Τελευταία Νέα
«Το κουνούπι»: Μια ακουστική παράσταση με την Μυρτώ Αλικάκη και τον Νίκο Ψαρρά «Προμηθέας Δεσμώτης»: Ο Άρης Μπινιάρης σκηνοθετεί τον Γιάννη Στάνκογλου στην Επίδαυρο Το Megaron Gala έρχεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού H Νένα Βενετσάνου και η Λήδα Χαλκιαδάκη μας τραγουδούν «Να μ' αγαπάς» «Οι κάτω από τα αστέρια»: Για 3η χρονιά στην ταράτσα του Λαμπέτη 10+1 παραστάσεις που ξεχωρίζουν από το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου Πλούσιο το καλλιτεχνικό πρόγραμμα του Ηρωδείου για τη φθινοπωρινή περίοδο 2021 «Το Μέλλον των Μουσείων: Αναστοχασμός και Επανεκκίνηση»: 11 συλλογές σ' αλληλεπίδραση Εντός, Εκτός και Επί τα Αυτά: Το νέο βιβλίο της Ειρήνη Μουντράκη Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μας δίνει ραντεβού στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας «Το Ασχημόπαπο» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «ταξιδεύει» σε όλη την Ελλάδα Οι «πεταλούδες πετούν ελεύθερες» και περιοδεύουν ανά την Ελλάδα! «Η Αυλή των Θαυμάτων»: Η παράσταση του Κώστα Τσιάνου 23 χρόνια μετά έρχεται στις οθόνες μας Πέτρος Φιλιππίδης: Ποινική δίωξη για έναν βιασμό και δύο απόπειρες Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2021: Μέχρι τον Οκτώβριο και με πλούσιο πρόγραμμα!
 

Εβδομαδιαία σειρά ντοκιμαντέρ, παραγωγής 2021.

Σκοπός αυτής της σειράς ντοκιμαντέρ είναι να αναδείξει αξίες που είναι ακόμη ζωντανές στον τόπο μας, δημιουργώντας ταυτοχρόνως απαιτητικούς και ενεργούς τηλεθεατές μέσα από μία φιλμική γραφή που θα επιδιώξει να αποκαλύψει την αλήθεια και την ποίηση της πραγματικότητας.
Όλοι σχεδόν οι σκηνοθέτες του «Υστερόγραφου» προέρχονται από τη μεγάλη παράδοση του κινηματογραφικού ντοκιμαντέρ με σημαντικές διακρίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Δείτε σήμερα το 12ο επεισόδιο: «Δημήτρης Καταλειφός» 

Το «Υστερόγραφο» παρουσιάζει ένα ντοκιμαντέρ για τον Δημήτρη Καταλειφό.
Ο σπουδαίος ηθοποιός, την περίοδο της πανδημίας και του εγκλεισμού, με τα θέατρα κλειστά, στράφηκε προς την ποίηση, την πεζογραφία και τη ζωγραφική, και εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο «Συμπληγάδες γενεθλίων».

Σκηνοθεσία-σενάριο: Γιώργος Σκεύας
Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιώργος Σκεύας
Μοντάζ: Σπύρος Κόκκας
Ήχος: Αλέξανδρος Σακελλαρίου
Μουσική τίτλων – πρωτότυπη μουσική: Σήμη Τσιλαλή
Εκτέλεση παραγωγής: Modus Productions Βασίλης Κοτρωνάρος

Τη Δευτέρα 10 Μαίου στην ΕΡΤ2.

 

Διαβάστε τη συνέντευξη του Δημήτρη Καταλειφού εδώ 

 

Διαβάστε επίσης:

Δ. Καταλειφός: «Πολλά Από Αυτά Που Θεωρούνται Μοντέρνα, Εμένα Μου Φαίνονται Απλά Ανόητα»

Ο Γυάλινος Κόσμος του Τεννεσσί Ουίλιαμς, γραμμένος το 1944, αποτελεί το πρώτο, γνωστό και ολοκληρωμένο κείμενο του γνωστού Αμερικανού συγγραφέα. Είχαν προηγηθεί ωστόσο αρκετά πρωτόλεια κείμενά του ήδη από τη δεκαετία του 1930, γεγονός που τον τοποθετεί μεταξύ των συγγραφέων της μεσοπολεμικής περιόδου.

 

daglas

Κερκ Ντάγκλας και Τζέιν Γουάινμαν, 1950

 

Ήδη από την θεατρική πρεμιέρα του έργου, ο Ουίλιαμς έγινε, εν μία νυκτί, διάσημος. Το 1950, ο Γυάλινος Κόσμος, ένα έργο με έντονους απόηχους τόσο από τους δύο παγκόσμιους πολέμους, όσο και από το Κραχ που ταρακούνησε συθέμελα την αμερικανική κοινωνία του 1929 μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, με πρωταγωνιστές τους Τζέιν Γουάιμαν και Κερκ Ντάγκλας (σε σκηνοθεσία Έρβινγκ Ράππερ). Αλλά και το 1987, ανέβηκε στον κινηματογράφο, το 1987, αυτή τη φορά σε σκηνοθεσία Πολ Νιούμαν με πρωταγωνιστές την Τζόαν Γούντγουορντ και τον Τζον Μάλκοβιτς.

 gyalinos

Κάρεν Άλλεν και Τζον Μάλκοβιτς, 1987

Αμέτρητες είναι βέβαια οι θεατρικές του παραστάσεις. Από τις, εν Ελλάδι, παραστάσεις του συγκεκριμένου έργου, προσωπικά, θυμάμαι πολύ έντονα και κρατώ σαν μια πολύ ωραία ανάμνηση την σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαυρίκιου στο ιστορικό, πλέον, «Εμπρός», το 1997. Η Ράνια Οικονομίδου, ως Αμάντα, συνυπήρξε με απόλυτα αρμονικότητα με τους πρωτοεμφανιζόμενους, τότε, Αγγελική Παπαθεμελή, Νίκο Κουρή και Άγη Εμμανουήλ.

gyalinoskosmos mavrikios

Την τελευταία 15ετία, το έργο έχει ανέβει αρκετές ακόμα φορές. Ανάμεσά τους, οι εξής παραστάσεις:

  1. Πιο πρόσφατη, η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά (2018-2019) στο «Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας» με τους Μπέτυ Αρβανίτη και Χάρη Φραγκούλη   gyalinos kosmos new

  2. Η Ελένη Σκότη σκηνοθέτησε τον δικό της γυάλινο κόσμο, φέρνοντας επί σκηνής τόσο τον Τομ του Ουίλιαμς, όσο και τον Τομ του «σήμερα», δημιουργώντας ένα εξαίσιο διακειμενικό σύμπαν. Ο Δημήτρης Καταλειφός ερμήνευσε τον Τομ έχοντας δίπλα του μια εξίσου εξαιρετική Θέμιδα Μπαζάκα (2014-2015)gyalinos kosmos karatzas

  3. Οι σκηνοθεσίες της Κατερίνας Ευαγγελάτου παρουσιάζουν πάντα, σχεδόν, ενδιαφέρουσα άποψη. Το ίδιο συνέβη με την παράσταση που ανέβηκε το 2011-2012 (συνεχίστηκε και 2η χρονιά, στο θέατρο «Δήμητρης Χορν») με τους Ναταλία Τσαλίκη και Αντίνοο Αλμπάνη

  4. Το 2005, η Άννα Βαγενά  πρωταγωνίστησε στο συγκεκριμένο έργο, έχοντας στο πλάι της τον Αλμπέρτο Φάις, τον Γιώργο Χρυσοστόμου αλλά και την κόρη της, Γιασεμί Κηλαηδόνη.  Η σκηνοθεσία ήταν του Σέρβου σκηνοθέτη Nebojsa Bradic ( πρώην υπουργός Πολιτισμού και πρώην Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου  στο Βελιγράδι).   gualinoskosmos vagena kilaidoni

Φέτος, μεσούσης της πανδημίας που έχει κρατήσει κλειστά τα θέατρα ήδη από τον προηγούμενο Νοέμβριο, δύο παραστάσεις του Γυάλινου Κόσμου παρουσιάζονται διαδικτυακά. Πρόκειται για την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη με τους Άννα Μάσχα,, Κωνσταντίνος Μπιμπή, Λένα Παπαληγούρα και Αναστάση Ροϊλό, αλλά και του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη με τους Στέλλα Καζάζη, Ελένη Μαβίδου, Θανάση Ρέστα και Κωνσταντίνο Λιάρο.

Μοιάζει να αποκτάει ένα ιδιαίτερο και διαφορετικό νόημα ο τίτλος του έργου, Γυάλινος κόσμος, καθώς οι θεατές αυτών των παραστάσεων μοιάζουν να ζουν και αυτοί σε έναν δικό τους, ιδιόμορφο, γυάλινο κόσμο. Την ίδια στιγμή, επίσης, το κοινό των διαδικτυακών παραστάσεων παρακολουθεί θέατρο, πίσω από μια γυάλινη οθόνη υπολογιστή/τάμπλετ/τηλεφώνου.

 

Διαβάστε επίσης: 

 

Άννα Μάσχα: «Δεν Αντέχω Την Κατάχρηση Εξουσίας Από Τον Σκηνοθέτη»

Λένα Παπαληγούρα: «Όλοι Οι Ηθοποιοί Γνωρίζουμε Τι Έχουμε Καταφέρει Σε Μια Παράσταση, Δεν Χρειαζόμαστε Τις Κριτικές»

 

Θοδωρής Γκόνης: «Η Πιο Ωραία Γλώσσα Είναι Η Σιωπή»

 

Δ. Καταλειφός: «Πολλά Από Αυτά Που Θεωρούνται Μοντέρνα, Εμένα Μου Φαίνονται Απλά Ανόητα»

 
Λίγο η καραντίνα και οι ατελείωτες ώρες χωρίς θέατρο, λίγο το συγγραφικό ταλέντο που πάντα σιγόκαιγε μέσα τους, ονόματα αγαπημένων ηθοποιών θα μας συντροφεύουν αυτά τα Χριστούγεννα όχι από τη μαρκίζα κάποιου θεάτρου αλλά από τα εξώφυλλα των βιβλίων τους.
 
 Ο Δημήτρης Καταλειφός και ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος παίρνουν το βάπτισμα του πυρός ως συγγραφείς κυκλοφορώντας τα πρώτα τους βιβλία.
 
rodomagoulos 
 
 Ο αγαπημένος κωμικός ηθοποιός, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος έγραψε το πρώτο του παραμύθι. Ο «Ρογομάγουλος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος και έρχεται να ταξιδέψει μικρούς και μεγάλους αναγνώστες σε… άλλη τροχιά!
 
 Ο Ροδομάγουλος είναι ένας μικρός καλοκάγαθος πλανήτης που λαχταρά να εξερευνήσει το σύμπαν. Φεύγει, λοιπόν, από την τροχιά του και ξεκινάει μια πρωτόγνωρη περιπέτεια, που του επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. Μία από αυτές θα είναι και η συνάντησή του με τη Γη, η οποία πείθεται να το σκάσει για λίγο απ’ την τροχιά της. «Αν σου χαρίσω μια στιγμή, πού προλαβαίνεις να με πας;» τον ρωτά η Γη.Τότε ο Ροδομάγουλος της απαντά γεμάτος λαχτάρα: «Θα σε ταξιδέψω σε όλους τους γαλαξίες, και τη στιγμή θα την κάνω να φανεί αιώνας!» Ένα διδακτικό παραμύθι που μιλάει με απόλυτη τρυφερότητα για τη δύναμη της αγάπης και της καλοσύνης.
 

sumpligades

 
 
 Ο Δημήτρης Καταλειφός έχει δηλώσει πολλές φορές ότι μικρός ήθελε να γίνει συγγραφέας. Εδώ και λίγες μέρες λοιπόν πραγματοποιήθηκε και αυτό το όνειρό του με το βιβλίο «Συμπληγάδες Γενεθλίων» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
 
Στις σελίδες του βιβλίου ο αναγνώστης θα συναντήσει εξήντα πέντε σύντομα κείμενα ποιητικής πρόζας, που έγραψε ο Δημήτρης Καταλειφός -τα περισσότερα μέσα στον εγκλεισμό λόγω της πανδημίας- από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τις 21 Μαΐου 2020, παραμονή των γενεθλίων του.
 
 
«Έτρεχα να αγοράσω το τετράδιο. Πίσω στο σπίτι η μαμά καβούρδιζε τον χαλβά. Το γλυκό που ακόμα αγαπώ. Όταν θα γύριζα, θα ήταν όλοι εκεί. Ο μπαμπάς, η μαμά, τ' αδέλφια, η Μαριώ. Τα είχα όλα. Τους είχα όλους. Έτρεχα να αγοράσω το τετράδιο ξέροντας τι θα πει ευτυχία».
 

Έτρεχα να αγοράσω το τετράδιο. Πίσω στο σπίτι η µαµά καβούρδιζε τον χαλβά. Το γλυκό που ακόµα αγαπώ. Όταν θα γύριζα, θα ήταν όλοι εκεί. Ο µπαµπάς, η µαµά, τ’ αδέλφια, η Μαριώ. Τα είχα όλα. Τους είχα όλους. Έτρεχα να αγοράσω το τετράδιο ξέροντας τι θα πει ευτυχία.

Εξήντα πέντε σύντοµα κείµενα ποιητικής πρόζας, που έγραψε ο Δηµήτρης Καταλειφός, τα περισσότερα µέσα στον εγκλεισµό λόγω της πανδηµίας, από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τις 21 Μαΐου 2020, παραµονή των γενεθλίων του.

 

kataleifos2 texnes plus

Ο Δηµήτρης Καταλειφός γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα και µεγάλωσε στη Νέα Σµύρνη. Ο πατέρας του ήταν από τη Σέριφο και η µητέρα του από τη Σµύρνη. Αποφοίτησε από τη δραµατική σχολή του

Πέλου Κατσέλη το 1975. Από τότε εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο, στον κινηµατογράφο και σποραδικά στην τηλεόραση. Έχει επίσης σκηνοθετήσει µερικές παραστάσεις. Τις δεκαετίες του 1980 και

του 1990 υπήρξε ιδρυτικό µέλος της Εταιρείας θεάτρου «Η Σκηνή» και του Θεατρικού οργανισµού«Μορφές» αντίστοιχα. Έχει τιµηθεί µε το βραβείο Αιµίλιος Βεάκης (2002-2004) για τις ερµηνείες του

στο θεατρικό έργο Ξεριζωµός του Φρίελ και στα µονόπρακτα Αυτός και το παντελόνι του του Ιάκωβου Καµπανέλλη, Κύκνειο άσµα του Τσέχοφ και Η τελευταία µαγνητοταινία του Κραπ του Μπέκετ, µε το βραβείο κοινού του περιοδικού Αθηνόραµα, επίσης για τον Ξεριζωµό (2003), τους Βρικόλακες του Ίψεν (2005) και τον Επιστάτη του Πίντερ (2011). Το 1987 του απονεµήθηκε το βραβείο πρώτου αντρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερµηνεία του στην ταινία Θεόφιλος του Λάκη Παπαστάθη.

Από την εφηµερίδα Έθνος τιµήθηκε το 2008 µε το βραβείο πρώτου αντρικού ρόλου για την ερµηνεία του στην τηλεοπτική σειρά Το Δέκα της Πηγής Δηµητρακοπούλου. Έχει διδάξει υποκριτική στη δραµατική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, στο θεατρικό τµήµα του Πανεπιστηµίου Πατρών και του ΑΠΘ κ.α. Από το 1993 έως το 2000 ήταν συνδηµιουργός της δραµατικής σχολής του «Εµπρός». Οι Συµπληγάδες γενεθλίων είναι η πρώτη του συγγραφική απόπειρα.

 

Διαβάστε επίσης:

Δ. Καταλειφός: «Πολλά Από Αυτά Που Θεωρούνται Μοντέρνα, Εμένα Μου Φαίνονται Απλά Ανόητα»

Το κλασικό έργο του μεγάλου Αμερικάνου συγγραφέα Άρθουρ Μίλλερ,ο «Θάνατος του Εμποράκου» θα ανέβει  στο θέατρο Εμπορικόν από τις 18 Οκτωβρίου, τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Σκεύας.

 Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι:Δημήτρης Καταλειφός, Μαρία Καλλιμάνη, Γιώργος Νούσης, Γιώργος Ζιόβας, Χρήστος Ευθυμίου, Χαρά Μάτα Γιαννάτου, Τάσος Λέκας Δημήτρης Αποστολόπουλος, Γιώργος Πατεράκης, Χρύσα Γκινίκη και Ιοκάστη Παπανικολάου.
 
 
kataleifos
Υπόθεση έργου:
Έχοντας εργαστεί μια ολόκληρη ζωή με αξιοπρέπεια για να συντηρήσει την οικογένειά του και για να μεταφέρει τις αρχές  του στα παιδιά του, ο Ουίλλυ Λόμαν, βρίσκεται αντιμέτωπος με το σοκ της απόλυσης, αφού η αποδοτικότητά του έχει μειωθεί και η προσφορά του στο σύστημα που τον εργοδοτεί δεν κρίνεται συμφέρουσα. Παλεύει, ωστόσο, να πείσει όσους τον αμφισβητούν, και, κυρίως, τον εαυτό του, πως οι ιδέες του δεν ήταν λανθασμένες και ότι, αργά ή γρήγορα, θα δικαιωθεί. Μέχρι τη στιγμή της τελικής και οριστικής διάψευσης.
 
Έργο-κόλαφος ενάντια στην υλιστική κοινωνία και στη βάναυση, χωρίς ηθικές αναστολές λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος, ο «Θάνατος του Εμποράκου» αποτελεί όχι μόνο ένα κορυφαίο δείγμα του πολιτικού ρεαλισμού του Μίλλερ αλλά και ένα διαχρονικό σχόλιο για τη διάψευση του αμερικανικού ονείρου και τη συνυπευθυνότητα όσων το συντηρούν χωρίς να αντιλαμβάνονται τις στρεβλώσεις του.
 
Ο Δημήτρης Καταλειφός μετά την επιτυχία του στο θέατρο Εμπορικόν με το "Ήταν όλοι τους παιδιά μου" επιστρέφει στον αγαπημένο Αμερικανό συγγραφέα. 
 

Τα έργα του οποίου είναι πολύ αγαπητά στη χώρα μας. Μάλιστα ο "Θάνατος του Εμποράκου" είχε ανέβει πριν τρία χρόνια από το Εθνικό Θέατρο με τον Πέτρο Φιλιππίδη στον ομώνυμο ρόλο και σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. 

 

Διαβάστε επίσης:

Δ. Καταλειφός: «Πολλά Από Αυτά Που Θεωρούνται Μοντέρνα, Εμένα Μου Φαίνονται Απλά Ανόητα»

 

Χαρά-Μάτα Γιαννάτου : «Πέρασα Μια Φάση Στην Πρόβα Που Ήθελα Να Γίνω Σερβιτόρα»

 

Μαρία Καλλιμάνη: «Η Ματαιοδοξία Είναι Κινητήρια Δύναμη, Το Θέμα Είναι Προς Τα Πού Τη Στρέφεις»

 

Το texnes-plus σας πάει θέατρο!

Κερδίστε διπλές προσκλήσεις για την παράσταση  «To Τέλος» στο Θέατρο Εμπορικόν για την Παρασκυεή 7 Ιουνίου και το Σάββατο 8 Ιουνίου

Για να λάβετε μέρος στο διαγωνισμό, κάντε τη  σελίδα του texnes-plus στο facebook,  σχολιάστε το όνομά σας κάτω από το άρθρο καθώς και την ημέρα που θέλετα να δείτε την παράσταση (π.χ Μαρία Μπακοδήμου Παρασκευή  ) και μοιραστείτε το άρθρο στο προφίλ σας.

Ο διαγωνισμός λήγει την Πέμπτη 6 Ιουνίου  και οι νικητές θα ενημερωθούν μέσω της σελίδας μας στο facebook.

 Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη του Δημήτρη Καταλειφού στο texnes-plus 

 
 
Πρόκειται για ένα αφήγημα σε πρώτο πρόσωπο στο οποίο παρακολουθούμε τη σταδιακή αποξένωση και εξουθένωση (σωματική, ψυχική και πνευματική) του ήρωα.
 
Η πλοκή της ζωής του έχει προηγηθεί και την πορεία προς το τέλος διατρέχει η γλώσσα και το ύφος του Μπέκετ: Ο λόγος τολμηρός, ωμός· σαρκασμός χιούμορ, ειρωνεία· γλώσσα υπαινικτική, ανατρεπτική, ανελέητη, ποιητική.
 
Ο Σάμουελ Μπέκετ έγραψε «Το Τέλος» το 1946. Ένα από τα ωραιότερα και πιο δυνατά κείμενα του συγγραφέα. Ένα αφήγημα που προσφέρεται για πολλαπλή ανάγνωση.
 
 
Συντελεστές παράστασης 
Μετάφραση: Θάλεια Μελή-Χωλλ
Σκηνοθεσία: Γιώργος Σκεύας
Σκηνικός χώρος: Αλέξης Αρβιλλιάς
Ηχητική σύνθεση : Σήμη Τσιλαλή
Φωτισμοί : Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Κυβέλη Δραγούμη
 
Παίζει ο Δημήτρης Καταλειφός
 

Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν «Το Τέλος» του Σάμουελ Μπέκετ, με τον Δημήτρη Καταλειφό, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα, στο θέατρο Εμπορικόν.

Πρόκειται για ένα αφήγημα σε πρώτο πρόσωπο στο οποίο παρακολουθούμε τη σταδιακή αποξένωση και εξουθένωση (σωματική, ψυχική και πνευματική) του ήρωα.

Η πλοκή της ζωής του έχει προηγηθεί και την πορεία προς το τέλος διατρέχει η γλώσσα και το ύφος του Μπέκετ: Ο λόγος τολμηρός, ωμός· σαρκασμός χιούμορ, ειρωνεία· γλώσσα υπαινικτική, ανατρεπτική, ανελέητη, ποιητική.

Ο Σάμουελ Μπέκετ έγραψε «Το Τέλος» το 1946. Ένα από τα ωραιότερα και πιο δυνατά κείμενα του συγγραφέα. Ένα αφήγημα που προσφέρεται για πολλαπλή ανάγνωση.

Μετάφραση: Θάλεια Μελή-Χωλλ

Σκηνοθεσία: Γιώργος Σκεύας

Με τον Δημήτρη Καταλειφό

Θέατρο Εμπορικόν

Σαρρή 11, Αθήνα, Τηλέφωνο : 210-3211750

Ημέρες – ώρες:

Τετάρτη 29 Μαΐου: 20:00

Πέμπτη 30, Παρασκευή 31 Μαΐου: 21:00

Σάββατο 1 Ιουνίου: 21:00

Κυριακή 2 Ιουνίου: 20:00

Γενική Είσοδος : 15 Ευρώ.

Αγορά Εισιτηρίων : Viva.gr και στα ταμεία του θεάτρου Αλίκη (Αμερικής 4,

Αθήνα) 12:00 – 20:00

Παραγωγή: ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΘΕΑΤΡΑ Α.Ε

 

Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα «Το Τέλος» του Σάμουελ Μπέκετ, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Καταλειφό στο θέατρο Εμπορικόν για 15 μόνο παραστάσεις. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Σκεύας.

Πρόκειται για ένα αφήγημα σε πρώτο πρόσωπο στο οποίο παρακολουθούμε τη σταδιακή αποξένωση και εξουθένωση (σωματική, ψυχική και πνευματική) του ήρωα.

Η πλοκή της ζωής του έχει προηγηθεί και την πορεία προς το τέλος διατρέχει η γλώσσα και το ύφος του Μπέκετ: Ο λόγος τολμηρός, ωμός· σαρκασμός χιούμορ, ειρωνεία· γλώσσα υπαινικτική, ανατρεπτική, ανελέητη, ποιητική.

Ο Σάμουελ Μπέκετ έγραψε «Το Τέλος» το 1946. Ένα από τα ωραιότερα και πιο δυνατά κείμενα του συγγραφέα. Ένα αφήγημα που προσφέρεται για πολλαπλή ανάγνωση.

Συντελεστές παράστασης

Μετάφραση:Θάλεια Μελή-Χωλλ

Σκηνοθεσία:Γιώργος Σκεύας

Σκηνικός χώρος: Αλέξης Αρβιλλιάς

Ηχητική σύνθεση : Σήμη Τσιλαλή

Φωτισμοί : Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Βοηθός σκηνοθέτη : Κυβέλη Δραγούμη

Παίζει ο Δημήτρης Καταλειφός

Θέατρο Εμπορικόν

Σαρρή 11, Αθήνα

Τηλέφωνο : 210-3211750

Αφήγημα σε πρώτο πρόσωπο

Με τον Δημήτρη Καταλειφό

Από την Τετάρτη 15 Μαίου

Για 15 παραστάσεις

 

 

Ημέρες – ώρες παραστάσεων:

Τετάρτη : 20:00

Πέμπτη, Παρασκευή : 21:00

Σάββατο : 21:00

Κυριακή : 20:00

Γενική Είσοδος : 15 Ευρώ.

Αγορά Εισιτηρίων : Viva.gr

Παραγωγή: ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΘΕΑΤΡΑ Α.Ε.

 Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν το πολυβραβευμένο έργο «Φεγγίτης» (Skylight) του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα, σεναριογράφου και σκηνοθέτη  Sir David Hare, στο θέατρο Εμπορικόν, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, και μετάφραση Μιρέλλας Παπαοικονόμου,  με πρωταγωνιστές τον Δημήτρη Καταλειφό και τη Λουκία Μιχαλοπούλου από το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου. 

Η ιστορία: 

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ στο Λονδίνο, ο επιτυχημένος επιχειρηματίας,  Τομ Σάρτζεντ (Δημήτρης Καταλειφός) εμφανίζεται απρόσμενα στο διαμέρισμα της Κίρα Χόλις (Λουκία Μιχαλοπούλου), τρία χρόνια μετά το τέλος της ερωτικής σχέσης τους.

Ο Τομ είναι ένας εύπορος ιδιοκτήτης χώρων εστίασης που έχει χάσει πρόσφατα τη γυναίκα του και επιδιώκει την επανασύνδεση με την πρώην σύντροφό του Κίρα, η οποία έχει γυρίσει σελίδα στη ζωή της και πλέον εργάζεται ως δασκάλα σε ένα σχολείο στην πιο υποβαθμισμένη περιοχή του Λονδίνου.

Οι δυο τους, κατά τη διάρκεια της βραδιάς, παρά τις διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες τους, την αντίληψή τους για τη ζωή και τα προβλήματα του παρελθόντος, θα επιχειρήσουν να επανεξετάσουν τη σχέση τους - για να διαπιστώσουν, αν η παλιά φλόγα ανάμεσά τους, μπορεί να αναζωπυρωθεί. Θα μπορέσει όμως ο Τομ να αποδεχθεί την «καινούρια» Κίρα και θα ενδώσει τελικά εκείνη σε ένα τρόπο ζωής και σε μια κοσμοθεωρία που μέχρι πρότινος είχε απορρίψει;

Ο «Φεγγίτης» διερευνά και διαπραγματεύεται εύστοχα αλλά και με χιούμορ, το κατά πόσο μία σχέση αγάπης θα μπορούσε να υφίσταται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους με διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές κοσμοθεωρίες και συμπεριφορές.  Τόσο η ιδεαλίστρια Κίρα, όσο και ο πραγματιστής Τομ είναι εμφανές ότι χρειάζονται ο ένας τον άλλον, κάτι που πρώτος απ’ όλους διακρίνει  ο νεαρός  Έντουαρντ (Μιχάλης Πανάδης) -ο γιός του Τομ- που επισκέπτεται την Κίρα προσπαθώντας να την πείσει να γυρίσει κοντά στον πατέρα του.

Ο «Φεγγίτης» (Skylight) έχει ανέβει πρώτη φορά στο Λονδίνο από το Εθνικό Θέατρο (1995) και αργότερα παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στο  West End και στο Broadway, ενώ έχει κερδίσει τα βραβεία Tony  «Καλύτερης Παράστασης» (2015) και Olivier  «Καλύτερου Έργου» (1996).  Την παράσταση “Skylight στο Λονδίνο το 2014, σκηνοθέτησε ο Stephen Daldry με πρωταγωνιστές τους Bill Nighy και Carey Mulligan.  

 

Ο Sir David Hare έχει γράψει περισσότερα από 30 θεατρικά έργα, ήταν υποψήφιος για 2 Όσκαρ («Οι Ώρες», «Σφραγισμένα Χείλη»), 3 Χρυσές Σφαίρες και 3 βραβεία Tony.  Έχει κερδίσει ένα βραβείο BAFTA και δυο Βραβεία Olivier. 

O «Φεγγίτης» αποτέλεσε την αφορμή για την πρώτη συνεργασία του Δημήτρη Καταλειφού με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη που υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Το «Skylight» παρουσιάστηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Θέατρο Εξαρχείων, σε σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη, με τον τίτλο «Γυάλινος ουρανός» (1996-1997).

 

Ο ξένος Τύπος έγραψε για τον “Φεγγίτη” (Skylight) :

Mια από τις πιο έξυπνα γραμμένες αισθηματικές ιστορίες αγάπης του καιρού μας”. New York Times

Υπάρχουν κάποιες πολύ σπάνιες φορές στο θέατρο που ξαφνικά επικρατεί απόλυτη σιωπή. Κανένας ψίθυρος, ούτε βηξίματα, ούτε καρέκλες που τρίζουν, γιατί οι θεατές είναι καρφωμένοι στις θέσεις τους καθώς διαισθάνονται ότι αυτό που συμβαίνει επι σκηνής είναι εξαιρετικά συναρπαστικό και κρίσιμο. (…) To έργο του David Hare είναι γεμάτο από τέτοιες στιγμές. Sunday Times 

"Το θεατρικό έργο της δεκαετίας". Spectator 

"Ένα εξαιρετικό έργο από έναν από τους καλύτερους θεατρικούς συγγραφείς στην αγγλική γλώσσα. Το Skylight πολύ πιθανόν σε λίγα χρόνια να θεωρείται ένα έργο κλασσικό".   New York Post

"Πραγματικά απίθανο! Επί δυο ώρες οι δυο χαρακτήρες τσακώνονται, αγαπιούνται, ανταλλάσσουν προσβολές και εξερευνούν τα βάθη των συναισθημάτων τους καθώς ψάχνουν μέσα στις στάχτες μιας ερωτικής σχέσης που κράτησε έξι χρόνια. Ένα έργο γραμμένο με μια συναισθηματική ειλικρίνεια που πληγώνει, με σπιρτάδα και οργή. The Telegraph

 

Συντελεστές παράστασης  :

Μετάφραση: Μιρέλλα Παπαοικονόμου

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

Σκηνικά : Αθανασία Σμαραγδή

Κοστούμια : Μαρία Κοντοδήμα

Mουσική Σύνθεση: Μίνως Μάτσας

Σχεδιασμός Φωτισμών : Αλέκος Γιάνναρος

Βοηθός Σκηνοθέτη : Έλενα Σκουλά

Βοηθός Σκηνογράφου : Γιώργος Θεοδοσίου

Πρωταγωνιστούν : Δημήτρη Καταλειφός, Λουκία Μιχαλοπούλου, Μιχάλης Πανάδης 

Θέατρο Εμπορικόν

Σαρρή 11, Αθήνα

Τηλέφωνο : 210-3211750

 

Ημέρες – ώρες παραστάσεων:

Τετάρτη : 20:00

Πέμπτη, Παρασκευή : 21:00

Σάββατο  : 18:00 & 21:00

Κυριακή : 20:00

 

 Το Texnes-plus είναι χορηγός επικοινωνίας της παράστασης.

O Δημήτρης Καταλειφός διαβάζει Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη την Κυριακή 7/01 στις 17.00, 1 στον Φάρο  του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ), στο πλαίσιο των εορταστικών διηγημάτων της σειράς θεατρικού αναλογίου.

 

Με την επιμέλεια της σκηνοθέτη και θεατρολόγου Έφης Θεοδώρου, ο Δημήτρης Καταλειφός ένας από τους πιο εμβληματικούς Έλληνες ηθοποιούς διαβάζει, στο φως του δειλινού, μερικά από τα ωραιότερα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Με τη μουσική συνοδεία του Ταξιάρχη Γεωργούλη στο ούτι και το yayli tanbur, μας ταξιδεύει στις νοσταλγικές διηγήσεις του ‘αγίου’ των ελληνικών γραμμάτων οι οποίες έχουν συντροφεύσει γενιές και γενιές.

 

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έχει γράψει πλήθος διηγημάτων που αναφέρονται στην εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων  και απηχούν το πνεύμα της. Όλα σχεδόν διαδραματίζονται στο νησί της καταγωγής του, τη Σκιάθο, εκεί απ’ όπου άντλησε την έμπνευση για να αποδώσει μια μεγάλη τοιχογραφία από ήρωες, τοπία και ήθη, σε μια  γλώσσα ιδιότυπη, μοναδική,  μια καθαρεύουσα εμπλουτισμένη με λαϊκά στοιχεία.                                                                                                                                                         

 

Σχεδόν όλα τα εορταστικά  διηγήματα  του Παπαδιαμάντη γράφτηκαν για να δημοσιευτούν σε εφημερίδες και περιοδικά και  η δραστηριότητα αυτή εξασφάλιζε στον συγγραφέα τα λιγοστά έσοδα για τον βιοπορισμό του.                                                                                               

 

Η ενότητα Παραβάσεις, καθώς και το σύνολο του προγραμματισμού του ΚΠΙΣΝ, πραγματοποιούνται με ελεύθερη είσοδο χάρη στην αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).

 

Νέες παραστάσεις προστίθενται για τις «Φωνές» του Χάρολντ Πίντερ, μετά την μεγάλη ανταπόκριση του κοινού και τις sold out παραστάσεις στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου. Οι «Φωνές» του Χάρολντ Πίντερ, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη, θα συνεχίσουν την επιτυχημένη πορεία τους για 5 ακόμα παραστάσεις έως τις 11 Ιουνίου. Ο Δημήτρης Καταλειφός, η ‘Ολια Λαζαρίδου, η Λουκία Μιχαλοπούλου κι ο Νίκος Πουρσανίδης συναντιούνται για πρώτη φορά επί σκηνής, στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου. Τη διανομή συμπληρώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης και ο μικρός Σπύρος Γουλιέλμος.

Ο νομπελίστας Χάρολντ Πίντερ με τα μονόπρακτά του Κάπου σαν την Αλάσκα, Νύχτα, Οικογενειακές Φωνές και Ένα για το δρόμο ανατρέχοντας στην παιδική ηλικία σκιαγραφεί την ύπαρξη, τον έρωτα, την οικογένεια και την εξουσία, δημιουργώντας ουσιαστικά κάτι που σχεδόν έχουμε χάσει: μια κοινή μνήμη, έναν κοινό τόπο, ένα σημείο αναφοράς ξεκάθαρο.

Όπως αναφέρει ο ίδιος ο σκηνοθέτης-ηθοποιός Μάνος Καρατζογιάννης: «Θέμα της παράστασης είναι η ταυτότητα μέσα από τη σχέση μας με το χρόνο, το σύντροφο και την οικογένεια μας, την εξουσία. Σήμερα που ακόμα και στις πιο ιδιωτικές σχέσεις έχει εισβάλει ως ενδιάμεσος η τεχνολογία. Σήμερα που η εξουσία διεθνώς κατασκευάζοντας γερά άλλοθι διαπράττει τα πιο φριχτά εγκλήματα.»

Τα μονόπρακτα του Πίντερ τριάντα χρόνια μετά την πρώτη τους παρουσίαση, μεταφράζονται εκ νέου και ενώνονται για πρώτη φορά σε αυτήν τη θεατρική σύνθεση. Η ποιητική και φιλοσοφική ματιά του Πίντερ γίνεται το όχημα για να επαναπροσεγγίσουμε τον σύγχρονο άνθρωπο στον πυρήνα του, στις πιο κοντινές του σχέσεις, στην ιδιωτική αλλά και στη δημόσια σφαίρα.

Fones3.jpg

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύνθεση – Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης

Μετάφραση: Δήμος Κουβίδης

Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Video: Στάθης Αθανασίου

Μουσική: Αλέξανδρος Γκόνης

Επιμέλεια κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ρέα Θωμάκου

Φωτογραφίες: Τάσος Βρεττός

Γραφίστας: Θωμάς Παπάζογλου

 

Στην ηχογράφηση της μουσικής της παράστασης πήραν μέρος οι μουσικοί:

Φλάουτο: Κωνσταντίνα Βεντούρη-Ρούσσου

Κλαρινέτο: Βασίλης Μπίλλας

Βιολί: Παναγιώτης Λάμπουρας

 

Επικοινωνία παράστασης: Ευαγγελία Σκρομπόλα & Μαρία Τσολάκη 

Διεύθυνση Παραγωγής: ‘Ολγα Μαυροειδή

Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος

Παραγωγή: ΛΥΚΟΦΩΣ 

 

Ερμηνεύουν: Δημήτρης Καταλειφός, Όλια Λαζαρίδου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Νίκος Πουρσανίδης, Μάνος Καρατζογιάννης και ο μικρός Σπύρος Γουλιέλμος

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

 

Παράταση Παραστάσεων: Τετάρτη, 07 Ιουνίου 2017 έως Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017 

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετάρτη έως Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή  στις 20:00

Διάρκεια: 90 λεπτά

Χώρος: Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου

Διεύθυνση: Πλαταιών και Προφήτη Δανιήλ 3 Μεταξουργείο 

Εισιτήριο: Κανονικό 15 ευρώ, Φοιτητικό /ανέργων / ΑΜΕΑ / 12 ευρώ

 

Προπώληση: 

https://www.ticketservices.gr/event/fones-toy-harold-pinter

 

Εισιτήρια διαθέσιμα

• Ticket Services, www.ticketservices.gr, 2107234567 Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσματζόγλου),

• στα καταστήματα PUBLIC και στο http://tickets.public.gr/

• στα ταμεία του θεάτρου Προφήτη Δανιήλ 3-5 και Πλαταιών, Κεραμεικός Τηλ.: 2110132002-5

 

 

Μια ακόμη συνεργασία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη με τα Αθηναϊκά Θέατρα που θα σπάσει ταμεία ετοιμάζεται για τη νέα θεατρική σεζόν στο θέατρο "Εμπορικόν". 

Ο πολυπράγμων ηθοποιός και σκηνοθέτης αναμένεται να σκηνοθετήσει το έργο του David Hare "Skylight". Στη σκηνή θα δούμε τον σπουδαίο Δημήτρη Καταλειφό και την ταλαντούχα Λουκία Μιχαλοπούλου, ενώ ο τρίτος ηθοποιός δεν έχει "κλείσει" ακόμη. Η μετάφραση είναι της Μιρέλλας Παπαοικονόμου.

Ο Δημήτρης Καταλειφός και η Λουκία Μιχαλοπούλου είχαν γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στο ίδιο θέατρο με την "Ολεάννα" του Ντέιβιντ Μάμετ.

 

 

 

«Έχω περάσει τα πέντε έκτα της ζωής μου με το θέατρο, είτε να ονειρεύομαι να μπω σε αυτό είτε να κάνω θέατρο. Δεν μπορώ λοιπόν να διανοηθώ πώς θα είναι αυτή  χωρίς θέατρο. Αυτό που μ’ ευχαριστεί όμως είναι ότι δεν έχει φθαρεί καθόλου μέσα μου, ούτε για μια στιγμή, το πόσο υπέροχη τέχνη είναι. Δεν νιώθω καμία κούραση. Νιώθω μόνο επιθυμία, έντονη επιθυμία και για τα επόμενα!» θα πει κάποια στιγμή στη διάρκεια της απολαυστικής μας συζήτησης ο Δημήτρης Καταλειφός με πάθος ανάλογο με αυτό που πέρυσι ερμήνευε τον Τομ όταν ονειρευόταν να δραπετεύσει από «Το γυάλινο κόσμο». Εξάλλου για εκείνον η ζωή και το θέατρο είναι αλληλένδετα.

Οι συστάσεις είναι περιττές. Ένα σπουδαίο κεφάλαιο του θεάτρου μας, ένας κορυφαίος ηθοποιός με σκηνικό ήθος και συνέπεια, που όλες αυτές τις δεκαετίες μάς έχει χαρίσει αξέχαστες ερμηνείες.

Το ελληνικό θέατρο όμως του χρωστά κάτι εξίσου αξιομνημόνευτο, το ταλέντο του στη διδασκαλία, χάρη στο οποίο έχει τροφοδοτήσει δεκάδες ταλαντούχους ηθοποιούς που απολαμβάνουμε στη σκηνή.

Γοητευτικός και χαρισματικός, μίλησε στο Texnes-plus για τη νέα παράσταση που ετοιμάζεται στο Θέατρο Εμπορικόν, το Ήταν όλοι τους παιδιά μου του Άρθουρ Μίλερ σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου. Αναφέρθηκε στους λόγους για τους οποίους δεν αγαπά την τηλεόραση, αν και φέτος θα τον απολαύσουμε στη Λέξη που δεν λες, στα παιδικά του χρόνια, στα πρότυπά του, στον τρόπο που προσεγγίζει ένα ρόλο και στο «Όσκαρ» που πήρε. Μας αποκάλυψε επίσης γιατί δεν έχει παίξει ακόμη στην Επίδαυρο, σε κωμωδία, αλλά και γιατί δεν συμπαθεί τους ξένους σκηνοθέτες. Φυσικά η κουβέντα δεν θα μπορούσε να σταματήσει εκεί...

Ο Δημήτρης Καταλειφός κάνει ποδαρικό στην ενότητα «Πρόσωπα» και εμείς δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε καλύτερη αρχή!

 

Αυτή την περίοδο κάνετε εντατικές πρόβες για το έργο ορόσημο της μεταπολεμικής αμερικανικής δημιουργίας, το Ήταν όλοι τους παιδιά μου του Άρθρουρ Μίλερ. Στο παρελθόν έχετε χαρακτηρίσει τις πρόβες μια διαδικασία  «βασανιστική». Σήμερα πώς τη βιώνετε;

Κατ’ αρχήν θα ξεκινήσω από το όμορφο κομμάτι και μετά θα περάσω στο βασανιστικό! (γέλια) Είναι τόσο ωραία η φάση της ανακάλυψης ενός έργου! Όταν το διαβάζεις προσεκτικά και μελετάς τις λέξεις. Όταν μπαίνεις στη διαδικασία να μάθεις ή να θυμηθείς πράγματα για το συγγραφέα. Όταν η φαντασία σου αρχίζει να κινητοποιείται για τον κόσμο του έργου ή το ρόλο. Αυτή φάση των προβών είναι η πιο ερωτική φάση της θεατρικής διαδικασίας για μένα. Επειδή σε αυτή όλα τα πράγματα πρωτογεννιούνται: είτε κάνεις λάθος, είτε κάνεις μια καλή πρόβα είτε μια κακή, είτε λες μια φράση στην οποία οι τρεις λέξεις είναι χάλια και η μία βγαίνει, αποκαλυπτικά για σένα, η χαρά της ανακάλυψης και του καινούργιου κρύβει μια αξεπέραστη μαγεία που με ενθουσιάζει.

 

Τι σημαίνει για εσάς «καλή» και «κακή» πρόβα;

Καλή πρόβα είναι αυτή στην οποία ανακαλύπτονται πράγματα. Κακή είναι αυτή στην οποία κάτι μπλοκάρει ή εσύ μπλοκάρεις ή δεν μπορείς να συνεννοηθείς εύκολα με κάποιον από τους συνεργάτες σου. Γιατί στις πρόβες δοκιμάζεται και η σχέση των ανθρώπων που αποτελούν κάθε φορά το θίασο μια παράστασης. Όταν υπάρχει επικοινωνία, η πρόβα μπορεί να είναι εξαιρετική. Πολλές φορές όμως μπορεί κάτι να μπλοκάρει ή να το καταλαβαίνεις εσύ αλλιώτικα από τον άλλον. Η διαδικασία αυτή δεν είναι πάντα ρόδινη. Πρόκειται για το βασανιστικό κομμάτι που λέγαμε πριν, που προκύπτει όταν δεν έχεις καλή επικοινωνία με το σκηνοθέτη ή με τους ηθοποιούς ή με κάποιον από τους ηθοποιούς. Όταν συμβαίνει αυτό, ο άλλος συντελεστής είναι λίγο σαν εμπόδιο και το βάσανο είναι πώς θα συνεννοηθείς. Αυτό είναι το χειρότερο πράγμα σε μια πρόβα. Όταν δεν μπορεί να υπάρξει επικοινωνία και επειδή είμαστε ένας λαός που πραγματικά ο καθένας έχει δική του γνώμη και επιπλέον δεν υπάρχει καθόλου κοινή παιδεία, πολύ συχνά είναι δύσκολο να συνεννοηθούμε και πολλές φορές οι λέξεις που υποτίθεται διευκολύνουν τη μεταξύ μας επικοινωνία αποτελούν εμπόδιο. Γιατί με την ίδια λέξη ο ένας μπορεί να εννοεί «άσπρο» και ο άλλος «μαύρο». Αυτή είναι η βασανιστική πλευρά του θέματος.

Σας έχει τύχει να εξακολουθεί να υπάρχει το πρόβλημα της επικοινωνίας με κάποιο συνάδελφο και μετά τις πρόβες;

Ευτυχώς ελάχιστες φορές, που ήταν όμως και οι πιο δυσάρεστες. Γιατί, κακά τα ψέματα, επειδή το θέατρο είναι μια πολύ συλλογική τέχνη, είναι πολύ ωραίο οι άνθρωποι να συναντιούνται για έναν κοινό σκοπό, να έχουν χημεία μεταξύ τους και ένα κοινό όραμα – ακριβώς ταυτόσημο δεν γίνεται, αλλά κοινό. Όταν συμβαίνει αυτό, και το αποτέλεσμα είναι καλύτερο και εσύ το χαίρεσαι περισσότερο και ο κόσμος το αντιλαμβάνεται παρακολουθώντας μια παράσταση. Όταν δεν υπάρχει αυτό και έχεις εμπλακεί σε μια ιστορία που δεν σου ταιριάζει, είναι δυσάρεστα έως και βασανιστικά.

Ο Τζο Κέλερ, τον οποίο υποδύεστε στην παράσταση που θα δούμε στο Θέατρο Εμπορικόν, λέει στη σύζυγό του σε κάποια σκηνή, όταν εκείνη τον κατηγορεί για τα χρήματα που έβγαλε: «Κι εγώ τα ήθελα μ’ άλλον τρόπο απ’ ό,τι ήρθαν…» Πώς αντιλαμβάνεστε αυτή του τη στάση, που εν γένει αντικατοπτρίζει το αμερικανικό όνειρο;

Ο συγκεκριμένος ήρωας είναι ένας άνθρωπος που προέρχεται από την κατώτερη τάξη, ο οποίος από μικρή ηλικία μπήκε στη βιοπάλη και μόχθησε πολύ για να κάνει περιουσία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να έχει μια πιο ελαστική συνείδηση. Γιατί κάθε άνθρωπος που θέλει να βγάλει λεφτά έτσι είναι. Θα ήθελε να είναι τίμιος, αλλά, όταν μπλέκει σε αυτό που λέμε «αγορά», μοιραία θα κάνει πράγματα για να βγάλει περισσότερο χρήμα. Οπότε αυτός ο άνθρωπος θα ήθελε να ήταν τίμιος, αλλά ένα κομμάτι του εαυτού του που επιζητά πολύ το χρήμα τον ωθεί στις ατασθαλίες και στο έργο έχει κάνει κάτι σχεδόν εγκληματικό.

Πέρυσι ως λοχαγός Έντγκαρ στο Χορό του θανάτου λέγατε: «Το να γερνάς δεν είναι εύκολο, αλλά έχει ενδιαφέρον».Υποκριτικά είναι πιο γοητευτικοί οι ρόλοι ώριμων αντρών;

Κατ’ αρχήν, επειδή η ηθοποιία είναι πραγματικά κάτι πολύ γοητευτικό και πολύ δύσκολο, εγώ πιστεύω πως είναι ωραίο να γερνάς παίζοντας. Γιατί ουσιαστικά έπειτα από τα σαράντα αρχίζεις να καταλαβαίνεις πράγματα πιο ώριμα και συνειδητά. Από τα είκοσι μέχρι τα σαράντα –εγώ ξεκίνησα από τα είκοσι– γίνονται πράγματα με μεγαλύτερο θράσος, με την ελευθερία της νιότης, πιο χύμα… Ενώ από μια ηλικία και μετά, αποκτώντας μια τεχνική, αρχίζει το πράγμα να γίνεται πιο «επιστημονικό» και αυτό είναι πολύ γοητευτικό. Γιατί για μένα η ηθοποιία είναι τέχνη και επιστήμη ταυτόχρονα και δεν μπορείς να την ανακαλύψεις εύκολα πριν από τα σαράντα. Επομένως είναι πολύ γοητευτικό και ως ηθοποιός να γερνάς και φυσικά υπάρχουν στο παγκόσμιο ρεπερτόριο καταπληκτικοί ρόλοι ηρώων μεγάλης ηλικίας. Ποιον να αναφέρουμε; Το θείο Βάνια; Το βασιλιά Λιρ; Διάφορους άλλους του Ίψεν; Υπάρχουν πάρα πολλοί ωραίοι ρόλοι ηρώων άνω των εξήντα ετών.

kataleifos2-texnes-plus.jpg

Και στην τηλεόραση όμως, στη σειρά Λέξη που δεν λες, θα σας δούμε στο ρόλο του παππού. Τώρα σε ποιο κανάλι, θα δείξει… Από την πρώτη σας τηλεοπτική εμφάνιση, στο Μινόρε της αυγής, μέχρι τη δεύτερη, Το 10, πέρασαν είκοσι πέντε χρόνια(!), ενώ από τη δεύτερη μέχρι την τρίτη, τη Λέξη που δεν λες, εννέα χρόνια. Δεν την αγαπάτε την τηλεόραση;

Καθόλου! (γέλια) Και τις τρεις φορές έπαιξα αφού προηγουμένως αρνιόμουν σθεναρά! Απλώς και τις τρεις φορές κάτι έγινε στο τέλος… Μάλλον με επηρέασε το γεγονός ότι ήταν πολύ συμπαθείς και οι τρεις σκηνοθέτες, και ο Φώτης Μεσθεναίος και η Πηγή Δημητρακοπούλου και τώρα ο Θοδωρής Παπαδουλάκης, που κάτι έβλεπαν σε εμένα, επέμειναν πολύ και με κατάφεραν, όμως όμως δεν ήθελα εξαρχής να συμμετάσχω.

Τώρα που τις παρακολουθείτε δεν σας αρέσουν;

Δεν τις βλέπω!Κυρίως γιατί παθαίνω κατάθλιψη. Από τα λίγα που έχω δει εντάξει... Δεν απελπίζομαι κιόλας, αλλά δεν μου αρέσει να βλέπω τον εαυτό μου.

Γιατί;

Επειδή πάντα νομίζω πως θα μπορούσα να το είχα κάνει καλύτερα και στενοχωριέμαι. Σκέφτομαι: «Κοίτα πώς το έκανα!»

Μικρός χανόσασταν στο γράψιμο. Είναι αλήθεια ότι θέλατε να γίνετε συγγραφέας;

Ναι, υπήρξε μια περίοδος που έγραφα πολύ, από το δημοτικό, και ιδιαίτερα στο γυμνάσιο. Έγραφα ποιήματα, σενάρια, διάφορα, αλλά πλέον γράφω για τους ρόλους. Δεν γράφω δηλαδή με κάποια λογοτεχνική φιλοδοξία, όμως μου αρέσει να κρατάω σημειώσεις για τους ρόλους που παίζω.

Τι γράφετε για τους ρόλους;

Οτιδήποτε μου κατέβει στο μυαλό, αλλά και πολύ πρακτικά πράγματα. Ας πούμε, πώς είναι ο ρόλος αυτός και σε άλλες στιγμές, εκτός έργου, πώς ντύνεται, πώς τρώει, πώς κοιμάται ο χαρακτήρας. Προσπαθώ δηλαδή να πλάσω, με αφορμή τα λόγια του έργου αλλά και πέρα από αυτά, μια ολοκληρωμένη ανθρώπινη υπόσταση. Να φανταστώ το ρόλο, στο έργο, καθώς και πέρα από τις σκηνές που διαβάζω σε αυτό.

Είναι σαν να ζείτε μαζί με έναν άλλο άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια των προβών και των παραστάσεων;

Σε μεγάλο βαθμό το επιδιώκω. Όχι ότι είναι σαν μια τρέλα είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Είναι μια καθημερινή ενασχόληση κάποιων ωρών, η οποία είναι και πάρα πολύ ευχάριστη.

Επομένως είναι επώδυνος ο «χωρισμός» με ένα ρόλο όταν τελειώνει η παράσταση;

Καθόλου, γιατί μου αρέσει πάντα ο επόμενος! Δεν κατάλαβα, ποτέ, τη μελαγχολία που νιώθουν ορισμένοι συνάδελφοι όταν τελειώνει ένας ρόλος. Εγώ αισθάνομαι ένα «Φτου ξελευτερία!»

Έχω ακούσει-διαβάσει ότι αποφασίσατε να γίνετε ηθοποιός όταν είδατε την Έλλη Λαμπέτη στο Μις Πέπσι της Πιερέτ Μπρινό, όταν ήσασταν μαθητής της πρώτης γυμνασίου. Είναι αλήθεια;

Ναι, απόλυτη αλήθεια, και θυμάμαι την παράσταση σαν να ήταν χθες! Θυμάμαι ότι δεν ήξερα τότε ποια ήταν η Λαμπέτη, αλλά, όταν εμφανίστηκε στη σκηνή, με μάγεψε και με απορρόφησε τόσο πολύ που θυμάμαι ακόμη τη σκέψη που είχα κάνει τότε: «Μα, καλά! Τόσο λίγο κρατάει το θέατρο;!» Νόμιζα πως είχε κρατήσει ελάχιστα. Μετά, όταν μου έδιναν οι θείοι κάνα χαρτζιλίκι, μάζευα τα χρήματα και παρακολούθησα την παράσταση άλλες επτά φορές.

Και μετά γνωρίσατε την Έλλη Λαμπέτη, σας είδε στο θέατρο, σας μίλησε και σας εξέφρασε το θαυμασμό της, από όσο ξέρω. Τι σας είπε;

Ελάχιστα τη γνώρισα, ναι. Μου είπε πολύ καλά πράγματα, πολύ θερμά λόγια. Είχα παίξει τον Μερκούτιο στο έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα και αυτό ήταν για μένα ένα είδος Όσκαρ. Όχι ένα είδος, ήταν το Όσκαρ! Η Λαμπέτη ήταν, και παραμένει, ο μεγάλος μου πνευματικός έρωτας. Ήταν από τις μορφές που με έχουν εντελώς καθορίσει. Μαζί με τον Κουν τους θεωρώ τα πρότυπά μου, για διαφορετικούς λόγους τον καθένα. Όμως δεν έχω θαυμάσει άλλους Έλληνες καλλιτέχνες τόσο πολύ.

Αναπολείτε στιγμές της καριέρας σας ή σκέφτεστε πάντα το μέλλον, όπως μου είπατε πριν για τον επόμενο ρόλο;

Συνήθως, επειδή ευτυχώς είμαι ακόμη ενεργός, με απασχολεί το έργο με το οποίο ασχολούμαι. Κάποιες στιγμές μπορώ να θυμηθώ και κάτι, αλλά κυρίως με ενδιαφέρει το παρόν και το μέλλον, όχι τόσο το παρελθόν.

Σας παρακολουθώ τόσα χρόνια να πειραματίζεστε με διάφορα έργα, του κλασικού κυρίως ρεπερτορίου, αλλά δεν σας έχω απολαύσει ποτέ σε μια κωμωδία. Γιατί;

Ναι… Κοίταξε, εγώ πιστεύω πως στα καλά έργα υπάρχουν πάντα σημεία που βγαίνει και γέλιο, αλλά έργα με την έννοια μια καθαρόαιμης κωμωδίας όντως δεν έχω παίξει. Κάτι γίνεται και κάποια στιγμή βγαίνει στη μέση ένα υπέροχο έργο που συνήθως είναι δραματικό και μου αλλάζει πορεία… (γέλια!) Ναι, θα ήθελα, και συνεχίζω να θέλω, απλώς για κάποιο λόγο που δεν τον έχω ακόμη καθορίσει στο δρόμο μου εμφανίζονται κυρίως δράματα! Διαφωνώ λίγο για το κλασικό ρεπερτόριο. Αν θεωρήσουμε τα έργα του Μπέκετ, του Πίντερ, του Ντέιβιντ Χάουερ, του Μάμετ κλασικό ρεπερτόριο…

Ελληνικό έργο πάντως δεν παίζετε…

Δεν έχει τύχει, θέλω πάρα πολύ να παίξω ένα ελληνικό έργο. Πάρα πολύ…

Επίσης μου κάνει εντύπωση… Η Επίδαυρος και το αρχαίο δράμα δεν σας συγκινούν;

Τώρα θίγεις ένα μεγάλο θέμα! Εγώ σέβομαι πάρα πολύ την τραγωδία και πιστεύω πως είναι ένα πολύ ιδιαίτερο και σπουδαίο είδος, το οποίο, επειδή είναι κάτι τόσο έξω από το σήμερα, απαιτεί πολύ μεγάλη προετοιμασία. Εγώ θα ήθελα να κάνω μια τραγωδία σε κλειστό χώρο και έπειτα από πρόβες δύο χρόνων. Το να πάω στην Επίδαυρο και να παρουσιάσω μια παράσταση ύστερα από πρόβα δύο μηνών και με έναν ετερόκλητο θίασο, σύμφωνα με τις δικές μου επιθυμίες και ανάγκες, δεν μου λείπει. Αντίθετα θα με ενδιέφερε μια πιο μακρόχρονη μελέτη πάνω στο συγκεκριμένο  είδος. Στο δράμα απαιτείται μια πνευματική, φωνητική και σωματική εξάσκηση, που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, σύμφωνα πάντα με τη δική μου άποψη. Επίσης ο χορός είναι ένα τεράστιο ζήτημα, που δεν αντιμετωπίζεται με το να παίρνεις μαθητές σχολών. Είναι μια μεγάλη ιστορία ο χορός, που χρειάζεται έμπειρους ηθοποιούς και όχι άπειρους νέους. Θέλω να πω ότι έχω άλλες ανάγκες για την τραγωδία από τις συνηθισμένες.

Παρ’ όλα αυτά παρακολουθείτε τις παραστάσεις που ετοιμάζονται μέσα σε λίγους μήνες. Ως θεατή δεν σας έχει ικανοποιήσει καμία παράσταση αρχαίου δράματος;

Πάρα πολλές, κάποιες στιγμές. Το θέμα είναι όμως ότι τα τελευταία χρόνια, επειδή έχει κυριαρχήσει η εικόνα στη ζωή μας, οι άνθρωποι διαβάζουν όλο και λιγότερο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το έργο να διαβάζεται όλο και λιγότερο και αυτό που πρωτοστατεί να είναι τι εικόνα θα φτιάξεις από ένα έργο. Μου δημιουργεί κάποιου είδους αμηχανία το να βλέπω μια παράσταση, όπου το έργο είναι λίγο πιο κει και η παράσταση είναι λίγο πιο πέρα από το έργο. Άλλοτε είναι μια ευχάριστη και άλλοτε μια τρομερά δυσάρεστη έκπληξη. Το να διαβάσεις ένα έργο και να μπορέσεις να αναδείξεις τον κόσμο του είναι μια τρομερά σημαντική διαδικασία και πολύ συχνά το έργο δεν διαβάζεται και γίνεται μια παράσταση με αφορμή το έργο.

Βλέπουμε δηλαδή την Ηλέκτρα του τάδε και όχι του Ευριπίδη, τις Σφήκες του τάδε και όχι του Αριστοφάνη…

Ναι, συχνά συμβαίνει αυτό. Απλώς εγώ υιοθετώ αυτό που έλεγε ο Μινωτής: «Όταν ανεβάζω Σοφοκλή, εγώ δεν κάνω τίποτα, τα κάνει όλα ο Σοφοκλής! Αυτός σκηνοθετεί το έργο». Εμένα με έχει στιγματίσει αυτή η φράση και δεν είναι μια φράση που την είπε ένας θεωρητικός. Ήταν κάποιος που έκανε θέατρο και ο Οιδίποδας επί Κολωνώ που είχα δει ήταν, και παραμένει, η πιο μοντέρνα ερμηνεία στην αρχαία τραγωδία. Δεν έχω δει πιο σύγχρονο ηθοποιό από τον Μινωτή. Θέλω να πω ότι, επειδή ζούμε σε μια εποχή πολύ μεγάλης παρακμής και σύγχυσης σε κάθε επίπεδο, καλλιτεχνικό, πολιτικό, ηθικό, κοινωνικό και αισθητικό, είμαι πολύ καχύποπτος με το τι θα πει ουσιαστικά μοντέρνο. Δεν ξέρω τι είναι μοντέρνο, πάντως πολλά από αυτά που θεωρούνται μοντέρνα εμένα μου φαίνονται απλώς ανόητα. Υπάρχει μια παρεξήγηση για το τι θα πει σύγχρονο ή μοντέρνο θέατρο. Αν θεωρείται μοντέρνο να εξαφανίζεται ο συγγραφέας, αυτό σίγουρα δεν με εκφράζει.

kataleifos6-texnes-plus.jpg

Πέρα από το αρχαίο δράμα γενικότερα το θεατρικό τοπίο στην Ελλάδα πώς σας φαίνεται;

Έχω την αίσθηση ότι περνάμε μια μεταβατική περίοδο και ότι το θεατρικό τοπίο γίνεται όλο και πιο θολό. Επειδή ζούμε, ευρύτερα από το θέατρο, μια εποχή παρακμής, αυτή η πραγματικότητα αντικατοπτρίζεται και στις σκηνές. Νομίζω πως η σύγχυση, η παρακμή και η αβεβαιότητα που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας και το γεγονός ότι ουσιαστικά τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει τα πάνω κάτω έχουν ως αποτέλεσμα να έχουμε χάσει τις αντικειμενικές αξίες. Παντού υπάρχει υποκειμενικότητα. Ο καθένας μπορεί να γράψει οποιαδήποτε γνώμη στο facebook ή οπουδήποτε και έχουν χαθεί οι αντικειμενικές αναφορές για το τι είναι καλό και τι είναι κακό, τι είναι μέτριο, τι είναι μοντέρνο, τι είναι κλασικό. Όλα αυτά έχουν γίνει λίγο ένα κράμα που έχει προκαλέσει και σε αυτούς που κάνουν θέατρο και σε αυτούς που κρίνουν το θέατρο και σε αυτούς που βλέπουν θέατρο μια πάρα πολύ μεγάλη σύγχυση. Αυτό που κατά τη γνώμη μου έχει χαθεί με πολύ μεγάλο βαθμό είναι η ουσία και η απλότητα. Κυριαρχεί μια έντονη τάση εντυπωσιασμού, πρωτοτυπίας, νεωτερισμών, η ανάγκη να κάνεις κάτι που δεν έχει ξαναγίνει, η ανάγκη να κάνεις κάτι ξεχωριστό, το οποίο είναι τόσο έντονο που έχει υπερκαλύψει την ανάγκη να κάνεις κάτι ουσιαστικό. Εγώ αυτό που κατάλαβα, στο πέρασμα του χρόνου, είναι ότι η ουσία κρύβεται στην απλότητα, στην αλήθεια και στην ταπεινότητα απέναντι στα πράγματα. Το ελληνικό θέατρο έχει μπερδευτεί και βιώνει μια πληθώρα πραγμάτων. Φυσικά γίνονται και κάποια πολύ ενδιαφέροντα και ουσιαστικά πράγματα, αλλά αυτός ο πληθωρισμός, οι τόσες πολλές παραστάσεις έχουν θολώσει το τοπίο.

Αυτός ο φόβος του θολώματος ή μια εσωστρέφεια σας κάνει να αποφεύγετε τη συνεργασία με ξένους σκηνοθέτες;

Δεν είναι για λόγους εσωστρέφειας. Απλώς πιστεύω, επειδή ο λόγος και το κείμενο και τα βιώματα είναι πολύ σημαντική υπόθεση, δεν μπορείς μέσα στους δύο μήνες, που έρχονται βιαστικά οι διάφοροι σκηνοθέτες, να επικοινωνήσεις. Είναι τεράστιο το εμπόδιο της γλώσσας και δεν αναφέρομαι σε αυτή που θα χρησιμοποιήσεις για να επικοινωνήσεις με το σκηνοθέτη αλλά σε αυτή που καλείται να χρησιμοποιήσει ο ηθοποιός όταν παίζει και ο ξένος σκηνοθέτης δεν είναι σε θέση να την κρίνει γιατί δεν τη γνωρίζει.

Ας περάσουμε τώρα σε μια άλλη σημαντική ιδιότητά σας, αυτή του δασκάλου. Διδάσκετε επί είκοσι πέντε χρόνια σε δραματικές σχολές και θα ήθελα να σας ρωτήσω το εξής: Η Μέριλ Στριπ, η οποία στην τελευταία της ταινία ερμήνευσε την ατάλαντη Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, όταν σε συνέντευξή της ρωτήθηκε τι θα έλεγε στην ηρωίδα της αν την είχε συναντήσει ποτέ, απάντησε: «Θα προσπαθούσα να είμαι ενθαρρυντική, πιστεύω αυτό που λέει ο Τζακ Νίκολσον ‘‘Μη φτύνεις πότε την ευτυχία του άλλου’’». Εσείς πώς αντιμετωπίζετε ένα μαθητή σας όταν θεωρείτε πως δεν έχει δυνατότητες για να γίνει ηθοποιός, δεν έχει ταλέντο…

Είναι πολύ δύσκολο να απαντήσει κανείς σε αυτή την ερώτηση. Γιατί είναι πολύ δύσκολο να καθορίσεις εσύ την επιθυμία ή την ανάγκη κάποιου ανθρώπου. Και ποιος είσαι εσύ για να το κάνεις; Μπορεί να πέφτεις έξω και πολλές φορές έχω πέσει έξω. Δεν είμαι ούτε μάντης ούτε έχω το αλάθητο. Έχει τύχει σε σχολές παιδιά που δεν τους έδινες τόση σημασία να εξελιχθούν πιο πολύ από όλους και άλλοι που ήταν πολύ καλοί να μην κάνουν τίποτα. Δεν είσαι σοφός για να ξέρεις πώς θα εξελιχθούν.Όταν βέβαια αντιλαμβάνεσαι κάτι πολύ έντονα, ότι δηλαδή κάποιος δεν κάνει, συνήθως η ίδια η ζωή τα φέρνει έτσι και δεν προχωρά. Εγώ δεν έχω πει, ούτε θα μπορούσα να το πω, σε κάποιον «ξέρεις δεν κάνεις...» Μου είναι αδιανόητο, αν και το έχω σκεφτεί. Βέβαια, από την άλλη, η θεατρική εκπαίδευση μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο γενικότερα στη ζωή του. Δεν σημαίνει ότι όποιος πάει σε δραματική σχολή πρέπει οπωσδήποτε να γίνει και ηθοποιός. Απλώς αυτό που με ενοχλεί είναι, επειδή υπάρχουν πάρα πολλές ερασιτεχνικές ομάδες, να θεωρηθεί πως η ηθοποιία είναι κάτι εύκολο, ότι βγαίνεις και λες τα λόγια σου. Με ενοχλεί όταν κάποιος δεν καταλαβαίνει πόσο δύσκολη είναι αυτή η τέχνη. Δεν μπορεί να την κάνει οποιοσδήποτε, χρειάζεται και ένα χάρισμα, το πιστεύω ύστερα από τόσα χρόνια.

Έπειτα από τόσα χρόνια λοιπόν θα λέγατε ότι το θέατρο έχει διαμορφωθεί μέσα σας σαν μια κατάσταση ανάγκης, επιθυμίας ή συνήθειας;

Είναι όλα αυτά μαζί.Είναι και ανάγκη και συνήθεια και τρόπος ζωής, είναι αυτό που δίνει νόημα στην ύπαρξη, είναι ευχαρίστηση και βάσανο συνάμα, είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων. Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς θα είναι η ζωή μου όταν δεν θα παίζω. Δεν μπορώ καν να το σκεφτώ. Επειδή από τότε με τη Λαμπέτη, στα δεκατρία μου, μου μπήκε το μικρόβιο, πήγα στη σχολή και το εξέλιξα παίζοντας από τα είκοσι ένα έως τα εξήντα δύο που είμαι τώρα, πραγματικά έχω περάσει τα πέντε έκτα της ζωής μου με το θέατρο, είτε να ονειρεύομαι να μπω σε αυτό είτε να κάνω θέατρο! Δεν μπορώ λοιπόν να διανοηθώ πώς θα είναι η ζωή μου χωρίς θέατρο. Αυτό που με ευχαριστεί όμως είναι ότι δεν έχει φθαρεί καθόλου μέσα μου, ούτε για μια στιγμή, το πόσο υπέροχη τέχνη είναι.Δεν νιώθω καμία κούραση. Νιώθω μόνο επιθυμία… έντονη επιθυμία και για όσα θα ακολουθήσουν!

Ο Άρθουρ Μίλερ λέει για το θέατρο: «Θεωρώ το θέατρο μια σοβαρή υπόθεση, που κάνει ή θα έπρεπε να κάνει, τον άνθρωπο ανθρώπινο, με άλλα λόγια λιγότερο μόνο». Νιώθετε πως το έχετε καταφέρει αυτό;

Αυτό με κινεί πάρα πολύ πάρα πολύ και τότε θεωρώ πως μια παράσταση έχει πετύχει το στόχο της. Δεν πιστεύω σε κανένα άλλο θέατρο παρά μόνο σε αυτό που προκαλεί συγκίνηση στο μέσο θεατή. Συμφωνώ απόλυτα με τον Μίλερ, το ιδανικό είναι να βγεις από το θέατρο διαφορετικός από ό,τι μπήκες. Αν είσαι ο ίδιος, η παράσταση δεν κατάφερε τίποτα. Για μένα, όταν συμβαίνει, γιατί φυσικά δεν γίνεται πάντα, είναι σπουδαίο, να νιώθεις δηλαδή πως έχεις αγγίξει έστω και έναν άνθρωπο με αυτό που έκανες πάνω στη σκηνή. Μόνο η συγκίνηση με απασχολεί στο θέατρο και δεν εννοώ να κλάψει ο θεατής, αλλά κάτι να ταρακουνηθεί μέσα του. Αυτό είναι το πιο ωραίο και το πιο δύσκολο.

kataleifos3-texnes-plus.jpg

Εκτός από ό,τι θέλετε να μεταδώσετε στο κοινό, εσείς προσωπικά αυτά τα πέντε έκτα της θεατρικής ζωής σας αισθάνεστε «πιο ανθρώπινος», λιγότερο μόνος;

Ελπίζω, σε ένα βαθμό, πως ναι. Επειδή είχα την τύχη να δουλέψω με πολύ αξιόλογους ανθρώπους και σε σπουδαία έργα. Είχα την τύχη να παίξω σε έργα των μεγαλύτερων συγγραφέων του 20ού αιώνα. Αυτό είναι μεγάλη τύχη και επιλογή βέβαια! Αυτό σίγουρα ήταν μια ανάγκη και από το πώς πήγαν κάποιες παραστάσεις, από τα λόγια που μου είπαν ορισμένοι άνθρωποι, αισθάνομαι πως τους συγκίνησα, είτε εγώ είτε όλη η παράσταση. Αυτό σίγουρα σε φέρνει πιο κοντά στους άλλους.

Έχετε φοβίες ή ψυχαναγκασμούς;

Άπειρες! Είμαι μέσα στις φοβίες, μέσα στις προλήψεις και μέσα στους ψυχαναγκασμούς! Γι’ αυτό είπα και πριν ότι η καλύτερη περίοδος για μένα είναι οι πρόβες, γιατί μετά, όταν ξεκινά η παράσταση, πραγματικά η διαφορά είναι τεράστια. Αυτό δεν μπορεί να το αντιληφθεί κάποιος που δεν είναι ηθοποιός. Στις πρόβες μπορείς να δοκιμάσεις ό,τι θέλεις και να κάνεις πολλές φορές μια σκηνή, δικαιολογούνται και τα λάθη. Αντίθετα η παράσταση επαναλαμβάνεται κάθε βράδυ, για μία φορά, υπό το αμείλικτο βλέμμα του κοινού. Το βλέμμα του κοινού είναι αμείλικτο! Αυτό σου δίνει ενέργεια όλη τη μέρα, και ωραία και βασανιστική! Γι’ αυτό λέω «Φτου ξελευτερία!» όταν τελειώνει το έργο, επειδή κάθε μέρα είναι πολύ έντονη η διαδικασία.

Πείτε μου μια πρόληψη που έχετε..

Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάω στο θέατρο δύο ώρες πριν για να μου φύγει το άγχος. Μετά κάνω κάποιες ίδιες κινήσεις, πίνω τον ίδιο καφέ, λέω τα λόγια, κάνω ζέσταμα. Ενώ υπάρχουν άλλοι που χαλαρώνουν να πηγαίνουν τελευταία στιγμή, εμένα με χαλαρώνει να είμαι από νωρίς.

 

Τελικά, κύριε Καταλειφέ, στα εξήντα δύο σας χρόνια ποιος σας έμαθε περισσότερα η ζωή ή το θέατρο;

Αυτό είναι ένα ολόκληρο ζήτημα. Είναι τόσο μπλεγμένα, αλληλένδετα, με την έννοια ότι το θέατρο μιλά πάντα για τη ζωή και τον άνθρωπο συμπυκνωμένα. Αυτό που αναφέρεται και στον Άμλετ: «Το θέατρο είναι ο καθρέφτης της ζωής». Εγώ δεν πιστεύω πως η ζωή δεν είναι μόνο οι φοβερές εμπειρίες που πρέπει να ζήσει κάποιος και να τις κάνει στο θέατρο. Πιστεύω σε ένα στοιχείο που ίσως αυτό είναι το κυριότερο χάρισμα του ηθοποιού, στη φαντασία. Το ίδιο πράγμα που σε έναν άνθρωπο μπορεί να περάσει απαρατήρητο σε κάποιον άλλο μπορεί να καταγραφεί με έναν τρόπο φοβερά δημιουργικό ή η φαντασία του για κάτι που δεν έχει ζήσει μπορεί να είναι απίστευτα πλούσια και να του αντικαταστήσει το μη βίωμα. Πιστεύω πως είναι λίγο κλισέ η φράση «άλλο η ζωή και άλλο το θέατρο». Νομίζω πως πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία και το σημαντικό είναι πώς εγγράφεται στον καθένα η πραγματικότητα. Πόσο έξυπνος είναι και πόσο χαρισματικός. Έχω δει ανθρώπους με απίστευτο χιούμορ που στη σκηνή δεν έχουν καθόλου. Έχω δει ανθρώπους πολύ ντροπαλούς που στη σκηνή είναι τρομερά τολμηροί. Έχω δει άσχημους ανθρώπους που στη σκηνή είναι πανέμορφοι. Έχω δει πανέμορφους που στη σκηνή είναι κακάσχημοι. Έχω δει ανθρώπους που δεν έχουν πλούσια ερωτική ζωή και στη σκηνή είναι πολύ ερωτικοί. Το θέατρο είναι το άλλο, είναι το αλλού, και αυτό το άλλο και το αλλού είναι η περιουσία κάθε καλλιτέχνη. Είναι ένας χώρος ονείρων όπου κάποιος βγάζει έναν άλλο εαυτό που μπορεί να είναι πολύ αποκαλυπτικός. Και δεν πιστεύω επίσης πως θέατρο μπορεί να γίνει χωρίς πόνο, χωρίς πληγές και δίχως τραύματα.

 

kataleifos4-texnes-plus.jpg

 Ο Δημήτρης Καταλειφός φωτογραφήθηκε για το Texnes-plus από τον φωτογράφο Βαγγέλη Αγγελόπουλο.

Συνέντευξη Γιώτα Δημητριάδη

 

Τον Δημήτρη Καταλειφό θα δούμε στο 

Ήταν όλοι τους παιδιά μου, του Άρθρουρ Μίλερ

Πρεμιέρα μέσα Οκτωβρίου, Θέατρο Εμπορικόν

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόσχος 

Παίζουν: Δημήτρης Καταλειφός, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Ευγενία Αποστόλου, Κώστας Βασαρδάνης, Δημήτρης Καραμπέτσης, Δανάη Επιθυμιάδη, Γιώργος Βουρδαμής, Γιώργος Τζαβάρας, Ιωάννα Πιατά

 

Και στη σειρά

Η Λέξη που δεν λες

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

Video

Μπορείτε να τα αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία