Bitcoin Solo Οδηγός εξόρυξης CGMiner among Up BTC Rank Check εγγραφής Πότε θα ξεκινήσει η Butcoin Futures Bitcoin Price Peak Με τις bitcoins που πραγματικά κερδίζετε Όταν η φούσκα bitcoin σκάει Bitcoin γραμμένο σε ποια γλώσσα μακρά bitcoin Καλή bitcoin εμπορικά βιβλία bitcoin Reddit bitcoin Διαχείριση κεφαλαίων που αγοράζει bitcoin σε ποια χώρα bitcoin νόμιμη τι σημαίνει bitcoin για το μέλλον Bitcoins Minen για ανδρείκελα Στοίχημα με Ο Bitcoin θα αντικαταστήσει το δολάριο Μπορείτε Κόστος συναλλαγής Πώς να καταθέσετε Bitcoin στους φόρους Βαθμολογία Bitcoin στο Πακιστάν σήμερα Κορυφαίοι τρόποι να κερδίσετε bitcoin Δεν υπάρχουν κωδικοί μπόνους κατάθεσης bitcoin καζίνο εταιρείες που παράγουν bitcoin Αποστολή Bitcoin Τιμή χρυσού bitcoin μετά από πιρούνι Χρησιμοποιώντας το Amazon στο δικό μου Bitcoins Bitcoin μετρητά σήμερα προβλέψεις Αγοράζοντας μεγάλες ποσότητες bitcoin BTC Lights John Lewis Ενσύρματη κατανάλωση ενέργειας Bitcoin Διαμόρφωση Δεν παίρνω την εξόρυξη bitcoin Bitcoin Trading Master Game πιο Cryptocurrency Bitcoin συζήτηση ομάδας Δίκτυο αστραπής Bitcoin Twitter Πώς επηρέασε ο Bitcoin στον κόσμο Γιατί ο BTC dating club Duncraig Australia to purchase 性交友网站 苗栗縣 спонсор Новосибирск ищет девушку بهترین سایت های دوستیابی رایگان ساكزایران
Τελευταία Νέα
Νέες ημερομηνίες παραστάσεων για το «Η Αλήθεια είναι» από την ομάδα Bijoux de Kant Η Λένα Παπαληγούρα γίνεται ξανά η «Κατερίνα» στο θέατρο Αλκυονίς  Small Size Days: Η ομάδα Artika θα είναι εκεί με δωρεάν δράσεις! «Η Τριλογία των Λήμαν Μπράδερς» αλλάζει καστ και θεατρική στέγη Η Ματίνα Ευαγγέλου Μας γράφει γι' αυτό που την καίει Είδα την «Αιολική Γη», σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά Κερδίστε προσκλήσεις για την παράσταση «Οκτώ Γυναίκες» «Το Υπουργείο της Υπέρτατης Ευτυχίας»: Κερδίστε προσκλήσεις για την παράσταση στο θέατρο Άβατον Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ζωγράφος Αλέκος Φασιανός Οι «Λευκές Νύχτες» του Ντοστογιέφσκι στο θέατρο Μικρό Άνεσις Ο Μιχάλης Σαράντης αποχωρεί από τη «Φαίδρα» Η Ευτυχία Φαναριώτη μας ανοίγει το καμαρίνι της Κερδίστε προσκλήσεις για το «Girls & Boys» Nέα παράταση παραστάσεων για τους «Ναυαγούς» της Ηρώς Μπέζου «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης στην Αθήνα
 
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Είναι δημοσιογράφος και φιλόλογος. Τελείωσε τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, το Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και έκανε μεταπτυχιακό πάνω στο θέατρο. Πού τη χάνεις, πού τη βρίσκεις, σε κάποια παράσταση της πόλης θα είναι. Της αρέσουν οι συνεντεύξεις - συναντήσεις, που της επιτρέπουν να γνωρίσει ένα κομμάτι των ανθρώπων από κοντά.

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

 

Αυτό το κείμενο δεν θα μπορούσε να είναι, όπως όλες οι κριτικές θεάτρου. Γιατί τι κριτική να γράψει κάποιος, αν δεν υπάρχει έργο;  

Το θέμα, όμως, δεν είναι ούτε καν αυτό… και αλλού δεν υπήρχε έργο και γράφτηκαν κριτικές ή δεν υπήρχε έργο αλλά υπήρχε παράσταση. Εδώ υπάρχει το όνομα «Κιτσοπούλου».  

Και, ναι, χωρίς καμία ειρωνεία, υποκλίνομαι! Υποκλίνομαι σε μια  δημιουργό που μας λέει από την αρχή της παράστασης «Μια βραδιά είναι θα περάσει…» και, που στο φινάλε μάς βάζει να πούμε όλοι μαζί απ’ έξω μας ή από μέσα μας, ότι «είμαστε μαλάκες».

Γιατί τι άλλο νιώθει κάποιος, έχοντας πληρώσει 18 ευρώ για να δει τέσσερις ηθοποιούς επί σκηνής να κάνουν αυτοσχεδιασμό χαμηλού επιπέδου;  

Η Λένα Κιτσοπούλου είναι τρομερά ευφυής, έχει χτίσει όνομα και υπάρχει κοινό που όχι μόνο την ακολουθεί πιστά –sold-out και οι τρεις παραστάσεις της στη Φρυνίχου σε τόσο δύσκολη περίοδο- αλλά νιώθει και «μαλάκας» αν δεν του αρέσει. Νιώθει τύψεις γιατί δεν είναι «τρέντι». Νιώθει «μαλάκας» αν δεν γελάσει. 

Έχει καταφέρει να την πληρώνει το Θέατρο Saint-Gervais της Γενεύης για να γράψει ένα έργο σε δέκα μέρες και μετά να την ξαναπληρώνει το Θέατρο Τέχνης για να το παρουσιάσει τρία χρόνια μετά. Γιατί ήταν τόσο καλό που κρίμα ήταν να το χάσουμε (!)

Μάλλον το δέκα μέρες, που αναφέρει η ίδια στο σκηνοθετικό της σημείωμα ότι ήταν ο χρόνος συγγραφής, είναι υπερβολή. Αποκλείεται με τη δική της εξυπνάδα να της πήρε πάνω από ένα απόγευμα.  

Στην ίδια σκηνή, που τώρα είδαμε το τίποτα, πριν δέκα χρόνια (2012), είχαμε παρακολουθήσει το«Χαίρε Νύμφη», μια εμπνευσμένη διασκευή από το έργο του Ξενόπουλου, σε δική της σκηνοθεσία με εξαιρετικούς ηθοποιούς. 

Είχε προηγηθεί, με τη σπουδαία Μαρία Πρωτόπαπα μια ακόμη μεγάλη επιτυχία η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.», η οποία γράφτηκε ως μονόλογος για το Εθνικό Θέατρο και μέχρι σήμερα έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχει παιχτεί σε πολλά θέατρα ανά τον κόσμο (Αγγλία, Ισπανία, Γαλλία). Βέβαια, φέτος που ξαναπαίχτηκε, δεν μπορούσε να σταθεί με τίποτα ως έργο. 

Και μετά ήρθε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, όπου όπως διαβάζουμε στο site του Ιδρύματος, «Η Λένα Κιτσοπούλου αυτή την  περίοδο είναι υπότροφος Onassis Dramaturgy Fellowship για τη συγγραφή και την προετοιμασία του νέου έργου της». 

Για να επανέλθουμε στο «CRY», τρεις ηθοποιοί επί μισή ώρα μάς προετοιμάζουν ότι δεν υπάρχει τίποτα να δούμε.

Ο Νίκος Καραθάνος ακόμη και σ’ αυτή την αμηχανία των τριών καλεσμένων σ’ ένα σαλόνι, έχει κάτι να πει. Προσπάθεια έχουν κάνει και οι: Πωλίν Ουγκέ και Μαριλένα Μόσχου. Οι τρεις τους καυτηριάζουν τον καθωσπρεπισμό και την ευγένεια και στη συνέχεια αλληλοσφάζονται.  

4a4482542c0b570b2686b3bd59967c8e XL

Μάλιστα, αυτό γίνεται με πολύ πολύ αίμα, το οποίο υπάρχει άφθονο στη σκηνή μέσα σε πλαστικά μπουκάλια αλλά και με βασανιστικούς τρόπους… τρυπάνια, κρέμασμα, ξεκοίλιασμα με μαχαίρι και στολή χασάπη. 

Μέσα σ’ όλο αυτό το αλαλούμ γίνονται και δύο πολιτικά σχόλια για τους πρόσφυγες και τον φασισμό.  

Στο τέλος, η ίδια η Κιτσοπούλου σκοτώνει τον τρίτο της παρέας και τσιρίζει ακατάπαυστα, χωρίς καν να έχει τη στοιχειώδη τεχνική να μην κλείσει η φωνή της. 

Το νόημα λοιπόν του έργου είναι ότι όλοι θέλουμε να σκοτωθούμε μεταξύ μας αλλά λόγω ευγένειας δεν το κάνουμε και ότι όλοι θα πεθάνουμε και φυσικά ότι είμαστε «μαλάκες» και μάλιστα «χοντρομαλάκες». 

Υποκλίνομαι, λοιπόν, στον ζωγράφο που παίρνει έναν λευκό καμβά, φτύνει την τσίχλα του και πουλάει τον «πίνακα» για ένα υπέρογκο ποσό. Γιατί αυτό μας κάνει η κυρία Κιτσοπούλου… μας φτύνει και εμείς νομίζουμε  ότι βρέχει ΤΕΧΝΗ! 

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Το έργο του Ισπανού συγγραφέα Νταβίντ Ντεσόλα «Η Σιωπηλή Λίμνη» επέλεξε να παρουσιάσει για τη φετινή καλλιτεχνική περίοδο η Ομάδα Νάμα, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και καλλιτεχνική επιμέλεια Γιώργου Χατζηνικολάου. Τους τρεις αινιγματικούς ρόλους του έργου ερμηνεύουν οι Παναγιώτα Βλαντή, Θανάσης Κουρλαμπάς και Χάρης Τσιτσάκης. 

Το συγκεκριμένο βραβευμένο έργο (Lope de Vega 2007), είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Καταλανού συγγραφέα που μεταφράστηκε σ’ άλλη γλώσσα και είχαμε την τύχη, αυτή να είναι η ελληνική και να την υπογράφει η Μαρία Χατζηεμμανουήλ. Πρόκειται για ένα κείμενο που πάλλεται και ρέει τόσο φυσικά, χωρίς να χάνει την ποιητικότητά του.  

Η υπόθεση θέλει έναν καθηγητή, τον Όσκαρ (Θανάσης Κουρλαμπάς), να έχει σταματήσει τη διδασκαλία εξαιτίας του ξυλοδαρμού του από έναν δεκατριάχρονο έφηβο. Μετά από παρότρυνση ενός αγαπημένου του δασκάλου,  κ. Ιεροφάντη (Χάρης Τσιτσάκης), πηγαίνει στο σπίτι της Ιρένε (Παναγιώτα Βλαντή), για να αναλάβει να κάνει ιδιαίτερα στον γιο της. Τα πράγματα όμως δεν θα εξελιχθούν όπως τα περίμενε, καθώς το παιδί, ο Ντιέγκο, είναι νεκρός εδώ και πέντε χρόνια, θύμα τρομοκρατικής επίθεσης.  

Ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από δύο πραγματικά γεγονότα: Την επίθεση που δέχθηκε ένας καθηγητής από τον μαθητή του, υπό τα βλέμματα των συμμαθητών του, γεγονός που βιντεοσκοπήθηκε και πουλήθηκε σ’ όλα τα κανάλια της χώρας, καθώς επίσης και τις τρομοκρατικές επιθέσεις στα τρένα της 11ης Μαρτίου (2004) από Τζιχαντιστές.  

Ο ίδιος ο Ντεσόλα εξομολογείται: «Στα δύο τελευταία έργα μου προσπάθησα να γράψω κωμωδίες, τελικά όμως μου βγήκαν δράματα. Με τη Σιωπηλή λίμνη προσπάθησα να γράψω ένα δράμα, μήπως τελικά μου έβγαινε κωμωδία. Δεν μου βγήκε όμως, είναι ένα δράμα στο τετράγωνο. Ένα δράμα για την τρέλα, όχι ως παθολογία, αλλά ως οδό διαφυγής, ως καταφύγιο σε μια αφόρητη ύπαρξη».  

Αυτό ακριβώς ήταν και το μεγάλο στοίχημα για την Ελένη Σκότη. Η παράστασή της κατάφερε, όχι απλά να αγγίξει αλλά και να εμβαθύνει ουσιαστικά στα ποικίλα θέματα που συγκεράζονται μέσα στο έργο, αναδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο τον κεντρικό του προβληματισμό, που δεν είναι άλλος από τη φράση που λέει ο καθηγητής Ιεροφάντης: «Όλοι είμαστε τρελοί και λογικοί μαζί σε μια προσπάθεια επιβίωσης». 

 

siopili limni 4

 

Ακόμη και ο πιο ορθολογιστής θεατής δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος, αναλογιζόμενος ότι υπάρχουν άνθρωποι που για να επιβιώσουν από ένα τραύμα επιλέγουν τον δρόμο της τρέλας και αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι κάπου μακριά, δεν είναι σπάνιες περιπτώσεις, είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας ή και της ίδιας πολλές φορές. Πόσες σκληρές αλήθειες κάνουμε πως δεν βλέπουμε καθημερινά; Πόσοι πλαστοί κόσμοι δρουν σαν παυσίπονα ή σαν λέμβοι σωτηρίας; 

Στο έργο ο πρωταγωνιστής είναι απών και δεν είναι άλλος από το νεκρό παιδί. Γύρω από αυτό χτίζεται όλη η δράση. Δεν είναι όμως μόνο αυτή η απώλεια που έχουν να διαχειριστούν οι ήρωες, καθώς είναι αναγκασμένοι να επιβιώνουν, όχι να ζουν στην πραγματικότητα, με την απώλεια των ταυτοτήτων τους. Η Ιρένε δεν είναι πια μητέρα,που για εκείνη ήταν ο πιο σημαντικός ρόλος, και ο Όσκαρ δεν μπορεί να είναι πλέον καθηγητής.  

Όλα αυτά σε παραλληλισμό με τη φύση και πιο συγκεκριμένα με μια λίμνη που όπως λένε και οι ήρωες είναι: «νεκρή, βρωμερή, χωρίς πάπιες». Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και εκεί η ζωή επιμένει και νικά, ακόμη και εκεί όταν οι πάπιες θα διωχθούν λόγω της γρίπης των πτηνών, θα έρθουν οι χελώνες. Ακόμη και σε μια παγωμένη λίμνη, μια ερωτευμένη καρδιά θα ζωγραφιστεί στην άμμο. «Εμένα μου δίνει δύναμη να ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι ερωτευμένοι», θα πει ο Ιεροφάντης.  

 siopili limni1

Μια λίμνη τεχνητή και αυτή, ψεύτικη, όπως και οι κόσμοι που έφτιαξαν οι ήρωες για να αντέξουν τα τραύματά τους. Όμως ακόμη και εκείνη παγώνει. «Δεν θέλει να αποχωριστεί τον θάνατο που γεννήθηκε», θα πει ο Όσκαρ, «διδάσκοντας» το νεκρό παιδί ορθογραφία. Η ζωή όμως σε πείσμα κάθε πόνου, θα συνεχίσει να υπάρχει σαν τα ψίχουλα που ρίχνονται για να ταΐσουν τις ανύπαρκτες πάπιες.  

Η σκηνοθεσία όχι μόνο αναδεικνύει όλα αυτά τα υπαρξιακά κομμάτια του κειμένου, χωρίς να τα υπογραμμίζει και να υποτιμά τον θεατή, αλλά το εμπλουτίζει με στοιχεία θρίλερ, που ενισχύουν τη ροή του και εφιστούν το ενδιαφέρον. Παράλληλα, το χιούμορ, κυρίως μαύρο, λειτουργεί ανακουφιστικά, όπως ο χορός στις αρχαίες τραγωδίες. 

Είναι από τις ελάχιστες φορές, που βλέπουμε παράσταση της Ελένης Σκότη χωρίς σκηνές βίας. Η Σκοτεινή λίμνη μοιάζει σαν μια συνέχεια όλων αυτών που έχουμε παρακολουθήσει, σαν να ζούμε τις επιπτώσεις της βίας. Όχι μόνο της σωματικής αλλά και της βίας που έχει κατακλύσει τη σύγχρονη κοινωνία, όπου ο άνθρωπος δεν μπορεί ποτέ ξανά να ησυχάσει. Είναι καταδικασμένος να ζει με τη βία που γεννά ο φόβος της τρομοκρατίας, τα αδηφάγα Μ.Μ.Ε, η πλανητική αλλαγή και τόσες άλλες σύγχρονες πληγές του Φαραώ. 

Για μια ακόμη φορά, η σκηνοθέτις και η ομάδα ΝΑΜΑ κερδίζουν το στοίχημα και καταφέρνουν με τα χρόνια να δημιουργούν παραστάσεις που το κοινό θέλει να παρακολουθήσει πρώτα απ’ όλα γιατί φέρουν την υπογραφή τους ανεξαρτήτως έργου και αυτό είναι σπουδαίο.

 Και αυτή τη φορά, οι ερμηνείες είναι αξιοσημείωτες και φαίνεται η δουλειά που έχει γίνει με τους ηθοποιούς, καθώς η Σκότη είναι από τους ελάχιστους σκηνοθέτες- δασκάλους για τους ηθοποιούς. 

Ο Χάρης Τσιτσάκης, σαν βιβλική φιγούρα, μοιάζει με άλλον Σωκράτη και όλες οι συνομιλίες του με τον παλιό μαθητή του, σαν να πηγάζουν από την μαιευτική μέθοδο του φιλοσόφου. Άμεσος, τρυφερός και κυνικός μαζί, ο ηθοποιός χαρίζει στην παράσταση τις πιο ανάλαφρες νότες που έχει ανάγκη.  

Ο Θανάσης Κουρλαμπάς είναι σπουδαίος ηθοποιός, το έχω γράψει πολλές φορές. Μοναδικός και στο δράμα και στην κωμωδία. Στη συγκεκριμένη δουλειά επιτυγχάνει να ξυπνήσει την ενσυναίσθηση του θεατή και μέσα από μια ερμηνεία με μέτρο και συναίσθημα, να τον συγκλονίσει.  

 

vlanti texnes plus

Η Παναγιώτα Βλαντή, στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της. Είναι μια μάνα και ένα κορίτσι μαζί. Μια πληγή και ένα παιχνίδι στο ίδιο σώμα. Μια γυναίκα που θέλει να ζήσει αλλά δεν μπορεί. Η ηθοποιός καταφέρνει  να αποφύγει τον σκόπελο του μελό και να αναδείξει την πραγματική τραγωδία της ηρωίδας της.  

 Ο Γιώργος Χατζηνικολάου έχει ήδη ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχη με τα σκηνικά του, που και αυτή τη φορά είναι εμπνευσμένα, καλαίσθητα και λειτουργικά. Το εικαστικό τοπίο ολοκληρώνουν τα κοστούμια της Μαρίας Αναματερού και οι φωτισμοί του Αντώνη Παναγιωτόπουλου.  

Στο πνεύμα της παράστασης και η μουσική του Στέλιου Γιαννουλάκη.  

Συνολικά, η «Σιωπηλή λίμνη» είναι μια παράσταση που θα την κουβαλάτε για πολύ καιρό και πραγματικά αξίζει να δείτε. 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη και τον Αναστάση Πινακουλάκη

Το 2021 μας αποχαιρετά και, αυτές τις μέρες, συνήθως κάνουμε τον απολογισμό μας. Εμείς μετράμε τη χρονιά που φεύγει με παραστάσεις και επειδή το θέατρο μιλά στη ψυχή και το μυαλό μας, κρατάμε όσα μας έκαναν να αισθανθούμε κάποιες σκηνές ή στιγμές των παραστάσεων που παρακολουθήσαμε....21 στιγμές, λοιπόν, από το 2021, με την ευχή το 2022 να είναι μια καλύτερη χρονιά για όλους μας. 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη  

eleni kvthe texnes plus

1.Ελένη  

Δεν είχαμε την τύχη να τη δούμε στην Επίδαυρο, γεγονός που ευχόμαστε να συμβεί το καλοκαίρι του ’22. Απόλαυσα την παράσταση στο Θέατρο Βράχων, μια μέρα μετά τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη, όταν είχε γίνει πολύς λόγος για το τι θα πει διήμερο πένθος. Μετά την υπόκλιση, οι ηθοποιοί και οι μουσικοί της παράστασης τραγούδησαν μαζί μ’ όλους εμάς το ποίημα του Σεφέρη «Στο περιγιάλι το κρυφό» και ένιωσα ότι έγινα κοινωνός στο καλύτερο μνημόσυνο για τον σπουδαίο Μίκη.  

Vatraxoi 3 argyro xioti

2.Βάτραχοι 

Μπορεί να περιμέναμε περισσότερα από την πρώτη σκηνοθετική δουλειά της Αργυρώς Χιώτη στην Επίδαυρο. Παρ’ όλα αυτά, η είσοδος των Ακύλλα Καραζήση και Νίκου Χατζόπουλο στους ρόλους του Ευριπίδη και του Αισχύλου αντίστοιχα, μας χάρισαν ένα εξαιρετικό αγώνα λόγων.  

4kouklospito texnes plus

3.Κουκλόσπιτο Μέρος Β 

Μια παράσταση που προλαβαίνετε να δείτε ακόμη στο Θέατρο Άνεσις, μέχρι αρχές Ιανουαρίου. Η σκηνή που ο Τόρβαλντ του Αλέξανδρου Μυλωνά παραδέχεται στη Νόρα της Ναταλίας Τσαλίκη την αποτυχία του γάμου της, είναι τόσο αληθινή που δύσκολα δεν θα σας συγκινήσει.  

 γ

4.Γυάλινος Κόσμος 

Μπορεί να τρέξαμε στην παράσταση λόγω του σκηνοθέτη της Ίβο βαν Χόβε και της μεγάλης σταρ Ιζαμπέλ Υπέρ, εγώ όμως θα θυμάμαι για πάντα μια ηθοποιό που δεν ήξερα, την Justine Bachelet, που ήταν η πιο «εύθραυστη» και αληθινή Λώρα που έχω δει ποτέ.  

 girls

5.Girls and Boys  

Μπορεί η παράσταση να συνεχίζεται για 3η χρονιά αλλά αυτή η ερμηνεία της Δώρας Παρδάλη, αξίζει να μνημονευτεί και κατά τη γνώμη μου ένα Βραβείο Μερκούρη θα έπρεπε να ήταν ήδη δικό της.  

Η νεαρή ηθοποιός καταφέρνει με τεχνική που δεν φαίνεται και υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Άννας Μαρίας Στεφαδούρου, να συγκλονίσει το κοινό. Αν πρέπει να κρατήσω μια σκηνή από το έργο του Ντένις Κέλι, αυτή θα ήταν λίγο πριν το φινάλε, οπότε σαν άλλος εσταυρωμένος, δείχνει στο σώμα της τα σημεία που χτυπήθηκαν τα παιδιά… Δεν δίνω άλλο spoiler. Δείτε το, θα παίζεται μέχρι τέλος Ιανουαρίου  

 tsilira parti

6.Πάρτι Γενεθλίων  

Ο Γιώργος Παλούμπης κατάφερε να ταιριάξει καλούς ηθοποιούς, διαφορετικών όμως σχολών, και να δημιουργήσει μια παράσταση με εντυπωσιακή σκηνική επικοινωνία και ροή. Την παράσταση κλέβει η Αθηνά Τσιλύρα στον ρόλο της Μεγκ. Μια σπουδαία ηθοποιός στην καλύτερή της θεατρική στιγμή.  

promitheas karathanos

7.Προμηθέας 

Ο Νίκος Καραθάνος ζωγράφισε και πάλι, αυτή τη φορά με το κλασικό έργο του Αισχύλου. Στη σκηνή της Στέγης ένιωσα την μεγαλύτερη συγκίνηση της σεζόν. Σαν κάποιος να μιλούσε και για μένα. Κρατάω τη σκηνή με το σπάσιμο των πιάτων. 

tzem

8. Τζεμ 

Ένα γλυκό και τρυφερό έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη χώρα μας, μπορείτε να δείτε στο Studio Μαυρομιχάλη. Ο λόγος για το «Τζεμ» της Ελέιν Μέρφυ που ο Φώτης Μακρής σκηνοθέτησε με ευαισθησία, έχοντας μαζί τους τρεις εξαιρετικές ηθοποιούς : Μαρία Κανελλοπούλου, Στέλλα Κρούσκα και Βασιλίνα Κατερίνη. Ξεχωρίζω την κωμική σκηνή με τον δονητή της Μαρίας Κανελλοπούλου, γιατί γέλασα με την ψυχή μου.  

5179 Patroklos Skafidas

9. Ο Τυχαίος Θάνατος Ενός Αναρχικού 

Ίσως, η καλύτερη παράσταση του Γιάννη Κακλέα την τελευταία δεκαετία. Ένας Ντάριο Φο, σύγχρονος και καυστικός χάρη στη δραματουργική επεξεργασία του ίδιου του σκηνοθέτη. Όλος ο θίασος είναι εξαιρετικός, ξεχωρίζω τη στιγμή που ο Πάνος Βλάχος τραγουδά και το κοινό σαν σε συναυλία τον ακολουθεί… 

mpezoy

10. Προμηθέας Δεσμώτης 

Η παράσταση του Άρη Μπινιάρη ήταν η απόλυτη επιτυχία του καλοκαιριού και δικαίως. Θα ξεχωρίσω την Ηρώ Μπέζου στον ρόλο της Ιούς και τη φράση «Ο Δίας με αποκτήνωσε γιατί με πόθησε». Την ίδια μέρα που παρακολούθησα τη γενική πρόβα της παράστασης, αποκαλύφθηκε ο δολοφόνος της Καρολάιν. Εκεί είναι που σκέφτεσαι πώς αυτά τα κείμενα παραμένουν διαχρονικά και δεν μπορείς παρά να νιώθεις δέος και ανατριχίλα.  

 

Από τον Αναστάση Πινακουλάκη  

 

Niaros

11.Επιθεώρηση 1821

Το καλοκαίρι του ’21 ο Δημήτρης Καραντζάς κι ο Φοίβος Δεληβοριάς παρουσίασαν στο Βεάκειο και παράλληλα περιόδευσαν σε περιορισμένους σταθμούς ανά την Ελλάδα με μια επιθεώρηση για το 1821. Ποιος θα το περίμενε ότι ο Καραντζάς που μας έχει συνηθίσει σ’ εμπνευσμένες παραστάσεις κλασσικού ρεπερτορίου, θα έκανε μια τόσο φρέσκια και ελληνική ιδέα; Ως στιγμή ξεχωρίζω την εντυπωσιακή ερμηνεία του Γιάννη Νιάρρου που θύμιζε one man show/stand up.

ixneutes

12.Ιχνευτές

Στην αμφιλεγόμενη παράσταση του Μαρμαρινού στην Επίδαυρο, το μοναδικό σωζόμενο σατυρικό δράμα του Σοφοκλή που αφορά τη γέννηση της μουσικής, είχαμε έναν από τους καλύτερους Χορούς παραστάσεων αρχαίου δράματος. Ξεχώρισα τη σαγηνευτική και λυρική παρουσία του Steve Catona ως Ερμή, με την ανδρόγυνη εμφάνιση και τη δουλεμένη φωνή.

 

13.Γάλα Αίμα

Στην αρθρογραφία μου στάθηκα αρκετά στη σειρά «Contemporary Ancients» του Φεστιβάλ Αθηνών σε συνεργασία με τις εκδόσεις Νεφέλη. Το αγαπημένο μου έργο από τη σειρά ήταν το Γάλα, αίμα της Αλεξάνδρας Κ*, ενώ αντίστοιχα με κέρδισε περισσότερο η παράσταση του Γιάννου Περλέγκα. Κρατώ την ερμηνεία της Έλενας Τοπαλίδου, με τη φεμινιστική της δραματουργία και την αερική παρουσία. Για μένα ήταν η (δεύτερη) καλύτερη γυναικεία ερμηνεία για το 2021.

14.Προμηθέας Δεσμώτης

Και μιας και μιλήσαμε για τη δεύτερη καλύτερη ερμηνεία, να πούμε και για την πρώτη. Ανήκει δικαιωματικά νομίζω στην Ηρώ Μπέζου που ερμήνευσε την Ιώ στην παράσταση Προμηθέας Δεσμώτης του Άρη Μπινιάρη. Η παράσταση ήταν το απόλυτο sold-out του θεατρικού καλοκαιριού, τόσο για την ερμηνεία του Γιάννη Στάνκογλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο όσο και για την απίστευτη αισθητική της σκηνοθεσίας του.

15. Ελένη

Μια παράσταση που αδικήθηκε το περασμένο καλοκαίρι ήταν αυτή της Ελένης που σκηνοθέτησε ο Βασίλης Παπαβασιλείου για το ΚΘΒΕ, μιας και ήταν η μοναδική παράσταση του Αρχαίου Θεάτρου της Επιδαύρου που ματαιώθηκε λόγω των καταστροφικών πυρκαγιών. Απολαύσαμε την παράσταση στο Θέατρο Βράχων και ιδιαιτέρως την ερμηνεία της δεινής ηθοποιού Έμιλυς Κολιανδρή αλλά και της Αγορίτσας Οικονόμου ως Θεονόη.

16.Φεστιβάλ Δάσους

Μέσω ίντερνετ παρακολουθήσαμε αρκετές παραστάσεις του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Δάσους στη Θεσσαλονίκη. Απήλαυσα ιδίως την παράσταση Δωμάτιο του Μπέκετ, μια παράσταση χωρίς ηθοποιούς!

 

17. Πουπουλένιος

Για την παράσταση του Πουπουλένιου της Μαίρης Ανδρέου για το Φουαγιέ του ΚΘΒΕ, μιλήσαμε αναλυτικότερα μέσα στο φθινόπωρο, ενώ από 25/12 επανήλθε για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Οι ερμηνείες των Χρίστου Στυλιανού και Γιάννη Τσεμπερλίδη ήταν από τις καλύτερες για το 2021 για τον δυναμισμό, την παιδικότητα και τον ρεαλισμό τους.

kotsabasis

18. Κοτζάμπασης του Καστρόπυργου

Το Θέατρο Πορεία μας έχει συνηθίσει σε υψηλής αισθητικής παραστάσεις, όπως συνέβη και με την πρόσφατη πρεμιέρα της παράστασης «Ο Κοτζάμπασης του Καστρόπυργου» με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Χριστοδούλου. Η παράσταση συμπληρώνει μια σειρά παραστάσεων για το 1821, φέτος που συμπληρώθηκαν 200 χρόνια, ενώ ήταν ανάθεση του Εθνικού Θεάτρου την περασμένη σεζόν. Το φυσικό σκηνικό περιβάλλον, τα εξαιρετικά κοστούμια των Α. Γαρνάβου και Τζ. Ηλιοπούλου και η εμπνευσμένη μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου, συνέβαλαν σε μια must-see παράσταση.

19.Παίκτες

Με αφορμή τον Γκόγκολ, ο Γιώργος Κουτλής σκηνοθέτησε την talk of the town παράσταση της χρονιάς, με έναν αξιοθαύμαστο αντρικό θίασο που ξεχείλιζε από ταλέντο κι ενέργεια. Η παράσταση είναι η ζωντανή απόδειξη πως, μερικές φορές ακόμη κι από ένα «μικρό» κείμενο, μπορείς να κάνεις μια σπουδαία παράσταση.

nora

20. Νόρα

Κλείνω το θεατρικό μου 2021 με την παράσταση Νόρα του Θεόδωρου Τερζόπουλου, με δραματουργική αφετηρία το ομώνυμο έργο του Ίψεν. Η καθαρή αισθητική κι ο τελετουργικός μινιμαλισμός της παράστασης σε συνδυασμό με τις άριστες ερμηνείες των Σοφίας Χιλλ, Αντώνη Μυριαγκού και Τάσου Δήμα, ήταν για εμένα το ιδανικό φινάλε για το πρώτο μισό της σεζόν.

megalos

Και 21..

Τελευταία, αλλά όχι λιγότερο σημαντική στιγμή, ήταν η συγκίνηση που μου προκάλεσε μια παιδική παράσταση. Ο λόγος για τον «Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου», το βιβλίο της Άλκης Ζέη που ευτύχισε σε μια μαγική σκηνοθεσία από τον Τάκη Τζαμαριά και έναν εκπληκτικό θίασο.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Ο Ιταλός Ντάριο Φο ήταν θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης, ευθυμογράφος, ηθοποιός και συνθέτης. Ο ίδιος ερμήνευσε αρκετά από τα έργα του, ενώ έγραψε πολλά για την Ιταλική Ραδιοφωνία και τον κινηματογράφο. Βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1997. Γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου 1926, στο Σαντζιάνο. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί και έχουν ανέβει σε θέατρα όλου του κόσμου, ενώ στη χώρα μας  παίζονται πολλά χρόνια και γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία. Ισχύει μάλλον αυτό το «ούνα φάτσα ούνα ράτσα», που λένε οι φίλοι μας οι Ιταλοί, καθώς και το χιούμορ αλλά και η νοοτροπία των δύο χωρών ταιριάζει απόλυτα. 

Ο ίδιος συνήθιζε να λέει: «Σε όλη μου τη ζωή δεν έγραψα τίποτα με μόνο σκοπό τη διασκέδαση, πάντα επιδίωκα να συμπεριλάβω στα κείμενά μου τις ρωγμές εκείνες που θα ήταν σε θέση να ταρακουνήσουν τις βεβαιότητες, να αμφισβητήσουν παγιωμένες απόψεις, να προκαλέσουν θυμό, να ανοίξουν λιγάκι το μυαλό του κόσμου. Όλα τα υπόλοιπα, η ομορφιά για την ομορφιά, η τέχνη για την τέχνη, δεν μ’ ενδιαφέρουν».*

Ο Ντάριο Φο έφυγε από τη ζωή στις 13 Οκτωβρίου 2016, στο Μιλάνο.

anarxikos texnes plus

«Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» θέατρο Γκλόρια

Τολμώ να πω ότι είναι το πιο ενδιαφέρον ανέβασμα του Ντάριο Φο, που έχω δει ποτέ. Πρώτα από όλα, γιατί ο Γιάννης Κακλέας τόλμησε με τη δραματουργική του επεξεργασία, να φέρει το έργο στο σήμερα. Τα σχόλιά του για την υπόθεση Λιγνάδη, τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και το Ίδρυμα Νιάρχος αλλά και, η εμπνευσμένη σκηνοθετική του ματιά μαζί με τη ζωντανή μουσική, απογειώνουν το έργο. 

Παράλληλα, η  σκηνή του Γκλόρια έχει πλημμυρίσει ταλέντο! Τι να πω για τον θίασο (Πάνος Βλάχος, Φοίβος Ριμένας, Θοδωρής Σκυφτούλης, Ιφιγένεια Αστεριάδη, Κωνσταντίνος Μαγκλάρας και Στέλιος Πέτσος); Σπουδαίοι όλοι τους!

Το συγκεκριμένο έργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και στο θεατρικό ανέβασμα του Σπύρου Παπαδόπουλου, όπου είχαμε δει και πάλι τον Στέλιο Πέτσο. 

Ο Ντάριο Φο καταφέρνει να ξεσκεπάσει μέσα από το έργο του τη δολοφονία του «αναρχικού σιδηροδρομικού» Τζουζέπε Πινέλι, που διαπράχθηκε από την ιταλική αστυνομία.

Με σατιρικό και ειρωνικό τρόπο καταγγέλλει το τραγικό συμβάν, καυτηριάζει την κατάχρηση της εξουσίας και, αν και γράφτηκε πριν από χρόνια για να ασκήσει κριτική στην ασύδοτη εξουσία του συστήματος δικαιοσύνης της Ιταλίας και της κυβερνητικής διαφθοράς, σήμερα, χρόνια μετά, ο θεατής δεν θα δυσκολευτεί να βρει πολλές –πάρα πολλές- ομοιότητες με την Ελλάδα του 21ου αιώνα.

den plirono

«Δεν πληρώνω – Δεν πληρώνω» - Γυάλινο Μουσικό θέατρο

Μπέσυ Μάλφα, ο Γιώργος Σουξές, ο Βασίλης Ρίσβας, η Κατερίνα Τσάβαλου, ο Τόνυ Δημητρίου και ο Θοδωρής Ρωμανίδης, υπό τη σκηνοθετική υπογραφή του Δημήτρη Μυλωνά, ανεβάζουν στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο το έργο «Δεν πληρώνω – Δεν πληρώνω», το οποίο παίζεται αδιάκοπα και με τεράστια επιτυχία στην Ιταλία και σ’ όλη την Ευρώπη από το 1974 μέχρι και σήμερα.

Η πρώτη γραφή του έργου γίνεται το 1974. Ο αρχικός τίτλος είναι «Non si paga, non si paga» (Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω). Ο Ντάριο Φο, γράφοντας μια ξεκαρδιστική φάρσα, προσπαθεί να μιλήσει για το αυτονόητο: κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην πραγματική και αξιοπρεπή ζωή

Επηρεασμένος από τη νέα παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα – τις χαλαρές εργασιακές σχέσεις, την αύξηση της ανεργίας, την κυριαρχία του τραπεζικού συστήματος, τα δάνεια, τις εξώσεις – ξαναγράφει το έργο δίνοντας τον τίτλο «Sotto paga non si paga», που θα το μεταφράζαμε κατά λέξη: «Χαμηλά αμειβόμενος, δεν πληρώνω»

κ

«Όλα Σπίτι, Κρεβάτι Κι Εκκλησία» στο Θέατρο Δρόμος

Οι γυναίκες εδώ και χιλιάδες χρόνια κλαίνε, γελούν, υποδουλώνονται, αγνοούνται, διαχωρίζονται, δολοφονούνται… Σε ένα μακρινό κόσμο, σε μια άλλη διάσταση, σε μια άλλη εποχή με τις κοινωνίες να έχουν διαμορφωθεί περισσότερο τρομακτικές και ανεπιθύμητες, τρεις γυναίκες βρίσκουν τη δύναμη να αντισταθούν. Ο λόγος τους εκτοξεύει σιδερένια καρφιά στους εγκεφάλους όλου του κόσμου.

Το έργο των Φράνκα Ράμε και Ντάριο Φο πραγματεύεται την κατάσταση της γυναίκας και τη θέση της, όχι μόνο στις «σύγχρονες» αλλά και στις μελλοντικές κοινωνίες, θίγοντας ζητήματα κοινωνικής, πολιτικής και οικογενειακής καταπίεσης και απόγνωσης.

Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά το φθινόπωρο του 1977 από τη Φράνκα Ράμε σε μουσική Di Capri αλλά τότε δεν είχαν παιχτεί όλοι οι μονόλογοι λόγω της μεγάλης τους διάρκειας. 

Τώρα ο  Εμμανουήλ Γ. Μαύρου το σκηνοθετεί και, στη σκηνή θα δούμε τις: Ήρα Δαμίγου, Στυλιανή Κλείδωνα, Ελένη Φαλατάκη.

mister boufo

«Μίστερο Μπούφο», στο Άνεσις

Το «Μίστερο Μπούφο» (Κωμικό Μυστήριο), γράφτηκε το 1969 ως ένας προσωπικός μονόλογος του ίδιου του συγγραφέα (Ντάριο Φο) και στη συνέχεια έγινε παγκόσμια περιοδεία με την σύζυγό του Φράνκα Ράμε. Συγκεκριμένα, παίχτηκε σ’ όλη την Ευρώπη, τον Καναδά και τη Λατινική Αμερική από το 1969 έως το 1999. Παντού σημείωσε τεράστια επιτυχία. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το συγκεκριμένο έργο έχει μεταφραστεί σε 30 διαφορετικές γλώσσες! Αναγνωρίζεται ως ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και δημοφιλή θεάματα στο μεταπολεμικό ευρωπαϊκό θέατρο και η παρουσίασή του στην Ιταλία οδήγησε το Βατικανό στο να το καταγγείλει ως «το πιο βλάσφημο έργο στην ιστορία του θεάτρου».

Πρόκειται ουσιαστικά για μια σειρά σύντομων μονολόγων, με θέματα που προέρχονται από τα βιβλικά απόκρυφα, και δημοφιλείς ιστορίες της ζωής του Χριστού. Ο τίτλος του έργου είναι δανεισμένος από το «Mystery-Bouffe» του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι.

Το έργο είχαμε την τύχη να απολαύσουμε σε ένα υπέροχο ανέβασμα από τον Θωμά Μοσχόπουλο (2012) με τους: Άννα Καλαϊτζίδου, Άννα Μάσχα, Κώστα Μπερικόπουλο, Αργύρη Ξάφη, Θάνο Τοκάκη, Γιώργος Χρυσοστόμου.

Τώρα θα το δούμε, δια χειρός Νικορέστη Χανιωτάκη, με τους:  Jerome Kaluta, Ελίνα Μάλαμα, Δαυίδ Μαλτέζε, Αρετή Πασχάλη, Μαρία Πετεβή και Νίκο Πουρσανίδη.

*Απόσπασμα από το έργο του Ντάριο Φο, «Ο κόσμος μου», Εκδόσεις Κατσάνος.

 Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Τι και αν η χρονιά ήταν λειψή θεατρικά; Πάλι ήρθαν θεατρικές δουλειές που μίλησαν στην καρδιά μας και στριφογύρισαν μέρες στο μυαλό μας. Όλοι οι συντάκτες του texnes-plus προσπάθησαν πολύ να απαντήσουν στο ερώτημα, «Αν κρατούσατε μόνο μια παράσταση από όλη τη χρονιά του 2021, ποια θα ήταν αυτή;», όπως παραδοσιακά κάνουμε τα τελευταία χρόνια. 

Φέτος ζητήσαμε και από άλλους, δημοσιογράφους και κριτικούς θεάτρου που γράφουν σ' άλλα ΜΜΕ αλλά εκτιμάμε την πένα και την άποψή τους να απαντήσουν και εκείνοι σ' αυτό το πραγματικά δύσκολο ερώτημα!

Ευχή όλων μας; Κάθε χρόνο να στίβουμε ακόμη περισσότερο το κεφάλι μας και να είναι τόσες οι καλές παραστάσεις που να είναι αδύνατον να διαλέξουμε.

 

Γραμμή του Ορίζοντος

 

Εύκολη ερώτηση. Αλλά θα κλέψω απαντώντας με μια ξένη και μια ελληνική. Η πρώτη είναι φυσικά το «Οδύσσεια, μια ιστορία για το Χόλιγουντ» του Κριστόφ Βαρλικόφσκι. Η μαγική αποσπασματικότητα της δραματουργίας του, ο συνδυασμός διαφορετικών ιστοριών που μόνο ο Βαρλικόφσκι μπορεί να επιτύχει, οι αναφορές του που φτάνουν από τον Αγγελόπουλο μέχρι τον Μπολτάνσκι, δημιούργησαν ένα ακόμη αριστούργημα. Από τα εγχώρια θα κρατήσω τη «Γραμμή του Ορίζοντος». Η Ηλέκτρα Ελληνικιώτη πέτυχε όσα υποσχόταν επί χρόνια σε μια θεατρική εμπειρία βασισμένη σε σκληρή δουλειά, αλλά κυρίως στην αγάπη: αγάπη προς το βιβλίο του Βακαλόπουλου, αγάπη ως ιστού που ενώνει μια ιδεώδη ομάδα, αγάπη για το θέατρο. Σκέφτηκα και τον «Προμηθέα», το αριστούργημα του Νίκου Καραθάνου-όμως τα μέσα με τα οποία τα δημιουργήθηκαν οι δυο δουλειές δεν είναι συγκρίσιμα, και τάσσομαι πάντα υπέρ της απέλπιδος, ιδανικής απόπειρας.

Γιώργος Βουδικλάρης , σκηνοθέτης, μεταφραστής και κριτικός θεάτρου στο elculture.gr, την Εφημερίδα των Συντακτών και το artivist.gr 

 

urtopias

Αν κρατούσα μια μόνο παράσταση από το 2021 αυτή θα ήταν η εξαιρετική χορογραφία της Πατρίσιας Απέργη «U(r)topias» με την ομάδα σύγχρονου χορού Αερίτες, η οποία παρουσιάστηκε μέχρι τις 21 Νοεμβρίου στο «Ολύμπια – Δημοτικό Μουσικό Θέατρο Μαρία Κάλλας» (στην παλιά Λυρική Σκηνή, δηλαδή). Δουλεύοντας πάνω στις διαφορετικές εννοιοδοτήσεις της «επανάστασης», η κυρία Απέργη έφτιαξε ένα σκηνικό δοκίμιο εξέχουσας αισθητικής, θεσπίζοντας μια εντελώς πρωτόγνωρη σειρά κινήσεων πτώσης, ήττας, παραίτησης, αλλά και ανάτασης, αντίδρασης, διαφοροποίησης. Έτσι, κάτω από μια ποικιλία ζυγών ή συμβιβασμών, είδαμε το σκυφτό, καταπονημένο ανθρώπινο σώμα να μάχεται και να καθιερώνει τις νέες συνθήκες ύπαρξής του. Υπέροχες ερμηνείες από τη Σεβαστή Ζαφείρα, τον Άγγελο Αποστολίδη-Ισαάκ (Fuerza Negra), τον Γιάννη Οικονομίδη, τον Κώστα Phoenix, τη Σοφία Πουχτού, τον Χάρη Χατζηανδρέου και τον Ηλία Χατζηγεωργίου. Είθε να δούμε και στο μέλλον δουλειά σκηνική και ευαισθησία τέτοιου βεληνεκούς. Καλές γιορτές σε όλους!

Νίκος Ξένιος, φιλόλογος, συγγραφέας και κριτικός θεάτρου στο bookpress.gr 

paixtes kibotos 2

Η πρώτη φορά που μπήκα σε κλειστή αίθουσα το 2021 ήταν στην Στέγη, στον Προμηθέα του Καραθάνου. Ένα εικαστικό ποίημα για τη θλίψη. Και τους ανθρώπους που έφυγαν αλλά η μνήμη τους ζει. Χρειάστηκα αυτή την παράσταση/ μνημόσυνο για να καταφέρω να ξαναμπώ ως θεατής στην λεγόμενη νέα κανονικότητα. Αλλά, Η παράσταση που παρακινώ φίλους και γνωστούς να δουν είναι οι «Οι Παίκτες» του Γκογκόλ που σκηνοθετεί ο 32χρονος Γιώργος Κουτλής. Μιλάμε για μια θεατρική συμμορία που ιδρώνει -κυριολεκτικά- τη φανέλα. Οι Γιάννης Νιάρρος, Βασίλης Μαγουλιώτης, Ηλίας Μουλάς, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος. Γιώργος Τζαβάρας, Γιώργος Μπουκαούρης και Χρήστος Στέργογλου έχουν γίνει το talk of the town, δικαίως. Αν κι εσύ πιστεύεις ότι το νόημα μιας θεατρικής παράστασης είναι -μόλις κλείσουν τα φώτα- να μπεις σε μια ιστορία και να βιώσεις μια εμπειρία, βγάλε εισιτήρια. Γιατί αυτή η κοινωνικοπολιτική σάτιρα μας δείχνει ποιοι είμαστε.

Ζωή Δημητρίου, δημοσιογράφος Provocateur.gr και στο Κ της Καθημερινής 

 

anarxikos texnes plus

Νομίζω θα μείνει στη μνήμη μου η ματιά του Ίβο Βαν Χόβε στον «Γυάλινο Κόσμο» του Τένεσσι Ουίλιαμς με την Ιζαμπέρ Υπέρ, που είδαμε στην Στέγη. Ο επαναπροσδιορισμός της ρεαλιστικότητας των χαρακτήρων της Αμάντα, της Λώρα, του Τομ και του Τζιμ ως άνθρωποι εγκωβισμένοι που παλεύουν να ξεφύγουν από την σκληρότητα της πραγματικότητας τους, αποτίναξε από το έργο τον άδικο χαρακτηρισμό του ψυχοδράματος. Και βεβαίως, θα προκαταλάβω ως παράσταση της σεζόν 21-22 τον «Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού» του Ντάριο Φο, μια σύγχρονη ανάγνωση από τον Γιάννη Κακλέα στο θέατρο Γκλόρια, έναν σκηνοθέτη που «και ξέρει και μπορεί», μια ερμηνεία από τον Πάνο Βλάχο και με σύσσωμο τον θίασο που ροκάρει (και όχι μόνο σε μουσικό επίπεδο). Μια παράσταση που σε παρακινεί να σηκωθείς από τη θέση σου και να βγεις στο δρόμο, να αγωνιστείς ενάντια σε ένα σάπιο σύστημα και μια λάθος κοινωνία που διαιωνίζονται.

Κώστας Ζήσης, κριτικός θέατρου στην εφημερίδα Documento και στο fragilemag.gr

siopili limni

 Η «Σιωπηλή λίμνη», του Iσπανού Νταβίντ Ντεσόλα, με την υπογραφή της Ελένης Σκότη, στο θέατρο Επί Κολωνώ, είναι ένα έργο τρυφερό που μιλάει για τη δύναμη της αγάπης και πώς αυτή μπορεί να επουλώσει προσωπικά τραύματα και ανθρώπινες πληγές.Αυτή η εμβληματική παράσταση, ένα δύσκολο δράμα με αρκετές δόσεις χιούμορ, αποζημιώνει το θεατή που αποζητεί την ποιότητα και τη σκηνική αισθητική.

Η σκηνοθετική μαεστρία της ξεχωριστής Ελένης Σκότη, βασισμένη στη ρέουσα μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, κορυφώνεται με τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών Θανάση Κουρλαμπά, Παναγιώτας Βλαντή και Χάρη Τσιτσάκη.Ο πλούτος των συναισθημάτων, η έκφραση που περιγράφεται μέσα από τη σιωπή και οι συμβολισμοί μέσα από το μεταφυσικό και όχι μόνο στοιχείο, στηρίζουν το δραματουργικό βάθος του έργου, αλλά παράλληλα εκτονώνουν το όποιο «βαρύ» κλίμα έχει δημιουργηθεί, εξαιτίας της φύσης του θεατρικού πονήματος.
 
Zωή Τόλη, φιλόλογος, κριτικός θεάτρου Enetpress.gr 
 
 

 

panoukla texnesplus1

 
«Η Πανούκλα» του Αλμπέρ Καμύ, ξεκινώντας ως θεατρικό εγχείρημα από την ομάδα Gaff πριν το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωνοϊού, δεν αποτελεί απλώς ένα έργο με επικαιρικό χαρακτήρα, ιδίως για τη χρονιά 2021. Πολύ περισσότερο, αποτελεί μια θεατρική πρόταση που έχει υπαρξιακές προεκτάσεις και αντιστοιχίες με το σήμερα και συνεπώς, έχει θεατρικό «λόγο ύπαρξης». Η Σοφία Καραγιάννη, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει εντρυφήσει στην δραματοποίηση λογοτεχνικών κειμένων, βρίσκεται στην πιο ώριμη σκηνοθετικά στιγμή της, με ευφυή ευρήματα όπως η προσωποποίηση της αρρώστιας, που «φωτίζουν» τα πολυεπίπεδα νοήματα του έργου και αναδεικνύουν την επιδεξιότητα και των τριών έξοχων ηθοποιών (Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Κωνσταντίνος Πασσάς, Δημήτρης Μαμιός) που καταθέτουν ψυχή τε και σώματι στη σκηνή του θεάτρου 104. 
 
Λυδία Τριγώνη, αρχισυντάκτρια θεάτρου στο Artic.gr
 
 

Gorilas new3Andreas Kanellopoulos

 

 Το θεατρικό τοπίο το 2021 χρωματίστηκε από την πανδημία και την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης. Οι παραστάσεις όταν δεν αφορούσαν σε κλασσικό ή σύγχρονο ρεπερτόριο στρέφονταν γύρω από αυτά τα δύο θέματα. Θα διαλέξω να κρατήσω μια παράσταση που δεν ασχολήθηκε ούτε με το ένα ούτε με το άλλο... «Το Κορίτσι που γίνεται γορίλας κι άλλες ιστορίες ανάρρωσης» σε σκηνοθεσία Βίκυ Αδάμου και Χρήστου Καπενή από την Life After Death Theatre Company. Γιατί αυτή η ομάδα, που παρακολουθώ χρόνια, ασχολείται με το θέατρο της επινόησης, πειραματίζεται ερευνητικά και με άλλες μορφές τέχνης και εισάγει πάντα στις δημιουργίες της τα πολυμέσα. Γιατί το «Κορίτσι που γίνεται γορίλας...» θα μπορούσε να μείνει κορίτσι ή να γίνει κάτι άλλο, αλλά επιλέγει πάντα την ανάρρωση, κι η ανάρρωση – ειδικά στα χρόνια μας – είναι μια διαδικασία που εμπλέκει πολλά πρόσωπα, είναι μια ομαδική δουλειά όπου όλοι βάζουμε το λιθαράκι μας.

Νάγια Παπαπάνου, θεατρολόγος και αρθρογράφος στο boemradio.com

 

 

 Και οι συντάκτες του texnes-plus...

istoria agapis texnes plus

Αν κρατούσα μια παράσταση για το 2021 θα ήταν, οπωσδήποτε το Μια Ιστορία Αγάπης του Alexis Michalik σε σκηνοθεσία του Σίμου Κακάλα, μια παράσταση γεμάτη συναίσθημα και ευαισθησία βασισμένη σε ένα εκπληκτικό κείμενο και την Ελένη του Ευριπίδη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου από το Κ.Θ.Β.Ε., για την τόσο διαφορετική και ενδιαφέρουσα σκηνοθετική του ανάγνωση. Αυτά που μου έμειναν δηλαδή από τη χρονιά που φεύγει είναι καλά και κείμενα ιδωμένα μέσα από ενδιαφέρουσες σκηνοθεσίες. Ας ευχηθώ για το 2022 να πολλαπλασιαστούν αυτές οι περιπτώσεις!

Τόνια Τσαμούρη, κριτικός θεάτρου texnes-plus 

 poupoulenios kvthe. texnes plusjpg

 

Η παράσταση που κρατώ από το πρώτο μισό της φετινής σεζόν είναι ο Πουπουλένιος του Μάρτιν Μακ Ντονα που σκηνοθέτησε η Μαίρη Ανδρέου στο Φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (ΚΘΒΕ). Η σκηνοθέτιδα δούλεψε πολύ σχολαστικά πάνω στην ερμηνεία του κειμένου και παρέδωσε μια παράσταση με καθαρή αισθητική και ρεαλισμό στις ερμηνείες. Μνημονεύω τις ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ντουέτου των Χρίστου Στυλιανού και Γιάννη Τσεμπερλίδη. 

 

 Αναστάσης Πινακουλάκης, κριτικός θεάτρου texnes-plus

promitheas 1

Είναι κάποια έργα που ένας επαγγελματίας δημοσιογράφος και κριτικός θεάτρου έχει δει πολλές φορές στη ζωή του. Ένα από αυτά είναι ο «Γυάλινος Κόσμος» του Τεννεσί Ουίλιαμς. Η παράσταση που έφερε στην Ελλάδα η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών σε σκηνοθεσία του Ίβο βαν Χόβε με την Ιζαμπέλ Ιπέρ, με έκανε να «διαβάσω» αλλιώς το έργο μετά από τόσα χρόνια. Αξέχαστη θεατρική εμπειρία.

Από τις ελληνικές παραγωγές θα ξεχωρίσω και πάλι μια παράσταση που απόλαυσα στη Στέγη και δεν είναι άλλη από τον υψηλής αισθητικής και ευαιασθησίας «Προμηθέα»δια χειρός Νίκου Καραθάνου. Ο ίδιος μαζί με τρεις ακόμη ηθοποιούς  και αγαπημένους του συνεργάτες - Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Γιάννη Κότσιφα και Χρήστο Λούλη- κατάφεραν να κάνουν μια ουσιαστική πρόταση για το πώς μπορούν να εμπνεύσουν σήμερα οι Αρχαίοι Τραγικοί. Η παράσταση του Καραθάνου, κατά την προσωπική μου άποψη, άνοιξε έναν ουσιαστικό διάλογο πάνω στην ποίηση του Αισχύλου. Υπέροχο και το σκηνικό της Εύας Μανιδάκη αλλά και οι μελωδίες του Άγγελου Τριανταφύλλου. 

Γιώτα Δημητριάδη, δημοσιογράφος, κριτικός θεάτρου  στο texnes-plus

 

eleni kvthe texnes plus

Μέσα στην γενικευμένη καταστροφή των αυγουστιάτικων πυρκαγιών, μεταξύ των περιβαλλοντικών και αστικών τραγικών συνεπειών, το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στερήθηκε το ανέβασμα της Ελένης του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου. Επιλέγοντας μία τραγωδία με στοιχεία που αποκλίνουν από τον ρεαλισμό, επενδύει στο χιούμορ που συνοδεύει την απομάκρυνση συνειδήσεων και πράξεων από την απτή πραγματικότητα. Και καταφέρνει, τελικά, μέσα από τους εξαιρετικούς Θέμη Πάνου και Έμιλυ Κολιανδρή, αλλά και μέσα από έναν εξαιρετικό χορό με υπέροχα κοστούμια, να δημιουργήσει μια ξεκαρδιστική κωμωδία. Αν για κάτι θα θυμάμαι την παράσταση, πέρα από τα βροντόφωνα γέλια, είναι για την υπέρβαση των εμποδίων και των σκηνοθετικών αναστολών που οριοθετούν τις σκηνοθετικές προσεγγίσεις των τραγωδιών. Αλλά και για την βαθιά μελέτη και γνώση του κειμένου του Ευρυπίδη που είναι σίγουρα απόλυτη προϋπόθεση για την ανατροπή σκηνοθετικών προτύπων και, ενδεχομένως, κεκτημένων.

Σοφία Γουργουλιάνη, συντάκτρια σινεμά texnes-plus

 

 

Διαβάστε επίσης:

 

Είδα Την «Ελένη», Σε Σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου

 

Είδα Το «Μια Ιστορία Αγάπης», Σε Σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα 

 

Είδα Τον «Πουπουλένιο», Σε Σκηνοθεσία Μαίρης Ανδρέου (Αποστολή Θεσσαλονίκη)

 

«Girls & Boys»: Κορίτσια, Πώς Καταφέρατε Να Κάνετε Την Παράστασή Σας Talk Of The Town;

 

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Φωτογραφίες Κοσμάς Ινιωτάκης 

Οι δρόμοι της Αθήνας παθαίνουν κυκλοφοριακή συμφόρηση με την πρώτη βροχή, πόσω μάλλον αν αυτή είναι έντονη. Το ραντεβού μας στο Μικρό Θέατρο Κεραμεικού είναι νωρίς το απόγευμα αλλά η κακοκαιρία έχει μετατρέψει το σκηνικό σε μαύρη νύχτα. 

Μαζί με τον Κοσμά Ινιωτάκη, φωτογράφο του texnes-plus,  τρυπώνουμε κυριολεκτικά στο φουαγιέ του θεάτρου, βρεγμένοι από την κορφή ως τα νύχια. 

Η πρόβα έχει ξεκινήσει και προσπαθούμε αθόρυβα να πάρουμε τις θέσεις μας. 

Στο κέντρο τη σκηνής, ηΛίλα Μπακλέση έχει έναν μονόλογο, όπου με επιχειρήματα προσπαθεί να πείσει τις άλλες δύο ηθοποιούς της παράστασης, τη Νατάσα Εξηνταβελώνη και την Αγγελική Πασπαλιάρη. Όλες τους απευθύνονται η μία στην άλλη με το ίδιο όνομα, όλες λέγονται «Αλεχάνδρα». 

Παρακολουθούμε ένα πέρασμα λίγο πριν την πρεμιέρα της Παρασκευής 17 Δεκεμβρίου. Η σκηνοθέτιδα της παράστασης, Λητώ Τριανταφυλλίδου, παρακολουθεί προσεκτικά, σημειώνει συχνά αλλά δεν διακόπτει τις τρεις ηθοποιούς. Εξάλλου, όλα είναι έτοιμα, μικρολεπτομέρειες μένουν.  

eksidaveloni mikros kerameikos

Σύμφωνα με την υπόθεση του έργου του Χιλιανού συγγραφέα Γκυγιέρμο Καλντερόν,παρακολουθούμε τρεις γυναίκες, όλες με το ίδιο όνομα «Αλεχάνδρα», που συναντιούνται σ’ ένα δωμάτιο με στόχο να αποφασίσουν τι θα γίνει ένα κτίριο. Μια βίλα, η βίλα Γκριμάλντι, ένας υπαρκτός χώρος βασανιστηρίων και δολοφονιών της Χιλής κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Αουγκούστο Πινοσέτ  (1973-1990). Με χιούμορ και δραματική μαεστρία, ο Χιλιανός συγγραφέας δημιουργεί τρεις σύγχρονους χαρακτήρες που ανυποψίαστοι μπαίνουν σε ένα παιχνίδι ανάκτησης της προσωπικής τους ιστορίας. Θα πρέπει η Βίλα να γίνει ένα μνημείο για τις κτηνωδίες που συνέβησαν εκεί; Να παραμείνει ένα ερείπιο, να ξεχαστεί; Να γίνει χώρος τέχνης; Κάθε μια επιλογή εκφράζει μια διαφορετική σχέση με την Ιστορία, αλλά και μια διαφορετική ανάγκη των θυμάτων της.  

eksidaveloni villa prova3 texnes plus2jpg

Ρωτώ τη σκηνοθέτιδα πώς ανακάλυψε αυτό το έργο. «Είναι συγγραφέας από τη Χιλή αλλά έχει διεθνή παρουσία. Εγώ ήρθα σ’ επαφή μαζί του, όσο ζούσα στη Νέα Υόρκη και είχα δει το έργο, όταν ανέβηκε το 2017 εκεί. Θεώρησα ότι είναι ένα έργο πολύ κοντά σε συλλογισμούς και προβληματισμούς που είχα σε σχέση με την Ελλάδα. Από τότε είχε μπει στο μυαλό μου ότι ήθελα να το ανεβάσω εδώ», μου εξηγεί η Λητώ. 

prova villa texnes plus2

Και οι τρεις ηθοποιοί, αν και νέες στον χώρο, έχουν στο βιογραφικό τους αξιόλογες συνεργασίες και σημαντικές ερμηνείες. Τι τις συγκίνησε όμως στο συγκεκριμένο κείμενο και είπαν το «ναι»; 

eksidaveloni villa prova texnes plus2jpg

 Η Λίλα Μπακλέση μου λέει χαρακτηριστικά: «Όταν διάβασα το έργο, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι μια σύνδεση με τη δική μας ιστορία και την Ελλάδα. Εδώ δεν μιλάμε καθόλου για τα βασανιστήρια που έχουν συμβεί κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας ή του εμφυλίου. Δεν μιλάμε για το τι έγινε για παράδειγμα στο κτίριο της Μπουμπουλίνας. Η πρώτη σύνδεση, λοιπόν, ήταν αυτή και πώς αντιμετωπίζουμε το θέμα της μνήμης και του τραύματος». 

Από την άλλη πλευρά, η Λίλα θα μου μιλήσει και συναισθηματικά γι’ αυτή τη δουλειά: 

«Αυτή η συνεργασία είναι για εμάς πολύτιμη γιατί με τα κορίτσια ήμασταν μαζί από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Δεν ήμασταν μόνο συμφοιτήτριες αλλά και φίλες. Φέτος κλείνουμε δέκα χρόνια και ήταν ευτυχές το γεγονός ότι μας σκηνοθετεί η Λητώ».

eksidaveloni villa prova texnes plus

 Η Αγγελική Πασπαλιάρη, το «google» της παρέας, όπως λένε και οι υπόλοιπες του θιάσου πειράζοντάς την, εστιάζει σ’ ένα άλλο κομμάτι, εξίσου σημαντικό: 

 «Όταν διαχειριζόμαστε την ιστορία, πολύ δύσκολα αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο της γυναίκας. Είναι σημαντικό να δούμε πώς οι συγκεκριμένες γυναίκες αλλά και κάθε γυναίκα που έχει υποστεί βασανιστήρια, τα υπόκειται κατά βάση λόγω του φύλου της και αφορμόμενη από εκεί. Για μια γυναίκα δεν θα σκεφτούν ποτέ ότι μπορεί να έχει ιδεολογία. Αν για παράδειγμα είναι κουμουνίστρια, θα την ρωτήσουν αν την έμπλεξε ο γκόμενός της, ο αδερφός της, ο πατέρας της ή όποιος άλλος… Λες και δεν έχει υπόσταση μόνη της. Αυτό είναι ένα ζήτημα που πολύ μαλακά και όμορφα αναδεικνύεται μέσα από το κείμενο. Ότι τα συγκεκριμένα βασανιστήρια έχουν ταυτότητα φύλου. Είναι τελείως διαφορετικό το τι υπέστησαν οι άνδρες στη βίλα σε σχέση μ’ αυτά που πέρασαν οι γυναίκες. Δυστυχώς στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή έχει και μια ιδιαίτερη αξία να το τονίσουμε».  

villa prova texnes plus 2

Η Νατάσα Εξηνταβελώνη, ακούγοντάς την προσεκτικά προσθέτει: «Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα που θίγει το έργο είναι τι σημαίνει, και ιδιαίτερα στην εποχή μας, το «έχω βιαστεί» ή το «έχω βιαστεί άμεσα» και τι σημαίνει ότι υφίσταμαι κάτι με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.  Επίσης, έχει να κάνει με τα βιώματα και την ιστορία του κάθε ανθρώπου και πώς τα αντιμετωπίζει ο καθένας ως ταμπού με άμεσο ή έμμεσο τρόπο. Το πώς για κάποια πράγματα δεν μιλάμε…» 

baklesi texnes plus
Η παράσταση είναι μια γυναικεία υπόθεση. Εκτός από τον Γιώργο Λιτζέρη, που υπογράφει τα σκηνικά και τα κοστούμια, όλοι οι άλλοι συντελεστές είναι γυναίκες. 

Παρούσα στην πρόβα και η μουσικός Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου που υπογράφει τη μουσική της παράστασης. Τι ρωτώ τι την συγκίνησε περισσότερο στο έργο του Χιλιανού συγγραφέα. 

«Υπάρχει μια φράση που λέει η Αλεχάνδρα της Νατάσας Εξηνταβελώνη στον τελευταίο μονόλογο: «Είμαι ο δρόμος που δεν πήρα» και γενικότερα αυτός ο μονόλογος έχει μια μεγάλη δυναμική γιατί είναι μια απάντηση σ’ όλο το έργο. Εκεί βγαίνει ο χαρακτήρας όλων των γυναικών και μπαίνει το συναίσθημα της οργής, της αποφασιστικότητας αλλά και μιας ξεχωριστής δύναμης. Σ’ αυτό το σημείο είναι η αλήθεια ότι προβληματίστηκα περισσότερο και όταν έγραφα τη μουσική γιατί ο λόγος έχει τέτοια δύναμη που πρέπει και οι νότες να συμβαδίζουν, χωρίς να υπογραμμίζουν κάτι συγκεκριμένο…» 

Πόσο δύσκολο είναι να γράψεις μουσική, όταν ο λόγος είναι τόσο δυνατός; 

«Πάντα υπάρχει η παγίδα του μελό, αυτό είναι μια ευκολία. Για να το αποφύγω, ήμουν μαζί με την ομάδα από την αρχή και συμμετείχα και στη μεγάλη έρευνα που κάναμε για να καταλάβουμε τους χαρακτήρες και να δούμε γιατί συμπεριφέρονται έτσι. Αυτό βοήθησε και τους ηθοποιούς στις ερμηνείες τους και εμένα στη σύνθεση».

aggeliki villa texnes plus
Όλες μαζί σχολιάζουμε πόσο σπάνια ανεβαίνουν στη χώρα μας πολιτικά έργα, ιδιαίτερα όταν αφορούν γυναίκες. Η Αγγελική Πασπαλιάρη παρατηρεί πολύ ορθά ότι ακόμα και στο βιβλίο της Γ΄ Λυκείου, υπάρχει μόνο μιάμιση πρόταση για τον εμφύλιο και το επαναλαμβάνει: «Μιάμιση πρόταση».

villa aggeliki prova

«Το παρελθόν και το τραύμα που μας αφήνει, είναι βασικός πυρήνας του έργου. Το κείμενο  έχει έναν έντονο προβληματισμό σε σχέση με τη γυναίκα και τη βία που ξεπερνάει τα σύνορα και αυτό μου κέντρισε από την αρχή το ενδιαφέρον», συμπληρώνει η Λητώ Τριανταφυλλίδου.  

 Συμφωνούμε, όμως, ότι η Τέχνη οφείλει ακόμη και σε μια κοινωνία που δεν μιλάει εύκολα για τις πληγές του παρελθόντος, να ανοίξει δρόμους. Μ’ αυτή την ελπίδα, μέσα στους ζοφερούς καιρούς με τις γυναικοκτονίες να φτάνουν τον θλιβερό αριθμό των 17 θυμάτων, αφήνω το μικρό θέατρο της οδού Ευμολπιδών 13 στο Γκάζι… 

Στο κέντρο της πόλης των Σερρών, στο Δημοτικό Θέατρο «Αστέρια», κόσμος ανοίγει και κλείνει την πόρτα συνεχώς. Οι συντελεστές της παράστασης «ΜΑΥΡΟ ΝΕΡΟ Ή Πόσο Διαρκεί Μια Μνήμη», βρίσκονται σ’ έναν δημιουργικό αναβρασμό πριν την επίσημη πρεμιέρα της παράστασης την Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου.

mavronero4

Το έργο που έγραψαν η Ματίνα Μέγκλα και η Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, δημιουργήθηκε κατά παραγγελία του Δη.Πε.Θε. Σερρών, στο πλαίσιο του εορτασμού για τα 200 χρόνια της επανάστασης.

Στην κεντρική σκηνή, οι πρόβες έχουν ξεκινήσει από νωρίς. Ο Αλέξανδρος Γκόνης σηκώνει την μπαγκέτα του και η ορχήστρα ερμηνεύει τις μελωδίες και τα τραγούδια που έχει γράψει για την παράσταση.

Η Εύα Οικονόμου-Βαμβακά από τη θέση του σκηνοθέτη, παρακολουθεί προσεκτικά το πέρασμα και παρεμβαίνει διακριτικά όπου χρειάζεται. Το εγχείρημα από μόνο του είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν λάβει κάποιος υπόψιν του ότι στη σκηνή υπάρχουν δεκαέξι άτομα, αφού στην παράσταση συμμετέχουν και μαθητές του Μουσικού Σχολείου Σερρών αλλά και μέλη της χορωδίας της Στέλλας Βλαχοπούλου.

mavronero7

Οι τέσσερις επαγγελματίες ηθοποιοί της παράστασης: η Μαριέλα Δουμπού, ο Δημήτρης Κουστολίδης, η Ελένη Μαβίδου και ο Δημήτρης Τσιγκριμάνης, δίνουν τον ρυθμό σ’ όλη την ομάδα.

Η παράσταση εξερευνά το ζήτημα της μνήμης και η Μαριέλα Δουμπού συνδέει το παρόν με το παρελθόν της πόλης. Μια κοπέλα που εργάζεται ως καταγραφέας προφορικών ιστοριών, ένας θεματοφύλακας μνήμης συγκινείται από μια ιστορία που έχει χρεωθεί. Από μια ιστορία που, αν και δεν είναι δική της, μεταμορφώθηκε σε μνήμη της. Από πρόσωπα που ποτέ δε γνώρισε αλλά έγιναν οικείοι της… και ταξιδεύει στις Σέρρες για να περπατήσει στους δρόμους της, να δει τη νέα πόλη που χτίστηκε πάνω στον καμένο τόπο, να γνωρίσει τους ανθρώπους, να μυρίσει, να ακούσει και να αισθανθεί.

mavronero

Τι έγιναν οι κάτοικοι στις 28 Ιουνίου 1913, λίγο μετά την απελευθέρωση και την ένωση με την Ελλάδα;

Οι Βούλγαροι κατακτητές τρέχουν στα στενά των Σερρών, σκορπίζοντας τον φόβο και τον θάνατο. Μέσα σ’ αυτή την καταστροφή, όμως, ο έρωτας δύο νεόνυμφων αντιστέκεται.

 

Ο Δημήτρης Τσιγκριμάνης και η Ελένη Μαβίδου ενσαρκώνουν μοναδικά το ζευγάρι των ερωτευμένων, διαθέτοντας αξιοσημείωτη χημεία.

«…Ξέρω ότι εκεί ήσουν όσο έλειπα. Όπου κι αν ήταν το κορμί σου, εσύ ήσουν εκεί. Το ξέρω…», θα πουν ο ένας στον άλλον όταν ξαναβρεθούν μετά τις πληγές του πολέμου.

 

mavronero2

Ο Δημήτρης Κουστολίδης ως Σερραίος που αντιστέκεται στην καταστροφή, έχει μια υπέροχη στιγμή στο κέντρο της σκηνής, όταν το τραπέζι του γάμου έχει μετατραπεί στο ποτάμι...ένα ποτάμι όπου το νερό έγινε μαύρο από το αίμα των ανθρώπων, ενώ συγκινεί με την ελληνική σημαία.

mavro

Από το παρελθόν ερχόμαστε στο σήμερα, στο φινάλε, και η Μαριέλα Δουμπού αναρωτιέται:

«…108 χρόνια πριν. Ποιοι περπάτησαν σε αυτούς τους δρόμους; Πόσοι έτρεξαν για να σωθούν από τη φωτιά; Πόσο μακριά κατάφεραν να φτάσουν; Η φωτιά… Γλίστρησε από το χέρι του κατακτητή στις αρτηρίες της πόλης».

Η παράσταση ευτύχισε με τα υπέροχα σκηνικά και κοστούμια που δημιουργήθηκαν με μεράκι από τη Ματίνα Μέγκλα και τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς από τη Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου.

marilena dambou texnes plus

provamavro

Η είσοδος είναι δωρεάν. Μην την χάσετε!

Ευχόμαστε αυτή η παραγωγή να βρει τον δρόμο της και σε κάποιο αθηναϊκό θέατρο, ώστε να την απολαύσουν περισσότεροι θεατές.

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Το έργο του Τρέισι Λετς,  «Killer Joe», παρουσιάζεται στο θέατρο Εμπορικόν και ο  Γιάννης Στάνκογλου υπογράφει μ’ αυτό την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά.  

Όταν ο 22χρονος έμπορος ναρκωτικών (Κρίς), ανακαλύπτει ότι η μητέρα του έκλεψε το απόθεμα των ναρκωτικών που είχε αναλάβει να πουλήσει για λογαριασμό μιας συμμορίας, πρέπει να σκεφτεί ένα τρόπο να μαζέψει άμεσα 6.000 δολάρια για να σώσει τη ζωή του από τους προμηθευτές που τον κυνηγούν. Μέσα στην απελπισία του, ζητά τη βοήθεια του πληρωμένου δολοφόνου «Κίλερ Τζο», προκειμένου να δολοφονήσει τη μητέρα του και να εισπράξει την ασφάλεια ζωής της, ύψους 50.000 δολαρίων. Ωστόσο, ο Τζο ζητάει προκαταβολή για τη… «δουλειά» και αφού ο Κρις δεν έχει να του δώσει, παίρνει ως εγγύηση την ελκυστική αδερφή του Κρις, την Ντότι. Και μέχρι να πληρωθεί ο Τζο, η Ντότι... δεν επιστρέφεται. 

Ο Τρέισι Λετς, βραβευμένος με Πούλιτζερ και Τόνι, έχει γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό και από τη μεγάλη οθόνη. Στο συγκεκριμένο έργο παρακολουθήσαμε, σε σκηνοθεσία  Γουίλιαμ Φρίντκιν το 2011, τον Μάθιου Μακόναχι στον πρωταγωνιστικό ρόλο.  

Ο Γιάννης Στάνκογλου επέλεξε, ορθά κατά τη γνώμη μου, ένα έργο που ερμηνευτικά του ταιριάζει γάντι.  Ο σκληρός, γοητευτικός αλλά κρυφά ευαίσθητος Τζο είναι σαν να γράφτηκε για εκείνον και μπορεί να είναι ένας ρόλος «piece of cake», όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Άγγλοι, αλλά, προσωπικά  προτιμώ να τον παρακολουθώ να βγαίνει από τα νερά της ευκολίας του, όπως έγινε το καλοκαίρι με την εξαιρετική ερμηνεία του στον «Προμηθέα Δεσμώτη», υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Άρη Μπινιάρη. 

Παρ’ όλα αυτά, είναι μια έξυπνη λύση, αν θέλει κανείς να επιχειρήσει και την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, στην οποία μάλιστα και θα πρωταγωνιστεί. 

Η μεγάλη αδυναμία όμως, στη συγκεκριμένη δουλειά, είναι ότι ενώ ο ίδιος επιλέγει τον δρόμο του σκληρού ρεαλισμού, σε αρκετές σκηνές δεν καταφέρνει να τον υπηρετήσει απόλυτα, βγάζοντας τον θεατή από την ωραία ατμόσφαιρα αυτού του επώδυνου και σχεδόν κωμικού θρίλερ.  

thumbnail 7193 Patroklos Skafidas

Τι και αν από την  πρώτη στιγμή το ηχητικό περιβάλλον με τη βροχή που γλείφει κυριολεκτικά τα παράθυρα του σκηνικού (εξαιρετική δουλειά της Αλεξίας Θεοδωράκη), μας προδιαθέτει για τα καλύτερα;  Στη συγκεκριμένη παράσταση οι καλές προθέσεις δεν φτάνουν. 

Ο Γιάννης Στάνκογλου δεν καταφέρνει να πείσει και αυτό γιατί οι πιο ακραίες σκηνές φαίνονται ξεκάθαρα χορογραφημένες και οι ερμηνείες τελείως αμήχανες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρώτη σεξουαλική επαφή του Τζο με την Ντότι. Χίλιες φορές να αφήσεις τον θεατή να φανταστεί κάτι, παρά να του δείξεις ένα τεράστιο ψέμα.  

Οι παύσεις ατελείωτες, η αμηχανία μεγάλη και σε πολλές σκηνές ακούγονται μόνο λόγια.  

Παρ’ όλα αυτά, οι δύο νεότεροι της παρέας :  ο Κώστας Νικούλι και η Ναταλία Σουίφτ καταφέρνουν να ξεχωρίσουν και να δώσουν στην παράσταση τις πιο ενδιαφέρουσες σκηνές τους. Νέοι ηθοποιοί με πολύ ταλέντο.  

Η Ντότι της Σουίφτ, που έχει σαφείς επιρροές από τη Λόρα του Τεννεσί Ουίλιαμς στον  «Γυάλινο Κόσμο», διανθίζει την ερμηνεία της με τέτοια ευαισθησία, που συγκινεί.  

Ο Νικούλι διαθέτει ορμή και σκηνική ένταση. Οι δυο τους χαρίζουν στην παράσταση την πιο δυνατή σκηνή της, πριν την κηδεία της μητέρας.  

Αντίθετα, ο Κωνσταντίνος Σειραδάκης και η  Δήμητρα Λημνιού είναι τελείως επιφανειακοί και φλερτάρουν με την υπερβολή.  

Ξέχωρα από το σκηνικό, η Αλεξία Θεοδωράκη υπογράφει και τα κοστούμια της παράστασης και εκεί με την ίδια λογική. Τα κοστούμια της αποτελούν και σκηνικά αντικείμενα, που πολλές φορές πρωταγωνιστούν στο έργο και ενισχύουν την εξέλιξη της πλοκής – χαρακτηριστικό παράδειγμα το απλό μαύρο φόρεμα.  

thumbnail 6897 Patroklos Skafidas

Η μουσική του Φώτη Σιώτα χρησιμοποιήθηκε σε τέτοιο σημείο υπερβολής που κούρασε. Ατμοσφαιρικοί και ταιριαστοί οι φωτισμοί του Γιώργου Καρβέλα

Συνολικά,  η παράσταση του Γιάννη Στάνκογλου μπορεί να είχε τις καλύτερες προθέσεις αλλά δεν κατάφερε σε καμία περίπτωση να φέρει στη σκηνή του θεάτρου Εμπορικόν την απόγνωση των ηρώων, τη σκληρή φτώχεια του αμερικανικού Νότου και την τραγωδία της καπιταλιστικής ουτοπίας των έργων του Τρέισι Λετς.  Μοιάζει να έλειπε ένα τρίτο μάτι, το μάτι του σκηνοθέτη ή σαν υποκριτική πεντάδα, να ήθελε πολλές ακόμη πρόβες... 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Τη συναντώ στο θέατρο αρκετές ώρες, πριν ανέβει στη σκηνή για την πετυχημένη «Παγίδα» του Ρομπέρ Τομά, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια που έχει κάνει μεγάλη επιτυχία, ήδη από την καλοκαιρινή περιοδεία, και συνεχίζει να ενθουσιάζει το κοινό στο Θέατρο Ζίνα.

Καθόμαστε σ’ ένα κοντινό καφέ και το τηλέφωνο ξεκινάει την ηχογράφηση για μια κουβέντα που δεν μπερδεύεται στα όρια της συνέντευξης και δεν έχει off the record. Η Έφη Μουρίκη δικαιώνει τον τίτλο του «καλλιτέχνη», όχι μόνο στη σκηνή αλλά κυρίως στη ζωή.

Κατασταλαγμένη, αποφασισμένη, έχοντας αφήσει πίσω της ανασφάλειες και εγωκεντρισμούς, μοιάζει να απολαμβάνει κάθε συνεργασία της, ακόμα και αυτές που όπως θα μου εξομολογηθεί, μπορεί να μην είχαν επιτυχία και αυτό γιατί, ξέρει πολύ καλά ότι όλα στη ζωή είναι επιλογές και «όλες οι επιλογές έχουν τίμημα»...

Με παρρησία θα μιλήσει για το θέμα των ημερών, την αποχώρηση του Άρη Σερβετάλη, τη δημοσιότητα, το πορτοκαλί νυφικό που φορούσε στο γάμο της και βγήκε στη δημοσιότητα δεκαετίες μετά, ακόμα και τις αδιάκριτες ερωτήσεις για τη μητρότητα.

 

 thumbnail 14pagida marilena anastasiadou photography

Από το καλοκαίρι, το κοινό έχει αγκαλιάσει την «Παγίδα» και η επιτυχία συνεχίζεται στο Θέατρο Ζίνα. Πώς ξεκίνησε η ιδέα γι’ αυτή την παράσταση;  

 Το συγκεκριμένο έργο ήρθε από τον Μάρκο Τάγαρη, τον παραγωγό, που μας το πρότεινε πριν την πανδημία. Είπαμε αμέσως «ναι», γιατί το γνωρίζαμε και θέλαμε και εμείς να το ανεβάσουμε από τότε που κάναμε τις παραγωγές στο θέατρο Ριάλτο. Τελικά καλύτερα που δεν ανέβηκε τότε, γιατί τώρα ανεβαίνει με τις καλύτερες συνθήκες και όσον αφορά την παραγωγή και τους συντελεστές.   

 Πραγματικά, ο παραγωγός μας ήταν αυτός που πίστεψε τόσο πολύ αυτή την παράσταση. Ακόμα και αν εμείς είχαμε τα άγχη μας ή ήμασταν διστακτικοί, ο Μάρκος έλεγε από την αρχή ότι θα σκίσει αυτή η παράσταση. Την πίστεψε πάρα πολύ.   

Τώρα που δεν έχετε το άγχος της παραγωγής, νιώθεις ότι απολαμβάνεις περισσότερο όλη τη διαδικασία;   

 Είμαι ένας άνθρωπος που μου αρέσει να απολαμβάνω και να βλέπω την αισιόδοξη πλευρά. Μπορώ να σου πω ότι αν και σαφέστατα σου φεύγει ένα βάρος, και τότε που είχαμε το θέατρο ένιωθα δημιουργική. Για παράδειγμα, όταν είχαμε κάνει τον  «Άμλετ Β'» (σςςς του Σάμιουελ Μπόμπρικ, το 2008), αποφασίσαμε να κάνουμε μόνοι μας την παραγωγή, για να γίνει η παράσταση όπως την είχαμε ονειρευτεί. Γιατί πολλές φορές, ιδιαίτερα όταν είσαι και πιο νέος, μπορεί ο παραγωγός να σου επιβάλλει μια άποψη.   

 Ο ηθοποιός πρέπει να έχει δική του άποψη ή πρέπει να ακολουθεί τη σκηνοθετική γραμμή;  

 Πιστεύω ότι ένας ηθοποιός πρέπει να είναι ένας μικρός σκηνοθέτης. Να γνωρίζει πολύ καλά το έργο, τους άλλους ρόλους αλλά να έχει και συνολικά την έγνοια της παράστασης. Το θέατρο είναι συλλογική δουλειά, δεν είναι του ενός. Όσο καλύτερο αποτέλεσμα βγάλει το σύνολο, τόσο πιο κερδισμένη είναι και η κάθε μονάδα της παράστασης.  Εμείς στην «Παγίδα» είμαστε τυχεροί γιατί έχουμε έναν υπέροχο σκηνοθέτη, τον Πέτρο Ζούλια, που πάντα λατρεύω να δουλεύω μαζί του. Ο Πέτρος μαζί με τον Ντασέν είναι οι σκηνοθέτες με τους οποίους απόλαυσα περισσότερο τις πρόβες.

"Ο φανατισμός δεν συνάδει με την Τέχνη. Πάντα σε τέτοιες στιγμές θυμάμαι την πολύ γνωστή φράση του Νίτσε, «Η αλήθεια δεν κινδυνεύει από το ψέμα αλλά από τις πεποιθήσεις». Πρέπει να σεβόμαστε ότι σήμερα πεθαίνει πολύς κόσμος κάθε μέρα από τον κορονοϊό."

pagida theatro

 Τις τελευταίες μέρες, όλα τα ΜΜΕ ασχολούνται με τον Άρη Σερβετάλη και την απόφασή του να αποχωρήσει από την παράσταση. Πώς το είδες όλο αυτό;  

 Εμένα δεν μου άρεσε. Γενικώς δεν μου αρέσει ο φανατισμός. Ο φανατισμός δεν συνάδει με την Τέχνη. Πάντα σε τέτοιες στιγμές θυμάμαι την πολύ γνωστή φράση του Νίτσε, «Η αλήθεια δεν κινδυνεύει από το ψέμα αλλά από τις πεποιθήσεις». Πρέπει να σεβόμαστε ότι σήμερα πεθαίνει πολύς κόσμος κάθε μέρα από τον κορονοϊό. Καταλαβαίνω, ότι μπορεί να είχε προειδοποιήσει αλλά ο κλάδος μας περνάει τεράστια κρίση. Εγώ δεν θα το έκανα με τίποτα.   

 Επίσης, όσον αφορά τους διαχωρισμούς, να πούμε ότι και στο Άγιο Όρος δεν μπαίνουν γυναίκες... Θα σου πω και κάτι άλλο που δεν μου άρεσε, άσχετα με την αποχώρηση. Όταν είχα περάσει από το θέατρο, είχα δει τρεις τεράστιες αφίσες του ιδίου. Κανένας άλλος ηθοποιός δεν φαίνεται πουθενά... Τέλος, υπάρχουν τόσα προβλήματα στον κλάδο μας, που δεν είδα κανέναν από αυτούς να βγαίνει να μιλήσει.  

 Να πούμε, βέβαια, ότι όλοι οι καλλιτέχνες έχετε έρθει σε δύσκολη θέση μ’ αυτή την κατάσταση των πιστοποιητικών. Πάλι το θέατρο την πληρώνει. Για να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου, να πούμε ότι υπάρχει και ο αντίλογος που λέει, «Πάω στο κρεοπωλείο, μπαίνω στο λεωφορείο...Γιατί να μην μπαίνω και στο θέατρο;»  

Ναι, υπάρχει όμως μια διαφορετική συνθήκη στο θέατρο. Αν αρρωστήσει ένας, κατεβαίνει η παράσταση για δέκα μέρες. Δεν είναι φεύγω και έρχεται κάποιος άλλος στη θέση μου. Επομένως είμαστε αναγκαστικά πολύ πιο προσεκτικοί.   

 Μην ξεχνάμε ότι το θέατρο ήταν το πρώτο που έκλεισε και το τελευταίο που άνοιξε και γι’ αυτό οφείλουμε να το στηρίξουμε και να το προστατεύσουμε. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι στον χώρο μας, που έχουν τεράστια οικονομική ανάγκη να δουλέψουν.  Νομίζω, λοιπόν, ότι πέρα από οποιαδήποτε πεποίθηση μπορεί να έχουμε, οφείλουμε να μπαίνουμε στη θέση του άλλου και στις δυσκολίες του.   

 Με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη είστε πολλά χρόνια παντρεμένοι. Πώς αντιμετωπίζεις τη δημοσιότητα; Μπορεί να σ’ εκνευρίσει όταν πηγαίνετε κάπου και μπορεί να περάσει οποιοσδήποτε να σας μιλήσει;  

 Δεν έχουμε πολλά τέτοια... Στον Βλαδίμηρο μιλάνε περισσότερο. Εμένα δεν μ’ ενοχλεί ο κόσμος, εξάλλου δεν είμαι και τόσο γνωστή...  

 Εντάξει, νομίζω σε γνωρίζει το κοινό..  

 Κάποιοι ναι....Όμως τον  Βλαδίμηρο ή κάποιους άλλους που παίζουν στην τηλεόραση, οι θεατές είναι λογικό να τους αγκαλιάζουν περισσότερο. Θα σου έλεγα ότι στη ζωή μου πάντα ήθελα να κάνω επιλογές συνειδητές. Γιατί όσο πιο συνειδητές είναι οι επιλογές σου, τόσο μεγαλύτερη δύναμη έχεις να πληρώσεις το κόστος, γιατί κάθε επιλογή έχει κόστος. Σπάνια έχω έρθει σε δύσκολη θέση από κάποια αντίδραση στον δρόμο.   

kekleismenon mouriki

 

"Το πιο σημαντικό για μένα ήταν και είναι πάντα το θέατρο. Αυτό λατρεύω πραγματικά! Το θέατρο και τους μεγάλους συγγραφείς..."

 Έφη, εσύ δεν την συμπαθείς την τηλεόραση; Βλέπουμε ωραίες δουλειές τελευταία. Δεν σ’ έχει συγκινήσει κάποια;  

 Είχα κάνει παλιότερα...Αλλά προτίμησα να διδάσκω σε σχολές και να είμαι στο θέατρο. Το πιο σημαντικό για μένα ήταν και είναι πάντα το θέατρο. Αυτό λατρεύω πραγματικά! Το θέατρο και τους μεγάλους συγγραφείς...  

 Μου δίνεις μια πάσα τώρα να θυμηθώ δύο δουλειές που είχατε κάνει στο Θέατρο του Αρμένη, τις «Δούλες» και το «Κεκλεισμένων των θυρών»...Πιστεύεις ότι το κοινό δύσκολα ακολουθεί τέτοιες επιλογές;  

 Ξέρεις πολύ καλά που απευθύνεσαι, γι’ αυτό είναι και μικρότερο το θέατρο. Είναι αυτό που σου είπα και πριν: συνειδητή επιλογή.  Δεν περίμενα ξαφνικά, οι «Δούλες» για παράδειγμα, να είχαν την ίδια εμπορική επιτυχία με την «Παγίδα» τώρα, είναι τελείως διαφορετικό.   

"Έχω βρεθεί σε παράσταση που δεν με ικανοποιούσε καλλιτεχνικά και δεν είχε και εμπορική επιτυχία, αλλά είχα περάσει πολύ ωραία στα παρασκήνια και  έτσι μου έμεινε σαν μια καλή ανάμνηση"

pagida mouriki

 Υπάρχει κάτι που δεν έχεις κάνει στο θέατρο και ονειρεύεσαι να το κάνεις;  

 Δεν πηγαίνει το μυαλό μου σε ρόλους, αλήθεια σου λέω, πηγαίνει σε συγγραφείς και σε συνεργάτες. Θέλω να περνάω όμορφα. Έχω βρεθεί σε παράσταση που δεν με ικανοποιούσε καλλιτεχνικά και δεν είχε και εμπορική επιτυχία, αλλά είχα περάσει πολύ ωραία στα παρασκήνια και  έτσι μου έμεινε σαν μια καλή ανάμνηση. Για μένα το πιο σημαντικό είναι να έχω επικοινωνία με τους συναδέλφους μου.   

Επιπλέον, οι μεγάλοι συγγραφείς μ’ ακολουθούν και στη ζωή μου ή μάλλον τους ακολουθώ. Τους διαβάζω και τους ξαναδιαβάζω. Θέλουν τεράστια μελέτη. Αν νομίζεις ότι κάνεις δύο μήνες πρόβες και ανεβάζεις Σαίξπηρ, είσαι γελασμένος.   

 Βλέπουμε όμως πολλές παραστάσεις να ανεβαίνουν με ελάχιστες πρόβες...στο πόδι τολμώ να πω...  

 Ναι, δυστυχώς...Χαζοί είναι οι Άγγλοι που μελετάνε χρόνια πριν ανεβάζουν μια παράσταση; Δεν γίνεται σε μια μέρα να κατανοήσεις τη συμπύκνωση των νοημάτων των Αρχαίων Τραγικών, του Τσέχωφ, του Σαίξπηρ.  

 Θυμάμαι, παλιά είχα δει μια παράσταση από γερμανικό θίασο, ίσως και την καλύτερη της ζωής μου και ήταν σαν να καταλάβαινα γερμανικά. Εκείνο που είχα συνειδητοποιήσει και, εκεί φαίνεται η ευφυΐα του σκηνοθέτη, ήταν ότι διηύθυνε στην παράσταση. Δεν πήγε να καπελώσει τον συγγραφέα ούτε να τραβήξει την προσοχή με ευκολίες.  

i pagida tou romper toma se skinothesia petrou zoulia kanei premiera sto theatro petras stin petroupoli

 Να πάμε λίγο στον κινηματογράφο.  Θυμάμαι μια ταινία που είχατε κάνει, όπου υπογράφατε το σενάριο και τη σκηνοθεσία, το «Straight Story» (2006). Νομίζω ήταν πολύ μπροστά για την εποχή της..  

 Ναι, ήταν για τη διαφορετικότητα....  

 Νομίζω είχε πάει πολύ καλά και εμπορικά. Δεν σκεφτήκατε να ξανακάνετε σινεμά;  

 Όχι, γιατί θέλει πάρα πολύ χρόνο και πρέπει να ξεχάσεις όλα τα άλλα. Ενώ είχαμε προτάσεις, δεν μπορέσαμε τελικά.   

 Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την εποχή δεν μιλούσαμε, όσο σήμερα για την διαφορετικότητα, όσον αφορά το σεξ ή οτιδήποτε άλλο. Σήμερα, από την άλλη, ζούμε σε μια εποχή που έχουμε στραφεί τόσο πολύ προς αυτό, που έχει χαθεί η συλλογικότητα.   

"Γι’ αυτό και είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητη σε σχέση με την εργασία των ανθρώπων. Γιατί θα ζήσουμε άγριες καταστάσεις σε σχέση με τη φτώχεια. "

pagida mourikitexnes plus

 Γενικότερα, νομίζω ότι έχει χαθεί το μέτρο σ’ όλα...  

 Είναι και ένα παιχνίδι της καταναλωτικής κοινωνίας. Λένε πολύ σωστά ότι για να κρατήσεις σ’ άγνοια έναν άνθρωπο, δύο τρόποι υπάρχουν: ή καθόλου πληροφόρηση ή υπερπληροφόρηση. Ζούμε το δεύτερο τώρα, γι’ αυτό και ό,τι είναι σημαντικό σήμερα, σε μια μέρα θα έχει ξεχαστεί. Αυτό είναι το παιχνίδι της κατανάλωσης...Και δυστυχώς, μέσα από αυτό εμφανίζεται και ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα που είναι το ζήτημα της φτώχειας. Γι’ αυτό και είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητη σε σχέση με την εργασία των ανθρώπων. Γιατί θα ζήσουμε άγριες καταστάσεις σε σχέση με τη φτώχεια.   

 Ναι, και τώρα με τον κορονοϊό θα γίνουν ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα.  

 Σε παγκόσμιο επίπεδο ο κορονοϊός κατάφερε να κάνει αυτό που δεν έκανε η παγκοσμιοποίηση και όλοι ασχολούμαστε μ’ αυτό. Παράλληλα όμως, η φτώχεια αυξάνεται σε τέτοιο βαθμό που καταπατούνται όλα τα εργασιακά δικαιώματα. Λένε ότι σε κάθε πανδημία, δύο συμβαίνουν: ανεβαίνει η θρησκευτικότητα, λογικό είναι, και κατεβαίνουν οι τιμές. Είναι η πρώτη πανδημία που έχουν ανέβει τόσο πολύ οι τιμές.   

 Αυτό δεν έχουμε καταλάβει ακόμη, γι’ αυτό λέω να σκεφτούμε τη συλλογικότητα. Φοβάμαι ότι θα φτάσουμε σ’ ένα σημείο που θα είμαστε ο θάνατός σου, η ζωή μου.  

thumbnail δρομοι της πολης φωτο 2 

"Τώρα ξαφνικά, μετά από τόσα χρόνια μου λένε όλοι για το νυφικό! Ήταν μια φωτογραφία που ανέβασε ο Κωστέτσος. "

Να πάμε σε κάτι πιο ανάλαφρο; Είστε ένα πολύ μοντέρνο ζευγάρι. Δεν σου κρύβω ότι εντυπωσιάστηκα όταν σε είδα νύφη με πορτοκαλί νυφικό! 

Αυτό είναι πολύ παράξενο. Γιατί ο γάμος μας τότε ήταν σε πολύ στενό κύκλο, μόνο 30 άτομα. Σκέψου δεν είχαμε φωτογραφίες και είχα βάλει και όρο στον Βλαδίμηρο να γίνει κρυφά, χωρίς κάμερες. Εκείνη την εποχή έτρεχαν στις εκκλησίες σε όποιον παντρευόταν και δεν μου άρεσε...Τώρα ξαφνικά, μετά από τόσα χρόνια μου λένε όλοι για το νυφικό! Ήταν μια φωτογραφία που ανέβασε ο Κωστέτσος.  

Εμείς είχαμε πάει τότε στο ατελιέ, με τον Βλαδίμηρο μαζί, το είδαμε, μας άρεσε και είπαμε «αυτό»! 

Α!Και εκεί δεν ήσαστε παραδοσιακοί...Να μη δει ο γαμπρός τη νύφη με το νυφικό κ.λπ... 

Ναι, μαζί!  

Πόσο αδιάκριτο, άσχημο και αγενές είναι να σας ρωτάνε συνέχεια γιατί δεν κάνατε παιδιά; 

Ναι, ακόμα ρωτάνε.. Γενικά, οι αδιάκριτες ερωτήσεις που δεν είναι μόνο το θέμα του παιδιού, μπορεί να είναι και κάτι άλλο, δεν με πειράζουν. Δεν απαντάω και λέω πάμε παρακάτω. Σαφέστατα και είναι κάτι αδιάκριτο. Θα σου έλεγα όμως ότι, «το πολύ το κύριε λέησον το βαριέται και ο Θεός». Άντε να ρωτήσεις μια φορά, να πω εντάξει. Το βαρετό είναι οι ίδιες και οι ίδιες ερωτήσεις συνεχώς.  

mouriki texnes plus

 

"Και αν με ρωτάς τι ξεχωρίζω σ’ έναν άνθρωπο, δεν είναι ούτε η εξυπνάδα ούτε το ταλέντο, είναι η καλοσύνη και η προσφορά."

  Ποια είναι η χειρότερη ερώτηση που μπορεί να σου κάνουν; 

Είναι και η στιγμή που ρωτάει κανείς κάτι αλλά και ο χώρος και ο χρόνος. Όταν είχαν έρθει δημοσιογράφοι με κάμερες στην «Δεσποινίς Μαργαρίτα», μόλις είχα τελειώσει την παράσταση, μου έκαναν μια, δύο ερωτήσεις προσωπικές, απάντησα μ’ ευγένεια και στην τρίτη που ήταν «Αν σας την έχουν πέσει», εκεί εκνευρίστηκα πολύ. Σκέψου ότι συναντούσα κόσμο στο δρόμο και μου έδινε συγχαρητήρια, λέγοντάς μου ότι δεν μου μίλησαν μετά την παράσταση γιατί σκέφτονταν την κούρασή μου μιάμιση ώρα στη σκηνή. Αν βλέπεις το κοινό να σέβεται και τον δημοσιογράφο να ρωτάει μ’ αυτόν τον τρόπο, είναι σίγουρα ενοχλητικό. Είναι πάντα ο τρόπος, εμένα μου αρέσουν πάρα πολύ οι ευγενικοί άνθρωποι. Και αν με ρωτάς τι ξεχωρίζω σ’ έναν άνθρωπο, δεν είναι ούτε η εξυπνάδα ούτε το ταλέντο, είναι η καλοσύνη και η προσφορά.

  

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Το θέατρο είναι επικοινωνία, οι καλύτερες παραστάσεις είναι πάντα αυτές που οι ηθοποιοί γίνονται συμπαίκτες και όσα συμβαίνουν στη σκηνή γεννιούνται πραγματικά εκείνη τη στιγμή. Η πιο γοητευτική και θνησιγενής τέχνη δεν υπάρχει χωρίς πραγματική επικοινωνία. Τι γίνεται όμως όταν ο ηθοποιός καλείται να πει ολομόναχος την ιστορία ;  Οι μονόλογοι ξεκίνησαν από ανάγκη, εξυπηρετώντας τα χαμηλά μπάτζετ των παραγωγών, και κατάφεραν να γίνουν το απόλυτο Must-see. Και μπορεί να υπάρχουν και άνδρες ηθοποιοί  που μονολογούν εξαιρετικά αλλά σ’ αυτό τον τομέα οι γυναίκες έχουν την ρεβάνς! 

Δεκατρείς κυρίες μονολογούν και αξίζουν την προσοχή μας. 

germanida gram texnes plus

Μια Γερμανίδα Γραμματέας 

«Η Ρένη Πιττακή, έχει μελετήσει και εμβαθύνει την γραμματέα της. Και καταθέτει ένα υποκριτικό κρεσέντο σε αυτόν τον δισυπόστατο ρόλο της. Γιατί, θέλει βασάνισμα ψυχής (και όχι μόνο), για να μπορέσεις να ερμηνεύσεις και να αποτυπώσεις σκηνικά από τη μια την φαινομενική ελαφρότητα και αθωότητα και από την άλλη την καλά κρυμμένη διάβρωση και σαπίλα. Να είσαι ένοχη δηλώνοντας αθώα. Και καλοκάγαθη, ούσα πανούργα», έγραφε ο Κώστας Ζήσης τον Οκτώβριο του 2020. Και πράγματι, ο μονόλογος του Christopher Hampton, που σκηνοθέτησε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Γιάννης Μόσχος, έχει κλέψει τις εντυπώσεις και συνεχίζεται στο Ιλίσια Βολανάκης. 

 

serra xrysa

Σέρρα- η Ψυχή του Πόντου 

Ο Γιάννης Καλπούζος διασκεύασε ο ίδιος το μυθιστόρημά του για να ανέβει στη σκηνή και η Χρύσα Παπά εντυπωσιάζει με μια μεστή, δυναμική ερμηνεία με μέτρο και συναίσθημα. Η ίδια ερμηνεύει πολλούς ανδρικούς και γυναικείους ρόλους στη σκηνή του Πόλη και κερδίζει το πιο δυνατό χειροκρότημα.  

gynaika apo tin patra

Η γυναίκα της Πάτρας 

Στην ίδια σκηνή, η  Ελένη Κοκκίδου δίνει ρέστα ως η «αξιοσέβαστη πόρνη» Πανωραία, στον μονόλογο που προέκυψε από τις συνεντεύξεις που έδωσε η ίδια η Πανωραία στον Γιώργο Χρονά. Τη σκηνοθετική επιμέλεια έχει η Λένα Κιτσοπούλου.  

 

girls and boys

Girls and Boys 

Με διθυραμβικές κριτικές  και γεμάτο το Black Box του 104, το εξαιρετικό έργο του  Dennis Kelly, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της  Άννας- Μαρίας Στεφαδούρου, άνθισε με μια συγκλονιστική ερμηνεία από τη Δώρα Παρδάλη. Η παράσταση έγινε το απόλυτο talk of the town και συνεχίζεται για 3η χρονιά, μέχρι τέλος Ιανουαρίου. Πραγματικά, μην το χάσετε! 

dandoulaki

Το Καινούργιο Παιδί 

Η Κάτια Δανδουλάκη ζήτησε από το αγαπημένο συγγραφικό δίδυμο των Ρέππα- Παπαθανασίου έναν μονόλογο. Εκείνοι τον έγραψαν και την σκηνοθέτησαν. Η σπουδαία ηθοποιός κλέβει τις εντυπώσεις στο θέατρό της, στην οδό Πατησίων.  

 

6 fores OliaLazaridou c ChrstinaGeorgiadou H2A2936 Edit 1 1024x788

Έξι φορές 

Το μικρό αφιέρωμα στην Έλλη Λαμπέτη με την Όλια Λαζαρίδου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη, μετά την μεγάλη επιτυχία στο Μέγαρο Μουσικής επιστρέφει στο θέατρο Αλκυονίς. Η σπουδαία του θεάτρου μας, ερμηνεύει έξι διαφορετικούς ρόλους σε μια παράσταση - αναφορά στη μαγεία και την τέχνη του θεάτρου. Η σκηνοθεσία και οι φωτισμοί είναι του Γιώργου Νανούρη και η αρχική πηγή έμπνευσης είναι τα θρυλικά «Έξι μονόπρακτα» που είχε ανεβάσει η Έλλη Λαμπέτη το 1978 - στα οποία η πρωτοεμφανιζόμενη τότε Όλια Λαζαρίδου έπαιζε έναν βουβό ρόλο. 

yperoxo mou diazygio 4

Το υπέροχό μου διαζύγιο 

Η Φαίδρα Δρούκα, φέτος από τη σκηνή του Άνεσις, μας χαρίζει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρα της σ’ ένα πολύ τρυφερό και σύγχρονο έργο της Geraldine Aron, σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη.  Η Ιρλανδή συγγραφέας, με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και ζωντάνια, μάς παροτρύνει να ζήσουμε μαζί με τη χωρισμένη Άντζελα, όλες τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις αποφάσεις, και τις καινούριες εμπειρίες μιας γυναίκας που βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής της,… στο αναπάντεχο διαζύγιο! Μιας γυναίκας έξυπνης μεν αλλά και παιδιάστικα αφελής -λόγω συζυγικών υποχωρήσεων- τρυφερής, δοτικής αλλά και συνάμα φοβισμένης, επίσης λόγω συζυγικών υποχωρήσεων, χαρούμενης και ταυτόχρονα θλιμμένης. Δείτε το, σίγουρα θα βρείτε κομμάτια της ζωής σας. 

didaskalou

Η Πόρνη από Πάνω 

Ούτε ένα ούτε δύο αλλά δέκα ολόκληρα χρόνια συμπλήρωσε η Κατερίνα Διδασκάλου με τον μονόλογο του Αντώνη Τσιπιανίτη σε σκηνοθεσία Σταμάτη Πατρώνη. Η Κατερίνα Διδασκάλου, αναπολώντας τη ζωή της Ερατούς, πλημμυρίζει κυριολεκτικά τη σκηνή, παίζοντας ταυτόχρονα με απίστευτη ευκολία όλους τους χαρακτήρες που έπαιξαν ρόλο στη ζωή της ηρωίδας. ‘Ένα μοναδικό ρεσιτάλ υποκριτικής που μας ταξιδεύει για 90 λεπτά από το γέλιο στη συγκίνηση, παραμένοντας κάθε στιγμή στην πραγματικότητα για να οδηγήσει σε ένα τέλος έκπληξη. 

mairoula texnes plus

Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. 

Ο θρυλικός μονόλογος της Λένας Κιτσοπούλου επιστρέφει μετά από έντεκα χρόνια στη σκηνή και δίνει την ευκαιρία σε μια ηθοποιό της νέας γενιάς, στην Κίττυ Παϊταζόγλου, να ξεδιπλώσει όλο το ταλέντο της στην πρώτη σκηνοθεσία της Δήμητρας Δερμιτζάκη. Δείτε την στο θέατρο Ζίνα. 

leipeis. photo 3

Λείπεις 

Η Ράνια Παπαδάκου  επιστρέφει δυναμικά μ’ έναν υπέροχο μονόλογο του Βασίλη Ρίσβα, ερμηνεύοντας μια γυναίκα της διπλανής πόρτας, την Ελπίδα. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Μπέσσυ Μάλφα. Η παράσταση έχει άρωμα από τη μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία «Μαύρα Μεσάνυχτα», όπου οι δύο κυρίες συμπρωταγωνιστούσαν και ο Βασίλης Ρίσβας υπέγραφε το σενάριο (μαζί με τη Δήμητρα Σακαλή).

akou kathos

Άκου καθώς περνάει 

Η Μαρία Μαραγκουδάκη έγραψε και αυτοσκηνοθετείται στον κωμικό αυτό μονόλογο, όπου παρακολουθούμε 23 στιγμιότυπα από την πορεία ζωής μιας γυναίκας, κάθε Τετάρτη στο Από Κοινού Θέατρο.  

tzordan

Τζόρνταν  

Ο σπαρακτικός μονόλογος «Τζόρνταν» των Άννα Ρέυνολντς και Μόιρα Μπουφίνι, που μετέφρασε ο Μάριος Πλωρίτης, παρουσιάζεται στο ALHAMBRA ART THEATRE με την Μαρία Κορινθίου να υποδύεται την τραγική ηρωίδα Σίρλεϋ Τζόουνς, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Γιάννη Αϊβάζη. Μια ιστορία που αποκάλυψε η ίδια η Σίρλεϋ, όσο καιρό ήταν κρατούμενη στη φυλακή, στη συγκρατούμενή της Άννα Ρέυνολντς, τη μία από τις δυο συγγραφείς. Θυμάμαι την παράσταση με την Μελίνα Ασλάνογλου σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη και ας πέρασε σχεδόν δεκαετία από τότε που την πρωτοείδα. Την κ. Κορινθίου δεν την έχω δει ακόμη. Το έργο, όμως, είναι πολύ δυνατό και γι’ αυτό βρίσκεται στις προτάσεις μας.  

 

 

Διαβάστε επίσης:

Είδα Την «Γυναίκα Της Πάτρας», Σε Σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου

Είδα Το «Μια Γερμανίδα Γραμματέας», Σε Σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου

 

Ο Νίκος Μαστοράκης Βλέπει Τη Ζωή Σαν Ένα Road Trip Και Δεν Την "Θυσιάζει" Για Καμία Παράσταση

 

Η Κίττυ Παϊταζόγλου Δεν Ξέρει, Αν Θα Ζήσουμε, Να Δούμε Μια Καθολική Ισότητα Των Φύλων (Συνέντευξη)

 

«Girls & Boys»: Κορίτσια, Πώς Καταφέρατε Να Κάνετε Την Παράστασή Σας Talk Of The Town;

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Το έργο «Τζεμ»  γράφτηκε το 2008 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς στο Dublin Fringe Festival στο Δουβλίνο και κέρδισε το βραβείο Fishamble New Writing Award. Αμέσως μετά, η παράσταση μεταφέρθηκε στο Civic Theatre στο Δουβλίνο. Την ίδια χρονιά ήταν υποψήφιο για το καλύτερο έργο της χρονιάς στην Ιρλανδία από τα Irish Times Theatre Awards. Το 2009 παρουσιάστηκε στο Edinburgh Fringe Festival στη Σκωτία και  κέρδισε το βραβείο Carol Tambor Best of Edinburgh Award. Το 2008, η Ελέιν Μέρφυ κέρδισε τοβραβείο Stewart Parker BBC Northern Ireland Drama Award. Από το 2008 μέχρι σήμερα, το «Τζεμ» έχει παιχτεί σε δεκάδες χώρες σε όλο τον κόσμο.

kanellopoulou texnes 

Το έργο συστήνει στο ελληνικό κοινό  ο Φώτης Μακρής στο Studio Μαυρομιχάλη, με πρωταγωνίστριες τις: Μαρία Κανελλοπούλου, Στέλλα Κρούσκα και Βασιλίνα Κατερίνη. 

 Η σκηνοθεσία του Φώτη Μακρή δίνει βήμα στις τρεις εξαιρετικές ηθοποιούς του να επικοινωνήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το έργο και να φωτίσουν κάθε κωμική αλλά και τραγική στιγμή του. Τρεις γενιές γυναικών, η Κέι, η κόρη της η Λορέιν και η εγγονή της, η Άμπερ, μέσα από διαδοχικούς  μονολόγους μάς αφηγούνται τα γεγονότα μιας χρονιάς που θα αλλάξει άρδην τις ζωές τους και θα επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές τους. 

Μπορεί η ιστορία να διαδραματίζεται στο Δουβλίνο αλλά θα μπορούσε εύκολα να γινόταν σε κάθε γωνιά του κόσμου, σε κάθε γειτονιά. 

maria kanellopoyloy texnes plus

Η Μαρία Κανελλοπούλου διαθέτει μια αφοπλιστική αμεσότητα και είναι απολαυστική στις κωμικές σκηνές της. Ξεχωρίζω τη σκηνή στο sex shop. Εξίσου δυνατή η ερμηνεία της στις δραματικές σκηνές.  

stella kroyska

 Με ζωηράδα και ορμή, η Στέλλα Κρούσκα ερμηνεύει τη Λορέιν, μια ψυχωτική γυναίκα που βίωσε την εγκατάλειψη, έπεσε σε κατάθλιψη αλλά κατάφερε να κερδίσει πίσω τη ζωή της.  

basilina katerinh

 Ευχάριστη έκπληξη η νεότερη της παρέας, η Βασιλίνα Κατερίνη, που νομίζω ότι θα μας απασχολήσει πολύ στο μέλλον.   

Η μετάφραση της  Χριστίνας Μπάμπου – Παγκουρέλη μέσα στον παλμό της εποχής. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μαρίας Μπενάκη απλά αλλά λειτουργικά. Απόλυτα ταιριαστές και οι μουσικές επιλογές του σκηνοθέτη και άκρως ατμοσφαιρικοί οι φωτισμοί του.

Δείτε το για να θυμηθείτε τη ραχοκοκαλιά της θεατρικής τέχνης: ένα δυνατό κείμενο με τρεις ηθοποιούς που ξέρουν πολύ καλά ότι είναι συμπαίκτες ακόμη και όταν μονολογούν. 

«Μια θαυμάσια ημέρα» υπόσχεται η ομάδα Artika στους (πολύ) μικρούς θεατες που θα παρακολουθήσουν την παράστασή τους στο Μικρό Θέατρο Κεραμεικού. Μια παράσταση για θεατές από δύο ετών που είναι απολαυστική καθώς είναι γεμάτη με ζωντανή μουσική, χορό και ποίηση. Εμείς μιλήσαμε με την Μαριλένα Τριανταφυλλίδου, σκηνοθέτη της παράστασης και ψυχή της ομάδας Artika, που συστήνει τη θεατρική πράξη σε θεατές με πάνα!

artika6

 

Πώς είναι η νέα θεατρική σεζόν για την ομάδα σας μετά τα συνεχή lockdown στον πολιτισμό; Είναι πολύ ιδιαίτερη αυτή η περίοδος. Υπάρχει ένας τεράστιος ενθουσιασμός και μία μεγάλη συγκίνηση που βρισκόμαστε πάλι στο θέατρο και συναντιόμαστε ζωντανά με το κοινό. Αυτή η συγκίνηση είναι αμφίπλευρη, τη νιώθουμε και την εισπράττουμε από τον κόσμο που έρχεται, κάτι που ίσως να οφείλεται και στα θέματα των παραστάσεων που παρουσιάζουμε, γιατί και οι δύο αγγίζουν ζητήματα πολύ ανθρώπινα και οικεία, θέματα που αφορούν τόσο τους νεαρούς θεατές όσο και τους ενήλικες που τους συνοδεύουν. Πόσο εύκολο είναι να έρθουν οι γονείς σε βρεφικό παιδικό θέατρο υπό την εποχή πανδημίας; Πιστεύω πραγματικά πως το θέατρο είναι από τους πιο ασφαλείς τρόπους ψυχαγωγίας. Κατ’ αρχήν τηρούνται όλα τα μέτρα ασφαλείας. Σε ότι αφορά τις δικές μας παραστάσεις, είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε πως η χωρητικότητα στα θέατρα που παίζουμε είναι πολύ μεγαλύτερη από τον κόσμο που βάζουμε σε κάθε παράσταση, επομένως δεν υπάρχει καθόλου συνωστισμός. Ένα άλλο σημαντικό πλεονέκτημα είναι πως οι παραστάσεις μας δεν είναι διαδραστικές, οι θεατές παραμένουν καθισμένοι στις θέσεις τους καθόλη τη διάρκεια της παράστασης παρακολουθώντας χωρίς να χρειάζεται να αλληλεπιδράσουν με τους ηθοποιούς. Ακόμα και το κομμάτι της διάδρασης που είχαμε κανονικά μετά το τέλος της παράστασης το έχουμε προσαρμόσει αναλόγως και ό,τι συμβαίνει γίνεται χωρίς να χρειάζεται να φύγουν από τις θέσεις τους οι θεατές μας, Και φυσικά η χρήση μάσκας είναι και αυτή υποχρεωτική όπως γνωρίζουμε. Πραγματικά, θεωρώ πως ούτε ως δημιουργός, ούτε ως θεατής παραστάσεων έχω νιώσει να κινδυνεύω στο θέατρο, κάτι που ομολογώ πως νιώθω πολλές φορές στην καθημερινότητά μου όταν χρειάζεται να βρεθώ σε μέρη με πολύ κόσμο. Το θέατρο είναι από τους όπιο ασφαλείς τρόπους ψυχαγωγίας και δεν χρειάζεται να το στερούμε από τους εαυτούς μας, ούτε από τα παιδιά.   Τι είναι αυτό που σας έχει ξεχωρίσει ως ομάδα και έχετε αυτή τη συνεχή σχέση με το κοινό σας όλα αυτά τα χρόνια; Νομίζω πως αυτό που μας χαρακτηρίζει και ο κόσμος πλέον το γνωρίζει, είναι ότι παίρνουμε σοβαρά τις νεαρές ηλικίες με αποτέλεσμα να προσέχουμε πολύ κάθε δουλειά που ετοιμάζουμε ώστε το τελικό αποτέλεσμα να μην είναι ποτέ κάτι απλοϊκό, αναμενόμενο και πρόχειρο. Σημαντικό ρόλο έχει παίξει, επίσης, η σταθερή και συνεχής παρουσία μας στον χώρο. Ακόμα και στην περίοδο της πανδημίας που δεν μπορούσαμε εκ των πραγμάτων να έχουμε μία ζωντανή επικοινωνία με το κοινό, παραμείναμε δημιουργικοί προετοιμάζοντας τις παραστάσεις και τα εργαστήρια που θα παρουσιάζαμε με το που θα γινόταν το άνοιγμα των θεάτρων.   Μιλήστε μας για τη συμμετοχή σας σε παραγωγές και φεστιβάλ εκτός Ελλάδας. Από την αρχή της δημιουργίας της ομάδας μας ενδιέφερε η συμμετοχή μας σε διεθνή φεστιβάλ, η επικοινωνία και η διάδραση με φορείς του εξωτερικού. Θεωρούμε πως είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι που μας βοηθάει να αυτό και επαναπροσδιοριζόμαστε και να εξελισσόμαστε. Αυτή τη στιγμή συμμετέχουμε σε ένα μεγάλο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα το οποίο μας δίνει τη δυνατότητα να συνεργαζόμαστε με άλλες ευρωπαϊκές ομάδες. Μέσα από αυτή τη συνεργασία γεννήθηκε και η τελευταία μας παραγωγή με τίτλο “Μια θαυμάσια ημέρα”. Είναι μία υπέροχη εμπειρία μέσα από την οποία τίθενται συνεχώς νέα ερωτήματα που ανοίγουν τους ορίζοντες μας και μας κάνουν να προχωράμε τη δουλειά μας παρά πέρα. Πριν λίγες μόλις εβδομάδες συμμετείχαμε σε ένα πολύ γνωστό φεστιβάλ στο χώρο των παραστατικών τεχνών για πολύ νεαρές ηλικίες 0 έως 6 χρονών στη Μπολόνια της Ιταλίας και τον Μάρτιο θα πάρουμε μέρος σε ένα άλλο μεγάλο φεστιβάλ στην Ουγγαρία. Κάθε συμμετοχή είναι μία νέα πρόκληση και μία καινούρια σπουδαία εμπειρία.    Ποια είναι τα σχέδια σας τους επόμενους μήνες; Εκτός από τις παραστάσεις σας τι άλλο προγραμματίζετε;Τα σχέδια μας είναι πολλά και ελπίζουμε οι συνθήκες να επιτρέψουν την πραγματοποίησή τους. Κατ’ αρχήν, ετοιμάζουμε την επόμενη καινούρια παραγωγή μας που θα παρουσιαστεί την άνοιξη του 2022 και θα είναι και αυτή αποτέλεσμα της συνεργασίας μας με ομάδες του εξωτερικού. Πρόκειται για μία παράσταση που θα απευθύνεται αυτή τη φορά κυρίως σε παιδιά βρεφικής ηλικίας από 10 μηνών και θα πραγματοποιηθεί με τη στήριξη της ΕΕ και του υπουργείου πολιτισμού. Παράλληλα, δημιουργούμε εργαστήρια τόσο για ενήλικες όσο και για παιδιά. Ένας καινούριος κύκλος εργαστηρίων θα ξεκινήσει πάλι μετά τις γιορτές. Τα εργαστήρια αυτά θα απευθύνονται σε ενήλικές και θα έχουν ως αντικείμενο την προσωπική ανάπτυξη μέσα από θεατρικό παιχνίδι και story telling. Και βέβαια, δεν θα λείπουν, και τα εργαστήρια που απευθύνονται στους γονείς μαζί με τα παιδιά τους. Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιανουαρίου θα έχουμε τον καθιερωμένο πλέον εορτασμό των Small Size Days 2022 με ζωντανές αλλά και διαδικτυακές εκδηλώσεις, εργαστήρια, αφηγήσεις και πολλά άλλα. Υπάρχουν και άλλες δράσεις που θέλουμε να υλοποιήσουμε και σχετίζονται με την επιθυμία μας να δημιουργήσουμε ένα ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με το κοινό, ένα πεδίο διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων με σκοπό την περαιτέρω ανάπτυξη και διάδοση του θεάτρου για τις πολύ νεαρές ηλικίες.  Μαριλένα Τριανταφυλλίδου, συν-ιδρύτρια της Artika, σκηνοθέτρια και ηθοποιός 

 

Στοιχεία παράστασης:

 

Σκηνοθεσία: Μαριλένα Τριανταφυλλίδου

Δραματουργία: Κατερίνα Αλεξάκη

Ερμηνεία: Μαρία Μπαλούτσου, Κλεονίκη Καραχάλιου, Βασίλης Καζής

Μουσική: Βασίλης Καζής

Σκηνογραφία / Ενδυματολογία: Γεωργία Μπούρδα

Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης

Video: ΟΡΚΗ – Στέφανος Κοσμίδης

Διάρκεια παράστασης: 45΄

 

Trailer παράστασης:https://www.youtube.com/watch?v=eWKdaT0Haz8

 

Οργάνωση παραγωγής:Artika

Υπεύθυνη Τύπου & Επικοινωνίας: Μαρία Κωνσταντοπούλου,

Τηλ: 694 4478668

 

Τόπος: Μικρό Θέατρο Κεραμεικού, Ευμολπιδών 13,

τηλ. 210 3637201, 210 3647200

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 10€ – Μειωμένο (Ανεργίας, Ομαδικό 15 άτομα+): 8€

 

Η διάθεση των εισιτηρίων γίνεται αποκλειστικά ηλεκτρονικά από την Ticketservices

https://www.ticketservices.gr/event/mia-thavmasia-mera-omada-artika/

και το Public.

 

Μέρα και ώρα παραστάσεων:

Κάθε Σάββατο στις 11.00 από τις 16 Οκτωβρίου 2021

Θεατές από 2 έως 102 ετών!

 

Παραστάσεις καθημερινά για τα σχολεία στο θέατρο: 6908881527

 

Η παράστασή μας δεν είναι διαδραστική. Ύστερα από 15 χρόνια παρουσίας στον χώρο, έχουμε καταφέρει να αποδείξουμε πως δε χρειάζεται να δημιουργήσεις διαδραστικές παραστάσεις για να προσελκύσεις το ενδιαφέρον ακόμα και των πολύ νεαρών θεατών, αλλά ότι μπορούν να γίνουν θεατές και να παρακολουθήσουν με το ίδιο αμείωτο ενδιαφέρον μία παράσταση χωρίς να δρουν.

 

Κατά τη διάρκεια των παραστάσεων τηρούνται όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα και οι αποστάσεις ασφαλείας. Η ατομική και δημόσια υγεία είναι προτεραιότητά μας.

 

Σελίδα της ομάδας στο Facebook:ArtikaTheatreCompany

Ιστοσελίδα: http://www.artika.co/

 

 

Λίγα λόγια για την Artika:

HArtika, η ομάδα που έφερε το θέατρο για τις πολύ μικρές ηλικίες στην Ελλάδα, έχει κλείσει 15 χρόνια καλλιτεχνικής πορείας και δημιουργίας. Είναιμέλοςτου Small Size Network καιτουμεγάλουΕυρωπαϊκούπρογράμματος«Mapping – a map on the aesthetics of performing arts for early years», Creative Europe 2018-2022. H ομάδα έχει δημιουργήσει θεατρικές παραστάσεις για νεαρές ηλικίες και ενήλικες, καθώς και καλλιτεχνικά βιωματικά εργαστήρια. Έχει κληθεί να συμμετάσχει σε φεστιβάλ στο εξωτερικό στην Ιταλία (LaBaraccaTestoniRagazzi), τη Γερμανία (HeliosTheater), την Ουγγαρία (KolibriTheatreFestival), την Αυστρία (ToihausTheater), τη Ρουμανία (TeatrulIonCreanga), τη Γαλλία (VilledeLimoges) και το Ιράν (IsfahanTheaterFestival).Στόχος και επιθυμία μας είναι η δημιουργία ενός θεάματος που να μπορεί να αφομοιωθεί από την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση των παιδιών της πολύ νεαρής ηλικίας, και να τα φέρει σε επαφή με το θέατρο και την τέχνη, μία τέχνη θετική, ελεύθερη, ρομαντική και ποιητική.

Η ομάδα επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και την Ευρωπαϊκή Ένωση (CreativeEurope 2018-2022).

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Το «Πάρτι Γενεθλίων»(The Birthday Party) ήταν το πρώτο μεγάλου μήκους θεατρικό έργο του Χάρολντ Πίντερ (το τρίτο στη σειρά μετά το  «The Room»  και το «Τhe Dumb Waiter»). Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά το 1958 στο Arts Theatre στο Cambridge. Κοινό και κριτικοί δεν το δέχθηκαν με ενθουσιασμό, αντίθετα  το αποδοκίμασαν.   

Σήμερα, εξήντα τέσσερα χρόνια μετά, θεωρείται ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα της πρωτοπορίας, ένα κλασικό αριστούργημα που δεν έχει σταματήσει να παίζεται σ’ όλα τα θέατρα του κόσμου.   

 Στη χώρα μας, ανέβηκε για πρώτη φορά σε σκηνοθεσία  Κάρολου Κουν τη σεζόν 1969-1970.Από τότε έχει παρουσιαστεί αρκετές φορές. Ενδεικτικά αναφέρω την εξαιρετική παράσταση του Αντώνη Αντύπα στο Απλό Θέατρο (2005), με την ίδια μετάφραση του 1970 που υπέγραψε ο Παύλος Μάτεσις.   

Στην παράσταση του Γιώργου Παλούμπη στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, παρακολουθούμε μια νέα μετάφραση του Αντώνη Γαλέου. Μια αξιόλογη προσπάθεια που κατάφερε να αναδείξει ένα αξιοθαύμαστο στοιχείο του συγγραφέα: το γεγονός ότι οι απλοί έως και  απλοϊκοί  διάλογοι συνθέτουν κλιμακωτά μια ιδιότυπη και πολυεπίπεδη δραματουργική δομή που κατάφερε να γίνει εμφανής και να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή.   

Το έργο είναι αινιγματικό και ανοιχτό σε πολλές αναγνώσεις, γι’ αυτό και, κατά τη γνώμη μου, τόσο γοητευτικό.   

Σε γράμμα του προς τον σκηνοθέτη του έργου, Πήτερ Γουντ, στις 30 Μαρτίου 1958,ο Πίντερ αρνήθηκε να προσθέσει  έστω και μια γραμμή για να εξηγήσει ή να δικαιολογήσει γιατί ο Στάνλεϊ έχει φτάσει σ’ αυτή την κατάσταση. Ο Πίντερ γράφει: «Ο Στάνλεϊ δεν μπορεί να συλλάβει τη μοναδική του δικαιολογία - πως είναι αυτό που είναι, επομένως ποτέ δεν θα μπορούσε και να την αρθρώσει» *  

Το έργο είναι και έντονα αυτοβιογραφικό, αφού ο Πίντερ ταυτίζεται με τον πρωταγωνιστή του αλλά και με την αντίσταση του Πιτ στις  «θρησκευτικές δυνάμεις» του Ιουδαϊσμού και του Καθολικισμού, που αντιπροσωπεύονται από τον Γκόλντμπεργκ και τον Μακ Καν. Για την ιστορία να πούμε ότι, ο ίδιος ο συγγραφέας, είχε απορρίψει την ιουδαϊκή πίστη στα δεκατρία του χρόνια.  

Το πιο ενδιαφέρον, βέβαια, είναι ότι και οι δύο βασανιστές είναι κατά βάθος θύματα των δύο θρησκειών τους. Γι’ αυτό και το έργο θεωρείται ότι έχει μια πολιτική και φιλοσοφική πολυπλοκότητα.  

Μεγάλη επιτυχία της σκηνοθεσίας  είναι ότι κατάφερε να ταιριάξει καλούς ηθοποιούς, διαφορετικών όμως σχολών, και να δημιουργήσει μια παράσταση με εντυπωσιακή σκηνική επικοινωνία και ροή.  

 Οι έξι ηθοποιοί χαρίζουν στο κοινό μοναδικές στιγμές. Όλοι οι χαρακτήρες που, από γραφής έχουν μία ιδιαίτερη και ιδιόρρυθμη προσωπικότητα, με πολλά ψυχολογικά προβλήματα να κρύβονται κάτω από την επιφάνεια, αναδεικνύονται μοναδικά στην παράσταση του Γιώργου Παλούμπη.   

Ο Πυγμαλίων  Δαδακαρίδης είναι μοναδικός ως φιγούρα, ζωντανή έκφραση του καταθλιπτικού και φοβισμένου κόσμου που αντιπροσωπεύει. Πέτυχε με εντυπωσιακή άνεση να συνθέσει με μια αξιοζήλευτη ενότητα όλα τα χαρακτηριστικά του Στάνλεϊ. Σπαρακτικός στη σκηνή με το ταμπούρλο.   

 Ο Γιάννος Περλέγκας είναι ένας σπουδαίος ηθοποιός, από τους ελάχιστους που μπορεί να μιλάει ακατάπαυστα στη σκηνή και να τον ακούς.  Γεγονός που έχει αποδείξει περίτρανα και στην παράσταση «Αδαή και Παράφρων» του Τόμας Μπέρνχαρντ. Οι φλυαρίες του Μακ Καν, λοιπόν, ακούγονται με ενδιαφέρον και ο ίδιος μοιάζει να πατά με σιγουριά στο πιντερικό σύμπαν.   

 Μοναδική η χημεία του με τον Γιάννη Στεφόπουλο, το σκηνικό του alter ego, που είναι ένας απολαυστικός  Γκόλντμπεργκ, με μια υποβόσκουσα ένταση, που σκάει μοναδικά σε κάποιες σκηνές. Ο παραλογισμός, η σιδερένια λογική, ο σαρκασμός ακόμα και μια μικρή ευαισθησία του χαρακτήρα είναι αυτά που συνθέτουν την εντυπωσιακή παρτιτούρα του ρόλου του.   

 Η μεγαλύτερη έκπληξη της παράστασης είναι η συγκλονιστική Μεγκ της Αθηνάς Τσιλύρα. Ίσως η καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της, μ’ ένα πληθωρικό μπρίο, μια υποβόσκουσα συστολή, καταφέρνει να γίνει η προσωποποίηση της τρυφερότητας σε κάτι τόσο βαθύ και αληθινό.   

 Καλοί στους μικρότερους ρόλους, η ανερχόμενη Άλκηστις Ζιρώ και ο έμπειρος Φώτης Θωμαΐδης - εξαιρετικός στο φινάλε.   

 Τα σκηνικά της παράστασης, όπως και η αφίσα της, είναι αντιγραφή εκείνης που σκηνοθέτησε το 2018 στο Λονδίνο ο Ίαν Ρίκσον! Ακόμη και τα χρώματα της ταπετσαρίας και οι λεπτομέρειες από το σκηνικό. Δεν ξέρω αν αυτό βαραίνει μόνο την Νατάσσα Παπαστεργίου, σκηνογράφο και ενδυματολόγο της παράστασης. Είναι πάντως κρίμα να μην υπάρχει έμπνευση και αν δεν υπάρχει, είναι απαράδεκτο να μην αναφέρεται ή ίσως και χαζό εν έτει 2021!  

 

the birthday party harold pinter theatre

partu viva 5

 Ατμοσφαιρικοί οι φωτισμοί του Βασίλη Κλωτσοτήρα και άκρως ταιριαστοί με την ατμόσφαιρα η μουσική του Παύλου Κατσιβέλη.   

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Τα τελευταία χρόνια, το Θέατρο Χώρα, έχει γίνει το θεατρικό σπίτι του Πέτρου Ζούλια και της Νένας Μεντή. Εκεί, πριν από μια δεκαετία είδαμε για πρώτη φορά και τη μεγαλύτερη θεατρική τους επιτυχία «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», που έμελλε να γίνει η αρχή για πολλούς θεατρικούς μονολόγους στη χώρα μας, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και ένας ηθοποιός επί σκηνής μπορεί να κάνει ουρές στα ταμεία.  

Το θέμα είναι ποιος ηθοποιός είναι αυτός και αν μπορεί να σηκώσει στους ώμους του τις απαιτήσεις ενός μονολόγου. Η περίπτωση της Νένας Μεντή είναι ένα κεφάλαιο από μόνη της για το ελληνικό θέατρο. Αυτόφωτη, με σπαρακτική ενσυναίσθηση που σε παρασύρει σ’ ό,τι και να παίξει.  

Αυτή τη φορά, ο Πέτρος Ζούλιας επέλεξε να ασχοληθεί με τη ζωή της παλιάς θεατρίνας Μαρίκας Κοτοπούλη, ζωντανεύοντας στη σκηνή του Χώρα τη ζωή της, σ’ ένα κείμενο που έγραψε ο ίδιος. Μαζί με τη Μεντή, στη σκηνή απολαμβάνουμε τους: Τζένη Σκαρλάτου, Νεφέλη Κουρή, Γιώργος Δεπάστας, Μάκης Πατέλης, Μαριάννα Τουντασάκη, Γιώργος Λόξας, Γιάννης Σίντος και Ναταλία Αθανασιάδη.  

marika texnes plus menti

Η δουλειά που έχει κάνει ο σκηνοθέτης στο κομμάτι της δραματουργίας είναι αξιοσημείωτη. Στην παράσταση, η μορφή της Κοτοπούλη ζωντανεύει και γίνονται κατανοητά από την πρώτη στιγμή πολλά στοιχεία του χαρακτήρα της, η πανίσχυρη προσωπικότητά της και η έντονη συμμετοχή της στην πολιτική.  

Παράλληλα ο Ζούλιας με έναυσμα την Κοτοπούλη, εμπλουτίζει το κείμενό του με στοιχεία για την εξέλιξη του ελληνικού θεάτρου- την εποχή του σκηνοθέτη, τις κόντρες των μεγάλων θιάσων, την ξενομανία, τη στάση του Εθνικού θεάτρου κ.λπ.  

Στο έργο δίνεται έμφαση και στον ανολοκλήρωτο έρωτα της Κοτοπούλη με τον Ίωνα Δραγούμη, που πολύ σωστά δεν εμφανίζεται επί σκηνής αλλά είναι έντονα παρών, ως μια ανάμνηση που κινητοποιεί.  

Ο μόνος προβληματισμός μου, ως προς το έργο ,είναι κάποιες αναφορές σε πρόσωπα που το ευρύ κοινό δεν γνωρίζει και οι ιστορίες τους δεν ειπώνονται κατανοητά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελένη Παπαδάκη. Βλέπουμε την Κοτοπούλη να καταρρέει στο άκουσμα της ξαφνικής δολοφονίας της, αλλά αν ο θεατής δεν γνωρίζει την ιστορία της, μάλλον μένει με την απορία.  

Η μεγαλύτερη επιτυχία της σκηνοθεσίας είναι η ροή που έχει η παράσταση. Όλα κυλάνε ομαλά, οι  πολλαπλές αλλαγές των σκηνικών (Άννα Ζούλια), αλλά και της αφήγησης, είναι εξαιρετικά καλοδουλεμένες.  

Αρωγός σ’ αυτό το εγχείρημα η εξαιρετική Τζένη Σκαρλάτου, στον ρόλο της πιστής συνεργάτιδας και φίλης της Κοτοπούλη. Μια ερμηνεία που ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα. Μεντή και Σκαρλάτου έχουν μια ενδιαφέρουσα σκηνική χημεία που ανατροφοδοτεί και την καθεμιά τους ξεχωριστά.  

Η Νεφέλη Κουρή, στον ρόλο της Έλλης Λαμπέτη σε νεαρή ηλικία, έχει πετύχει το εύθραυστο της ηθοποιού και σε στιγμές και το πάθος της για το θέατρο. Ωστόσο, δεν καταφέρνει να πείσει απόλυτα.  

Ο Γιώργος Δεπάστας στον ρόλο του Γεώργιου Χέλμη είναι πολύ καλός. Το ίδιο και ο Μάκης Πατέλης ως Βασίλης Λογοθετίδης. 

 

marika marilena anastasiadou photography mikri

 

Η Μαριάννα Τουντασάκη, ο Γιώργος Λόξας, ο Γιάννης Σίντος και η Ναταλία Αθανασιάδη καλούνται να ερμηνεύσουν πολλαπλούς ρόλους και ανταποκρίνονται ικανοποιητικά, φλερτάροντας, βέβαια, σε κάποια σημεία με την υπερβολή.  

Από την τετράδα ξεχωρίζει η Μαριάννα Τουντασάκη, τόσο στο θεατρικό νούμερο όσο και ως μαθήτρια της σχολής της Κοτοπούλη.  

Η Ηλένια Δουλαδίρη έχει δημιουργήσει πρακτικά και καλόγουστα κοστούμια. Τα φώτα υπογράφει η έμπειρη Κατερίνα Μαραγκουδάκη, που καταφέρνει να δημιουργήσει ατμόσφαιρα στις πολλές εναλλαγές των σκηνικών.  

Με διάθεση νοσταλγίας και συγκίνηση η μουσική του Παναγιώτη Αυγερινού.  

Συνολικά, έχουμε να κάνουμε με μια τίμια εμπορική παράσταση που συστήνει στο ευρύ κοινό την Μαρίκα Κοτοπούλη μέσω μια άλλης σπουδαίας ηθοποιού, της Νένας Μεντή, η οποία έχει την σκηνική ευφυΐα και εμπειρία να μην την μιμηθεί αλλά να την ενσαρκώσει μέσα από τα δικά της θεατρικά εργαλεία.  

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογράφιση για το texnes-plus Χρήστος Χήρμπος

Το ταλέντο της είναι τόσο αφοπλιστικό και εκπέμπει φυσικά, όπως το γάργαρο γέλιο της. Η Κίττυ Παϊταζόγλου ήρθε για να μείνει. Αυτό σκέφτηκα από την πρώτη στιγμή που την είδα στο θέατρο πριν δέκα χρόνια. Το καλοκαίρι έκλεψε τις εντυπώσεις στην Επίδαυρο, ως κορυφαία του χορού στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη. 

Σήμερα, έρχεται αντιμέτωπη μ’ ένα ακόμη μεγάλο υποκριτικό στοίχημα: τον μονόλογο. Τι και αν, όπως μου είπε: «Όταν μου το πρότεινε μέσα στην πρώτη καραντίνα η Δήμητρα, μετά το πρώτο σοκ και την άρνηση, σκέφτηκα: Μήπως υπάρχει κάτι που φοβάμαι εκεί;».

Ευτυχώς, ο φόβος δεν νίκησε και  έτσι θα την απολαύσουμε σ’ έναν εξαιρετικό μονόλογο της Λένας Κιτσοπούλου Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α., σε σκηνοθεσία Δήμητρας Δεμιρτζάκη, στη σκηνή του Θεάτρου Ζήνα. 

Και αφού η ηρωίδα αυτή είναι παλαβιάρα, αποφασίσαμε το ραντεβού μας για τη συνέντευξη και τη φωτογράφιση να γίνει σ' ένα nail salon! 

 

kitty paitazoglou texnes plus2 

Η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» γράφτηκε πριν 12 χρόνια, κατά παραγγελία για το Εθνικό Θέατρο από την Λένα Κιτσοπούλου. Πόσο επίκαιρη είναι σήμερα;

Για μένα αυτό το κείμενο είναι ακόμα πιο τρομακτικό και αστείο και σπαραχτικό σήμερα απ’ό,τι 12 χρόνια πριν. Γιατί από τότε περάσαμε μια οικονομική κρίση, που τη δική μου τη γενιά την παρέλυσε, κι εκεί που πήγαμε να ορθοποδήσουμε λίγο, ήρθε και μια πανδημία, ή μάλλον απανωτά κύματα πανδημίας, και μας παρέλυσαν ξανά. Μας εγκλώβισαν σπίτι. Κι άρχισαν τα ατελείωτα πρέπει, οι απαγορεύσεις, οι ψυχαναγκασμοί, και το μόνο που θέλαμε ήταν να τελειώνει αυτό, να πετάξουμε πάνω απ’όλα αυτά. Ε, γι’αυτή την επιθυμία μιλά κι η Μαιρούλα. Θέλει να πετάξει πάνω απ’όλη αυτή τη μάπα κατάσταση που βλέπει γύρω της, πετάει λοιπόν, και γκρεμοτσακίζεται. Και προσπαθεί ξανά και ξανά και πάλι γκρεμοτσακίζεται. Και γελάει με αυτό,γιατί δεν έχει άλλο πια να κλάψει.

Πώς έχει προσεγγίσει το έργο η σκηνοθεσία της Δήμητρας Δερμιτζάκη;

Αλμοδοβαρικά θα έλεγα, κι ας γελάσει με αυτό η Δήμητρα. Γιατί πέρα από τον κλαυσίγελο, αυτή την περιοχή που δεν ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις ή να παγώσει το αίμα σου, η Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. μας ξεκινά φαινομενικά ρεαλιστικά, αλλά χτίζεται ύπουλα σαν ένα περίεργο όνειρο που δεν είσαι απόλυτα βέβαιος τι έζησες όντως και τι ονειρεύτηκες. Πέρα από την πλάκα όμως, η Δήμητρα έδωσε μεγάλη έμφαση στη γλώσσα , στο λόγο της Κιτσοπούλου, που χτίζει τη ΜΑ.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. σαν ένα ποίημα, ένα μεγάλο επείγον ποίημα, πιο επείγον από ποτέ, γι αυτό και τόσο απερίγραπτα ελληνικό.

kitty paitazoglou3 texnes plus

Είναι μεγάλο στοίχημα για ένα νέο ηθοποιό ο μονόλογος;

Δεν τον επεδίωξα, θα έλεγα σχεδόν τον απέφευγα σαν το διάολο το μονόλογο, μου φαινόταν πολύ μοναχική διαδικασία, και μη σου πω και λίγο σόου οφ για τον ηθοποιό, λίγο επίδειξη δυνάμεων… Αλλά όταν μου το πρότεινε μέσα στην πρώτη καραντίνα η Δήμητρα, μετά το πρώτο σοκ και την άρνηση, σκέφτηκα: Mήπως υπάρχει κάτι που φοβάμαι εκεί; Μήπως κάτι τρέμω και πρέπει να αναμετρηθώ μαζί του; Γιατί με αυτό αναμετριέται κι η ηρωίδα, με αυτή την απέραντη μοναξιά και το φόβο, που οι περισσότεροι βιώσαμε μέσα στην πανδημία. Κι εκεί βρήκα ένα νόημα να ειπωθεί αυτό σήμερα. Μήπως και κάπως ξορκιστεί.

Το κείμενο εστιάζει στην ωριμότητα που έρχεται μεταξύ 35 και 40 ετών. Μπορεί να είμαστε ακόμη νέοι αλλά έχουμε χάσει και την πίστη που είχαμε νεότεροι. Είναι πράγματι δύσκολη αυτή η πενταετία; Εσύ πώς τη βιώνεις;

Δεν την έχω βιώσει ακόμα αυτήν την πενταετία, αλλά μπορώ να μιλήσω για την αμέσως προηγούμενη. Έχει σημασία όμως που ρωτάς, γιατί ενώ στο κείμενο της Κιτσοπούλου είναι 37 χρονών η Μαιρούλα, στην παράστασή μας κατεβάσαμε την ηλικία της στα 30. Και το λέω με πολλή αγωνία και λύπη αυτό, γιατί στην εποχή μας, αυτό το μπούχτισμα κι η έλλειψη πίστης σε κάτι απόλυτο, σε επισκέφτεται πολύ νωρίτερα πια.

kitty paitazoglou4 texnes plus

Το έργο μιλάει και για τη «νέα θρησκεία», την ψυχανάλυση. Πιστεύεις στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας;

Πιστεύω σε οποιαδήποτε προσπάθεια του ανθρώπου να βρει έναν πιο υγιή, πιο ανοιχτό και πιο απολαυστικό εαυτό του. Αν αυτό λέγεται ψυχοθεραπεία, καλώς. Με τις ταμπέλες έχω λίγο το πρόβλημα, με τα πρέπει, γιατί έχω δει και ανθρώπους που κάνουν 15 χρόνια ψυχανάλυση και δεν έχει αλλάξει τίποτα, δεν έχουν μετακινηθεί ούτε τόσο δα στον εαυτό τους και στις σχέσεις τους με τους άλλους. Κι αντίθετα, άλλους, που δεν έχουν κάνει ποτέ, και παλεύουν συνειδητά και πρακτικά, μέρα τη μέρα να αλλάξουν ό,τι δεν τους ικανοποιεί πια.

kitty paitazoglou4 texnes

«Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.»:μια ανικανοποίητη, «ψαγμένη» ηθοποιός, 35, το πολύ 40 ετών, πραγματικά μπουχτισμένη απ’ όλους και όλα. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις έτσι και αν ναι, τι σε μπουχτίζει;

Με μπουχτίζει η αγένεια και οι τζάμπα μάγκες. Οι ψευδοφιλοσοφίες και το μίσος στα σόσιαλ. Οι κωλοτούμπες των πολιτικών. Η παντελής αδιαφορία για το περιβάλλον, και η κάθε μορφής αυθεντία που προσπαθεί να σου πλασάρει ότι στη ζυγαριά βαραίνει περισσότερο από σένα. Παλιότερα με μπούχτιζε και το ghosting που κάνουν συχνά οι άνθρωποι, πια έμαθα να το διαχειρίζομαι. Και να διαλέγω άλλους ανθρώπους.

Η Λένα Κιτσοπούλου είχε δηλώσει ότι το έργο αυτό «είναι μια αρκετά αυτοβιογραφική ιστορία». Βρίσκεις και εσύ αυτοβιογραφικά στοιχεία και αν ναι με τι από όλα όσα λέει η ηρωίδα σου ταυτίζεσαι περισσότερο;

Τη Λένα δεν τη ξέρω καλά προσωπικά, τη διαισθάνομαι μόνο μέσα από το έργο της, αναγνωρίσω τι ταρακουνάει εμένα όταν τη διαβάζω, άρα και τι, ίσως, να έχει ταρακουνήσει και την ίδια για να το γράψει. Δεν έχει καμία αυτολύπηση η ηρωίδα, ακόμα και στον πάτο της, δε ζητά τα ρέστα. Μ’ αυτό ταυτίζομαι πολύ αυτή την περίοδο. Το να μην απολογείσαι, να παίρνεις την ευθύνη της ζωής σου, την ευθύνη της ύπαρξής σου σε αυτό τον κόσμο.

kitty paitazoglou texnes plus foto

Βλέπουμε μια άνθηση της ελληνικών σειρών. Θα σ’ ενδιέφερε να παίξεις στη τηλεόραση ή είναι κάτι που δεν υπάρχει στα σχέδιά σου;

Φυσικά θα μ’ενδιέφερε να παίξω σε μια ελληνική σειρά, με καλό σενάριο, ωραίους δημιουργούς και σεβασμό στους ηθοποιούς και κυρίως στο κοινό.

Η χρονιά της πανδημίας ήταν καθοριστική για το ελληνικό θέατρο. Πίστευες ποτέ ότι θα βλέπαμε αυτούς τους ανθρώπους στη φυλακή;

Αυτοί που εγκλημάτισαν καλά βρέθηκαν στη φυλακή. Κι αυτοί που «φλέρταραν» ή «φλερτάρουν» με κάθε είδους κακοποιητικές, ρατσιστικές, σεξιστικές συμπεριφορές, ας καταλάβουν ακόμα και κατασταλτικά πως κάποιες συμπεριφορές είναι ανεπίτρεπτες και καταδικαστέες σε μια κοινωνία δημοκρατική. Επίσης το θέατρο είναι ομαδικό παιχνίδι, έτσι; Όσοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να συνυπάρξουν με άλλους ανθρώπους, ας κάτσουν σπίτι τους να εξουσιάζουν ντουβάρια.

Κρίμα πάντως που πέρα από το θέατρο και τον αθλητισμό δεν άνοιξε αυτός ο διάλογος και σε άλλους κλάδους.

kitty paitazoglou 49 tex

Είσαι αισιόδοξη για την επόμενη μέρα του Metoo;

Ναι, δεν θα μπορούσα να μην είμαι. Δεν ξέρω αν θα ζήσουμε εμείς να προλάβουμε να δούμε μια καθολική ισότητα των φύλων. Αλλά αισθάνομαι πως κάτι αλλάζει, έχει δρόμο πολύ μπροστά, αλλά κάτι αλλάζει. Αρθρώνεται ένα μαζικό αίτημα ότι κάπου «μπάστα» στην ανεξέλεγκτη πατριαρχία.

kitty paita texnes

Τι σε χαλάει και τι σε κάνει να χαμογελάς στην καθημερινότητά σου;

Με χαλάει η αγένεια και η ανευθυνότητα.

Χαμογελάω με μια γλυκιά κουβέντα που θα έρθει ξαφνικά από κάποιον άγνωστο. Ή από κάποιον πολύ γνωστό.

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια;

Aπό το Φεβρουάριο θα είμαι στην «Αντιγόνη» του Ανούιγ, που θα σκηνοθετήσει η Μαρία Πρωτόπαππα, στο Θέατρο Τέχνης.

kitty 45 texnes plus

 

Ευχαριστούμε θερμά το Iliana Nails Salon για τη φιλοξενία της φωτογράφισης. 

 

Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. της Λένας Κιτσοπούλου

Σκηνοθεσία: Δήμητρα Δερμιτζάκη

Πρεμιέρα Δευτέρα 8 Νοεμβρίου στο θέατρο Ζίνα

Πού: Θέατρο Ζίνα,, Λεωφ. Αλεξάνδρας 74, Αθήνα, τηλ.: 210 6424424

Πότε: Από Δευτέρα 8 Νοεμβρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Διάρκεια: 75 λεπτά

Εισιτήρια: 15 € γενική είσοδος Προπώληση: viva.gr και στο ταμείο του θεάτρου

Το Θέατρο θα λειτουργήσει ως Αμιγής Χώρος. Οι θεατές εισέρχονται κατόπιν υποχρεωτικής επίδειξης κατά την είσοδο Πιστοποιητικού εμβολιασμού ή Πιστοποιητικού νόσησης (30) ημέρες μετά από τον πρώτο θετικό έλεγχο και η ισχύς του διαρκεί έως εκατόν ογδόντα (180) ημέρες μετά από αυτόν.

 

 

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Ο Σταμάτης Φασουλής και η Μίρκα Παπακωνσταντίνου συναντιούνται στο θέατρο Μουσούρη –σε μια θεατρική συνύπαρξη έπειτα από αρκετά χρόνια– με το έργο «Ο κήπος με τις αλήθειες» («Things I know to be true»), του βραβευμένου Αυστραλού θεατρικού συγγραφέα και σεναριογράφου του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, Άντριου Μπόβελ. Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση και σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. 

Ο «Κήπος με τις αλήθειες» πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα του στην Αυστραλία τον Μάιο του 2016 και είναι από τα έργα που καθιέρωσαν τον Άντριου Μπόβελ διεθνώς, ενώ η αμερικανική πρεμιέρα του έγινε τον Μάρτιο του 2019. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του συγγραφέα ήρθε με το θεατρικό «Σκοτεινές Γλώσσες» («Speaking in tongues»), που ανέβασε πριν μερικά χρόνια ο Θωμάς Μοσχόπουλος στο Θέατρο Πόρτα. 

fasoulis papakonstantinou

Στη σκηνή του Μουσούρη παρακολουθούμε και τους: Ματίνα Νικολάου, Ιωάννης Αθανασόπουλος, Παναγιώτης Γαβρέλας, Βίκυ Διαμαντοπούλου, που υποδύονται τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας Πράις. 

Σκηνικό του έργου είναι ο κήπος της οικογένειας στη μακρινή Αυστραλία.  Σ’ αυτό τον κήπο τα παιδιά της οικογένειας εξομολογούνται στους γονείς τους τις αλήθειες τους. Η πορεία που πήραν στη ζωή μοιάζει να μην ικανοποιεί τα όνειρα των γονιών τους. Το ίδιο συμβαίνει και στις σχέσεις του ζευγαριού, που μετά από τόσες δεκαετίες γάμου ανοίγει τα χαρτιά του. Ο ψηλός ευκάλυπτος και τα τριαντάφυλλα του κήπου λειτουργούν σαν σύμβολα.  

Η σύζυγος  θα ομολογήσει κάποια στιγμή: «Τα μισώ τα τριαντάφυλλά του, είναι μια δικαιολογία για να μην ζεις», ενώ η κόρη θα αποκαλύψει ότι η μάνα στις δύσκολες στιγμές, έκλαιγε κάτω από τον ευκάλυπτο.  

Το ίδιο το έργο βρίθει στερεοτύπων,  κοινοτοπιών και στηρίζεται σε μια μελό αντίληψη, τόσο ξεπερασμένη, σαν κακή σειρά της δεκαετίας του ‘80. 

Στο συγκεκριμένο ανέβασμα, η σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή, όχι μόνο ενισχύει τις αδυναμίες του κειμένου αλλά εκβιάζει το συναίσθημα του θεατή με αθέμιτους τρόπους, όπως για παράδειγμα την υπερβολική χρήση της μουσικής  (μουσική επιμέλεια: Ιάκωβος Δρόσος), ή τα ερμηνευτικά κρεσέντο που συνοδεύονται από σχεδόν αστείες μέσα στην υπερβολή τους μούτες και γκριμάτσες. Το δυσάρεστο για τον θεατή κλίμα συμπληρώνει η φωνή από το υποβολείο και οι αμήχανες παύσεις μέχρι οι ηθοποιοί να ακούσουν τις ατάκες τους (!) 

Τόσο ο ίδιος ο σκηνοθέτης στον ρόλο του συνταξιούχου πατέρα, όσο και η Μίρκα Παπακωνσταντίνου στον ρόλο της νοσοκόμας μητέρας, δεν καταφέρουν να γλιτώσουν από αυτή την παγίδα, με αποτέλεσμα όλες οι δράσεις τους στη σκηνή να μοιάζουν επιφανειακές.  

Υπάρχουν κάποιες καλές στιγμές, ιδιαίτερα εκεί  που το μελό ισορροπεί με το χιούμορ, αλλά δεν καταφέρνουν να προσθέσουν το θετικό πρόσημο στις ερμηνείες τους.  

Το ίδιο συμβαίνει και με τους νεότερους της παρέας, από τους οποίους διασώζεται, ίσως και λόγω ρόλου, η Βίκυ Διαμαντοπούλου.  

kipos mousouri texnes

Οι υπόλοιποι, σαφέστατα και λόγω της σκηνοθετικής γραμμής, αστοχούν απελπιστικά.  

Το σκηνικό του Μανόλη Παντελιδάκη είναι λειτουργικό αλλά τα ψεύτικα τριαντάφυλλα πετάνε τον θεατή έξω από τη συνθήκη. Οι φωτισμοί της Ελευθερίας Ντεκώ άκρως ατμοσφαιρικοί. Ρεαλιστικά τα κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη.  

Δεν μπορώ να κλείσω το σημείωμα, χωρίς να αναρωτηθώ: Αυτό είναι το θέατρο που θέλουμε; Μια μελούρα της δεκαετίας του ‘80 με επιφανειακές ερμηνείες που προσπαθούν μάταια να χτυπήσουν στο συναίσθημα του θεατή;  

«Δεν είναι εύκολο να σταθείς μόνος ενάντια στον χλευασμό των άλλων», ομολογεί ο ένορκος Νο9, κατά κόσμον, Παντελής Παπαδόπουλος, αλλάζοντας  την ψήφο του σε «αθώος», υπερασπιζόμενος τον ένορκο Νο8, Μάνο Ζαχαράκο, που είναι ο μόνος που πιστεύει στο τεκμήριο της αθωότητας.  Έχουν περάσει μόνο λίγο λεπτά από τη στιγμή που οι 12 άνδρες έχουν κλειστεί σ’ ένα δωμάτιο για να αποφασίσουν για τη ζωή ενός παιδιού 16 ετών, το οποίο κατηγορείται ότι δολοφόνησε τον πατέρα του μ’ ένα μαχαίρι.  

Βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη του 1957 και μετά το έγκλημα, η τύχη του αγοριού είναι στα χέρια 12 ενόρκων, οι οποίοι θα αποφασίσουν αν είναι ένοχο. Σ’ αυτή την περίπτωση, η θανατική ποινή είναι υποχρεωτική. Το σενάριο είναι απλό και ταυτόχρονα τρομερά ευρηματικό που καθηλώνει.  

Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη σκηνοθετεί για έβδομη χρονιά, σε νέα θεατρική στέγη, στο Θέατρο Άνεσις, το έργο του Reginald Rose, που έγινε γνωστό από την ομώνυμη ταινία του 1957, σε σκηνοθεσία Σίντνεϊ Λουμέτ. Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου και ήταν υποψήφια για 3 Όσκαρ.  

«Είχα παρακολουθήσει την παράσταση την πρώτη χρονιά και υπήρχε στον μυαλό μου, ως μια εμπειρία με θετικό πρόσημο.  Παρακολουθώντας την έξι χρόνια αργότερα, εντυπωσιάστηκα ευχάριστα από την πορεία που έχει κάνει σκηνοθετικά όλα αυτά τα χρόνια». Η σκηνοθέτης καταφέρνει να δώσει μια κινηματογραφική αίσθηση σ’ όλη την παράσταση, χωρίς να επαφίεται σε ευκολίες, όπως για παράδειγμα στη χρήση βίντεο.  

Με βοηθό της τους εξαιρετικούς φωτισμούς του Αλέξανδρου Αλεξάνδρου απομονώνει σκηνές, παραδίδοντας στην πλατεία ένα ψυχογράφημα 12 χαρακτήρων.  

Τότε με είχε εντυπωσιάσει ο σπουδαίος Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή αλλά και η στιβαρή παρουσία του Τρύφωνα Καρατζά , που απεβίωσε πριν από δύο χρόνια.  

12enorkoitheatro

Όμως, αυτό που συνειδητοποίησα είναι πως οι «12 ένορκοι» είναι μια παράσταση που καταφέρνει να κερδίσει ένα μεγάλο στοίχημα: να κάνει ουρές στα ταμεία, χωρίς το κοινό να έρχεται για να παρακολουθήσει αποκλειστικά κάποιον πρωταγωνιστή, όσο και αν έχουν περάσει σπουδαίοι ηθοποιοί όλα αυτά τα χρόνια. Πρωταγωνιστής στη προκειμένη παράσταση είναι η ίδια η παράσταση και τελικά το θέατρο που με την αμεσότητά του κερδίζει το κοινό.  

Η φετινή δωδεκάδα: Νίκος Βατικιώτης, Δημήτρης Δεγαΐτης, Αλμπέρτο Εσκενάζυ, Μάνος Ζαχαράκος, Κώστας Καζανάς, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Μιχάλης Μαρκάτης, Κωνσταντίνος Μπάζας, Παντελής Παπαδόπουλος, Τάσος Παπαδόπουλος, Ορέστης Τρίκας και  Βασίλης Φακανάς. Είναι εντυπωσιακά καλοκουρδισμένη με εξαιρετική σκηνική παρουσία.  

Θα μπορούσε να γράψει κανείς «ξεχωρίζει ο τάδε...», εδώ όμως δεν ξεχωρίζει κανείς, όλοι μαζί κλέβουν τις εντυπώσεις, έχοντας από καλές έως σπουδαίες στιγμές και οι δώδεκα αντικατοπτρίζουν τις προκαταλήψεις της κοινωνίας μέσα από 12 πεντακάθαρα ψυχογραφήματα που ξετυλίγονται βίαια μπροστά στα μάτια του θεατή. Πλάθοντας χαρακτήρες ευδιάκριτους, αποφεύγοντας τον σκόπελο της καρικατούρας και διανθίζοντας πάντα τη βαριά ατμόσφαιρα του δικαστικού θρίλερ με πινελιές χιούμορ.  

Το σκηνικό (David Negrin), και τα κοστούμια (Κική Μήλιου), υπηρετούν απόλυτα το σκηνοθετικό όραμα, ενός ρεαλιστικού ανεβάσματος, είναι υψηλής αισθητικής και δίνουν την αίσθηση της Νέας Υόρκης του 1960.  

Στοίχημα: Η παράσταση θα σπάσει το ελληνικό ρεκόρ των επαναλήψεων, που είχε το «Σεσουάρ για δολοφόνους» με 11 χρόνια... 

Κείμενο: Reginald Rose 

Μετάφραση/Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη 

Δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη & Νότης Παρασκευόπουλος 

Σκηνικά: David Negrin 

Κοστούμια: Κική Μήλιου 

Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Περού 

Κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη 

Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου 

Φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης 

Βοηθοί σκηνοθέτη: Μαγδαληνή Παλιούρα, Κατερίνα Κωνσταντέλλου 

Βοηθός ενδυματολόγου: Δανάη Ανεζάκη 

Φωτογραφίες/Γραφιστική επιμέλεια/Τρέιλερ: GRIDFOX 

Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού 

 

Οι 12 ένορκοι (αλφαβητικά): 

Νίκος Βατικιώτης, Δημήτρης Δεγαΐτης, Αλμπέρτο Εσκενάζυ, Μάνος Ζαχαράκος, Κώστας Καζανάς, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Μιχάλης Μαρκάτης, Κωνσταντίνος Μπάζας, Παντελής Παπαδόπουλος, Τάσος Παπαδόπουλος, Ορέστης Τρίκας, Βασίλης Φακανάς 

Στον ρόλο του φύλακα o Αλέξης Σταυριανός 

Τη φωνή της χαρίζει η Νένα Μεντή 

Διάρκεια παράστασης: 100΄(χωρίς διάλειμμα) 

Κάθε Τετάρτη με Ελληνικούς και Αγγλικούς υπέρτιτλους. 

ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΝΕΩΝ ΑΥΛΩΝΑ. 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Αν θέλετε μια μονολεκτική απάντηση στον τίτλο μας, αυτή είναι «πολύ!». Τα έργα του Ουίλιαμς είναι ένα δώρο για τους ηθοποιούς καθώς διαθέτουν ρόλους- ψυχογραφήματα  που τους δίνουν την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν μεγάλο φάσμα από το ταλέντο τους.  

Ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Τενεσί Ουίλιαμς (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Τόμας Λάνιερ Ουίλιαμς), είναι ένας από τους σπουδαιότερους δραματουργούς του 20ου αιώνα, γνωστός στο θεατρόφιλο κοινό από τα έργα του «Γυάλινος Κόσμος», «Λεωφορείο ο Πόθος» και «Λυσσασμένη Γάτα», που μεταφέρθηκαν με επιτυχία και στον κινηματογράφο. Μαζί με τους Ευγένιο Ο' Νιλ και Άρθουρ Μίλερ συγκροτούν την τριάδα των κορυφαίων Αμερικανών θεατρικών συγγραφέων. 

Στην αρχή της σεζόν 2021-2022, λοιπόν, μετράμε τρία έργα του, που θα ζωντανέψουν σε τέσσερις παραστάσεις σε κεντρικές σκηνές της πόλης. 

Το Λεωφορείο για πρώτη φορά στο Εθνικό Θεάτρο  

Περιέργως, στο Εθνικό Θέατρο δεν έχει ανέβει ποτέ το δημοφιλέστερο έργο του συγγραφέα, «Λεωφορείο ο Πόθος». Φέτος, λοιπόν, ήρθε η ώρα να το δούμε υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του  Θανάση Σαράντου και, την Κωνσταντίνα Τάκαλου στον ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά.

takalou tenxes plus1

Έναν αριστουργηματικό χαρακτήρα που έχουμε ήδη απολαύσει τόσο από την Βίβιαν Λη στο σινεμά, όσο και από τις Μελίνα Μερκούρη, Έλλη Λαμπέτη, Κόρα Καρβούνη, Πέμη Ζούμη, Κατερίνα Λέχου, Κάτια  Γέρου και πρόσφατα τη Μαρία Ναυπλιώτου στην εκδοχή του Μιχαήλ Μαρμαρινού στη θεατρική σκηνή.  

Προσωπικά, δεν θα ξεχάσω πότε την ερμηνεία της  Τζίλιαν Αντερσον ως  Μπλανς Ντιμπουά  που είχα παρακολουθήσει στο Μέγαρο Μουσικής σε απευθείας μετάδοση από το Young Vic σε σκηνοθεσία του Μπένεντικτ Άντριους.  

gualinoskosmos nanouri

Γυάλινος Κόσμος επί 2! 

Το Εθνικό Θέατρο είχε και πέρσι στο πρόγραμμά του έργο του Ουίλιαμς και πιο συγκεκριμένα τον «Γυάλινο Κόσμο» σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη, που έκανε πρεμιέρα διαδικτυακά  από τη Σκηνή - Νίκος Κούρκουλος και ξεπέρασε τις 8.000 διαδικτυακές θεάσεις.  Η παράσταση θα βρει τον φυσικό της χώρο, τη σκηνή και θα τη δούμε στο Θέατρο Αλκυονίς. Το έργο θα παρουσιαστεί όπως ακριβώς φτιάχτηκε, με τους περιορισμούς του COVID-19, όπου οι ηθοποιοί δεν μπορούν να αγγίξουν ο ένας τον άλλο. Οι εξαιρετικοί Λένα Παπαληγούρα, Άννα Μάσχα, Κωνσταντίνος Μπιμπής και Αναστάσης Ροϊλός ζωντανεύουν τους ήρωες ενός από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας. 

Ivo Van Hove the Glass Menagerie Isabelle Huppert Jan Versweyveld.png

Το ίδιο έργο θα δούμε για δύο μοναδικές βραδιές ( 14 και 15 Νοεμβρίου), στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, σε σκηνοθεσία του Ίβο βαν Χόβε, που το 2019 έκανε την Επίδαυρο να υποκλιθεί με την αριστουργηματική του παράσταση «Ηλέκτρα- Ορέστης». Αυτή τη φορά, στη σκηνή της Στέγης επιστρέφει η σπουδαία ηθοποιός και σταρ διεθνούς βεληνεκούς, η αέρινη Ιζαμπέλ Υπέρ.  

 

colagepsd 2

Σπάνια παιγμένο στην Ελλάδα 

Νωρίτερα και πιο συγκεκριμένα από τις 20 Οκτωβρίου, στο Θέατρο Πορεία θα δούμε τη «Νύχτα της Ιγκουάνα», ένα από τα πιο γοητευτικά, αν και λιγότερο παιγμένα στη χώρα μας έργα του Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία  της Μαρίας Μαγκανάρη, που μόνο καλά δείγματα γραφής έχει δώσει, ανεβάζοντας ψηλά τον πήχη των προσδοκιών μας.  

 

Διαβάστε επίσης:

«Γυάλινος Κόσμος»: Τα Ανεβάσματα Που Έγραψαν Ιστορία

 

Άννα Μάσχα: «Δεν Αντέχω Την Κατάχρηση Εξουσίας Από Τον Σκηνοθέτη»

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

φωτογραφίες: Μαριλένα Αναστασιάδου

Άννα Μαρία: -Νόρα; 

Νόρα: -Εγώ είμαι!  

Μ’ αυτή την άμεση στιχομυθία, ο Λούκας Ναθ εισάγει άμεσα τον θεατή στο θέμα της κωμωδίας του, με τίτλο «Το Κουκλόσπιτο-Μέρος Δεύτερο», που σκηνοθετεί - για πρώτη φορά στην Ελλάδα - ο Μανώλης Δούνιας στο θέατρο Άνεσις. 

Η Νόρα του Ίψεν επιστρέφει στο σπίτι, όπου μια νύχτα έκλεισε πίσω της την πόρτα και εγκατέλειψε τον άνδρα και τα παιδιά της. Σαν άλλος πολυμήχανος Οδυσσέας αναγνωρίζεται, όχι από τον πιστό της σκύλο αλλά από την πιστή της φίλη Άννα Μαρία, που αυτές  τις δύο δεκαετίες έμεινε πίσω για να φροντίζει όσους εκείνη εγκατέλειψε εν μια νυκτί.  

Ο Μανώλης Δούνιας, ο οποίος ανακάλυψε, μετέφρασε και σκηνοθέτησε το έργο του πολυβραβευμένου Αμερικανού συγγραφέα, επιλέγει μια δυνατή τετράδα ηθοποιών και καταφέρνει να αναδείξει το ακριβές στίγμα του έργου. Δεν επικεντρώνεται σ’ ένα ρηχό και φθαρμένο φεμινιστικό κίνημα, αλλά βάζει σε πρώτο πλάνο τις ανθρώπινες σχέσεις. 

 Δημιουργώντας μια παράσταση- κέντημα, ένα ψυχογράφημα που μοιάζει να επιβεβαιώνει μια φράση της Χαρούλας Αλεξίου από το θεατρικό της «Χειρόγραφο» (ανέβηκε το 2016, σε κείμενα της ίδιας και σκηνοθεσία του Γ. Νανούρη), «Κανείς δεν φταίει, είμαστε όλοι μωρά». Στη σκηνή του Άνεσις, λοιπόν, ένιωθα ότι  παρακολουθούσα τις ιστορίες τεσσάρων μωρών, όλα αθώα, όλα τόσο πονεμένα και θυμωμένα.  

Στην ιστορία εγκατάλειψης του Ίψεν,  το σκάνδαλο δεν είναι ότι η Νόρα έφυγε, το σκάνδαλο είναι ότι δεν έφυγε για κάποιον άλλον άνδρα, έφυγε για εκείνη.  

Μπορεί το έργο του Ίψεν, όταν γράφτηκε ο 1879 να προκάλεσε διεθνή σάλο, αλλά ακόμη και σήμερα, 142 χρόνια μετά, πιστεύω πως πολλοί άνθρωποι θα έκριναν παράλογη τη συμπεριφορά μια αντίστοιχης Νόρας. Γεγονός που στα δικά μου μάτια αποδεικνύει, όχι μόνο ποια παραμένει η θέση της γυναίκας, ακόμα και σε αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και πως κάποια στερεότυπα θα ζουν και θα βασιλεύουν όσοι αιώνες και αν περάσουν.  

Kouklospito2 marilena anastasiadou photography

Ο ίδιος ο Ίψεν είχε δηλώσει: «Πρέπει να αποποιηθώ την τιμή ότι ενσυνείδητα εργάστηκα για τα δικαιώματα των γυναικών. Δεν είμαι καν σίγουρος  για το ποια πραγματικά είναι τα δικαιώματα των γυναικών. Για μένα υπάρχει το ζήτημα των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Και αν διαβάσετε τα έργα μου προσεκτικά, θα το αντιληφθείτε αυτό. Παρεμπιπτόντως, είναι βεβαίως επιθυμητό να λυθεί το ζήτημα των γυναικών. Αυτό όμως δεν είναι ολόκληρο το αντικείμενό μου. Έργο μου υπήρξε η απεικόνιση της ανθρώπινης ύπαρξης». * 

 Η σκηνοθεσία, στοχοπροσηλωμένη στις ερμηνείες, βρίθει συμβολισμών, έχοντας ως συμμάχους της το έξυπνο σκηνικό του Δημήτρη Πολυχρονιάδη, φωτισμένο εξαιρετικά από τον Νίκο Βλασσόπουλο και τα υψηλής αισθητικής κοστούμια της Εύας Νάθενα. 

Τα χρώματα των κοστουμιών δεν είναι τυχαία. Για τη Νόρα επιλέγεται ένα σκούρο μοβ… η ίδια σιγά σιγά απλώνεται στον χώρο, τοποθετώντας σταδιακά ένα αξεσουάρ  ή ρούχο της στα σημεία που πριν είκοσι χρόνια υπήρχαν τα δικά της αντικείμενα. Μπορεί το πιάνο της να έχει φύγει αλλά αμέσως η ίδια αφήνει εκεί τα την εσάρπα της. Ένα «κομμάτι» της θα αφήσει και εκεί που πριν είκοσι χρόνια βρισκόταν ο αγαπημένος της κούκος. Δεν θα της φτάσουν όμως μόνο αυτά... Έτσι τα μοβ στοιχεία θα χυθούν σαν πετρελαιοκηλίδα σε κάθε γωνιά του σαλονιού.  Στο τέλος, ο ίδιος ο Τόρβαλντ θα βγάλει ένα μοβ βιβλίο από την καρδιά του και αφού το διαβάσει, θα το κάνει κομμάτια. Εκείνη θα φύγει ξυπόλυτη, μην έχοντας ανάγκη κανένα ρούχο πια. Η Νόρα θα ξαναεγκαταλείψει τον σύζυγό της, φεύγοντας από την ίδια πόρτα είκοσι χρόνια μετά και αφήνοντάς τον με τα παπούτσια στο χέρι.  

Ο Τόρβαλντ φορά καφέ- μπεζ αποχρώσεις, όπως το σκηνικό, ο ίδιος είναι ένα μ’ αυτό το σπίτι, δεν το άφησε ποτέ. Η κόρη του φορά πράσινο, σαν μια νέα κοπέλα που παίρνει από τις ρίζες του πατέρα της αλλά ανοίγει τα φτερά της στη ζωή… Η Έμι είναι αποφασισμένη να ζήσει.  

Το πιο δυνατό χαρτί της συγκεκριμένης θεατρικής δουλειάς είναι οι ερμηνείες.  

Ο Αλέξανδρος Μυλωνάς, σε μια από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, δίνει ρέστα. Ο Τόρβαλντ του, συγκινεί και ξαφνιάζει. Ο ηθοποιός ισορροπεί με μοναδική μαεστρία ανάμεσα στα κωμικά και τα δραματικά στοιχεία του ρόλου. «Δεν ξέρω τι να κάνω, όταν είμαι κοντά σου, πώς να συμπεριφερθώ. Μου λείπεις, Νόρα», ομολογεί και είναι μια από τις πιο αληθινές φράσεις που μπορεί να ακούσει κάποιος στη ζωή του.  

Η Ναταλία Τσαλίκη, ηθοποιός που ποτέ δεν σε απογοητεύει, έχει δώσει μια άλλη οπτική στη Νόρα. Η ηρωίδα της παλεύει για τα ιδανικά της, γράφει βιβλία με ψευδώνυμο, διαθέτει οικονομική άνεση και έχει επιστρέψει μετά από δύο δεκαετίες, χωρίς καμία διάθεση απολογίας, αντίθετα γύρισε για να εξυπηρετήσει κάποιο δικό της συμφέρον. Παρ’ όλα αυτά, η Νόρα της δεν είναι μονοδιάστατη, δεν είναι μια πετυχημένη φεμινίστρια, είναι μια γυναίκα που ομολογεί: «Είναι πολύ δύσκολο να βρεις τη δική σου φωνή. Πόσα ψέματα λέμε για να κάνουμε τον άλλον να μας αγαπήσει;», και δεν μπορεί παρά να σε κάνει κομμάτια.  

Kouklospito3 marilena anastasiadou photography

Η Ντίνα Μιχαηλίδου, με πολλά χιλιόμετρα σε ρόλους ρεπερτορίου, δίνει μια ενδιαφέρουσα εκδοχή της γυναικείας υστερίας, που πηγάζει αυθόρμητα, σαν να βιώνεται πραγματικά επί σκηνής. Η ηθοποιός παίζει με τα μάτια και τις εκφράσεις της σε σημείο που μπορείς να την απολαύσεις ακόμη και στο mute.  

5mikri Kouklospito marilena anastasiadou photography

Η νεότερη της παρέας, η Δήμητρα Βήττα παρουσίασε μια Έμι, με τη δροσιά της νεότητας και την πίκρα της απόρριψης. Ένα κορίτσι που κοιτάζει κατάματα την ίδια της τη μητέρα και ομολογεί: «Τελικά μου βγήκε σε καλό που μ’ εγκατέλειψες». Η κόρη έχει αποφασίσει να πιστέψει στον γάμο, δεν είναι σαν τη μητέρα της. Για εκείνη, «Ένας κόσμος που δεν ρίχνεις άγκυρα πουθενά», δεν αξίζει τον κόπο.  

Η εμπνευσμένη μουσική του Λόλεκ χρησιμοποιήθηκε με μέτρο και πέτυχε τη συγκίνηση, χωρίς να την εκβιάζει.  

Συνολικά, έχουμε να κάνουμε με μια σημαντική θεατρική στιγμή, ένα ευτυχές πρώτο ανέβασμα του έργου του Λούκας Ναθ στη χώρα μας, που τολμώ να πω ότι  θα μπει στη λίστα των καλύτερων παραστάσεων της χρονιάς.  

Ομιλία σε συμπόσιο προς τιμή του από τη Νορβηγική Εταιρεία για τα Δικαιώματα των Γυναικών στις 26 Μαΐου 1898. 

 

 

Διαβάστε επίσης:

 

Ντίνα Μιχαηλίδου:«Δεν Μπορούν Να Θεωρούν Τον Καλλιτεχνικό Χώρο Ένα Μάτσο Ηλιθίους»

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

 φωτογράφια: Μάριος Βαλασόπουλος  

 

Το ραντεβού μας είναι στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας και η αγωνία μου να τον συναντήσω μεγάλη. Ας μου συγχωρεθεί μια τόσο προσωπική εισαγωγή αλλά υπάρχουν μερικές συνεντεύξεις - κουβέντες προτιμώ να τις λέω - που κάθε δημοσιογράφος ονειρεύεται να κάνει. Για μένα, ο Νίκος Μαστοράκης συγκαταλέγεται μέσα σ’ αυτές, καθώς μερικές από τις παραστάσεις του που παρακολούθησα στα πρώτα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής, αποτέλεσαν μαζί με τις δουλειές του Λευτέρη Βογιατζή το έναυσμα για να κάνω αυτή τη δουλειά. 

Τον συναντώ πριν την πρόβα της νέας του παράστασης  «Φθινόπωρο Χειμώνας», έργο του βραβευμένου Σουηδού συγγραφέα Λαρς Νορέν, που έφυγε την περασμένη χρονιά από Covid 19. 

Ο Νίκος Μαστοράκης, δεν μοιάζει να ζει στον αναβρασμό των προβών, αντίθετα είναι χαλαρός και αποπνέει μια ηρεμία... Αναφέρεται πολύ συχνά στη «συνταξιοδότησή» του, ομολογεί ότι σκέφτεται ότι αυτή ίσως να είναι και η τελευταία του σκηνοθεσία. Εξάλλου, ανάμεσα στο δίλημμα θέατρο ή ζωή, η απάντηση για εκείνον μοιάζει δοσμένη εδώ και καιρό. « Περνάω πάρα πολύ ωραία και χωρίς καθόλου θέατρο. Το αγαπώ πολύ, με το θέατρο γειώνομαι, αποκτώ μια επαφή με τους ανθρώπους αλλά δεν είναι όλη μου η ζωή! Μου αρέσει να ζω! Είμαι μαγεμένος από την ίδια τη ζωή!», θα μου πει. Δεν διστάζει να σχολιάσει τα πρόσφατα γεγονότα του Metoo, να αποκαλύψει γιατί τον έδιωξαν από το Θέατρο Τέχνης και γιατί τελικά προτίμησε την καρέκλα του σκηνοθέτη από τη σκηνή. Ο Νίκος Μαστοράκης είναι ένας πολίτης του κόσμου, και το έχει καταφέρει αυτό, παρ’ όλο που φοβάται τα αεροπλάνα. Δεν έχει σκηνοθετήσει στο εξωτερικό, αν και είχε πολλές προτάσεις, γιατί «αισθάνεται στη γλώσσα του».

 

thinoporo xeimonas 2texnes plus

Ο θιάσος της παράστασης "Φθινόπωρο-Χειμώνας" που θα απολαύσουμε στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας 

 

O Λαρς Νορέν, έφυγε πέρσι από τη ζωή από covid, αφήνοντας πίσω του 70 θεατρικά έργα. Εσείς γιατί επιλέξατε το «Φθινόπωρο- Χειμώνας»;

Πράγματι, ήταν πολυγραφότατος. Τον γνώριζα από παλιά ως συγγραφέα. Έχω σκηνοθετήσει και στο παρελθόν τους «Δαίμονες» στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη. Είναι ένας συγγραφέας που μου αρέσει πολύ γιατί ασχολείται με τους πολλαπλούς σπαραγμούς των δύο φύλων. Εννοώ και στο επίπεδο των διαπροσωπικών και των οικογενειακών και των κοινωνικών σχέσεων. Εμένα, αυτό είναι κάτι που μου πάει πολύ. Πιστεύω, πράγματι, ότι η σχέση ενός ζευγαριού είναι σε σημείο μάχης... Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι θα ήταν καλό να ξανακάνω έναν Νορέν. Υπάρχουν και έργα του που μου αρέσουν πολύ αλλά είναι πολυπρόσωπα και είναι τρομερά δύσκολο να παρασταθούν. Υπάρχει για παράδειγμα, μια διασκευή του «Βυθού» του Γκόρκι, αλλά δυστυχώς έχει 25 πρόσωπα!

Δεν υπήρξε κάποια σκέψη να το προτείνετε σε κάποιο μεγάλο οργανισμό, για παράδειγμα στη Στέγη ή στο Εθνικό;

Μπα, δεν το συνηθίζω...Τις περισσότερες φορές με φωνάζουν για να κάνω κάτι. Βέβαια, όταν ήταν ο Γιάννης Χουβαρδάς στο Εθνικό, μου ζητούσε να του προτείνω έργα.

Σας φωνάζουν να κάνετε κάτι...μου λέτε. Έτσι έγινε και τώρα η επιλογή με την κυρία Μπέτυ Αρβανίτη;

Με την Μπέτυ είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Συνήθως έχουμε διάφορα έργα και αποφασίζουμε.

fthinopo

Μπέττυ Αρβανίτη και Άλκης Παναγιωτίδης στην πρόβα της παράστασης 

Η κυρία Αρβανίτη ήταν εκείνη που σας έβαλε και σ' αυτόν τον «μαγικό κόσμο» της σκηνοθεσίας...Σωστά;

Εκείνη είναι υπεύθυνη για την υπέροχη αυτή περιπέτεια...

Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας αυτή την ιστορία; Ήσαστε ηθοποιός...

Ήμουν ηθοποιός, μόλις είχα τελειώσει τη Σχολή, ήταν στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, και τυχαία είχε έρθει ο Σεβαστίκογλου να κάνει τις «Τρεις Αδερφές». Είχε επιλέξει τη Μπέτυ να κάνει τη Μάσα και εκεί γνωριστήκαμε. Η σχέση μας είναι σχεδόν καρμική. Εγώ στη συνέχεια έφυγα για τη Βιέννη και εκεί είδα και διάβασα «Τα πικρά δάκρυα της Πέτραφον Καντ» και της είπα «Αυτό πρέπει οπωσδήποτε να το παίξεις!» (σςς παράσταση που ανέβηκε το 1987 σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη).

Διάβασα σε μια παλιότερη συνέντευξή σας ότι ως ηθοποιός σας έπιαναν κρίσεις πανικού....

Ναι, και ως άνθρωπος! (γελάει)

Γιατί πιστεύατε ότι συνέβαινε αυτό; Ήταν ο φόβος της έκθεσης;

Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω. Είχα τρομερό τρακ κάθε φορά που έβγαινα στη σκηνή, έτρεμα ολόκληρος και κάποια στιγμή ήρθαν και οι κρίσεις πανικού. Ήταν ευχής έργον που μου πρότεινε η Μπέτυ να σκηνοθετήσω και έτσι απέφυγα κάτι που με δυσκόλευε.

Γι' αυτό, κύριε Μαστοράκη, αγαπάτε τόσο τους ηθοποιούς σας;

Θαυμάζω τους ηθοποιούς γιατί αυτοί ουσιαστικά είναι η παράσταση. Όσο καλή και να είναι μια παράσταση σαν σύλληψη ή σαν κόνσεπτ, αν οι ερμηνείες δεν είναι καλές, τότε, κατά τη γνώμη μου, η παράσταση είναι κακή. Οι ηθοποιοί, λοιπόν, φέρουν την παράσταση, είναι η παράσταση! Είναι οι μοναδικοί τεχνίτες που το εργαλείο τους είναι ο ίδιος τους ο εαυτός.

Εσείς, πώς καταφέρνετε να τους κάνετε να δώσουν ό,τι καλύτερο έχουν;

Νομίζω, ότι καταλαβαίνουν την αγάπη που τους έχω και ίσως να είναι και η μέθοδος που ακολουθώ...

Η οποία είναι;

Είναι με αυτοσχεδιασμούς, όχι πάνω στην κίνηση αλλά πάνω στον λόγο. Δεν επιμένω στην αρχή να παίζουν τα λόγια του συγγραφέα αλλά την κατάσταση και αυτό ελευθερώνει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του εαυτού τους.

Μου μιλάτε τόση ώρα με τρυφερότητα για τους ηθοποιούς σας. Πώς είδατε όλες αυτές τις αποκαλύψεις με το metoo και τη βία που ασκούσαν κάποιοι άλλοι σκηνοθέτες; Είχατε ακούσει γι’ αυτά τα περιστατικά;

Η αλήθεια είναι ότι έπεσα από τα σύννεφα. Καταρχάς, δεν γνώριζα τίποτα από όλα αυτά...

Δεν είχατε ακούσει ποτέ τίποτα...

Για να είμαι ειλικρινής, τίποτα γι’ αυτά τα συγκεκριμένα πρόσωπα και εξεπλάγην τρομερά. Είναι καλό, όμως, που αποκαλύφθηκαν όλα αυτά για να εξυγιανθεί ο χώρος...Βέβαια, πιστεύω ότι ίσως υπάρχει και λάσπη, ίσως κάποια πράγματα που ακούστηκαν να είναι υπερβολικά. Δεν ξέρω...Μπορεί να είναι και χειρότερα...

Για να έχουν όμως οδηγηθεί στη φυλακή, κάποιες κατηγορίες, φαντάζομαι ότι θα έχουν επιβεβαιωθεί από τους εισαγγελείς...

Σίγουρα....Κατά τη γνώμη μου, δεν είναι τόσο θέμα διαστροφής ή ανωμαλίας, όσο θέμα κατάχρησης εξουσίας. Είναι φρικτά σιχαμένο ένας άνθρωπος που έχει εξουσία, να φέρεται μ’ αυτόν τον τρόπο.

Είναι φαντάζομαι συχνό φαινόμενο στο θέατρο αυτό...

Ακούω κατά καιρούς φήμες...Το θέμα της εξουσίας στο θέατρο υπήρχε από παλιά. Σκηνοθέτες που έχουν φύγει από τη ζωή και καταπατούσαν τα όρια της σχέσης ηθοποιού- σκηνοθέτη. Δεν το έχω ζήσει εγώ προσωπικά, αλλά έχω ακούσει από άλλους συναδέλφους ότι πέρασαν φρικτά πράγματα.

Συζητάμε όλα αυτά και αναρωτιέμαι: το θέατρο δεν είναι και χαρά, δεν είναι και παιχνίδι;

Ναι, είναι! Το θέατρο είναι απ' όλα, το θέατρο είναι μια απομίμηση ζωής!

Υπάρχει κάποια μνήμη που πιστεύετε ότι σας έχει καθορίσει;

Τώρα τελευταία που έχει αρχίσει η ηλικία μου και παίρνει τα πάνω της (γέλια)...υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι την παιδική μου ηλικία και θυμάμαι ότι επειδή η μάνα μου ήταν αρρωστοφοβική και δεν ήθελε να βγαίνω από το σπίτι και να παίζω με άλλα παιδιά, μου έλεγε: «Έλα, έλα, θα φωνάξουμε 2-3 γειτονόπουλα και θα παίξουμε θέατρο!». Αυτό το θυμάμαι τώρα, πρέπει να ήμουν πολύ μικρός, πέντε – εφτά χρονών....

Άρα, την πρώτη παράσταση την κάνατε στο δημοτικό...

Ούτε καν..στο νηπιαγωγείο!

Στο σχολείο ήσαστε από τα παιδάκια που παίζουν στις παραστάσεις;

Ναι, βέβαια, πάντα έπαιζα!

Πάθη έχετε;

Πολλά....

Μπορείτε να μας πείτε κάποια;

Δεν θέλω να σας σοκάρω, γι’ αυτό θα περιοριστώ στα πάθη που μπορεί να έχει ο καθένας μας. Εξάλλου τα πάθη τι είναι; Εμπειρίες που ζούμε με έντονο πάθος. Αυτό τα λέει όλα!

Έχετε πει ότι από το θέατρο Τέχνης σάς έδιωξαν στο δεύτερο έτος και ο λόγος ήταν ότι ήσαστε ανοιχτά ομοφυλόφιλος.

Ναι...

Εγώ, όταν το άκουσα, σκέφτηκα αυτό: ο ίδιος ο Κουν δεν ήταν;

Όχι, δεν ήταν ανοιχτά. Ο Κουν έκανε τα πάντα για να μη συζητιέται αυτό το θέμα. Επίσης, έχω να σας πω ότι ήταν έντονα ομοφοβικός. Εγώ δεν έκρυψα τίποτα. Δεν σκέφτηκα ότι θα κάνω τον άνδρα τον «πολλά βαρύ», ήμουν ο εαυτός μου.

Ας αφήσουμε το Τέχνης και ας πάμε στο Εθνικό Θέατρο. Δεν σκεφτήκατε ποτέ να δηλώσετε υποψηφιότητα για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή;

Όχι, είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Γενικά, δεν έχω καμία διάθεση να διευθύνω ή να έχω εξουσία και δεν μου αρέσει να έχω τόσες ευθύνες και τόσα διαδικαστικά θέματα.

Δεν έχω και τις ανάλογες ικανότητες, δηλαδή δεν είμαι άνθρωπος της τάξης και της οργάνωσης, είμαι πολύ χύμα. Μια τέτοια θέση απαιτεί άλλου είδους οργάνωση.

Πώς βλέπετε σήμερα την κατάσταση στο Εθνικό Θέατρο;

Είναι δύσκολη κατάσταση γιατί αυτά τα δύο χρόνια πλήγωσαν τον θεσμό. Νομίζω όμως ότι ο Γιάννης Μόσχος θα τα καταφέρει μια χαρά! Για μένα είναι πολύ θετικό το γεγονός ότι ένας πολύ νέος άνθρωπος ανέλαβε μια τέτοια θέση. Πιστεύω ότι πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες στους νέους ανθρώπους.

Δίνουμε;

Νομίζω πως, ναι..

Εσείς σε νεαρή ηλικία ήσαστε ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος, μάλιστα ήσαστε και στο Πολυτεχνείο. Πώς βλέπετε τη σημερινή νέα γενιά, τη δικιά μου γενιά για παράδειγμα;

Δύσκολο να σας απαντήσω ειλικρινά. Δεν την βλέπω με καλό μάτι. Πιστεύω πως, ένα πολύ μεγάλο μέρος της ενέργειάς σας ξοδεύεται μπροστά από τις οθόνες. Είστε πάρα πολύ ενημερωμένοι αλλά δεν έχετε γνώσεις των πραγμάτων. Επίσης, έχετε μια προσκόληση στην οικογένεια που δεν την είχαμε εμείς. Το δικό μας έμβλημα ήταν a priori εχθροί με την οικογένεια, είναι το κατεστημένο και πρέπει να το πολεμήσουμε. Τότε χτυπούσαμε τη γροθιά στο μαχαίρι και λέγαμε «όχι» στην οικογένεια, είναι παρωχημένη... Μην ξεχνάτε ότι η δικιά μου γενιά ήταν αμέσως μετά τον Μάη του 1968, που τον έζησα στα εφηβικά μου χρόνια.

Είστε ένας σκηνοθέτης που δεν συνεργάζεται με τους ίδιους ηθοποιούς για πολλές παραστάσεις. Δεν είχατε ποτέ ανάγκη τη λογική της ομάδας;

 Κατά καιρούς, πάει να γίνει κάτι και να δουλέψω για τρεις ή τέσσερις παραστάσεις με τους ίδιους ηθοποιούς και μετά για κάποιους λόγους που δεν είναι πολύ καθαροί, ξαφνικά απομακρυνόμαστε. Πάντως, είναι αλήθεια ότι δεν φρόντισα να καλλιεργήσω τη λογική της ομάδας ή της οικογένειας γιατί είμαι κατά όλων αυτών των συμβάσεων.

Ταξιδεύετε συνέχεια και είστε από τους λίγους σκηνοθέτες που ομολογούν ότι παίρνουν ιδέες από τις παραστάσεις του εξωτερικού...Θέλω να πω ότι υπάρχουν συνάδελφοί σας που κοπιάρουν μια παράσταση του εξωτερικού στην Ελλάδα.

 Ξέρετε πόσες φορές το έχω σκεφτεί αυτό; Έχει τύχει να δω παραστάσεις και να έχω μείνει άναυδος και μάλιστα κάποιες φορές που μου είχαν προτείνει να κάνω το ίδιο έργο μετά, αρνήθηκα γιατί είπα ότι το είχα παρακολουθήσει σε τόσο εξαιρετικό ανέβασμα που δεν θα είχε νόημα να το κάνω. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ενώ βλέπω πάρα πολλές παραστάσεις και άλλες με εντυπωσιάζουν θετικά άλλες αρνητικά, πάντα αφήνουν ένα αποτύπωμα μέσα μου.

Μιλάμε και για ελληνικές παραγωγές;

Όχι, όσα παρακολουθώ στο εξωτερικό. Δεν έχω προσπαθήσει ποτέ να μεταφέρω κάτι από αυτά που έχω δει σε δικές μου δουλειές. Σαν κάθε φορά να μπαίνει ένα στοπ και να ξεχνάω ότι είδα. Μια φορά θυμάμαι σ’ ένα έργο που είχα κάνει, όχι μόνο είχα δει το ίδιο έργο σε ξένη παράσταση αλλά είχα και το βίντεο, και παρακολουθώντας το, είχε μια σκηνή που λέω «Αυτό δεν γίνεται πρέπει να βάλω οπωσδήποτε» και προσπάθησα να το κάνω. Μέσα σε ελάχιστες πρόβες είδα ότι κλώτσαγε. Ήταν σαν ένα ξένο σώμα.

Έχοντας, λοιπόν, τόση εμπειρία από τις παραστάσεις του εξωτερικού ως θεατής, ποιους σκηνοθέτες θα προτείνατε να έρθουν στην Ελλάδα, γιατί αξίζει να τους γνωρίσει και το ελληνικό θεατρικό κοινό;

Νομίζω ότι θα έφερνα έναν σκηνοθέτη να δουλέψει με Έλληνες ηθοποιούς. Αυτό που έκανε η Στέγη με τον Bogomolov και τους «Δαιμονισμένους», το θεωρώ περισσότερο χρήσιμο. Υπάρχει μια ανταλλαγή, κάτι γίνεται... Πάντως, μπορώ να πω ότι και στην Ευρώπη αυτή την περίοδο, δεν γίνονται σπουδαία πράγματα. Είναι μια περίοδος εσωστρέφειας, δεν γίνονται σπουδαία πράγματα, μην νομίζετε!

Πού οφείλεται αυτό κατά τη γνώμη σας;

Ένας λόγος είναι η μανία που υπάρχει με την αποδόμηση, σε σημείο να μην αναγνωρίσεις καθόλου τα κείμενα. Παρακολουθώ τα διεθνή φεστιβάλ και βλέπω έκπληκτος ότι δεν υπάρχει ούτε ένα «κανονικό» έργο με αρχή, μέση και τέλος. Φέτος, για πρώτη φορά στην Πειραιώς 260 ήταν μόνο δύο τα έργα που ανέβηκαν.

Δεν έχουμε συγγραφείς ή είναι μια τάση των σκηνοθετών να υπερβαίνουν το κείμενο;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε συγγραφείς. Αν κοιτάξει κανείς παγκοσμίως, δεν γράφονται σπουδαία έργα.

Με τους Έλληνες συγγραφείς;

Είναι ελάχιστα τα καλά έργα που γράφονται.

Ως πολίτης του κόσμου, αν σας έλεγαν να επιλέξετε μια χώρα και να μείνετε εκεί ποια θα ήταν αυτή;

Καμία, μου αρέσει πάρα πολύ η ελληνική γλώσσα και γι’ αυτό το λόγο δεν σκηνοθέτησα και στο εξωτερικό ενώ είχα προτάσεις. Αισθάνομαι στη γλώσσα μου.

Κύριε Μαστοράκη, από την κουβέντα που έχουμε κάνει, μου δίνετε την αίσθηση ότι δεν είστε φιλόδοξος. Καταλαβαίνω σωστά;

Καθόλου...Καθόλου!

Ήσαστε πάντα έτσι ή μεγαλώντας;

Πάντα μ’ ενδιέφερε να περνάω καλά. Δεν μ’ ενδιέφερε να υπερβάλλω εαυτόν.

Με τη διδασκαλία έχετε ασχοληθεί καθόλου;

Ελάχιστα...Παλιότερα μού το είχαν προτείνει και αρνιόμουν. Τωρα δεν μου το προτείνουν πια. Αν είχα πρόταση όμως, θα το σκεφτόμουν...Έχω απέραντη υπομονή με τους ανθρώπους και νομίζω ότι θα μπορούσα να το κάνω. Τώρα πια που συνταξιοδοτούμαι, θα μ’ ενδιέφερε να ασχοληθώ.

Συνταξιοδοτείται ποτέ ένας σκηνοθέτης και ένας ηθοποιός;

 Ναι, βεβαίως! Άνθρωπος δεν είναι; Ο ηθοποιός είναι χρήσιμος και στα 95 του και στα 100. Ο σκηνοθέτης κάποια στιγμή κουράζεται.

Στη διάρκεια της κουβέντας μας, μού έχετε αναφέρει πολλές φορές τη σύνταξη. Να υποθέσω ότι σκέφτεστε να κάνετε δύο-τρεις παραστάσεις ακόμα και να σταματήσετε;

Να σας πω την αλήθεια, αυτή τη στιγμή σκέφτομαι ότι δεν θέλω να κάνω καμία!

 Δεν υπάρχει μέσα σας αυτό το «σαράκι» του καλλιτέχνη;

Όχι, καθόλου! Περνάω πάρα πολύ ωραία και χωρίς καθόλου θέατρο. Το αγαπώ πολύ, με το θεάτρο γειώνομαι, αποκτώ μια επαφή με τους ανθρώπους αλλά δεν είναι όλη μου η ζωή.

Τι άλλο σας αρέσει να κάνετε λοιπόν;

Μου αρέσει να ζω! Είμαι μαγεμένος από την ίδια τη ζωή!

Τι σημαίνει γιας εσάς λοιπόν το «να ζω»;

 Τα πάντα, ένα άπαν όπου υπάρχουν άπειρες και ανεξάντλητες δυνατότητες. Για μένα η ζωή είναι ένα ταξίδι, ένα roadtrip. Οδηγείς, σταματάς, λες «ωραία, εδώ μπορώ να μείνω δύο μέρες», κάθεσαι, φεύγεις...

Ποιο είναι το επόμενο ταξίδι που θέλετε να κάνετε;

Θα σας φανεί περίεγρο αλλά ενώ παλιά είχα μια απώθηση για τις αραβικές χώρες, κυρίως για τον τρόπο που συμπεριφέρονται στις γυναίκες, τώρα για έναν λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω, θέλω να επισκεφτώ αυτές τις χώρες.

Έχετε ταξιδέψει σχεδόν παντού;

 Όχι, δεν έχω πάει στην Αμερική γιατί φοβάμαι τα αεροπλάνα. Όταν χρειαστεί να τα χρησιμοποιήσω, κάνω πολλές στάσεις και αλλάζω πτήσεις. 

Τι άλλο φαβάστε;

Την ανημπόρια...

 

thinoporo xeimonas texnes plus

Το Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας,παρουσιάζει από τις 15 Οκτωβρίου σε συνθήκες απόλυτης ασφάλειας των θεατών και με όλα τα επιβεβλημένα από τον νόμο πρωτόκολλα υγιεινής  λόγω της πανδημίας, το έργο του βραβευμένου Σουηδού συγγραφέα Λαρς Νορέν, «Φθινόπωρο Χειμώνας», σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, με τους: Μπέτυ Αρβανίτη, Άννα Καλαϊτζίδου, Μαρία Καλλιμάνη και Άλκη Παναγιωτίδη.

popolaros banner

popolaros banner

lisasmeni mpalarina

Video

 

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία