Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Είδαμε το '' Το αγόρι με τα μπλε μαλλιά'' και μιλήσαμε με την Ελεάννα Σαντοριναίου

Και μια παράσταση για τους πιο μικρούς φίλους του θεάτρου: Το αγόρι με τα μπλε μαλλιά.

Στην παιδική σκηνή του Φούρνου της οδού Μαυρομιχάλη μια παράσταση με ηθοποιούς και κούκλες για παιδιά ηλικίας τριών μέχρι έξι ετών, παίζεται φέτος για δεύτερη χρονιά.

 

Το γλυκό, ευαίσθητο αγόρι με τα μπλε μαλλιά που ακούει στο όνομα Άτρο  -από το Ατρόμητος- δεν ταιριάζει και πολύ στην πόλη των ανθρώπων με τα κόκκινα μαλλιά. Είναι λίγο διαφορετικός και λίγο ντροπαλός. Έτσι δεν έχει φίλους. Ή μάλλον δεν έχει φίλους ανθρώπους. Έχει όμως τον Μέρμπερ, ένα μαγεμένο παιχνίδι που του χάρισε η γιαγιά του όταν ήταν μωρό. Με τον Μέρμπερ παίζει και τραγουδάει. Ο Μέρμπερ τον παρακινεί να δοκιμάζει νέα πράγματα και είναι αυτός που πολλές φορές τον μπλέκει σε  περιπέτειες. Ο Άτρο αγαπάει πολύ τον Μέρμπερ. Όταν μάλιστα αυτός χάνεται στο δάσος των Σχημάτων και των Χρωμάτων δεν διστάζει στιγμή, αρχίζει να ψάχνει από άκρη σε άκρη μέχρι να τον βρει…  

 

Λίγα λόγια για το Αγόρι με τα Μπλε Μαλλιά από την ¨μαμά¨ του Ελεάννα Σαντοριναίου

 

Θέλησα να γράψω μία ιστορία που να αφορά τα μικρά παιδιά και να κάνει αναφορά σε προβλήματα που αντιμετωπίζουν αλλά ίσως να μην μπορούν να εκφράσουν. Ο στόχος μου ήταν να δημιουργήσω ένα έργο που να πραγματεύεται ευαίσθητα θέματα αλλά να δίνεται στα παιδιά με μία γλώσσα που εκείνα μπορούν να καταλάβουν. Τα παιδιά μπορούν να ταυτιστούν  εύκολα με τον Άτρο και τον Μέρμπερ – το κουκλάκι/φίλο του Άτρο. Όπως Άτρο, μπορεί να φοβούνται το σκοτάδι, να έχουν κάποιο φανταστικό φίλο ή να έχουν υποστεί κοροϊδία, είτε επειδή κατάγονται από άλλη χώρα, είτε γιατί έχουν κάποιο διαφορετικό χαρακτηριστικό. Όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει, πρωτόγνωρο γι’ αυτά πρέπει όχι μόνο να βρουν τρόπο επίλυσης, αλλά αρχικά να καταλάβουν τι νιώθουν και να το εκφράσουν.

 

Έτσι ο αρχικός σκοπός του έργου, είναι να δείξει στα παιδιά ότι είναι εντάξει να είμαστε διαφορετικοί, είναι εντάξει να μην νιώθουμε πάντα καλά και ότι πάντα με σωστούς φίλους θα βρούμε την δύναμη να το ξεπεράσουμε.  Φυσικά αυτές είναι έννοιες που ένα μικρό παιδί δεν μπορεί να καταλάβει γι’ αυτό ήθελα ο τρόπος που θα δομηθεί όλο το έργο να στηρίζεται στο τραγούδι και το χιούμορ. Αισθάνομαι τυχερή που οι εξαιρετικοί ηθοποιοί (Ματίνα Δημητροπούλου, Κωνσταντίνος Δημητρακάκης και Ευγενεία Μαραγκού) και η Άννα Σαντοριναίου η οποία έχει κατασκευάσει τις κούκλες έχουν αγκαλιάσει αυτή την ιδέα και έχουν δημιουργήσει χαρακτήρες που αγαπιούνται από μικρούς και μεγάλους.  Τα παιδιά περνάνε καλά, ανεβαίνουν πάνω στην σκηνή και βοηθάνε στην εξέλιξη του μύθου. Έχουμε διαπιστώσει με κουβέντες που κάνουμε με τους γονείς που ξαναέρχονται στο θέατρο, ότι το έργο αποτελεί αφορμή για συζήτηση και επίσης το ίδιο συμβαίνει και με τους δασκάλους που έρχονται με τους μαθητές τους να δουν την παράσταση.Το έργο παίζεται φέτος για δεύτερη χρονιά, έχοντας δεχτεί μία δωρεά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος για να δώσει δωρεάν παραστάσεις σε σχολεία που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να δουν θέατρο. Επίσης στο τέλος του μήνα θα ταξιδέψει στο Λονδίνο για να δώσει δύο παραστάσεις για τα παιδιά των ομογενών.

 

 Η παράσταση είναι ότι δηλώνει: μια γλυκιά περιπέτεια με πολλές αφορμές για κουβέντα με τα. παιδιά. Ωραία μουσική, έξυπνα σκηνικά, κουστούμια με χαριτωμένες λεπτομέρειες και κούκλες έτοιμες να… τις αγαπήσεις.

Ο Φούρνος πάντα φιλόξενος, πριν και μετά την παράσταση, έχει χώρο να ζωγραφίσουν τα παιδιά καθώς περιμένουν και φεύγοντας τα κερνάει μπαλόνια.

 

Πώς όμως είδε η Βερενίκη την παράσταση; Τι έχει να μας πει;

 

Vereniki Atro.jpg