Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

 
Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου Σφενδόνη
 
Τα νέα μου είναι σαρωτικά. Πρέπει άμεσα, με δικαστική απόφαση, να εγκαταλείψω το θέατρο της οδού Μακρή 4. Μου παίρνουν τη Σφενδόνη! Έξωση! Εδώ και τώρα! Σε σημείο που εύχομαι να μου δώσουν ένα αξιοπρεπές χρονικό περιθώριο, ώστε να περισώσω το αρχείο, να φύγω σαν άνθρωπος, κι όχι σαν κυνηγημένο ζώο.
 
Η ιστορία είναι γνωστή. Ήταν μια γκρεμισμένη αποθήκη χωρίς στέγη. Ένα ερείπιο που ανήκε στο Ίδρυμα Κουτλίδη – ένα χωράφι με τσουκνίδες. Το είδα τυχαία, 30 χρόνια πριν, χειμώνα του 1990. Τους πρότεινα να μου το νοικιάσουν. Για να φτιάξω ένα θέατρο. Έμειναν έκπληκτοι. Πούλησα τότε το μοναδικό μου σπίτι και κινητοποίησα όλη την πνευματική Αθήνα. Συστάθηκε μια μη κερδοσκοπική εταιρία. Συνέδραμαν όλοι, με δουλειά, χρήματα. Συγκεντρώθηκε το ποσό που χρειαζόταν. Φτιάχτηκε η Σφενδόνη. Μοναδική σκηνή!
 
Αλλά και τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Η Σφενδόνη στέγασε μοναδικές παραστάσεις. Η εποχή μάς ευνοούσε. Έδωσα ό,τι είχα και δεν είχα. Όμως, πάνω στον ενθουσιασμό μου και εν αγνοία μου, είχα υπογράψει επαχθείς όρους ενοικίασης, που έγιναν επαχθέστεροι, όταν ήρθε η κρίση. Συσσωρεύτηκαν υποχρεώσεις, έξοδα. Υπήρξαν καιροί που κοιμόμουν μέσα στο θέατρο. Τώρα μου κάνουν έξωση από το θέατρο που διαμόρφωσα με τα ίδια μου τα χέρια που, κατά κοινή ομολογία, είναι από τα ωραιότερα θέατρα της Αθήνας.
 
Η παράσταση που ετοιμάζω από το φθινόπωρο του 2019, το σημαδιακό έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ «Αφανισμός», μένει μετέωρη.
 
Ναι! Οφείλω ενοίκια. Αλλά έχω καταβάλει και πολλά: τα πρώτα 20 χρόνια, όλα τα ενοίκια με μεγάλες προσαυξήσεις ανά διετία και τα τελευταία 10 χρόνια, κατά τη διάρκεια της κρίσης, τα ποσά που κατέβαλα θα κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, αν είχαν γίνει όλες οι νόμιμες ενέργειες για μείωση του μισθώματος.
 
Δεν υπάρχει όμως προστασία για τον οφειλέτη, αντίθετα παγερή αδιαφορία όσο κι αν αυτός προσφέρει έργο που τιμά τον πολιτισμό τούτου του τόπου, όσο κι αν ο καλλιτέχνης άλλοις υπηρετών αναλίσκεται. Ιδού τι επιφυλάσσει η τωρινή εποχή μας, ιδού τι στάση κρατά απέναντι στην καλλιτεχνική προσφορά ένα εύρωστο πολιτιστικό Ίδρυμα, όπως το Ίδρυμα Ευριπίδη Κουτλίδη. Αρωγός έπρεπε να είναι, διώκτης εμφανίζεται.
 
Σας ευχαριστώ για την αγάπη που δείξατε στη Σφενδόνη στα 27 συναπτά έτη που κύλησαν από την πρώτη μας παράσταση, τις "Μορφές από το Έργο του Βιζυηνού" το 1993. Μην αποθαρρύνεστε! Κανείς δεν μπορεί να μας πάρει τον θησαυρό μας! Ό,τι ζήσαμε και αναπαραστήσαμε μέσα στους πέτρινους τοίχους της θα παραμείνει ζωντανό και δικό μας. Μας παίρνουν τους τοίχους, αλλά όχι τα όνειρα που στέγασαν τούτοι οι τοίχοι. Μήπως αυτό ακριβώς είναι που δεν μας συγχωρεί η παντοδύναμη μετριότητα των θεσμών;
 
ΑΝΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ

Συνέντευξη:Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Κοσμάς Ινιωτάκης

Είναι η πρώτη συνέντευξη στη μετά καραντίνα εποχή και η αισιοδοξία διαδέχεται τον ενθουσιασμό, πόσω μάλλον όταν η συνέντευξη αφορά σε παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το οποίο κινδυνεύσαμε να μην απολαύσουμε καθόλου το φετινό καλοκαίρι.

Η Κόρα Καρβούνη έχει φτάσει στον πεζόδρομο της Αινιάνος, στην πλατεία Βικτωρίας, λίγα λεπτά νωρίτερα από το ραντεβού μας. Χαλαρή απολαμβάνει το δροσιστικό της ρόφημα. Σχολιάζω την ηρεμία και τη χαλαρότητα που εκπέμπει. «Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω κάτσει τόσο μεγάλο διάστημα» μου εξηγεί.

Λίγες μέρες πριν από την πρεμιέρα του «Live Looping» στις 17 Ιουλίου στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου, η Κόρα μοιράζεται μαζί μας την εμπειρία της από τη συνεργασία της με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, πάνω στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, τη «Φόνισσα». Η ίδια θα δώσει πνοή στη Φραγκογιαννού, την πρωταγωνίστρια του κοινωνικού μυθιστορήματος του Σκιαθήτη συγγραφέα, που αποτελεί μια λογοτεχνική φιγούρα, χαραγμένη στη μνήμη των αναγνωστών εδώ και 120 χρόνια. Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, η βασανισμένη ηρωίδα θα «επιστρέψει» στον φυσικό της χώρο, σ’ ένα τοπίο υπαίθρου, «ζωντανεύοντας» με αναπάντεχο τρόπο μέσα από τη μουσική του αγαπημένου δημιουργού.

Από την κουβέντα μας, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει η «Ευριδίκη», στην οποία η Κόρα θα επιστρέψει έπειτα από οκτώ χρόνια, όπως επίσης και τα σχέδιά της για το μέλλον, ένα μεγάλο θεατρικό απωθημένο της, καθώς και το όνειρό της να γίνει μητέρα....

 kora karvouni 2 texnes plus

Πώς ήταν για σένα η εμπειρία της καραντίνας;

Καθολική! Δεν έχω ξεκουραστεί ποτέ τόσο μεγάλο διάστημα. Από την άλλη, κλειστήκαμε για σοβαρό λόγο και υπήρχε φόβος, επομένως δεν ήταν ξέγνοιαστα. Από ένα σημείο και πέρα όμως, συνήθισα και τον φόβο και αποφάσισα να εκμεταλλευτώ αυτό το διάστημα. Όχι μόνο για ξεκούραση αλλά και υπαρξιακά. Ήταν μια καλή ευκαιρία για μένα να σκεφτώ και να εκτιμήσω τι κάνω στη ζωή μου. Τι έχω, τι δεν έχω, πώς ζούσα μέχρι τώρα...

Πώς ζούσες μέχρι τώρα;

Σε πάρα πολύ έντονους ρυθμούς. Δεν είχα χρόνο για τίποτα, ούτε να είμαι με τον άντρα μου, ούτε να δω τους δικούς μου, ούτε να μιλήσω με τα ανίψια μου, ούτε να μείνω λίγο με τον εαυτό μου. Επιτέλους, έκατσα λίγο και χάρηκα το σπίτι μου, έφαγα φυσιολογικά, διάβασα, μελέτησα, αλλά κυρίως, όλο αυτό το διάστημα σκεφτόμουν. Προσπαθούσα να καταλάβω τι είναι όλο αυτό. Ήταν μια καλή ευκαιρία να επαναπροσδιορίσω τη ζωή μου.

Κατέληξες κάπου;

Κατέληξα ότι πρέπει να ζω καλύτερα, να γκρινιάζω λιγότερο και να εκτιμώ αυτά που έχω.

Σε λίγες μέρες θα σε δούμε στη Μικρή Επίδαυρο, στην παράσταση του Αλκίνοου Ιωαννίδη «Live Looping». Ξέρω ότι αγαπάς πολύ τις μουσικές παραστάσεις, και η «Ευριδίκη» που θα ξαναδούμε στο Θέατρο Πορεία, είναι μια παράσταση με πολλή μουσική. Νομίζω, όμως, ότι πρώτη φορά συμμετέχεις σε μια αμιγώς μουσική δουλειά. Πώς είναι αυτή η εμπειρία;

Ουσιαστικά, στη συγκεκριμένη δουλειά θα ακούσετε τα δύο τελευταία κεφάλαια της «Φόνισσας», όπου υπάρχει ένας ηχητικός διάλογος με τη μουσική που έχει γράψει ο Αλκίνοος. Είναι μια πολύ ωραία εμπειρία. Εμένα πάντα μου αρέσει να δουλεύω με μουσικούς, πόσο μάλλον μ' έναν τέτοιο καλλιτέχνη, όπως είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, που με έχει μεγαλώσει (γέλια)! Βγήκε πολύ νέος! Είναι ένας πάρα πολύ αξιόλογος άνθρωπος και γι' αυτό είναι και τόσο μεγάλος καλλιτέχνης. Πρόκειται για έναν άνθρωπο, που είναι σαν να μην ανήκει στην εποχή μας, έχει μια ευγένεια και ένα ήθος που μοιάζει να έχει έρθει από άλλη εποχή...

Και μια ιδεολογία που ακολουθεί πιστά όλα αυτά τα χρόνια....Είδαμε πρόσφατα τη στάση του και με το νερό των Σταγιατών.

Ακριβώς! Αγαπάει πολύ τον άνθρωπο ο Αλκίνοος και γι' αυτό κάνει όλα αυτά που κάνει. Ουσιαστικά και το έργο του Παπαδιαμάντη γι' αυτό μιλάει, για έναν άνθρωπο που καταδιώκεται.

kora karvouni 4 texnes plus

Θα ακούσουμε όμως και τα δικά του τραγούδια;

Ναι, το πρώτο μέρος αφορά τη Φόνισσα, ενώ το δεύτερο είναι συναυλία με δικά του τραγούδια.

Για σένα αυτή η συνθήκη είναι πιο ξεκούραστη σε σχέση με την ερμηνεία κάποιου ρόλου;

Μη νομίζεις... Είναι δύσκολος ο Παπαδιαμάντης. Είναι ένας τόσο μεγάλος συγγραφέας με μια δική του ιδιαίτερη γλώσσα, που δεν μπορώ να πω ότι δεν χρειάζεται δουλειά. Βέβαια, πράγματι, δεν έχει τόσες πρόβες όσες απαιτούνται σε μια θεατρική παράσταση. Είναι περισσότερο προσωπική η πρόβα, απαιτείται μια δική μου προετοιμασία, ώστε να βγει ο λόγος ατόφιος και καθαρός.

Θα δοθούν μόνο δύο παραστάσεις στη Μικρή Επίδαυρο;

Και μια στην Ελευσίνα στις 6 Σεπτεμβρίου.

H «Φόνισσα» γοητεύει ιδιαίτερα τόσο τον θεατρικό κόσμο, όσο και τον μουσικό. Την έχουμε δει ως θεατρικό έργο (με την Μπέττυ Αρβανίτη, τη Λυδία Κονιόρδου), αλλά και ως όπερα (με τον Γιώργο Κουμεντάκη). Ποια στοιχεία του έργου νομίζεις ότι κινητοποιούν τους καλλιτέχνες;

Όταν ένας συγγραφέας έχει γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο πάνω σε μια γυναίκα, η οποία δολοφονεί μικρά κορίτσια, και δεν παίρνει θέση υπέρ ή κατά, ούτε την αθωώνει ούτε την ενοχοποιεί. Αυτό σημαίνει ότι κάτι σπουδαίο έχει γράψει. Με την έννοια ότι δεν σπαταλάς τόσο χώρο για έναν χαρακτήρα, αν δεν θες όντως να τον δικαιώσεις.

Νομίζω πως αυτό γίνεται ξεκάθαρο και με την τελευταία φράση του κειμένου: «Μετέωρη ανάμεσα στη θεία και την ανθρώπινη δίκη...».

Ακριβώς... Πέθανε στη μέση. Ούτε δικαιώθηκε ούτε αδικήθηκε, είναι όλα στα μισά. Στα μισά του δρόμου που πήγε να σωθεί, στα μισά ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο. Όλα μισά... Είναι για μένα ένα πάρα πολύ συγκινητικό έργο. Η Φραγκογιαννού, για μένα, είναι θύμα. Η ζωή της φέρθηκε πολύ σκληρά και έφτασε στο σημείο να σκοτώνει τα μωρά κορίτσια για να μην ζήσουν αυτά που πέρασε η ίδια.

kora karvouni 5 texnes plus

Και δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτά τα φαινόμενα της γυναικείας κακοποίησης αποτελούν παρελθόν.

Είναι συγκλονιστικά σύγχρονο το έργο. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή, πολλές αναφορές για γυναίκες που κακοποιούνται και βιώνουν απίστευτα σκληρές καταστάσεις.

Υπάρχει στην παράσταση τέτοιου είδους νύξη;

Κάνουμε...ναι...Πολύ λίγο, δεν μπορείς να μην συνδέσεις την ιστορία με το παρόν.

Τόσο ο Παπαδιαμάντης, όσο και ο Βιζυηνός έχουν μια ιδιαίτερη γλώσσα που γοητεύει. Πώς σχολιάζεις το γεγονός ότι το Εθνικό Θέατρο θα ανεβάσει το «Το αμάρτημα της Μητρός μου» στην αγγλική γλώσσα; Ούσα και μισή Αμερικανίδα, πώς το σχολιάζεις;

Νομίζω πως δεν θα μου άρεσε, διότι όλη η μαγεία αυτών των συγγραφέων έγκειται στη γλώσσα που χρησιμοποιούν. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτή είναι η πρόκληση για μένα, να μιλήσω όπως μιλούσε η Φραγκογιαννού.

Υπάρχει κάποια άλλη φράση του κειμένου που «γράφει» ιδιαίτερα μέσα σου;

Εκεί που λέει: «Να το προικιό μου». Ενώ πεθαίνει, βλέπει και την προίκα της, που δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα μποστάνι χέρσο, σε γκρεμό, και πεθαίνει κοιτώντας το...

kora aspro

Τον χειμώνα θα επαναλάβετε την «Ευριδίκη». Τελικά, ο μεγάλος σου καημός να πρωταγωνιστήσεις σε μια καθαρόαιμη κωμωδία, δεν έχει εισακουστεί ακόμα από τους σκηνοθέτες;

Δυστυχώς, δεν μου κάνουν πρόταση για κωμωδία...Όσο και να το λέω, δεν έχω εισακουστεί ακόμα. Δεν πειράζει! Θα κάνω μόνη μου και θα τρίβουν τα μάτια τους! Γιατί, νομίζεις ότι στα δραματικά έργα που παίζω, δεν γελάει το κοινό; Και στην «Ευριδίκη» και στα «Παράσιτα», ακόμη και όταν έπαιζα την Μπλανς, το κοινό γελούσε. Αν δεν βάλεις χιούμορ στην ερμηνεία σου, δεν μπορεί να περάσει το δράμα.

Πώς είναι «να συναντάς» τον ίδιο ρόλο οκτώ χρόνια μετά;

Πρώτα απ’ όλα, δεν θα είναι η ίδια παράσταση λόγω κορωνοϊού. Αυτό σημαίνει ότι θ’ αλλάξουν οι συνθήκες πάνω στη σκηνή, δεν θα έχουμε τις αγκαλιές και τα φιλιά που είχαμε πριν από οκτώ χρόνια. Θα πρέπει σκηνοθετικά να δουλέψουμε πάνω σε μια νέα συνθήκη. Κυρίως, όμως, δεν θα είναι η ίδια παράσταση γιατί εγώ δεν είμαι ίδια πλέον, ο Τάρλοου δεν είναι ο ίδιος σκηνοθέτης, ο Μαλκότσης και ο Νταλιάνης δεν είναι οι ίδιοι ηθοποιοί. Επιπλέον, θα υπάρχουν και διαφορές στη διανομή και θα έχουμε μαζί μας τον Ορέστη Χαλκιά και την Αρετή Τίλη, που σίγουρα θα φέρουν δικά τους στοιχεία στην παράσταση.

Προσωπικά, πώς αισθάνεσαι που «θα συναντήσεις» ξανά την Ευριδίκη;

Χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί για μένα η διαδρομή αυτού του ρόλου δεν είχε τελειώσει, αλλά και το κοινό ζητούσε χρόνια να επαναληφθεί αυτή η παράσταση. Αγαπήθηκε πολύ από τον κόσμο, το cd της έγινε ανάρπαστο, το ίδιο και το πρόγραμμα της παράστασης που έχει εξαντληθεί. Γι' αυτό και είχαμε αποφασίσει εδώ και δύο χρόνια να την επαναλάβουμε.

Έχεις δηλώσει ότι: «Αρκετά μεγάλη κατάλαβα ότι είμαι ενήλικη». Τι σχέση έχεις με το παιδί μέσα σου;

Ηθοποιός έγινα, επομένως έχω πολύ καλή σχέση. Θεωρώ ότι στην ελληνική κοινωνία τα παιδιά απογαλακτίζονται πολύ αργά και ακόμη πιο δύσκολα ενηλικιώνονται. Άργησα να ενηλικιωθώ με την έννοια του απογαλακτισμού. Το παιδί μέσα μου, όμως, δεν το αφήνω ποτέ, το αγαπώ και το χρειάζομαι.

Εκτός από το να παίξεις σε κωμωδία, θα ήθελες να έχεις κερδίσει και ένα Όσκαρ. Αναρωτιέμαι, πώς με μπαμπά Αμερικάνο, έχοντας ξεπεράσει το εμπόδιο της γλώσσας, δεν αποφάσισες μια καριέρα στο εξωτερικό.

Το θέμα με τη γλώσσα υπάρχει. Η προφορά μου δεν είναι άρτια, ένας Αμερικάνος θα καταλάβει ότι είμαι ξένη. Επιπλέον, πήγαν τόσο καλά τα πράγματα για μένα εδώ, που δεν είχα λόγο να φύγω από τη χώρα μου. Ξέρεις, είναι πολύ σημαντικό για έναν ηθοποιό να παίζει στη γλώσσα του. Παρ’ όλα αυτά, έχω παίξει και σε μια ταινία στα αγγλικά.

Βλέπουμε ότι έχει επανέλθει στην τηλεόραση η ελληνική μυθοπλασία με πολλούς θεατρικούς ηθοποιούς στο καστ...Θα σε δούμε σε κάποια σειρά;

Μόλις ολοκλήρωσα τα γυρίσματά μου για τον δεύτερο κύκλο της σειράς «Έτερος Εγώ», που θα προβληθεί από την Cosmote tv. Είμαι πολύ χαρούμενη που επανέρχονται οι σειρές και νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό που παρακολουθούμε σ' αυτές ηθοποιούς που «έχουν κάνει χιλιόμετρα στο σανίδι». Πιστεύω ότι έτσι αναβαθμίζεται και το επίπεδο της υποκριτικής. Για μένα, πρέπει πλέον να σταματήσει και ο διαχωρισμός εμπορικός και μη εμπορικός ηθοποιός. Είναι κάτι παρωχημένο και πρέπει να τελειώνει. Κάνουμε όλοι οι ηθοποιοί το ίδιο πράγμα και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι συνεχίζουν να κάνουν αυτούς διαχωρισμούς.

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;

Θα ήθελα να έχω ολοκληρωθεί ως άνθρωπος, δηλαδή να γίνω μητέρα. Νομίζω ότι είναι το μόνο κομμάτι που μου λείπει. Στο επαγγελματικό κομμάτι νιώθω πλήρης, έχω συνεργαστεί με μεγάλους σκηνοθέτες, έχω παίξει στην Επίδαυρο, έχω γυρίσει ταινίες και σειρές. Δεν μου λείπει κάτι...

Ακούγεσαι πραγματικά πλήρης...

Δεν θέλω να υποτιμώ όλα τα καλά που μου έχουν τύχει. Είναι δύσκολο να αποδεχθείς την επιτυχία, έχει πόνο αλλά δεν θέλω να υποτιμήσω όλα αυτά που έχω κάνει. Θεατρικά δεν μου λείπει κάτι, πέρα από μια καθαρόαιμη κωμωδία. Δεν λέω: «Αχ, δεν έχω παίξει αυτό...». Τώρα το μόνο που μ' ενδιαφέρει, είναι να έχω την υγεία μου και να είμαι καλά στην προσωπική μου ζωή.

kora aspro 2 texnes

 

Μου λες ότι έχει πόνο να αποδεχθείς την επιτυχία και θυμάμαι ότι μετά την πρώτη σου θεατρική δουλειά, «Οι σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μου», είχες αρρωστήσει.

Ναι, όταν τελείωσαν οι παραστάσεις, ανέβασα 39 πυρετό για δύο εβδομάδες. Είχα κουραστεί τόσο πολύ, που έσκασα πλέον. Η επιτυχία είναι βάρος και ειδικά για ένα νέο παιδί.

Πλέον την απολαμβάνεις την επιτυχία;

Ακόμα δεν είναι εύκολο...Συνήθως όλοι περιμένουμε ότι θα αποτύχουμε.

Μετά από όλα όσα έχεις χτίσει, δεν νιώθεις ασφάλεια;

Δεν νιώθω καμία ασφάλεια, και ξέρεις γιατί; Η επιτυχία δεν έχει να κάνει μ' εμένα προσωπικά αλλά μ' ένα σύνολο. Αν η ομάδα δεν είναι δεμένη και ο σκηνοθέτης δεν είναι μια πατρική και καλλιτεχνική φιγούρα από πάνω, δεν είναι σίγουρο ότι θα πετύχει η παράσταση, όσο σπουδαίο και να είναι το έργο.

Έχεις υπάρξει σε δουλειές που για σένα δεν ήταν καλές;

Βεβαίως, και ήμουν η πρώτη που το γνώριζε. Το αισθάνομαι από τις πρόβες. Για την «Ευριδίκη» είχα πει στον Τάρλοου ότι αυτή η παράσταση θα κάνει επιτυχία.

Και τι κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση, όταν νιώθεις ότι η παράσταση δεν θα πάει καλά;

Τίποτα, συνεχίζω και προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. ∆εν στενοχωριέμαι τώρα πια....

kora karvouni 3 texnes plus

Ευχαριστούμε πολύ το MatchPoint για τη φιλοξενία της φωτογράφισής. 

Info: Την Κόρα Καρβούνη θα δούμε στις 17 και 18 Ιουλίου στη Μικρή Επίδαυρο στην παράσταση  «LiveLooping»  περισσότερες πληροφορίες εδώ. 

 

Ενώ από 4 Νοεμβρίου θα πρωταγωνιστήσει στην «Ευριδίκη» στο Θέατρο Πορεία κλείστε εδώ τις θέσεις σας. 

Η Ελένη Γερασιμίδου και ο Αντώνης Ξένος, αυτή την περίοδο βρίσκονται σε εντατικές πρόβες για την καλοκαιρινή τους επιθεώρηση στην αυλή του θεάτρου Από Κοινού. Τα κείμενα της παράστασης «Μένουμε… ταπί» υπογράφει ο Δημήτρης Χαλιώτης  και η πρεμιέρα αναμένεται για τις 8 Ιουλίου. Μαζί τους στην όμορφη αυλή θα απολαύσουμε την Αγγελική Ξένου και τον Ανδρέα Βελέντζα. 

 
Από τώρα όμως γνωρίζουν τι θα ανεβάσουν τη χειμερινή σεζόν στη σκηνή  του θεάτρου της οδού Ευπατριδών στο Γκάζι. Γνωστοί για την αγάπη τους στη λογοτεχνία αυτή τη φορά επιλέγουν ένα έργο με ποντιακά κείμενα. Ο τίτλος της παράστασης θα είναι «Εργάτα και δουλείας».
 
 Πρόκειται για μια διαδεδομένη ποντιακή ρήση όταν κανείς θέλει να σχολιάσει ατελέσφορες ενέργειες -αυτό που λέμε «μισές δουλειές»- χασομέρι και ότι άλλο βάλει ο νους για κάτι χωρίς αποτέλεσμα για το κοινό καλό. Είναι σχόλιο επί το πλείστον ειρωνικό για όσους θέλουν να μας πείσουν πως κάτι κάνουν ή προβάλουν σπουδαιότητα. Ακόμα σε μια ενέργεια που αποβαίνει μοιραία για το σύνολο ή σε ότι προβάλλεται ως σπουδαίο επίτευγμα π.χ από αποτυχημένο μερεμέτι στο σπίτι έως οικονομική διαπραγμάτευση.
 

Στη σκηνή εκτός από την Ελένη Γερασιμίδου, τον Αντώνη Ξένο και την Αγγελική Ξένου θα δούμε άλλους τρεις ηθοποιούς.

 

apo koinoy theatro 04

Επιπλέον, η Ελένη Γερασιμίδου στις 27 Ιουλίου θα παρουσιάσει μια παλιότερη επιτυχία της, το έργο του Παναγιώτη Μέντη "Το ανάκτορο στην Άνω Τούμπα" στο Φεστιβάλ του Κολωνού. 

 

Η κεντρική φωτογραφία είναι του Δημήτρη Λυκουρέζου από την παράσταση "Καρέκλες"  και η δεύτερη φωτογραφία είναι επίσης του Δημήτρη Λυκουρέζου από τον μονόλογο "Το ανάκτορο στην Άνω Τούμπα" 

 

 Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Κοσμάς Ινιωτάκης 

Στην όμορφη και δροσερή αυλή του θεάτρου Από Κοινού, στο Γκάζι, τα πάντα τρέχουν με ρυθμούς πρεμιέρας. Η Ελένη Γερασιμίδου, ο Αντώνης Ξένος, ηΑγγελική Ξένου και οΑνδρέας Βελέντζας ετοιμάζονται από 8 Ιουλίου να μας παρουσιάσουν την ξεκαρδιστική επιθεώρηση του Δημήτρη Χαλιώτη «Μένουμε… ταπί».

«Όλα αυτά που βλέπετε τα έχει φτιάξει ο Αντώνης μόνος του» μου λέει η Ελένη Γερασιμίδου, περήφανα, για την hand made αυλή του θεάτρου τους.

 

aggeliki ksenou texnes plus

 Αγγελική Ξένου 

 

40 χρόνια μαζί στη ζωή και στη σκηνή, η Ελένη Γερασιμίδου και ο Αντώνης Ξένος, έχουν αποφασίσει να επενδύσουν στο θέατρο και ως παραγωγοί των παραστάσεών τους. Χωρίς να διστάζουν να αναλάβουν παράλληλα αρκετές από τις πρακτικές και καλλιτεχνικές ανάγκες που προκύπτουν.

Το πρώτο πράγμα, που ρωτάει κανείς αυθόρμητα τα χρόνια του κορονοϊούείναι πώς αποφάσισαν να πάρουν το ρίσκο για μια νέα παραγωγή αυτό το δύσκολο καλοκαίρι.

Η Ελένη Γερασιμίδου μου λέει:«Στις αρχές Μαΐου, όταν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε γι' αυτή την επιθεώρηση, δεν είχαμε ιδέα τι θα γίνει... Μάλιστα, γνωρίζαμε ότι θα μπορούσαμε να δουλέψουμε με μόλις 25 θεατές. Σήμερα, σύμφωνα με τα τετραγωνικά μας μπορούν να είναι 37. Παρ' όλα αυτά τολμήσαμε, εκεί που άλλοι μεγάλοι παραγωγοί φοβούνταν...Σκέψου ότι ακόμα και σήμερα που μιλάμε δεν ξέρουμε τι θα γίνει με το διάλειμμα».

Λίγα λεπτά αργότερα η σπουδαία κωμικός μεταμορφώνεται σε μια νοικοκυρά που επιμένει να… μένει σπίτι. Κάθεται δίπλα στον αμίλητο σύζυγό της (Αντώνη Ξένο) στον καναπέ και μονολογεί μπροστά από την τηλεόραση:«Εμάς μας έσωσε ο Μητσοτάκης...Ευτυχώς που προλάβαμε να κλειστούμε μέσα! Τι κούκλος όμως χαίρεσαι να τον βλέπεις...».

Φυσικά η σαρωτική επιθεώρηση δεν αφήνει τίποτα όρθιο!Στα νούμερα υπάρχουν σχόλια για όλον τον πολιτικό κόσμο από το Σύριζα και το Πασόκ μέχρι το Κ.Κ.Ε!

Η Ελένη Γερασιμίδου μοιάζει να προέρχεται από την καλή πάστα των σπουδαίων ηθοποιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1960, διαθέτωντας το μοναδικό προνόμιο, άμα τη εμφανίσει, να κερδίζει το πηγαίο γέλιο της πλατείας.

 

xaliotis texnes plus

Ο Δημήτρης Χαλιώτης μας μιλάει για τη συγγραφή αυτή της ξεχωριστής επιθεώρησης εν μέσω καραντίνας 

 

Επιπλέον είναι ανήσυχη καλλιτεχνικά και αναζητά νέα έργα και συνεργασίες.Κάπως έτσι ανακάλυψε και τον Δημήτρη Χαλιώτη«Ένας φίλος μας είπε για τον Δημήτρη τον Γενάρη, στη συνέχεια οι συνθήκες άλλαξαν και το έργο γράφτηκε μέσα στην καραντίνα»μου εξηγεί

Ενώ τονίζει την αγάπη της γι' αυτό το είδος του θεάτρου: «Μόνο επιθεωρήσεις κάνουμε στην αυλή. Πέρσι δεν πήγε καλά η παράσταση, ήμουν και εγώ στο Άλσος δεν σημαίνει ότι δεν πήγε καλά επειδή έλειπα εγώ, έτυχε...».Ομολογεί με ειλικρίνεια και συμπληρώνει: Γενικότερα, όμως ότι άλλο έχει παρουσιαστεί εδώ είχε μεγάλη επιτυχία. Θα μου πεις sold-out με 50 άτομα; Ναι, γιατί σκέψου ότι στα “Σκουπίδια” του Ξανθούλη είχαμε άλλα 50 άτομα, δεν χωρούσαν και έφευγαν».

 

antonis ksenos texnes plus

Αντώνης Ξένος

 

Την ρωτάω πόσο δύσκολο είναι να πρωταγωνιστεί και να σκηνοθετεί; «Δεν είναι δύσκολο έχει κάποιους κανόνες που χρόνια τώρα τους ξέρουμε, αν τους ακολουθήσεις το αποτέλεσμα θα σε δικαιώσει».

Για την Ελένη Γερασιμίδου «το Θέατρο είναι μόνο λαϊκό όλα τα άλλα είναι μπούρδες....».

Η Αγγελική Ξένου έχει μόλις κατέβει από τη σκηνή,όπου παρουσίασε την κυρία με τα κρεμμυδάκια έναν μονόλογο για μια γυναίκα που βιώνει την καταπίεση μέσα στην καθημερινότητάς της και βρίσκει διέξοδο στον τεμαχισμό των κρεμμυδιών.

Σχολιάζω την τραγικότητα που κρύβεται πίσω από τον χαρακτήρα «Σαφέστατα μέσα από την κωμωδία μπορούν να ειπωθούν οι πιο τραγικές ιστορίες. Εγώ δεν έχω βιώσει τέτοια μορφή καταπίεσης αλλά μπορώ να φανταστώ πώς είναι...»

Την καταπίεση της καραντίνας και τον φόβο για το μέλλον πώς το βίωσες; «Εμένα όλα αυτά μου βγαίνουν σε αγωνιστικότητα και δημιουργία».

andreas velentzas texnesplus

Ανδρέας Βελέντζας

 

Ο Δημήτρης Χαλιώτης, που υπογράφει τα κείμενα της παράστασης μου περιγράφει την ιστορία αυτής της επιθεώρησης :«Ξεκίνησα να γράφω από τον Φεβρουάριο πριν τον κορονοιό και ενώ ήταν πολλά νούμερα έτοιμα στην πορεία όλα άλλαξαν. Τα πάντα στρέφονταν γύρω από εκεί...Στην αρχή δεν ξέρεις πώς να το σατιρίσεις όλο αυτό...Σαστίζεις.. Νιώθεις το πόσο σοβαρό είναι».

Παρατηρώ ότι το «Μένουμε… ταπί» θα είναι από τις ελάχιστες νέες παραγωγές που θα απολαύσουμε αυτό το καλοκαίρι. Καθώς οι περισσότεροι επιλέγουν επαναλήψεις ως σίγουρες λύσεις. «Το καταλαβαίνω απόλυτα, μου λέει ο Δημήτρης, είναι μεγάλο το ρίσκο μιας καινούργια δουλειάς με τέσσερις ηθοποιούς».

Ο Αντώνης Ξένος, που για τις ανάγκες του έργου θα μεταμφιεστεί ακόμη και σε...Νίκο Χαρδαλιά, κάνει πρόβα με τον νεότερο συνάδελφό του Ανδρέα Βελέντζαένα νούμερο, όπου υποδύονται δύο ματατζίδες, που σίγουρα θα σας θυμίσουν πολλά...

Ο Ανδρέας είναι ο μικρότερος της παρέας και η συνεργασία του με το Από Κοινού θέατρο, ξεκίνησε πέρσι το καλοκαίρι, όταν κλήθηκε σε μια μόλις μέρα να κάνει αντικατάσταση. «Εδώ έχω ασχοληθεί με πολλά πράγματα από την ταξιθεσία, μέχρι τα κουστούμια που έφτιαξα πέρσι στις “Καρέκλες” του Ιονέσκο»μου λέει λίγο πριν παρουσιάσει «το αντικειμενικό δελτίο ενημέρωσης»και χωθεί πίσω από μια οθόνη ως άλλος παρουσιαστής ειδήσεων.



 

menoume tapi prova 2

 Αγγελική Ξένου και Ανδρέας Βελέντζας

 

Λίγο πριν φύγουμε, ρωτάω με χιουμοριστική διάθεσή την Ελένη Γερασιμίδου αν θα προσκαλέσουν τα στελέχη της κυβέρνησης που πρωταγωνιστούν στο «Μένουμε… ταπί» στην αυλή τους. Η έκφραση της μου τα είπε όλα... «Γιατί πάνε αυτοί θέατρο;»

Να πάτε στην αυλή του Από Κοινού θα γελάσετε με την ψυχή σας και μέσα στα κείμενα του Δημήτρη Χαλιώτη θα δείτε τον εαυτό σας, τους φόβους σας, τις σχέσεις σας και θα τα ξορκίσετε όλα με τον καλύτερο τρόπο, με το χιούμορ.

 

menoume tapi prova texnes plus

Ο φωτογράφος του texnes-plus, Κοσμάς Ινιωτάκης εν δράσει!Η Ελένη Γερασιμίδου και ο Αντώνης Ξένος σε σκηνή πρόβας. 

 Σε μία εποχή που το να κάνεις θέατρο συνιστά πράξη πολιτική και γενναία, το Από Κοινού Θέατρο δίνει το «παρών» με μία επιθεώρηση που δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Με βιτριολικό χιούμορ, πολύ χορό και τραγούδι. Κόντρα στην ανασφάλεια και τον φόβο. Τηρώντας όλα τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης για την προστασία από τον κορονοϊό.

Συντελεστές:

Κείμενα: Δημήτρης Χαλιώτης

Σκηνοθεσία: Ελένη Γερασιμίδου

Χορογραφίες: Mia Molika

Ενδυματολογική επιμέλεια: Έβελυν Σιούπη

Σκηνικά: Ντίνος Παρηγόρης

Ενορχήστρωση: Γιώργος Θεοφάνους

Παίζουν: Ελένη Γερασιμίδου, Αντώνης Ξένος, Αγγελική Ξένου, Ανδρέας Βελέντζας

Φωτογραφίες παράστασης: Φραντζέσκα Καλπακίδου

Γραφιστικά: Βάσια Μπρέστα

Πρεμιέρα: 8-7-2020

Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 21:15

Διάρκεια παράστασης: 110΄

Γενική είσοδος: 15 € (με κρασί, μπύρα, αναψυκτικό) Προπώληση εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-apo-koinou/menoume-tapi/

Τηλέφωνο κρατήσεων: 211 4057249

Από Κοινού Θέατρο

Ευπατριδών 4, Γκάζι,

Τ.Κ. 11854

(μετρό: Κεραμεικός)

τηλ. 211 4057249

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Διαβάστε επίσης:

Με Ποντιακό Έργο Η Ελένη Γερασιμίδου Από Το Φθινόπωρο Στο Θέατρο Από Κοινού

Αν μια λέξη χαρακτήριζε την ελληνική κοινωνία, για μένα, αυτή θα ήταν η: ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ.
 
Στην Ελλάδα όλα μας πειράζουν αλλά είμαστε άνετοι. 
Δεν μισούμε τους πρόσφυγες αλλά ας πάνε αλλού βρε παιδί μου...!
Δεν έχουμε θέμα με τους ομοφυλόφιλους αλλά όχι και να παντρεύονται (!)Και να θέλουν και παιδιά (!) Ας πάρουν σκυλί!
Δεν έχουμε ψυχικές νόσους και δεν χρειαζόμαστε ψυχολόγους ή ψυχιάτρους γιατί έχουμε τους "φίλους" μας και στην τελικά δεν είμαστε τίποτα Σουηδοί! Το ελληνικό φως τα γιατρεύει όλα...
Μπορεί κάποιος να γίνει καλλιτέχνης αλλά μην νομίζει ότι κάνει και καμιά σοβαρή δουλειά!
Χειροκροτάμε τους γιατρούς όταν τους έχουμε ανάγκη. Τις υπόλοιπες μέρες θυμόμαστε τα φακελάκια.
Πλέκουμε τα εγκώμια στους πυροσβέστες μόνο το καλοκαίρι. Αν και η αλήθεια είναι ότι τρεις μήνες δουλεύουν και αυτοί...Σιγά το πράγμα. 
 
Για να έρθουμε στα καθ' ημάς και στο σποτ του ΣΥΡΙΖΑ.
 
Κυκλοφορεί το κόμμα της αντιπολίτευσης μια διαφήμιση, η οποία, σίγουρα όχι, με τον πιο κομψό τρόπο σχολιάζει το χρηματισμό και τις κωλοτούμπες των Μ.Μ.Ε και πέφτουμε όλοι από τα σύννεφα;
Σοβαρά τώρα; 
Το πρόβλημα του συγκεκριμένου σποτ για μένα είναι ότι προβάλλει τη δημοσιογράφο- παρουσιάστρια και όχι τον καναλάρχη. Αντί να εστιάσει στον καρχαρία τα βάζει με το μικρό ψάρι.  
Επιπλέον ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει μόνο 3-4  "δικά" του Μ.Μ.Ε, αλλά τα έχει και είναι σκληρά στρατευμένα. Όμως δεν είναι το 90% των εκπομπών, των εφημερίδων, των ραδιοφώνων και του ιντερνετικού Τύπου. Επομένως, για μένα ακόμα και έτσι δεν μπορεί να στηλιτεύει την κατάσταση. 
 
Από την άλλη μεριά,όμως, πώς θα μιλήσεις σ' ένα κοινό που η πλειοψηφία του υποστηρίζει ότι: "Το είπε και η τηλεόραση άρα ισχύει!"
 
Είναι πολλά τα λεφτά Άρη και δυστυχώς η ελεύθερη έκφραση και προσωπική άποψη έχουν γίνει είδη προς εξαφάνιση. 
 
Η δημοσιογραφική μου εμπειρία μου έχει μάθει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι ακόμη και σε πολιτιστικά έντυπα σε υποχρεώνουν να κάνεις τα άσπρα- μαύρα γιατί " Ο συγκεκριμένος είναι πελάτης, δεν θάβουμε την παράσταση". Αν δεν το κάνεις χάνεις τη δουλειά σου και γίνεσαι εσύ το μαύρο πρόβατο! Ένα μαύρο πρόβατο βέβαια που δεν χρειάζεται να μετράει προβατάκια για να κοιμηθεί το βράδυ...
 
Κάποτε σε life style έντυπο μεγάλου ομίλου μας έλεγαν "Δεν θα παίζετε ποτέ τον Τσίπρα, μόνο τον Μητσοτάκη..." Δεν φανταζόμουν ότι ακόμη και σε κουτσομπολίστικο site κάνουμε πολιτική. Ήμουν μικρή δεν ήξερα..
 
Δεν τολμώ, λοιπόν, να φανταστώ τις πιέσεις που δέχονται συνάδελφοι στο πολιτικό ρεπορτάζ. Άνθρωποι που δουλεύουν δέκα ώρες σε ροή ειδήσεων και κάνουν όλη τη θεματολογία, για 500 ευρώ!
 
Δυστυχώς, όμως, για μένα, το σποτ αντικατοπτρίζει τη σημερινή εικόνα της δημοσιογραφίας. Για την οποία το κύριο φταίξιμο έχουν τα μεγάλα εκδοτικά κεφάλια που μπαινοβγαίνουν την εκάστοτε περίοδο στο Μαξίμου. Επομένως για να ήταν ακριβέστερο το σποτ, καλό θα ήταν να μην παρουσίαζε τη δημοσιογράφο να αλλάζει μόνη της την είδηση αλλά τον μηχανισμό που την οδηγεί εκεί!
 
Όταν κατευθύνονται χρήματα σε ανύπαρκτα sites, σε sites που δημιουργήθηκαν για να λάβουν τη χρηματοδότηση ή και σε sites που ανήκουν σε πολιτευτές της ΝΔ, στερούνται πόροι από Μ.Μ.Ε που απασχολούν εργαζόμενους και επιτελούν με σοβαρότητα το λειτούργημα της ενημέρωσης. Γι' αυτό και οφείλει η κυβέρνηση εξηγήσεις γιατί επέλεξε να δώσει εκεί τα χρήματα. 
 
Τέλος συνάδελφοι και ΕΣΗΕΑ γιατί προσβάλλεστε; Για εσάς τα λένε; Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται... 
 
 
 
 

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Photo credits:Μenelaos Liontos

 

 Ηθοποιός και Mezzo-Soprano, η Χριστίνα Φρονίστα γεννημένη στην Αθήνα έλαβε  ελληνογερμανική σχολική εκπαίδευση. Η αγάπη της για το θέατρο την οδήγησε στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης από όπου και αποφοίτησε το 2001. Δούλεψε ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις στην Αθήνα και παράλληλα έκανε μάθηματα τραγουδιού στο Βερολίνο, αποκτώντας γνώσεις στις τεχνικές του Belting, λυρικού τραγουδιού και Mixed Voice.  

Στο καλοκαιρινό Φεστιβάλ στο Chorin το 2016 ανέλαβε το ρόλο της Αδελαΐδας στο Vogelhändler του Carl Zeller. Την ίδια περίοδο ανέλαβε το ρόλο της Kate στο Girls Night στο Βερολίνο (Musical).

 Την ίδια χρονιά τραγούδησε σαν σολίστ με βασικό ρόλο στη Jazzoper Take my Otherness στη Berliner Philharmonie, καθώς και στην επανάληψή της το 2018. Ακολούθησε ο ρόλος του Χένζελ στο έργο Χένζελ και Γκρέτελ.
 
Το 2019 τραγούδησε σε συναυλίες Μιούζικαλ και Οπερέτας. Από το 2019 επεξεργάζεται μια καινούρια παραγωγή μεταξύ Όπερας και Θεάτρου, η οποία σχεδιάζεται να είναι φορέων συμπαραγωγή Ελλάδας και Γερμανίας, παρουσιάζοντας ελληνική καλλιτεχνική δημιουργία σε συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες Ευρωπαϊκών χωρών.
 
Στα πλαίσια του αφιερώματος του texnes-plus για τους Έλληνες που ζουν και εργάζονται, εν μέσω πανδημίας ,στο εξωτερικό η Χριστίνα μας έδωσε μια γεύση για όλα όσα συμβαίνουν στο Βερολίνο αυτή την περίοδο αλλά και για το ξεχωριστό project που εμπνεύστηκε εν μέσω πανδημίας.

fronitsa

 

Ανήκεις στην μερίδα των καλλιτεχνών που μέσα στην καραντίνα παρέμειναν δημιουργικοί. Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το "Quarantine Radio Stories";

 

Η ιδέα για το "Quarantine Radio Stories μου ήρθε τις πρώτες μέρες της καραντίνας, όταν ξαφνικά μου απαγορεύτηκε να εξασκήσω τη δουλειά μου. Όταν δηλαδή ακυρώθηκαν οι συναυλίες, οι παραστάσεις και όλες οι εκδηλώσεις. Θέλησα να βρω ένα τρόπο να κάνω τη δουλειά μου λαμβάνοντας υπόψη τις καινούριες συνθήκες, να παίξω δηλαδή και να ερμηνεύσω λογοτεχνικά κείμενα. Έτσι σκέφτηκα το ραδιόφωνο ως μέσο και τις αναγνώσεις που είχα ήδη παρουσιάσει σε διάφορες εκδηλώσεις στο Βερολίνο. Από τη στιγμή που διαμορφώθηκε σαν ιδέα, η υλοποίησή του ήταν πολύ εύκολη. Ηχογράφησα, λοιπόν, με το κινητό μου τηλέφωνο τα κείμενα. Τα περισσότερα έχουν ήδη παρουσιαστεί σε παρουσιάσεις βιβλίων ή σε εκθέσεις έργων τέχνης κ.α. Επειδή μιλώ και ερμηνεύω σε τέσσερις γλώσσες, αποφάσισα να ηχογραφήσω και στις τέσσερις. Δυσκολεύτηκα στην παρουσίασή τους στο ίντερνετ, ιδιαίτερα στο YouTube, επειδή είναι χώρος, στον οποίο παρουσιάζονται βίντεο. Η ομάδα των Greek Berliners, https://www.greekberliners.com, με υποστήριξε από την αρχή, δημιουργώντας τα βίντεο, ανεβάζοντάς τα και υποστηρίζοντάς τα με την τεχνογνωσία που χρειάζεται το ίντερνετ. Επίσης έδωσε χώρο στο έργο αυτό στη σελίδα τους, χωρίς κόστος. Και λόγω των περίπου 20.000 μελών τους έγινε το έργο γνωστό σε περισσότερους ακροατές. Ταυτόχρονα έκανε γνωστό το έργο σε δυο ραδιοφωνικές εκπομπές, που ασχολούνται με θέματα των Ελλήνων του Εξωτερικού. Επιπλέον με έφεραν σε επαφή με τη Νατάσσα Βησσαρίωνος και την εκπομπή της ¨Κουβέντες μακρινές¨ στο ραδιοφωνικό σταθμό ¨Φωνή της Ελλάδας¨ της ΕΡT https://webradio.ert.gr/i-foni-tis-elladas/, στην οποία παρουσίασα τη δουλειά μου. Στην πορεία των ηχογραφήσεων συνειδητοποίησα, ότι το ραδιόφωνο ως μέσο, αλλά και η ηχογράφηση της ερμηνείας ενός κειμένου ή ρόλου μου αρέσει πάρα πολύ. Κάνω ακριβώς την ίδια δουλειά, που θα έκανα για μία ζωντανή παρουσίαση/ παράσταση, απλά το αποτέλεσμα είναι ένα ηχητικό αρχείο. Κλείνεις τα μάτια και ακούς μια ιστορία, σαν να άκουγες μουσική. Η φαντασία έχει πια χώρο και λειτουργεί ελεύθερα, επειδή δεν υπάρχει εικόνα. Ο ακροατής μπορεί να φτιάξει τη δική του ταινία. Στη Γερμανία το ηχητικό βιβλίο ¨Hörbuch¨, είναι πολύ διαδεδομένο και προτιμάται από πολλούς λάτρες του βιβλίου. Γι’ αυτό και η ποιότητα του έργου και απόδοση του κειμένου από τον εκάστοτε ομιλητή/ παρουσιαστή είναι υψηλή.

 

Πώς μπορεί ένα τέτοιο πρότζεκτ να αποδώσει οικονομικά;

Ένας τρόπος είναι να έχει πολλούς ακροατές στο YouTube και νομίζω, πως μέσω διαφήμισης, μπορεί να έχει έσοδα. Άλλος τρόπος είναι να ενδιαφερθούν εταιρείες παραγωγής ηχητικών βιβλίων ή εταιρείες παραγωγής δίσκων ή εταιρείες παραγωγής ραδιοφώνου ή μεταγλωττίσεων ή θεαμάτων (ψηφιακών ή και ζωντανών παρουσιάσεων) και να το εκδώσουν είτε σε μορφή cd μαζί με το εκάστοτε βιβλίο είτε στο ίντερνετ σε σελίδες ηχητικών βιβλίων. Για παράδειγμα στη Γερμανία υπάρχουν αρκετές εταιρείες παραγωγής ηχητικών βιβλίων στο ίντερνετ. Το ηχητικό αρχείο μπορείς να το νοικιάσεις ή να το αγοράσεις ή να γίνεις μέλος στο site, αφού πληρώσεις μηνιαίως ή ετησίως ένα ποσό. Τα πνευματικά δικαιώματά σου μεταβιβάζονται κάθε φορά που ακούγεται το έργο σου. Επίσης έκανα με τις αναγνώσεις αυτές ένα podcast, κάτι που δε γνώριζα και πραγματικά βρίσκω πολύ ενδιαφέρον.

 fronitsa berlin

Πόσο σου έχει λείψει ένα live show;

Πριν μια εβδομάδα κάναμε ένα γύρισμα σε μία ανάγνωση του Μινώταυρου του Φρίντριχ Ντύρρενματτ, ένα από τα έργα που ηχογράφησα στο "Quarantine Radio Stories. Τις επόμενες τρεις μέρες γελούσα, η συμπεριφορά μου ήταν πολύ διαφορετική. Μου λείπει αφάνταστα το να ερμηνεύω. Είναι κάτι που έχω ανάγκη. Το κάνω κάθε μέρα από είκοσι χρονών. Είναι πια μια φυσική λειτουργία, εμπειρία, γνώση. Στo live show εισπράττεις την ενέργεια του κοινού, μπορείς να τη διαχειριστείς όντας πάνω στη σκηνή. Είναι πολύ μεγάλο όπλο να μπορείς να ελέγχεις τη συναισθηματική πορεία του κοινού και του κάθε ανθρώπου σε αυτό. Απ΄ την άλλη μεριά χωρίς τους θεατές δεν ξέρεις αν αυτό που ετοιμάζεις μόνος σου μήνες πριν έχει νόημα ή κάποια αξία. Είναι πολύ δύσκολο να αποδεχθείς ότι απαγορεύεται να εξασκήσεις τη δουλειά σου. Είναι η τρίτη φορά που το αντιμετωπίζω στη ζωή μου τα τελευταία δέκα χρόνια: μία με την απαγόρευση των παιδικών παραστάσεων με τη γρίπη Η1Ν1 το φθινόπωρο του 2019, μία με την οικονομική κρίση και μία με τον Covid 19. Και εγώ και οι υπόλοιποι άνθρωποι χρειαζόμαστε το θέατρο, σαν κοινωνική εκδήλωση, σαν ψυχαγωγία, με την σημασία της λέξεως.

 

Πώς είναι η κατάσταση στο Βερολίνο τώρα;

Υπάρχουν χαλαρώσεις των μέτρων. ΄Οσον αφορά στο θέατρο: κάποια μεγάλα θέατρα, όπως το Berliner Ensemble σχεδιάζει με μείωση καθισμάτων να ξεκινήσει τη λειτουργία του από την επόμενη σεζόν, δηλαδή από το Σεπτέμβρη. Από τις 700 θέσεις έχει πια 270. Ο θεατής θα έχει τη μοναδική εμπειρία να δει την παράσταση χωρίς να τον ενοχλούν τα κεφάλια των μπροστινών του. Θα ανέβουν βέβαια παραστάσεις, που δεν έχουν σωματική επαφή και καλύπτονται από μικρό αριθμό ηθοποιών. Οι πιο μεγάλες παραγωγές δε θα παιχτούν προς το παρόν. Οι κρατικές όπερες όμως κάνουν τρία ή και τέσσερα πλάνα. ¨Ένα για επαναλειτουργία το Σεπτέμβριο, που δεν το βλέπουν και πολύ σίγουρο, το δεύτερο για το Νοέμβριο, άλλο το Γενάρη και άλλο τον επόμενο Μάρτιο. Στην όπερα εργάζονται για μια παράσταση πάρα πολλά άτομα, όπως χορωδία, σολίστες, ορχήστρα, τεχνικοί σκηνής, ενδυματολόγοι και άλλοι βοηθητικοί υπάλληλοι. Είναι πιο δύσκολο να προσαρμοστούν τέτοια μεγάλα έργα στους κανόνες προστασίας για τον ιό. Το καλοκαίρι έχουν ακυρωθεί σχεδόν όλα. Γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστούν εκδηλώσεις με πολύ μικρό αριθμό καλλιτεχνών και θεατών και παίρνοντας όλα τα μέτρα προστασίας για τον ιό, όπως μικρές συναυλίες, αναγνώσεις, μικρές παρουσιάσεις έργων. Από τις αρχές Ιουνίου ξεκίνησαν σε κάποια θέατρα οι πρόβες και οι ορχήστρες ιδιαιτέρως πνευστών οργάνων και χορωδίες μπορούν να κάνουν πρόβες μόνο σε ανοιχτούς σωρούς. Για κάθε ειδικότητα γίνεται μια έρευνα σε συνεργασία με το Charité, την πανεπιστημιακή κλινική του Βερολίνου με θέμα την επικινδυνότητα του κάθε επαγγέλματος σε σχέση με τον ιό. Τέτοιου είδους έρευνες έγιναν για το τραγούδι, τις χορωδίες και τα πνευστά όργανα. Κάθε οργανισμός διαπραγματεύεται την λειτουργία του κατά περίπτωση με το Υπουργείο Υγείας και ανάλογα την περίπτωση, προσπαθούν να ξαναλειτουργήσουν. Βεβαίως σε πολλές περιπτώσεις είναι ασύμφορο, δηλαδή οικονομικά δεν μπορούν να λειτουργήσουν τα μεγάλα θεάματα, χωρίς εισιτήρια, γιατί το κόστος τους είναι τεράστιο.

 

Έχει λάβει κατά τη γνώμη σου η γερμανική κυβέρνηση ικανοποιητικά μέτρα ενίσχυσης των καλλιτεχνών μετά την κρίση λόγω του κορονοϊού;

Έχουν γίνει οι εξής κινήσεις. Έχουν δοθεί δυο διαφορετικά επιδόματα. Ένα από το κράτος του Βερολίνου και αφορά μόνο στα λειτουργικά έξοδα ελεύθερων επαγγελματιών (και καλλιτεχνών) για την περίοδο των πέντε μηνών και ένα από το κράτος της Γερμανίας για την περίοδο των τριών μηνών. Όμως αυτά αφορούν μόνο σε λειτουργικά έξοδα της επαγγελματικής δραστηριότητας και όχι σε μισθό ή προσωπικά έξοδα. Θα ελεγχθούν και ότι δε χρησιμοποιηθεί πρέπει να επιστραφεί. Γίνεται προσπάθεια να πληρωθεί είτε ολόκληρο είτε μέρος των συμβολαίων καλλιτεχνών, τα οποία δεν θα ισχύσουν. Και οι υπάλληλοι/καλλιτέχνες των θεάτρων παίρνουν ένα μέρος του μισθού τους. Επίσης σχεδιάζουν και βάζουν σε λειτουργία προγράμματα από το Υπουργείο που επιχορηγούν ομάδες καλλιτεχνών για να παραχθούν έργα μέχρι και το τέλος του 2020. Τα μεγάλα θέατρα επιχορηγούνται από το κράτος, χάνουν όμως τα έσοδα από τα εισιτήρια. Κάποιοι οργανισμοί θεάματος, όπως τo Friedrichstadtpalast, συμφωνούν με το Υπουργείο Πολιτισμού και προχωρούν σε ανακαινίσεις του εξαερισμού ή των κτηρίων με σκοπό την επαναλειτουργία τους μέσα στα πλαίσια της προστασίας για τον ιό ή οργανώνουν στους χώρους τους γυρίσματα τηλεοπτικών εκπομπών όπως Top Model κλπ. ¨Έτσι προσπαθούν να κατοχυρώσουν τις θέσεις εργασίας των υπαλλήλων τους. Το Friedrichstadtpalast θα ανοίξει τον Ιανουάριο του 2021. Πρόκειται για μια σκηνή κλειστού χώρου με περίπου 1800 θέσεις.

 

Έχουν κυκλοφορήσει διάφορα δημοσιεύματα που παρακινούν τους Γερμανούς να κάνουν διακοπές στη χώρα μας. Ζώντας στο Βερολίνο αισθάνεσαι ότι αυτή η πανδημία έχει βελτιώσει την εικόνα της χώρας μας στη Γερμανία; (Δεν είμαστε πια τα κακά παιδιά της Ευρώπης;)

Βεβαίως. Η Ελλάδα τα πήγε πολύ καλά την περίοδο που μας πέρασε. Νομίζω, το γεγονός ότι οι Έλληνες πειθάρχησαν τόσο πολύ στην περίοδο της καραντίνας, έκαναν τους Γερμανούς να μας εμπιστευτούν πολύ. Δεν περίμεναν από τα ¨παιδιά του Νότου¨ να μπορούν να πειθαρχήσουν έτσι και να ακολουθήσουν με αυτόν τον τρόπο τις κυβερνητικές εντολές.

 

fronitsa xristina texnes plus

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια;

Θα συνεχίσω τις "Quarantine Radio Stories“ ηχογραφώντας και άλλα κείμενα. Προσεχώς και ένα απόσπασμα από ένα ελληνικό λογοτεχνικό έργο ενός νέου συγγραφέα. Ταυτόχρονα σχεδιάζω μία παράσταση για το δεύτερο μισό του 2021 και το πρώτο μισό του 2022, που - αν όλα πάνε καλά - μπορεί να παρουσιαστεί και στη Γερμανία και στην Ελλάδα. Μου αρέσει να προσαρμόζω τη δουλειά μου στην επικαιρότητα. Γι’ αυτό ψάχνω τρόπους έκφρασης με τα νέα δεδομένα. Πιστεύω ότι ο ψηφιακός κόσμος θα μας απασχολήσει πολύ τον επόμενο καιρό, όπως έχει ήδη γίνει.

 

 

 

 

Η «Πανούκλα», το δεύτερο μετά τον «Ξένο» μεγάλο μυθιστόρημα του Καμύ, καταγράφει τη συμπεριφορά των ανθρώπων σ' έναν κόσμο που μοιάζει χωρίς σκοπό και μέλλον, σ' έναν κόσμο πνιγηρής επανάληψης και μονοτονίας.

Το αριστούργημα του Γάλλου φιλοσόφου και συγγραφέα θα απολαύσουμε αυτό το φθινόπωρο σε δύο διαφορετικές θεατρικές παραστάσεις.

 

karagani

 

Η ομάδα GAFF και η σκηνοθέτιδα Σοφία Καραγιάννη θα ανεβάσουν την παράσταση στο Θέατρο 104 και ο σκηνοθέτης Γιώργος Οικονόμου σε κεντρικό θεάτρο των Αθηνών-δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη.

Η πρεμιέρα της παράστασης που είχε προγραμματιστεί για τις 26 Απριλίου και αναβλήθηκε λόγω του γενικού lockdown, θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβρη στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου 104. Στον ρόλο του γιατρού Ριε ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης, που μαζί με τον Κων/νο Πασσά, τον Δημήτρη Μαμιό και τον μουσικό Άρη Ζέρβα, ζωντανεύουν το αλληγορικό τοπίο του έργου. Έπειτα από τη βιωμένη εμπειρία της πανδημίας η Ομάδα GAFF φέρνει στη σκηνή ένα έργο που δεν είναι «κήρυγμα» απελπισίας αλλά ελπίδας και αισιοδοξίας.

oikonomou

Γιώργος Οικονόμου- φωτό: Σταύρος Χαμπάκης

Ενώ για την παράσταση του Γιώργου Οικονόμου, σε διασκευή του ίδιου και του συγγραφέα Neil Bartlett ο θίασος δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί.

 

220px La Peste book cover

 

To βιβλίο  διηγείται τα παράξενα φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο Οράν, στην Αλγερία (γαλλική επαρχία) από το 1940 και μετά.
 
Πρωταγωνιστής αυτού του φανταστικού χρονικού, ο γιατρός Bernard Rieux. Όλα ξεκινούν όταν ο τελευταίος βρίσκει έναν νεκρό αρουραίο στο διάδρομο του κτιρίου όπου διαμένει. Δεν παραλείπει να το αναφέρει στον θυρωρό του κτιρίου, ο οποίος πιστεύει πως πρόκειται για κάποιο είδους φάρσας. Ο γιατρός συλλαμβάνει κι άλλες σκηνές αρουραίων που κείτονται νεκροί στους σκουπιδοτενεκέδες φτωχών γειτονιών, ενώ όλη η πόλη μιλάει για αυτούς τους αρουραίους που βγαίνουν από τους υπονόμους λόγω της πείνας που μαστίζει το είδος τους.
 
  Την Πανούκλα την έγραψε ο Καμύ το 1947. Η συγγραφή του συμπίπτει, με την απειλή του ναζισμού καθώς ο Καμύ κατακρίνει το σταλινικό και κάθε άλλο απολυταρχικό καθεστώς της εποχής, όπως και με τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που καθορίζει τη συγγραφική του πορεία.  Όπως αναφέρει και ο ίδιος στα σημειωματάριά του, το έργο αυτό, μοιάζει με  «λίμνη ύστερα από κατακλυσμό». Στη Πανούκλα, ο Καμύ, θέλει να μεταδώσει τη φιλοσοφική του σκέψη αφήνοντας στο τέλος ένα ηθικό δίδαγμα.
 
 

 

Ο Πάνος Χατσηκουτσέλης έφυγε από κοντά μας στις 20 Μαρτίου, εν μέσω κορονοϊου και όλοι όσοι ήθελαν να του πουν το τελευταίο αντίο δεν μπόρεσαν…ήταν απαγορευτικό…

Ήρθε όμως η στιγμή που θα καταφέρουν όσοι τον αγαπούν να συναντθούν και να τον τιμήσουν.

 

 

Την Τετάρτη 24 Ιουνίου στις 21:00 στο θέατρο Χυτήριο θα πραγματοποιηθεί μια βραδιά αφιερωμένη στο Πάνο Χατζηκουτσέλη

Οι φίλοι του αγαπημένου ηθοποιού γράφουν:

"Στις 24-6-2020 είναι 3 μήνες και 4 ημέρες, που έφυγε από κοντά μας, ο Πάνος Χατζηκουτσέλης . Όλοι εμείς που τον αγαπήσαμε και ζήσαμε κοντά του, τιμούμε την μνήμη του, με μια αφιερωματική βραδιά, γεμάτη τραγούδια… , γιατί έτσι του άρεσε… Κρατώντας όλους τους κανόνες και τις αποστάσεις για την προστασία της υγείας μας, ευλαβικά! Με πρωτεργάτη την ανιψιά του και στήριγμα του Πάνου τα τελευταία χρόνια Αση Χατσηκουτσέλη και οι κοντινοί του φίλοι, όπως ο Άγγελος Πυριόχος, ο Σπύρος ο Θεοδόσης και η Κατερίνα Μαντέλη αποφασίσαμε να διοργανώσουμε μια βραδιά με τραγούδια, κείμενα του και βίντεο με χαρακτηριστικές σκηνές της καριέρας του"

Την βραδιά θα παρουσιάσει ο Άγγελος Πυριόχος, θα μιλήσουν ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Χρήστος Βαλαβανίδης, η Ελένη Γερασιμίδου, ο Σπύρος Μπιμπίλας, η Βάσια Παναγοπούλου, η Ασπασία Κράλλη, ο Αντώνης Ξένος, ο Σπύρος ο Θεοδόσης, η Κατερίνα Μαντέλη, η Αση Χατζηκουτσέλη και όσοι αγαπημένοι συνάδελφοι του, θα παρευρεθούν στην βραδιά αυτή..

Τραγουδούν, η Ελένη Δήμου, ο Παναγιώτης Πετράκης, η Πένυ Ξενάκη, η Μαρία Κανελλοπούλου. Κείμενα του Πάνου Χατσηκουτσέλη θα διαβάσει η ηθοποιός Γεωργία Ζώη και βεβαίως θα τραγουδήσει, υπό την συνοδεία κιθάρας ,της μουσικού και συνθέτριας Αρετής Κοκκίνου

Παίζουν οι μουσικοί: Μαρίνα Τσοκάνη πιάνο, Θωμάς Καραμαζάκης κιθάρα, Αρετή Κοκκίνου κιθάρα μαντολίνο.

Θερμή παράκληση όποιος θέλει να βρεθεί σε αυτή την βραδιά θα πρέπει να κάνει κράτηση, γιατί ακόμα ισχύουν τα περιοριστικά μέτρα (περιορισμένος αριθμός ατόμων ανά τετραγωνικό) για τις εκδηλώσεις. Μάσκες και αντισηπτικό θα βρείτε στην είσοδο του φιλόξενου Θεάτρου «Χυτήριο»

Η είσοδος με πότο είναι 10 ευρώ. Η επιθυμία του ήταν αντί στεφάνων, να δοθούν χρήματα για την ενίσχυση του ΤΑΣΕΗ (ταμείο αλληλοβοήθειας ηθοποιών) τώρα γίνεται πράξη μέσω αυτής της βραδιάς.

Στο Θέατρο «Χυτήριο» λοιπόν 24-6-2020

Ιερά Οδός 44, Κέντρο 104 35

Αθήνα

Στην διάθεση σας για όποια πληροφορία, επικοινωνήστε στα τηλέφωνα

21 0341 2313 & κιν. 6944104553

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Μπορεί να πέρασε στη Νομική Σχολή και να ολοκλήρωσε με επιτυχία τις σπουδές του, αλλά από την αρχή γνώριζε ότι δεν ανήκε στις δικαστικές αίθουσες. Από την πρώτη δημοτικού που πάτησε το πόδι του στη σκηνή τα πράγματα για τον Δημήτρη Ντάσκα ήταν ξεκάθαρα. Σήμερα έχει καταφέρει να ζει και να εργάζεται τόσο στην Αθήνα, όσο και στον Παρίσι. Έχει βρεθεί  στο ίδιο πλατό με την Φανί Αρντάν, στην ταινία Lola Pater και με  τον Σαρλ Μπερλίνγκ στο θέατρο Nanterre – Amandiers. Επιπλέον έχει περάσει από το ιστορικό Théâtre du Soleil.
 
Ο Δημήτρης καταπιάνεται επίσης και με τη συγγραφή, τη σκηνοθεσία, το τραγούδι αλλά και τη μετάφραση. Όπως μάλιστα αποκάλυψε στην κουβέντα που είχαμε αυτή την περίοδο, μεταφράζει το βιβλίο του Grégory Reibenberg «Μια ωραία ομάδα» (Une belle équipe), το οποίο θα σκηνοθετήσει στο θέατρο η Μάρθα Μπουζιούρη. Στη συγκεκριμένη θεατρική δουλειά θα συμμετέχει και ως ηθοποιός.
 
Στα πλαίσια του αφιερώματος του texnes-plus για τους Έλληνες που ζουν και εργάζονται, εν μέσω πανδημίας ,στο εξωτερικό ο Δημήτρης μας έδωσε μια γεύση για όλα όσα συμβαίνουν στη Γαλλία αυτή την περίοδο, για τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση και για την επόμενη μέρα...
 

daskos 2 texnes plus

 φωτογραφία: Danielle Aspis

Έχει λάβει κατά τη γνώμη σου η γαλλική κυβέρνηση ικανοποιητικά μέτρα ενίσχυσης των καλλιτεχνών μετά την κρίση λόγω του κορονοϊού;

Στις 6 Μαΐου, αρκετά καθυστερημένα, ανακοινώθηκαν κάποια μέτρα, όταν πια είχε φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Μάλιστα, ήταν ο ίδιος ο Μακρόν που τα ανακοίνωσε, καθώς ο υπουργός πολιτισμού, κατ’ουσίαν εξαφανισμένος, από την αρχή της καραντίνας, ήταν ωσεί παρών. Η ανακοίνωση ορισμένων από αυτά τα μέτρα έφερε ένα αίσθημα ανακούφισης, όπως, ας πούμε, η ανακοίνωση του «λευκού έτους», δηλαδή μιας περιόδου όπου θα μπορούν οι εργαζόμενοι στο χώρο του θεάματος να λαμβάνουν επίδομα ανεργίας, ακόμα κι αν δεν συγκεντρώσουν τα απαραίτητα ένσημα – και πώς θα μπορούσαν άλλωστε να τα συγκεντρώσουν, όταν ο χώρος του θεάματος είναι από τους πρώτους που χτυπήθηκαν, κι από τους τελευταίους που θα επανέρθουν. Άλλα μέτρα, πάλι, όπως η απασχόληση καλλιτεχνών και τεχνικών του θεάματος – ακροάματος στα σχολεία ή στις κατασκηνώσεις, προκάλεσε σχεδόν θυμηδία στους άμεσα ενδιαφερόμενους.

Εν πάση περιπτώσει, έχουν περάσει πολλές μέρες από την ανακοίνωση αυτή. Υποτίθεται ότι αυτά τα μέτρα θα περνούσαν από επεξεργασία και συζήτηση με τα Υπουργεία Οικονομικών και Εργασίας. Αυτή τη συζήτηση, που θα έδινε το πράσινο φως για την εφαρμογή των μέτρων, ακόμα την περιμένουν οι Γάλλοι καλλιτέχνες και τεχνικοί. Και στο μεταξύ, υπάρχουν άνθρωποι που ήδη έχουν μηδαμινά έσοδα, καθώς και μετά την άρση της καραντίνας, οι περισσότερες καλλιτεχνικές δραστηριότητες δεν έχουν φυσικά ακόμα επανέρθει. Τα καλοκαιρινά φεστιβάλ, μουσικής, θεάτρου, χορού έχουν ακυρωθεί όπως άλλωστε και οι εκθέσεις – κάτι ακατανόητο για μένα, αφού στις εκθέσεις θα μπορούσε να υπάρχει έλεγχος του αριθμού των επισκεπτών.

 

Lola Pater Philippe Castetbon

Με την Φανί Αρντάν και τον σκηνοθέτη, Ναντίρ Μοκνές, στα γυρίσματα της τανίας Lola Pater. (φωτογραφία: Philippe Castetbon)

 

Όπως και στην Ελλάδα, έτσι και στη Γαλλία είδαμε ότι ανακοινώθηκε ένα πρόγραμμα δημοσίων παραγγελιών. Εδώ υπήρξαν αντιδράσεις για τις άμεσες αναθέσεις, στη Γαλλία πώς θα λειτουργήσει αυτό το μέτρο;

Οι δημόσιες παραγγελίες αφορούν κυρίως το χώρο των εικαστικών, είτε από το κεντρικό κράτος είτε από την περιφέρεια. Υπάρχει η αίσθηση ότι μιλάμε για σταγόνα στον ωκεανό, και φυσικά, ουσιαστικά αφήνει ακάλυπτη την ανεξάρτητη καλλιτεχνική δημιουργία. Τα πράγματα είναι πολύ αόριστα ακόμα και για τις άμεσες ενισχύσεις και αποζημιώσεις, καθότι οι προυποθέσεις που έχουν τεθεί, αφήνουν πολλούς εικαστικούς απ’έξω.

Αυτό που έχει προκαλέσει εντύπωση ωστόσο, είναι ότι, ενώ έχουν ακυρωθεί όλα τα φεστιβάλ, όπως ας πούμε το Φεστιβαλ της Αβινιόν, δόθηκε άδεια επαναλειτουργίας απ’ευθείας σε ένα τεράστιο θεματικό πάρκο, του οποίου ο ιδιοκτήτης φαίνεται να έχει ισχυρές πολιτικές διασυνδέσεις. Γενικώς, επικρατεί η αίσθηση ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Έχεις παρακολουθήσει το κίνημα “Support art workers”; Υπάρχει κάτι αντίστοιχο στη Γαλλία;

Απο μακριά, αναγκαστικά, καθώς βρίσκομαι στη Γαλλία αυτή τη στιγμή.

Στη Γαλλία, υπήρξαν κάποιες τέτοιες κινήσεις (ενδεικτικά αναφέρω το #LPPM Lutter pour ne pas mourir, Αγωνίζομαι για να μην πεθάνω). Ωστόσο, τις βασικές διεκδικήσεις αρθρώνει το σωματείο των εργαζομένων στο χώρο του θεάματος το οποίο συνεχίζει τις κινητοποιήσεις.

 

mataora Eric Deniset

Φωτογραφία:Eric Deniset

Στη Γαλλία η κατάσταση ήταν πιο σοβαρή από τη χώρα μας. Νιώθεις ότι το κοινό δύσκολα θα κλειστεί από το φθινόπωρο σε κάποια αίθουσα;

Πραγματικά δεν έχω ιδέα, μακάρι να είχα μαντικές ικανότητες. Θα εξαρτηθεί πολύ από τα μέτρα που θα πάρουν οι ίδιες οι αίθουσες ως προς την τοποθέτηση των θέσεων και, φυσικά, από την αναζωπύρωση του ιού από Σεπτέμβριο, το περίφημο «δεύτερο κύμα». Πάντως, η απολύτως προσωπική αίσθηση που έχω, από συζητήσεις με γιατρούς, είναι ότι πλέον είναι προετοιμασμένοι και, συνεπώς, αισιόδοξοι για την εξέλιξη.

 

Έχεις ασχοληθεί και με το θέατρο και τον κινηματογράφο στη Γαλλία. Πλήττονται το ίδιο τόσο όσον αφορά το κομμάτι της προετοιμασίας (πρόβες κ.λ.π) όσο και τον τρόπο που τελικά φτάνουν στο κοινό; (θερινά, drive-in)

Σε ό,τι αφορά κινηματογράφο, τηλεόραση, ίντερνετ, έχει πάλι αρχίσει να κινείται δειλά δειλά το στάδιο της παραγωγής, καθότι στα γυρίσματα, μπορούν πιο εύκολα να τηρηθούν τα μέτρα προστασίας. Στο θέατρο, από τις πρώτες ανακοινώσεις για την επόμενη σεζόν, φαίνεται να υπάρχει μια τάση για περισσότερες επαναλήψεις και λιγότερες νέες παραγωγές, έτσι ώστε τα χαμένα έσοδα από την περιορισμένη προσέλευση να αντισταθμιστούν με το χαμηλότερο κόστος (αμοιβές προβών, κατασκευές σκηνικών κτλ.)

Θερινοί κινηματογράφοι υπάρχουν λιγότεροι από ό,τι στην Ελλάδα, ενώ βλέπουμε ότι και η Αβινιόν, παρά τους ανοιχτούς χώρους που διαθέτει, δεν απέφυγε την ακύρωση.

 

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια;

Έχω τη χαρά να ξανασυναντηθώ με τη Μάρθα Μπουζιούρη, η οποία μου πρότεινε να παίξω στην παράσταση που θα σκηνοθετήσει με θέμα τα θύματα τρομοκρατικών επιθέσεων. Η παράσταση θα βασιστεί καταρχήν στο βιβλίο-μαρτυρία του Grégory Reibenberg «Μια ωραία ομάδα» (Une belle équipe). Ο ίδιος ο Reibenberg, είδε το εστιατόριο του να γίνεται αντικείμενο επίθεσης των τρομοκρατών οι οποίοι, λίγα λεπτά πριν, είχαν χτυπήσει το συναυλιακό χώρο Μπατακλάν, με δεκάδες νεκρούς, στις 13 Νοεμβρίου 2015. Στην επίθεση αυτή, ο συγγραφέας έχασε τη μητέρα του παιδιού του και άλλους 19 ανθρώπους, φίλους, συνεργάτες κτλ. Το βιβλίο μιλάει για τη διαχείριση αυτή της τεράστιας απώλειας. Ταυτόχρονα, καθώς ο ίδιος ο συγγραφέας με τη σύντροφό του αποτελούσαν ένα μεικτό ζευγάρι (αυτός εβραίος, εκείνη μουσουλμάνα) διαλύονται κάποιοι μύθοι σε σχέση με την τρομοκρατία. Βλέπουμε ανθρώπους που, μακριά από πολιτικά παιχνίδια, γνωρίζουν πολύ καλά πώς να συνυπάρχουν, να δημιουργούν και να εξελίσσονται, χωρίς οι προσωπικές πεποιθήσεις τους να μπαίνουν εμπόδιο στην αρμονική συμβίωση.

Σε προσωπικό επίπεδο, η πρόταση της Μάρθας έμοιαζε σχεδόν καρμική. Μέσα στην καραντίνα, ήταν μια πρόταση που με έβγαλε από το παρόν και μου επέτρεψε να ονειρεύομαι το μέλλον. Επίσης, ανέλαβα με μεγάλη χαρά και τη μετάφραση του βιβλίου που θα αποτελέσει τον άξονα της παράστασης. Διαβάζοντας και μεταφράζοντάς το, συνειδητοποίησα ότι μένω σε απόσταση λίγων μόνο μέτρων από όλα τα μέρη που αναφέρονται στο βιβλίο! Δρόμοι, πλατείες, δημόσια κτίρια, μπαρ, καφετέριες, εστιατόρια, όλοι οι χώροι του δράματος ζωντάνευαν κάθε μέρα τρισδιάστατα μπροστά μου, όταν έκανα το καθημερινό «νούμερο 6» της καραντίνας. Το «ζωντάνευαν» είναι βέβαια σχετικό, καθότι όλοι αυτοί οι «χώροι ζωής», όπως τους αποτελεί ο Ράιντεμπεργκ, ήταν κλειστοί λόγω lock down, και οι δρόμοι ήταν απολύτως έρημοι. Νομίζω ότι ήταν από τις πιο περίεργες και ενδιαφέρουσες φάσεις έρευνας που έχω κάνει ποτέ για παράσταση.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη
 
Ο covid-19 δεν έχει κάνει μόνο τον ελληνικό θεατρικό κόσμο να παραμιλάει από  ανασφάλεια για την επόμενη μέρας αλλά έχει πάρει και γιγάντιες διαστάσεις στις περισσότερες γωνιές του κόσμου... Τι γίνεται όμως στις μεγαλύτερες πρωτεύουσες της Ευρώπης; Τι μέτρα λαμβάνουν οι κυβερνήσεις και ποιες είναι οι σκέψεις των καλλιτεχνών για την επόμενη μέρα;
 
Τρεις Έλληνες καλλιτέχνες που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό μιλούν στο texnes-plus για όλα όσα βίωσαν και βιώνουν εν μέσω πανδημίας αλλά και για τον φόβο της επόμενης μέρας. 
 
Ξεκινάμε το πρώτο μέρος του αφιερώματός με μια γεύση για όλα όσα συμβαίνουν στη Βρετανική πρωτεύουσα. Ρεπόρτερ μας σ' αυτή την περίπτωση η ενδυματολόγος- σκηνογράφος,  Μαγιού Τρικεριώτη. 
 
 
Μια καλλιτέχνης που έχει κάνει αίσθηση με τα σκηνικά και τα κουστούμια της, τόσο στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, όσο και σε γνωστές σκηνές της Αθήνας. Με εντυπωσιακές σπουδές στο αντικείμενό της από το Πανεπιστήμιο του Κέντ  μέχρι τη σχολή του Οld Vic στο Μπρίστολ και στη London School of Fashion, η ταλαντούχα καλλιτέχνης τα τελευταία χρόνια  ζει και εργάζεται μόνιμα στο Λονδίνο. Επιστρέφει στην μαμά πατρίδα μόνο  για να "δουλέψει μόνο με συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένα θέατρα", όπως μου διευκρινίζει. 
 
Εν μέσω πανδημίας η Μαγιού παραμένει σε καραντίνα, ανησυχεί για το μέλλον και κάνει επανάληψη την τρίτη δημοτικού μαζί με την κόρη της, Αλίνα. 
Εκείνη εξάλλου είναι και η "αντοχή της" στην πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνουμε....
 
Jasmin Featured Viewtag 678x381 
Η  «Τζασμίν», σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή παίχτηκε για δύο σεζόν (2018-2019 &2019-202) στο θέατρο Διάνα. Η Μαγιού Τρικεριώτη είχε αναλάβει το εντυπωσιακό σκηνικό της παράστασης. 
 
 
 
Πώς βίωσες το διάστημα της καραντίνας; Ήταν πιο δύσκολο για σένα να είσαι εκτός Ελλάδος;
 
Δυσκολεύτηκα, όπως όλοι. Και εξακολουθώ να δυσκολεύομαι, μια και τώρα που μιλάμε, πρώτη βδομάδα του Ιουνίου, είμαστε ακόμη σε καραντίνα. Έχουμε κλείσει πια τους τρεις μήνες, και δεν χρειάζεται να εξηγήσω παραπάνω πόσο βαραίνει αυτό.
 
Η απαγορευμένη «κοινωνικότητα» δεν είναι διαχειρίσιμη. Προπαντός όταν η δουλειά σου, δηλαδή το θέατρο και το σινεμά, είναι κατεξοχήν δουλειά κοινωνική. Εκπαιδεύομαι λοιπόν --μαζί με τη μισή υφήλιο, τουλάχιστον— σε μια καινούργια πραγματικότητα. Τα φιλικά, τα οικογενειακά, τα επαγγελματικά, όλα περνούν από μια οθόνη. Πάλι καλά που υπάρχει κι αυτή, κι ας μην είναι ποτέ αρκετή.
 
Μετά από είκοσι χρόνια (δέκα συν δέκα, για την ακρίβεια, σε δύο δόσεις), η Αγγλία είναι «σπίτι» μου όσο και η Ελλάδα. Τα κλεισμένα μας σύνορα μού στέρησαν τους γονείς μου, όμως στάθηκα τυχερή, αφού μπορώ να περνάω όλη μέρα με την κόρη μου. Βγάζουμε παρέα την τρίτη δημοτικού (τα αγγλικά σχολεία δουλεύουν στο φουλ εξ αποστάσεως, και η ύλη είναι απαιτητική), και κάνουμε ό,τι κάνουν δυο κορίτσια, που περνούν πολύ καλά όταν είναι μαζί. Η Αλίνα είναι η αντοχή μου.
 
Πώς είναι η κατάσταση σήμερα στο Λονδίνο για τον τομέα του πολιτισμού; Έχει λάβει η κυβέρνηση ικανοποιητικά μέτρα για τη στήριξη των καλλιτεχνών;
 
Όλοι είναι αιφνιδιασμένοι. Παντού. Εδώ, σ’ εμάς, η κρατική βοήθεια προσπάθησε να ομαδοποιήσει τους επιδοτούμενους σε μισθωτούς και σε ελεύθερους επαγγελματίες, και να τους ενισχύσει ανάλογα με τα δηλωμένα τους έσοδα. Λογικό. Όμως ο κόσμος του θεάτρου και του κινηματογράφου συνδυάζει πολλές φορές και τις δύο ιδιότητες, με αποτέλεσμα, σ’ ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του, να εισπράττει μια επιδότηση στα όρια του συμβολικού ή και τίποτα.
 
Μέχρι τώρα που μιλάμε, τα θέατρα δεν έχουν λάβει κρατική ενίσχυση. Ένα κλειστό θέατρο στο West End του Λονδίνου, για να σου δώσω ένα παράδειγμα, «μπαίνει μέσα» 30.000 λίρες την εβδομάδα. Αν δεν γίνει κάτι δραστικό, πολλά μεγάλα θέατρα όπως το Old Vic, το Young Vic, το Globe, το Sadlers Wells, το Royal Opera House (και γενικά το 70% των σκηνών), δεν θα αντέξουν μετά τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο. Και υπάρχουν ήδη τέσσερα μεγάλα θέατρα εκτός Λονδίνου, που κήρυξαν πτώχευση.
 
Πώς βλέπεις πρωτοβουλίες όπως το “Support Αrt Workers”; Υπάρχει κάτι αντίστοιχο στο Ηνωμένο Βασίλειο;
 
Το “Support Art Workers” είναι η αρχή μιας ουσιαστικής διεκδίκησης. Έχει «φόρα», έχει και φωνή. Συμφωνώ όμως με τον Νίκο Χατζόπουλο, που λέει πως «χρειάζεται μια ψύχραιμη, μεθοδική αντιμετώπιση, ώστε να φτάσουμε σ’ ένα αποτέλεσμα».
 
Στην Αγγλία υπάρχουν πολλά και ισχυρά σωματεία και αυτή τη στιγμή προσφέρουν βοήθεια και πληροφορίες σε όλους. Έχουν επίσης γεννηθεί κάποιες νέες ομάδες και κινήσεις, που δεν σκοπεύουν να αντικαταστήσουν τα σωματεία, αλλά να διευρύνουν τον διάλογο: Είναι κοινή η ανάγκη όλων (από τους καταξιωμένους επαγγελματίες μέχρι τους απόφοιτους των θεατρικών τμημάτων, που δεν ξέρουν αν θα ασκήσουν ποτέ αυτό που σπούδασαν) να καταλάβουν, να καταλάβουμε, τι περίπουέχουμε μπροστά μας.
 
Όταν όμως κοιτάζω τα αστρονομικά ποσοστά της ανεργίας, σε παγκόσμιο επίπεδο, όταν διαβάζω τις ζοφερές προβλέψεις για την παγκόσμια φτώχεια που ήρθε και θα έρχεται, πραγματικά, δεν ξέρω τι άλλο να πω.
 
Στην Αγγλία η κατάσταση ήταν πιο σοβαρή από τη χώρα μας. Νιώθεις ότι το κοινό δύσκολα θα κλειστεί από το φθινόπωρο σε κάποια αίθουσα;
 
Δεν υπάρχει ακόμα προοπτική για να ανοίξουν κανονικά τα θέατρα πριν από το 2021. Τα περισσότερα χρειάζονται τουλάχιστον 60% πληρότητα για να λειτουργήσουν, πράγμα που κάνει το να ανοίξουν τηρώντας ασφαλείς αποστάσεις αποτρεπτικό. Το Royal Οpera House και το Old Vic ξεκινούν live streaming παραστάσεων, και για τον Οκτώβριο έχει ανακοινωθεί μια παράσταση-promenade (The Great Gatsby).
 
Μένει να δούμε ακόμη πως θα επιστρέψει στα θέατρα το κοινό, παραμερίζοντας τον φόβο του covid. Αλλά και πώς θα παραμερίσουν τον ίδιο φόβο και οι άνθρωποι του θεάτρου, καλλιτέχνες και τεχνικοί.
 
lisistrati
 Σκηνή από την "Λυσιστράτη" σε σκηνοθεσία Μ. Μαρμαρινού που απολαύσαμε το καλοκαίρι του 2016 στην Επίδαυρο με τα κουστούμια της Μαγιούς Τρικεριώτη.
 
 
Δεν έχεις σταματήσει να δουλεύεις και στην Ελλάδα. Πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουν οι δύο χώρες τον πολιτισμό;
 
Δεν μπορώ ούτε θέλω να τις ξεχωρίσω. Ο πολιτισμός παράγεται με πάθος και με πάθος καταναλώνεται, και στις δυο τους.
 
Στην Ελλάδα μού αρέσει πολύ να δουλεύω με συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένα θέατρα. Γι’ αυτούς επιστρέφω, όταν επιστρέφω. Στην Αγγλία πάλι, τα ωράρια του θεάτρου έχουν μια κανονικότητα, που μου εξασφαλίζει και τον προσωπικό και τον οικογενειακό μου χρόνο. Έτσι μπορώ να το χαίρομαι διπλά όταν είμαι σε πρόβα μεσάνυχτα παρά πέντε στην Αθήνα!
 
Υπάρχει κάτι που ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό;
 
Ο covid πάγωσε σχέδια και ταξίδια. Μερικά από αυτά έχουν μετατεθεί για το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2021, π.χ. μια όπερα στη Δανία, μια ταινία, και μια μεταφορά ήδη συντελεσμένης παράστασης σε πολύ μεγαλύτερο θέατρο.
 
Άλλες παραστάσεις που ετοίμαζα, βρίσκονται αναγκαστικά σ’ ένα παρατεταμένο στάδιο pre-production περιμένοντας τον επαναπρογραμματισμό των θεάτρων. Το μόνο που σκέφτομαι όμως, είναι πώς θα είναι ο Κόσμος Μετά. Και εύχομαι να τελειώσει κάποια στιγμή όλο αυτό το κακό, και να μετρηθούμε, και να είμαστε πάλι όλοι εδώ.

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Δείτε πώς μπορείτε να βοηθήσετε εδώ

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία