάρα πολλά στοιχεία από αυτήν. Απλά πολλές φορές στα media έχει κυκλοφορήσει ο όρος μέτα-επιθεώρηση γιατί ακριβώς παντρεύει και το stand up του Λάμπρου και γιατί ουσιαστικά εισάγουμε το δικό μας στυλ και το δικό μας χιούμορ, το οποίο μπορεί να είναι κάτι καινούριο για τον μέσο θεατή που ακούει επιθεώρηση και σκέφτεται ένα κλασσικό είδος που γνωρίζει.

Τι θεωρείς ότι είναι πιο δύσκολο για έναν ηθοποιό; Να παίζει σε μια κωμωδία ή να κάνει ένα stand up comedy;

Επειδή έχω κάνει και τα δύο νομίζω οτι το πιο δύσκολο πράγμα για μένα είναι το stand up comedy. Το stand up comedy δεν έχει να κρυφτείς πίσω από σενάριο, ρόλο, σκηνικά ή άλλους ηθοποιούς, είσαι εσύ με το χιούμορ σου απέναντι σε ένα κοινό και είτε θα αποτύχεις, είτε θα πετύχεις. Και η αποτυχία στο stand up comedy έχει τεράστια διαφορά από το να μην πάει καλά μια κωμωδία, είναι πολύ πιο δύσκολο. Είναι οτι πιο δύσκολο έχω κάνει.

Έχεις πει ότι ενώ έκανες θέατρο δέκα χρόνια, έγινες γνωστός σε μια νύχτα λόγω της τηλεόρασης. Σε ενόχλησε αυτό;

Δεν με ενόχλησε, αλλά με σόκαρε πάρα πολύ γιατί έκανα όντως δέκα χρόνια θέατρο και ξαφνικά μέσα σε μια νύχτα με το πρώτο επεισόδιο του «Κάψε το Σενάριο» με είδαν 700.000 άνθρωποι. Και στα δέκα χρόνια με είχαν δει 20.000. Και όταν έβαλα κάτω τα νούμερα σοκαρίστηκα, δεν το έχω ξαναζήσει αυτό το πράγμα, Αλλά δεν με ενόχλησε γιατί αυτό αποδεικνύει για άλλη μια φορά τη δύναμη που έχει η τηλεόραση αλλά και κατ'επέκταση πόσο λάθος χρησιμοποιείται.

Από το «Κάψε το Σενάριο» τι κρατάς και τι αφήνεις;

Κρατάω την παρέα με τα παιδιά , με τα οποία είμαστε ακόμα φίλοι και συνεργάτες. Ήταν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στη δική μου πορεία το να γνωρίσω αυτά τα παιδιά, εκ των οποίων με τον Δημήτρη και τον Λάμπρο είμαστε ακόμα στη σκηνή μαζί. Κρατάω την αναγνώριση, το γεγονός οτι συμμετείχα σε μια δουλειά, η οποία έτυχε να είναι και η πρώτη μου μεγάλη δουλειά στην τηλεόραση, που ήτανε κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ, γιατί ο αυτοσχεδιασμός  είναι κάτι που αγαπάω. Υπάρχουν μόνο θετικά γενικά.

Μέχρι τώρα με ποιόν ή με ποια ηθοποιό είχες μεγαλύτερη χημεία στη σκηνή;

Σίγουρα με τον Λάμπρο και με τον Δημήτρη και με τον Γιώργο τον Αγγελόπουλο που κάναμε και παράσταση πέρσι μαζί.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το στίγμα που έχει αφήσει η οικονομική κρίση στο θέατρο;

Επηρέασε πάρα πολύ την προσέλευση του κόσμου. Δηλαδή, ο κόσμος πια το θέατρο το θεωρεί μια πολυτέλεια πολύ περισσότερο από ότι στο παρελθόν, οπότε αυτό κατάφερε ένα πολύ μεγάλο χτύπημα στον αριθμό των ανθρώπων που πηγαίνουν θέατρο με αποτέλεσμα να κλείσουν πολλά θέατρα, να μείνουν χωρίς δουλειά πολλοί άνθρωποι, γιατί δυστυχώς όπως είπα θεωρείται μια πολυτέλεια. Νομίζω ότι όταν ξεκίνησε η κρίση, ήμασταν από τα πρώτα επαγγέλματα, που όταν έγινε το μπραφ και φοβηθήκαμε όλοι, νιώσαμε αυτό το χτύπημα. Γιατί ο κόσμος άρχισε να μαζεύει από παντού, οπότε η πολυτέλεια δηλαδή το θέατρο, οι τέχνες, κοπήκανε. Μετά επανήλθε κάπως η κατάσταση, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που ήταν στο παρελθόν.

Πόσο δύσκολος είναι ο αυτοσχεδιασμός για έναν ηθοποιό;

Είναι πολύ δύσκολος. Επειδή τώρα τυχαίνει και να τον διδάσκω, είναι πολύ δύσκολος γιατί δυστυχώς βγαίνουν από τι σχολές χωρίς να έχουν κάποια βασικά εργαλεία όπως είναι η ετοιμότητα, η απαλλαγή από τον φόβο στην έκθεση και η ομαδικότητα, που είναι απαραίτητα στοιχεία του αυτοσχεδιασμού. Είναι τελειόφοιτοι και δεν ξέρουν να συνυπάρχουν με τον άλλον και αυτό είναι πολύ βαρύ. Τα μαθαίνουμε όλα θεωρητικά και πρακτικά λείπει ένα πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι.

Υπάρχει κάτι που έχει κάνει κάποιος συνάδελφός σου κατά τη διάρκεια της συνεργασίας σας και σε έχει ενοχλήσει πολύ;

Ήμουν σε μια δουλεία όπου υπήρχε ένα συνάδελφος, ο οποίος δεν με άφηνε να μιλήσω, να τελειώσω τα λόγια μου πάνω στη σκηνή και πάταγε πάνω μου επίτηδες και ήταν πολύ ενοχλητικό Αυτά γίνονται πολύ στο χώρο μας. Δεν ήταν η μόνη φορά, το έχω αντιμετωπίσει και άλλες φορές. Δυστυχώς αυτή η ομαδικότητα που λέγαμε λείπει από την παιδεία κάποιων ηθοποιών. 

Πολλοί κωμικοί ηθοποιοί δεν αντιμετωπίζουν με το ίδιο χιούμορ την προσωπική τους ζωή και συχνά τους βλέπουμε πιο αυστηρούς. Που πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό;

Δεν ξέρω αλήθεια που οφείλεται. Εγώ πάντως σαν άνθρωπος δεν είμαι έτσι. Με μένα μάλλον συμβαίνει το αντίθετο, μάλλον φέρνω το γέλιο που έχω μέσα μου και στη ζωή μου και πάνω στη σκηνή. Έχω σαν πολιτική και σαν ιδεολογία ότι η μέρα χωρίς γέλιο, είναι μια μέρα χαμένη και προσπαθώ να αντιμετωπίζω με πάρα πολύ αισιοδοξία ότι συμβαίνει, γιατί ξέρω και έχω μάθει πως για να ασχολείσαι με την κωμωδία πάει να πει οτι έχεις γνωρίσει και έχεις βιώσει το αντίθετο της στη ζωή σου, οπότε αντλείς από αυτό για να δημιουργείς την κωμωδία. Επειδή έχω αποδεχθεί ότι η ζωή είναι δύσκολη διαλέγω συνειδητά να είμαι αισιόδοξος και χαρούμενος και να γελάω πολύ, να χρησιμοποιώ σαν ευκαιρία για γέλιο το οτιδήποτε. Γιατί θεωρώ ότι οι στιγμές που πρέπει κάποιος να είναι σοβαρός θα έρθουν έτσι και αλλιώς, δεν έχω λόγο να το παίζω σοβαροφανής είτε σε συνεντεύξεις είτε με τον κόσμο έξω είτε γενικά στους δικούς μου ανθρώπους. Τώρα γιατί το κάνουν κάποιοι άνθρωποι δεν ξέρω. 

Ο Ζήσης Ρούμπος «τι ζει» αυτή τη περίοδο;

Θα το πω με κίνδυνο να ακουστώ πολύ γραφικός, αλλά ο Ζήσης Ρούμπος αυτή τη στιγμή ζει ένα παραμύθι. Με πετυχαίνεις σε μια πάρα πολύ ωραία περίοδο της ζωής μου, είμαι πολύ ευτυχισμένος γιατί έχω ένα παιδάκι 15 μηνών. Είμαστε με τη γυναίκα μου πάρα πολύ καλά, είμαστε πολύ χαρούμενοι που έχουμε τον γιο μας, επαγγελματικά είμαι επίσης πολύ ωραία γιατί ξεκινάει και μια καινούρια σειρά που έγραψα στο Netwix, το «Athens Dark», η οποία είναι η πρώτη σειρά με βρικόλακες, σοβαρή και όχι κωμωδία. Θα ξεκινήσει το Φεβρουάριο.

 

Το σινεμά συνεχίζει να εμπνέει και φέτος σκηνοθέτες και καλλιτέχνες έτσι σε πολλά θέατρα της πόλης βλέπουμε ή θα δούμε παραστάσεις που βασίζονται σε κάποιο κινηματογραφικό έργο ίσως με την σκέψη της δοκιμασμένης συνταγής…Τα δείγματα πάντως από τη φετινή θεατρική σοδειά μέχρι στιγμής είναι κάτι παρά πάνω από ενθαρρυντικά! Εμείς ξεχωρίσαμε πέντε παραστάσεις και σας τις παρουσιάζουμε…Οι τέσσερις παίζονται ήδη την μια την αναμένουμε σε λίγες μέρες.

 

«Proof»: Η σχιζοφρένεια και η μαθηματική ευφυία

Το «Proof» στο Απο Μηχανής Θέατρο του Ντέιβιντ Όμπερν είναι ένα συγκινητικό έργο που περιγράφει τη ζωή μιας κοπέλας, της Κάθριν που ζει με τον πατέρα της, έναν ιδιοφυή αλλά ψυχικά διαταραγμένο μαθηματικό. Μέσα από αγωνιώδες ερωτήματα και τον φόβο της κληρονιμικότητας το έργο μιλάει για την φύση της διάνοιας και τη δύναμη της αγάπης αλλά και για την αφοσοίωση και τη συμφιλίωσή μας με την οικογένεια. Το έργο έχοντας αποσπάσει τα βραβεία Pulitzer Prize for Drama και Tony Award for Best Play το 2001, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2005 με  την Γκουίνεθ Πάλτροου και τον Άντονι Χόπκινς στους κεντρικούς ρόλους, ενώ οι παραστάσεις σε Νέα Υόρκη και Λονδίνο γνώρισαν τεράστια επιτυχία με εξαιρετικές διακρίσεις και κριτικές. Φέτος το απολαμβάνουμε στο Από Μηχανής Θέατρο με τον Χρήστο Βαλαβανίδη και την Ελεάνα Στραβοδήμου σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά.

 

«Μια πορνογραφική σχέση»: Ένας έρωτας αλλιώτικος από τους άλλους

Στο ίδιο θέατρο συναντάμε την παράσταση « Μια πορνογραφική σχέση» του Φιλίπ Μπλασμπάντ με την Χριστίνα Δενδρινού και τον Βαγγέλη Παπαδάκη να υποδύονται δύο ανθρώπους που συναντιούνται στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου για να εκπληρώσουν μια σεξουαλική τους φαντασίωση. Παρά το γεγονός οτι δεν αναζητούν κάτι παραπάνω από μια σαρκική σχέση μετά από αρκετές συναντήσεις δένονται και αναγκάζονται να έρθουν σε επαφή με μια καινούρια πραγματικότητα.Το 1999 είδαμε την ταινία «Μια πορνογραφική σχέση» στις κινηματογραφικές αίθουσες με την Ναταλί Μπαγέ και τον Σέρζι Λόπεζ και τον Ζακ Βιαλά με την Ναταλί Μπαγέ να κερδίζει το Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας.

 

«Ο γάμος της Μαρίας Μπράουν»: Ενας Φασμπίτερ που σπάει κόκκαλα

«Ο γάμος της Μαρίας Μπράουν» υπήρξε η μεγαλύτερη επιτυχία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ το 1979, ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του Γερμανικού κινηματογράφου και θεάτρου. Φέτος παρουσιάζεται στο Θέατρο «Λευτέρης Βογιατζής» με την Λένα Παπαληγούρα στον ομώνυμο ρόλο να κλέβει τις εντυπώσεις σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σκεύα και έναν εκλεκτό θίασο (Μάξιμος Μουμούρης, Γιάννης Νταλιάνης, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Γιώργος Συμεωνίδης, Νίκος Γεωργάκης). Η Μαρία παντρεύεται τον Χέρμα κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και εκείνος την επόμενη μέρα φεύγει για τον μέτωπο. Όταν ο πόλεμος τελειώνει η Μαρία πληροφορείται ότι ο Χέρμαν έχει σκοτωθεί. Εκείνη προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της και όταν ο Χέρμαν επιστρέφει ανατρέπει ριζικά την εξέλιξη των πραγμάτων. Η ταινία αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας με θέμα την ιστορία της Γερμανίας, αμέσως μετά την ήττα του Ναζισμού, κατά την περίοδο του «οικονομικού θαύματος».

 

«Αμφιβολία»: Ένα σκάνδαλο για Πούλιτζερ

Από τις 7 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Ροές θα γνωρίσουμε την «Αμφιβολία» σε διασκευή και σκηνοθεσία Απόλλωνα Παπαθεοχάρη το γνωστό έργο  του Τζον Πάτρικ Σάνλει. Η Ρούλα Πατεράκη, ο Νίκος Κουρής, η Λίλα Μπακλέση και η Πηνελόπη Μαρκοπούλου θα βρεθούν σε ένα θρησκευτικό σχολείο που προσπαθεί να εκσυγχρονιστεί ενάντια όμως στις αυστηρές αρχές της διευθύντριας του σχολείου. Όταν θα προσπαθήσει βασιζόμενη σε μια αφορμή να διώξει τον ιερέα του σχολείου θα βάλει σε κίνδυνο και τη θέση του ιερέα αλλά και τη συνοχή της κοινωνίας του σχολείου. Η «Αμφιβολία» έγινε ταινία το 2008 με την Μέριλ Στριπ και τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν ήταν υποψήφια για 44 βραβεία, έχοντας ήδη στο ενεργητικό της από το 2005 το Βραβείο Πούλιτζερ για το θεατρικό του κείμενο.

 

 

 «Φονική Παγίδα»: Το τέλειο έγκλημα από την οθόνη στη σκηνή

 

Το διάσημο θρίλερ-κωμωδία «Φονική Παγίδα» (Deathtrap) σε σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά με τον Αντώνη Λουδάρο, την Τζένη Μπότση, τον Γιάννη Κουκουράκη, τον Αργύρη Γκαγκάνη και την Αλεξάνδρα Παντελάκη. Ένας διάσημος συγγραφέας θρίλερ με αρκετές αποτυχίες τα τελευταία χρόνια λαμβάνει ταχυδρομικώς ένα έργο που ονομάζεται Deathtrap (Φονική Παγίδα). Απελπισμένος από τα μεγάλα οικονομικά χρέη, ο Sidney σχεδιάζει με τη γυναίκα του το τέλειο έγκλημα προκειμένου να κλέψει το έργο και να το παρουσιάσει σαν δικό του.Από το  1978 που πρωτοπαρουσιάστηκε το Deathtrap έχει μεταφραστεί και παρουσιαστεί σχεδόν σ’ όλο τον κόσμο. Έτσι το 1982 μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστές τον Michael Caine, την Dyan Cannon, τον Christopher Reeve και την Irene Worth. Το Deathtrap προτάθηκε για το Βραβείο Tony και έγινε το μακροβιότερο θρίλερ-κωμωδία στο Broadway.

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Μένουμε σπίτι!!! Διαβάζουμε, τραγουδάμε, συζητάμε, βλέπουμε ταινίες και φυσικά θεάτρο...on line!

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία