Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Η δύση παλεύει να φέρει τη δημοκρατία στην Ασία (Ιράκ, Ιράν, Συρία) και τις χούντες στη Λατινική Αμερική (Βενεζουέλα, Σαλβαδόρ, Νικαράγουα). Υπαρξιακό βέρτιγκο. Πολιτική απολίτιστων και άλλα τέτοια. Μια ακόμα γύρα σφηνάκια πείνα για τον λαό της χώρας να κεράσουμε και η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον κόσμο θα έρθει στον σωστό δρόμο. Της Δύσης τον κόσμο #Δύση

Ο Τζον – Τζον της Βενεζουέλας Γκουαϊδό, αυτοανακηρυγμένος πρόεδρος, για πολλούς απλά ένα φερέφωνο των ΗΠΑ, θέλει να πάρει την εξουσία στη χώρα. Η δύση είναι με το μέρος του και 50 χώρες τον στηρίζουν. Ο προπονημένος πολιτικός στα σχολεία προπαγάνδας μυστικών υπηρεσιών των Η.Π.Α. Μάλλον θα τα καταφέρει. Δεν είναι εκλεγμένος αλλά so what??? #Βενεζουέλα

Στην Κρήτη σκοτώνονται γιατί είναι έθιμο τα όπλα, τώρα και στην Καλαμάτα ένας εργαζόμενος σκοτώθηκε γιατί το έθιμο με τις σαΐτες είναι «λέει» στο DNA τους. Νεκρός γιατί το DNA της βλακείας και της ντεμέκ παλικαροσύνης είναι ανίκητο. Και όπως αποδείχτηκε θανατηφόρο.
#θανατηφόρο_dna_βλακείας

Και στη Θήβα ένα κοριτσάκι χαροπαλεύει γιατί κάποιος χαρούμενος που τού ψήθηκε καλά τ’ αρνί έριχνε μπαλωθιές. Ο παλικαράς δεν είχε τα απαραίτητα προσόντα να πάει να παραδοθεί και να πει: «εγώ είμαι ο μαλάκας που τραυμάτισα το παιδί και ζητάω συγγνώμη» και κρύφτηκε. Αλλά τον βρήκαν. Και το όπλο ήταν παράνομο. Και θα αναλάβει η δικαιοσύνη, το πλημμέλημα του…Και το παιδί χαροπαλεύει.
#ντεμέκ_παλικαράς

Στη Βενεζουέλα μπορεί να έχουν πλέον κωλόχαρτα – πράγμα για το οποίο αγωνιά πάντα η κυρία Βούλτεψη η βουλευτής μας – είναι όμως σε έναν εμφύλιο με το πραξικόπημα που δεν κέρδισε. Και οι Αμερικάνοι πολύ στενοχωρήθηκαν, όπως ίσως και η Μαρέβα, ο Κυριάκος και δεν ξέρω γιατί κι άλλοι δεξιοί.
Και ο «πολιτισμένος» δυτικός κόσμος δεν είναι και τόσο βέβαιος πώς να αντιδράσει αφού και η δημοκρατία πλέον λογίζεται «α λα καρτ». Ό,τι βολεύει μωρέ… και βλέπουμε!
#Βενεζουέλα_πραξικόπημα

Δύσκολη αυτή η άνοιξη και μπαίνουμε βουρ σε προεκλογική περίοδο και δεν αντέχω άλλα sms και μέιλ και φυλλάδια στα παρμπρίζ και στους δρόμους και στα πεζοδρόμια. Όλη η πόλη ένας σκουπιδοτενεκές από τυπάκια που θέλουν να εκλεγούν για να ομορφύνουν την… πόλη τους!
#έλεος_με_τα_φυλλάδια_σας

Ποτέ δεν ήταν του γούστου μου τα ποστ που ξεκινούν “Τον γνώρισα όταν….” όταν άνθρωποι της τέχνης, της επικοινωνίας φεύγουν από τη ζωή. Τελευταίο θύμα ο Τάκης Μόσχος. Δεν μιλώ για τους κοντινούς τους ανθρώπους. Μιλώ για τους δευτερότριτους του περιβάλλοντος ενός ‘σημαντικού ” νεκρού. Δεν καταλαβαίνω την ανάγκη να γίνει ποστ ή κείμενο σε έντυπο μια ασήμαντη προσωπική εμπειρία. Αυτή η ντεθιάρικη φιγούρα, αυτή η επιθυμία για ανάληψη μεγαλύτερου ποσοστού θρήνου γενικώς είναι αυτογελοιοποίηση των συμπασχόντων (ή κάτι πολύ κοντά σ’ αυτό) #death

Σε Γενικές Γραμμές. Τρεις δημοσιογράφοι, τρία site, σε ιστορίες καθημερινής τρέλας!
Η Γιώτα Δημητριάδη @Τεχνες-Plus, ο Γιάννης Καφάτος @Viewtag.gr και ο Γιάννης Παναγόπουλος @Fragilemag.gr φτιάχνουν μια λίστα μ’ όλα όσα άκουσαν, είδαν και σκέφτηκαν την εβδομάδα που πέρασε, βολτάροντας στην πόλη, διαβάζοντας πρωτοσέλιδα εφημερίδων, κουβεντιάζοντας μεταξύ τους, κοιτώντας βιτρίνες μαγαζιών, ακούγοντας μουσική και συμφωνώντας πως ο διάβολος στις λεπτομέρειες βρίσκεται.
#Se_Genikes_Grammes

Μία παράσταση με θέση και άποψη, που μιλάει στο σήμερα.

Η «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ, έργο που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1944, είναι μία μετεγγραφή της ομώνυμης σοφόκλειας τραγωδίας στην υπό γερμανική κατοχή Γαλλία των αρχών του ’40, εκεί που ο Γάλλος Στρατάρχης Πεταίν έχοντας συνθηκολογήσει με τους Ναζί εφαρμόζει – ως άλλος Κρέων – τον δικό του αυταρχικό και απάνθρωπο νόμο.

Η παράσταση της Ελένης Ευθυμίου, που έκανε την πρεμιέρα της στα τέλη Ιουλίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών για να ακολουθήσει στη συνέχεια μία μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, είναι με τη σειρά της μία ιδιότυπη μετεγγραφή του έργου του Ανούιγ στο σήμερα. Όχι όμως μέσα από μία  επιφανειακή σκιαγράφηση της επικαιρότητας. Η παράσταση της Ευθυμίου ακουμπά στο σήμερα, ακριβώς επειδή έχει κατανοήσει πλήρως τον πυρήνα του έργου του Ανούιγ, που παραμένει μία δριμεία κριτική στο αξιακό σύστημα των δυτικών κοινωνιών.

Οι ρόλοι του «καλού» και του «κακού» συγχέονται επικίνδυνα στην «Αντιγόνη» του Ανούιγ. Η Αντιγόνη του έργου δεν είναι ούτε γεννημένη ηρωίδα, ούτε μια κοπέλα που υπακούει στους νόμους των θεών. Οι θεοί είναι εκκωφαντικά απόντες από το σύμπαν του Ανούιγ. Η Αντιγόνη του επαναστατεί χωρίς συγκεκριμένο όραμα. Επαναστατεί επειδή ασφυκτιά σε έναν κόσμο που δεν την αφήνει να ζήσει ανθρώπινα. Αρνείται όχι απλά να υποταχτεί στην εξουσία, αλλά και να παίξει το παιχνίδι της, να γίνει μέρος ενός σάπιου συστήματος. Ο Κρέων από την άλλη δεν είναι ένας τυπικός δυνάστης. Δεν είναι ένας ιδεολόγος. Δεν πρεσβεύει τον ολοκληρωτισμό. Τον υπηρετεί. Είναι ένας άνθρωπος που λέει ναι, γιατί «κάποιος πρέπει να λέει και ναι». Έχοντας απορρίψει κάθε ανθρώπινη αξία, χρησιμοποιεί έναν κυκεώνα φαινομενικά λογικών επιχειρημάτων απλά για να εδραιώσει την εξουσία του, που έχει γίνει σύμφυτη με την ίδια την ύπαρξή του.

Antigone_texes-plus.jpg

Η Βασιλική Τρουφάκου ερμηνεύει με πειστικότητα την Αντιγόνη εστιάζοντας περισσότερο στο δραματικό υπόβαθρο της ηρωίδας της. Ο Στέλιος Μάινας από την άλλη είναι υποδειγματικός στον ρόλο του Κρέοντα. Λιτός, εσωτερικός, κυρίαρχος των εκφραστικών του μέσων, μοιάζει να έχει κατανοήσει κάθε λέξη της εξαιρετικής νέας μετάφρασης του Στρατή Πασχάλη, κάθε λέξη που αρθρώνει,  κάθε πτυχή του ήρωα του, παραδίδοντας έναν Κρέοντα που μένει στη μνήμη σου.

Το ενδιαφέρον όμως στο έργο του Ανούιγ δεν περιορίζεται μόνο στους μακροσκελείς μονολόγους της Αντιγόνης και του Κρέοντα. Ο κοινωνικός τους περίγυρος έχει τη δική του σημειολογία. Κι αυτόν η Ελένη Ευθυμίου τον φωτίζει με έναν εξαιρετικά καίριο τρόπο. Γύρω από την Αντιγόνη και τον Κρέοντα, ο χορός του γελοίου. Μία κοινωνία σε αφασία. Από την νεόπλουτη και υστερική Ισμήνη (που σκιαγραφεί έξοχα η Ιωάννα Μαυρέα) και τον ευθυνόφοβο, αραχτό και τσαμπουκά μόνο εκεί που τον παίρνει φρουρό που συλλαμβάνει την Αντιγόνη (υπάρχουν στιγμές που ο Νίκος Ντάλλας κλέβει την παράσταση) μέχρι τον άβουλο, κακομαθημένο Αίμωνα στα όρια του παλιμπαιδισμού (Γιώργος Φριντζήλας), την ιδρυματική Τροφό (Ανέζα Παπαδοπούλου) και την Ευριδίκη – μαριονέτα (Μαίρη Λιαμή). Όλοι τους είναι συνένοχοι, έστω κι αν νίπτουν τας χείρας τους. Όλοι τους είναι «νεκροί» μέσα τους. 

Αυτό το στοιχείο της νεκρότητας αναδεικνύει και το clean cut σκηνικό της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη, που παραπέμπει σε ψυχιατρείο και νεκροτομείο ταυτόχρονα. Αυτή τη νεκρότητα που δεν αφορά φυσικά μόνο τους ήρωες του Ανούιγ, αλλά και τους ίδιους τους θεατές του έργου. Σ’ εμάς κλείνει το μάτι η μυστηριώδης φιγούρα του Χορού, ένας μπρεχτικών καταβολών Κομπέρ, που σχολιάζει ολόκληρο το έργο και ρίχνει «επικίνδυνες» γέφυρες ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία (ο Φαίδων Καστρής μοιάζει ο ιδανικός για τον ρόλο).

Εν κατακλείδι, η παράσταση της Ελένης Ευθυμίου έχει και θέση και άποψη. Χρησιμοποιεί τα αρκετά νεωτερικά στοιχεία της σκηνοθεσίας για να υποδηλώσει κάτι συγκεκριμένο. Κι αυτό που κομίζει στον πυρήνα της έχει πραγματικά ενδιαφέρον να το συζητήσουμε και ως κοινωνία.

φωτογραφίες παράστασης:Αθηνά Λιάσκου

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Μένουμε σπίτι!!! Διαβάζουμε, τραγουδάμε, συζητάμε, βλέπουμε ταινίες και φυσικά θεάτρο...on line!

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία