Τελευταία Νέα
Το 8ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων έρχεται στη Στέγη «Η Κληρονομιά»: Είδα την παράσταση του Γιάννη Νταλιάνη On Demand Εκτός Δραματικής Σχολής Εθνικού ο Λιβαθινός Η ομοφοβική επίθεση του Κούγια στον Καπουτζίδη Μικροδιήγημα 3: Ice Skating Ο Δημήτρης Λιγνάδης στη φυλακή «Διαβάζω τα μυστικά της τέχνης»: Ένα σεμινάριο από τη ζωγράφο και συγγραφέα Μαρίνα Πετρή Δημήτρης Λιγνάδης: Απορρίφθηκε η ένσταση ακυρότητας κατά της προδικασίας «Ο Αμπιγιέρ»: Μια ιστορική παράσταση στις οθόνες μας 3 δεκαετίες μετά Αύριο η απολογία του Δημήτρη Λιγνάδη Οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» σε Live streaming από το Εθνικό Θέατρο Στον εισαγγελέα ο πρόεδρος του πειθαρχικού του ΣΕΗ Π. Τσαρούχας - Με τους φακέλους των καταγγελιών Σπύρος Μπιμπίλας για Μαρκουλάκη: «Καταλαβαίνω τη φόρτιση και την υποκειμενική του άποψη» Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης προς το ΣΕΗ: Με στοχοποιείτε σαν να είμαι εχθρός 10 βιβλία από τις εκδόσεις Περισπωμένη
 

Η ταινία «Μήλα» του Χρήστου Νίκου, η ελληνική πρόταση που θα διεκδικήσει υποψηφιότητα στα Όσκαρ 2021, στην κατηγορία καλύτερης Διεθνούς Ταινίας Μεγάλου Μήκους, προβάλεται διαδικτυακά την Κυριακή 17/1 και για ένα εικοσιτετράωρο, με ελεύθερη πρόσβαση, παρέχοντας τη δυνατότητα και στους ψηφοφόρους της Αμερικανικής Ακαδημίας να δουν την ταινία, όπως ενημερώνει το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.

Στην ίδια πλατφόρμα, μαζί με τα «Μήλα» θα διατίθεται και η ταινία «Index» του Νικόλα Κολοβού, που προσδοκά την είσοδό της στην πεντάδα υποψηφίων για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους.
Η απονομή των βραβείων Όσκαρ θα πραγματοποιηθεί τον Απρίλιο του 2021.
Όσο για την online προβολή των δύο ελληνικών ταινιών πρόκειται για κοινή δράση του Los Angeles Greek Film Festival και του UCLA Stavros Niarchos Foundation Center for the Study of Hellenic Culture.
Τα «Μήλα», στη διαδρομή τους προς το Όσκαρ, έχουν πολύτιμη σύμμαχό τους την Κέιτ Μπλάνσετ. Ως γνωστόν, η διάσημη ηθοποιός συνδράμει από τη θέση του executive producer στην προώθηση της ταινίας. Ενδεικτική ήταν η συζήτηση στο κανάλι του διαδικτυακού περιοδικού TheWrap στο YouTube, στις 7 Δεκεμβρίου 2020, όταν η Κέιτ Μπλάνσετ σύστησε τον Έλληνα σκηνοθέτη στο κοινό και στα μέλη της Αμερικανικής Ακαδημίας. 
 
Σύμφωνα με την πρόσφατη πρόβλεψη του περιοδικού Variety, τα «Μήλα» ανεβαίνουν στη 16η θέση ανάμεσα σε ταινίες από 70 χώρες, που φιλοδοξούν να ακουστούν στην πεντάδα των υποψηφίων για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας, ενώ το περιοδικό The Hollywood Reporter έχει τα «Μήλα» ανάμεσα στις τρεις καλύτερες ξενόγλωσσες ταινίες του 2020: «Τα ''Μήλα'' είναι μία λεπτή σάτιρα για την τεχνολογία, για τα apple στις τσέπες μας που μας κλέβουν τη μνήμη και την προσωπική μας ταυτότητα. Ο ήρωας της ταινίας, όμως, ξυπνάει με αμνησία σε έναν αναλογικό κόσμο χωρίς ίντερνετ και κινητά για να καταγράψει σε μία παλιά Polaroid τις καινούργιες εμπειρίες του, που θα τον βοηθήσουν να συνθέσει μία νέα μνήμη», γράφει το περιοδικό.
Προηγήθηκε η μεγάλη πορεία της ταινίας σε διεθνή φεστιβάλ, με βραβεία και καλές κριτικές, στη διάρκεια μίας δύσκολης χρονιάς λόγω της πανδημίας, που έφερε την παγκόσμια κινηματογραφική κοινότητα σε μία πρωτόγνωρη καθημερινότητα.
Τα «Μήλα» είναι συμπαραγωγή Ελλάδας, Πολωνίας, Σλοβενίας και υποστηρίζεται από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Το σενάριο είναι του Χρήστου Νίκου και του Σταύρου Ράπτη. Ερμηνεύουν ο Άρης Σερβετάλης, η Σοφία Γεωργοβασίλη, η Άννα Καλαϊτζίδου και ο Αργύρης Μπακιρτζής.

Υπάρχουν κορυφαίες προσωπικότητες της έβδομης τέχνης, που έκαναν μεγάλη καριέρα στο Χόλιγουντ, αλλά δεν αξιώθηκαν να κατακτήσουν ούτε ένα αγαλματίδιο. Στη λίστα αυτή παρουσιάζουμε τις 10 πιο κραυγαλέες περιπτώσεις. Οι εννέα δεν είναι Αμερικανοί και αυτό ίσως να έχει τη σημασία του. Τα τιμητικά Όσκαρ εξαιρούνται...

 
 

10Άλμπερτ Φίνεϊ

O Άλμπερτ Φίνεϊ (γ. 1936) προτάθηκε πέντε φορές για Όσκαρ (τέσσερις πρώτου και μία δεύτερου ανδρικού ρόλου), αλλά δεν κέρδισε κανένα. Η πρώτη του υποψηφιότητα ήρθε αρκετά νωρίς, σε ηλικία 27 ετών, στην κωμωδία του Τόνι Ρίτσαρντσον «Επιχείρηση Κρεββατοκάμαρα» («Tom Jones»).

 

9Ρίτσαρντ Μπάρτον

Ο Ρίτσαρντ Μπάρτον (1925-1984) κοσμούσε συχνά τα πρωτοσέλιδα της δεκαετίας του ‘60 και ‘70 για τη θυελλώδη σχέση του με τη συνάδελφό του Ελίζαμπεθ Τέιλορ, την οποία νυμφεύτηκε δύο φορές και ισάριθμες τη χώρισε. Εκτός από τα προσωπικά του, ξεχώρισε και για τις υποκριτικές του επιδόσεις τόσο στο θέατρο, όσο και στον κινηματογράφο. Προτάθηκε για επτά Όσκαρ (έξι πρώτου κι ένα δεύτερου ανδρικού ρόλου), αλλά δεν ευτύχησε να κάνει δικό του το επίχρυσο αγαλματάκι.

 

8Άντζελα Λάνσμπερι

Η Άντζελα Λάνσμπερι (γ. 1925), η σπουδαία ηθοποιός του θεάτρου, προτάθηκε τρεις φορές για Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου για τις ερμηνείες της στις ταινίες «Εφιάλτης» (1944), «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» (1945) και «Ο άνθρωπος από την Μαντζουρία» (1962), αλλά δεν το κέρδισε ποτέ. Της απονεμήθηκε, όμως, ένα τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά της στον κινηματογράφο, μόλις το 2013.

 

7Πίτερ Ο’ Τουλ

Ο Πίτερ Ο’ Τουλ (1932-2013) κατέχει το ρεκόρ με τις περισσότερες υποψηφιότητες για Όσκαρ, χωρίς να το έχει κερδίσει ποτέ. Προτάθηκε 8 φορές και ήταν φαβορί ως «Λόρενς της Αραβίας» το 1962, αλλά το έχασε από τον συγκλονιστικό Γκρέγκορι Πεκ, που υποδύθηκε τον αγωνιστή δικηγόρο Άτικους Φιντς στο κοινωνικό δράμα του Τζέρι Μάλιγκαν «Σκιές και Σιωπή».

 

6Φρεντ Αστέρ

Ο αμερικανός Φρεντ Αστέρ (1899-1987) έγινε διάσημος για τα μιούζικαλ στα οποία πρωταγωνίστησε με παρτενέρ την Τζίντζερ Ρότζερς. Προτάθηκε μία φορά για Όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου το 1975, όχι για κάποιο μιούζικαλ, αλλά για μία ταινία τρόμου, τον «Πύργο της Κολάσεως». Κέρδισε, πάντως, ένα τιμητικό Όσκαρ το 1950, για την προσφορά του στην εβδόμη τέχνη.

 

5Γκρέτα Γκάρμπο

Η σουηδέζα Γκρέτα Γκάρμπο (1905-1990) υπήρξε μία από τις πιο γοητευτικές και διάσημες σταρ της μεγάλης οθόνης και αναμφισβήτητα η βασίλισσα του βωβού κινηματογράφου. Ήταν υποψήφια τέσσερις φορές στην κατηγορία της καλύτερης ηθοποιού για τις ταινίες «Άννα Κρίστι» (1930), «Ρομάντζο» (1930), «Η κυρία με τις καμέλιες» (1936) και «Νινότσκα» (1939). Δεν κέρδισε, όμως, ποτέ το επίζηλο επίχρυσο αγαλματάκι.

 

4Ντέμπορα Κερ

Ο Ντέμπορα Κερ (1921-2007) προτάθηκε έξι φορές για Όσκαρ και δεν κέρδισε ούτε ένα, παρότι θεωρείται μία από τις κορυφαίες ηθοποιούς όλων των εποχών. Είναι γνωστή από τις ταινίες «Ο Βασιλιάς Κι Εγώ» στο ρόλο της δασκάλας που διδάσκει αγγλικά στα παιδιά του βασιλιά του Σιάμ και «Όσο υπάρχουν άνθρωπο» (ή «Από εδώ ως στην αιωνιότητα») με την κλασική ερωτική σκηνή στην παραλία με τον συμπρωταγωνιστή της Μπαρτ Λάνκαστερ. Το 1994 βραβεύτηκε με τιμητικό ¨Όσκαρ.

 

3Κάρι Γκραντ

Ο Κάρι Γκραντ (1904-1986), ένας από τους γόητες του Χόλιγουντ, δεν αξιώθηκε να κερδίσει ένα Όσκαρ, παρότι έδειξε το πλούσιο υποκριτικό του ταλέντο σε ταινίες, όπως «Κοινωνικά Σκάνδαλα» του Τζορτζ Κιούκορ και «Το κυνήγι του κλέφτη» (1955) και «Στην Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων» (1959) του Άλφρεντ Χίτσκοκ.

 

2Άλφρεντ Χίτσκοκ

Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ (1899-1980) θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σκηνοθέτες του κινηματογράφου. Δεν κέρδισε όμως ποτέ του ένα Όσκαρ. Οι ταινίες του «Ρεβέκκα» (1940), «Σωστική Λέμβος» (1943), «Νύχτα Αγωνίας » (1945), «Σιωπηλός Μάρτυς» (1954) και «Τα Πουλιά» (1963) είχαν κερδίσει υποψηφιότητες και ο «μετρ του σασπένς» δικαιούταν αν όχι και τα πέντε, τουλάχιστον ένα Όσκαρ. Ένα όνειδος για την Ακαδημία!

 

1Τσάρλι Τσάπλιν

Ο Τσάρλι Τσάπλιν (1889-1977), ο «Σαρλό» της μεγάλης οθόνης και όχι μόνο, θεωρείται από πολλούς ως ο σπουδαιότερος και επιδραστικότερος ηθοποιός όλων των εποχών. Δεν κέρδισε ούτε ένα Όσκαρ για κάποια από τις σπουδαίες ταινίες που σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε. Τα δύο τιμητικά Όσκαρ που έλαβε, μόνο ως ένδειξη συγγνώμης από το Χόλιγουντ μπορούν να εκληφθούν.

 
 

Μέσα στον σωρό των ταινιών που βγαίνουν στις κινηματογραφικές αίθουσες, και τον καταιγισμό δήθεν “αριστουργημάτων”, και ψεύτικων “διαμαντιών” που “πρέπει όλοι να δουν”, ξεχωρίζουν δύο ταινίες που δεν προσέχτηκαν ιδιαίτερα από το πλατύ κοινό (εν μέρει αναμενόμενο γιατί διακρίνονται για την εσωτερικότητα τους), όταν βγήκαν στις αίθουσες και μόνο οι συνεπείς σινεφίλ τις πρόσεξαν και σιγά σιγά μιλάνε γι’ αυτές. Πως όμως να μην εντυπωσιαστείς από τις έξοχες  “ΑΚΡΟΤΗΤΕΣ” (“First Reformed”) του βετεράνου σκηνοθέτη και σεναριογράφου Paul Schrader και το υπέροχο “Η ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ” (“The Kindergarten Teacher”) της νεότατης σκηνοθέτιδας Sara Colangelo. Διαφορετικές ως προς την θεματική τους, οι δύο ταινίες ξεχωρίζουν για την υπαινικτικότητά τους, την στιβαρή σκηνοθετική τους ματιά αλλά και (ίσως κυρίως), για τις μοναδικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών τους.

 

Στο “First Reformed” (ατυχέστατος ο ελληνικός τίτλος “Ακρότητες”) ο αντιφατικός και άνισος σκηνοθέτης (που μόνιμα αδικεί τον εαυτό του και τις ικανότητές του), και σεναριογράφος Paul Schrader – που έχει σκηνοθετήσει ταινίες σαν το “Mishima” και το “Hardcore” αλλά και απίστευτες μπαλαφάρες όπως το “Dog eat dog” (“Τελευταία αρπαχτή” – κυριολεκτικά όμως) και “Canyons”, και έχει γράψει εμβληματικά σενάρια όπως αυτό, του “Ταξιτζή” και του “Οργισμένου ειδώλου” αλλά και “τέρατα” όπως το “Dying of the light” (“Μέχρι τέλους”) – φτιάχνει μια χαμηλότονη και σπαρακτική ταινία που παραπέμπει στο σινεμά του Μπρεσόν και του Ντράγιερ (σκηνοθετών που επηρέασαν πολύ τον Σρέιντερ). Η θεματική του Σρέιντερ δεν έχει αλλάξει με τα χρόνια, ο καλβινισμός, οι ενοχές, η ηθική άνοδος και η πτώση σε συνδυασμό με τα βασανιστικά ερωτικά συμπλέγματα και προβλήματα, είναι κι εδώ παρόντα, αυτό όμως που εντυπωσιάζει στο “First Reformed” είναι το χαμηλότονο και στοχαστικό ύφος που δεν συνηθίζει ο σκηνοθέτης.

Ο Ίθαν Χοκ ερμηνεύει τον ρόλο, του Τόλερ ενός αλκοολικού ιερωμένου σε μια από τις παλαιότερες καλβινιστικές εκκλησίες της Αμερικής, η οποία διατηρείται με την αρωγή μιας από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες πλαστικών της χώρας. Ο Τόλερ που ήταν πρώην στρατιωτικός ιερέας, παρότι λειτουργεί σε μια άκρως τουριστική εκκλησία, ο κόσμος που την επισκέπτεται είναι λιγοστός, και οι ώρες της μοναξιάς του ατελείωτες, ενώ όλη η πόλη προετοιμάζεται για την επέτειο των 250 χρόνων από την θεμελίωση του ναού.


Βασανισμένος από τα φαντάσματα του, τον θάνατο του γιού του στην Μέση Ανατολή και το διαζύγιο που ακολούθησε με την σύζυγό του, ο Τόλερ αποφασίζει να κρατήσει ένα ημερολόγιο, ενώ τα προβλήματα υγείας του εντείνονται. Την καθημερινότητά του θα διαταράξει η επίσκεψη της Μέρι, μιας όμορφης νεαρής εγκύου γυναίκας (στον ρόλο η άχρωμη και αδιάφορη Αμάντα Ζέιφριντ που χαλάει την εικόνα της ταινίας), η οποία του ζητάει να μιλήσει με τον ακτιβιστή σύζυγό της, ο οποίος είχε μπλέξει σε επεισόδια και φυλακίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα, τώρα δε, που γύρισε σπίτι, αρνείται να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα, και ζητάει από την σύζυγό του να κάνει έκτρωση. Ο ιερωμένος επισκέπτεται το ζευγάρι, και συζητώντας με τον Μάικλ, τον εμφανώς καταθλιπτικό σύζυγο, ανησυχεί, διαπιστώνοντας, ότι εκείνος του μιλάει με φανατισμό για την ρύπανση του περιβάλλοντος, την καταστροφή του κόσμου λόγω της κλιματικής αλλαγής. Όταν μετά από λίγες ημέρες, ο Μάικλ αυτοκτονεί, τα περίεργα ευρήματα στο γκαράζ του σπιτιού του, που βρίσκει η συντετριμμένη Μέρι, όπως και τα έγγραφα με την μεγάλη περιβαλλοντολογική μόλυνση της περιοχής, συγκλονίζουν τον Τόλερ που έρχεται πιο κοντά στην Μέρι, διαπιστώνοντας ότι κάτι περίεργο και όχι τόσο αθώο υπάρχει στις τεράστιες χορηγίες προς την εκκλησία.

 

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο viewtag.gr

Πηγή: http://fragilemag.gr

Είναι ένα ζήτημα πώς ανακηρύσσουμε τους ήρωες της επικαιρότητας.Ανάμεσα στην κόντρα Άδωνι – Πολάκη. Ή εκείνη “Θεοδώρα Μεγαλοοικονόμου Vs Μάκη Γιακουμάτου”. Ή ανάμεσα στους αντι-εστέτ κιτσοσχιζοφρέν αυτοαναφορικούς μονολόγους του Γιώργου Αυτιά περί της προκοπής και της μη επιβράβευσής της από τα ισχυρά τζάκια της πολιτικής. Ή τις μιντιακές μετάνοιες του Μπογδάνου για το φλερτ του με τους εθνικαράδες, ανακαλύψαμε, ηρωοποιήσαμε και έναν άνθρωπο που μάλλον δεν θέλει – και αν είναι έτσι καλά κάνει – να ηρωοποιηθεί με τους ίδιους όρους όπως οι παραπάνω.

Ο Γιώργος Λάνθιμος είναι ο αντιήρωας που έφτασε στα Όσκαρ κάτω από τη μύτη της εθνικής “σόου μπιζ”. Δεν είναι Ρέμος. Δεν είναι Άννα Βίσση. Πολλοί δυσφορούν όταν λένε πως δεν θα κριθεί ως Έλληνας κινηματογραφιστής. Απ’ όσο γνωρίζω, καθένας από αυτούς που ανήκουν στην ελληνική σόου μπιζ θα έκοβαν φλέβες να κάνουν καριέρα εκεί που δεν μπορούν να κάνουν, εκτός Ελλάδας δηλαδή, άντε και εκτός Βαλκανίων. Και στην περίπτωση που το έκαναν, μάλλον δεν θα είχαν θέμα να το κάνουν όχι ως Έλληνες.

•Η ανακοίνωση της καταγωγής ενός καλλιτέχνη δεν σημαίνει αυτεπάγγελτα ότι κουβαλά στις πλάτες του εθνικές προσδοκίες του τόπου που γεννήθηκε. Ο Λάνθιμος θα κριθεί για τη δουλειά του. Δεν είναι σωτήρας κανενός. Και πολύ φοβάμαι πως δεν είναι αποτέλεσμα της κραταιάς ντεμικουλτούρας που γέννησε τον Μάρκο Σεφερλή, μιας πραγματικότητας που βερμπαλίζει γύρω από ηθικά πλεονεκτήματα ή εθνικές προδοσίες

Ο Γιώργος Λάνθιμος μπορεί να περπατούσε κάποτε στην Πατησίων πηγαίνοντας στη Σχολή Σταυράκου ως σπουδαστής. Μπορεί να έκανε βίντεο κλιπ του Ρουβά που, μεταξύ μας, όταν τα βλέπαμε στην τηλεόραση κάναμε mute στον ήχο. Μπορεί να έκανε όσα θα θέλαμε να κάνει ή όχι. Την καλλιτεχνική του ελευθερία όμως δεν είμαστε εμείς που θα την διαπραγματευτούμε. Και μια λεπτομέρεια, αντί επιλόγου. Λέμε «ο διεθνής Λάνθιμος» και μετά λέμε «ο δικός μας Λάνθιμος». Τελικά, τι θέλουμε από τον Λάνθιμο; Το “δικό μας”, όταν μιλάμε για έργο καλλιτέχνη, πόσο “δικό μας” είναι τελικά;

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

Video

Μπορείτε να τα αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία