Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Τι κι αν βρίσκονται ή έχουν ξεπεράσει την όγδοη δεκαετία της ζωής τους; Μοιάζουν τόσο ακμαίοι στη σκηνή, συνεχίζοντας να μας χαρίζουν στιγμές συγκίνησης αλλά και γέλιου. Καλλιτέχνες, οι οποίοι επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την άποψη ότι: «Η ηλικία είναι για να γράφεται στην ταυτότητα, για κανέναν άλλο λόγο».

Ξεχωρίσαμε εφτά ενεργούς ηθοποιούς, οι οποίοι δεν θέλουμε να συνταξιοδοτηθούν ποτέ.

 

antonopoulos

Άγγελος Αντωνόπουλος

Ένα μικρό και ταυτόχρονα σπουδαίο μάθημα για τη σκηνική αμεσότητα, δίνει ο Άγγελος Αντωνόπουλος με την ερμηνεία του στον μονόλογο του Χάουαρντ Ζιν «Ο Μάρξ στο Σόχο», ο ίδιος αυτή τη φορά υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης. Άμα τη εμφανίσει στη σκηνή του θεάτρου Άλμα, δεν μπορεί παρά να σε καθηλώσει με το πηγαίο χιούμορ του και τη συγκινητική ερμηνεία του.

timima mixalakopoulos texnes plus

Γιώργος Μιχαλακόπουλος

Δεν είναι τυχαίο ότι το «Τίμημα» του Α. Μίλλερ από την περσινή σεζόν σπάει τα ταμεία. Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος έχει εξαργυρώσει και μόνο με τη συμμετοχή του σε μια παράσταση την προσέλευση των θεατρόφιλων.

Ως Γκρέγκορι Σόλομον μοιάζει να ζει τον ρόλο του ηλικιωμένου εκτιμητή επίπλων υιοθετώντας την απαραίτητη ειρωνεία και τον σαρκασμό του ανθρώπου που τα έχει δει και τα ξέρει όλα, εκφράζοντας έτσι τις αλήθειες χωρίς περιστροφές κι αποζητώντας, παράλληλα, να ρουφήξει και την τελευταία σταγόνα ζωής.

Κρατάμε τη συμβουλή, που ο ίδιος δίνει στους νέους ηθοποιούς στο υπέροχο «γράμμα σε ένα νέο ηθοποιό» : «Η κάθε παράστασή σου πρέπει να κρύβει ένα ξεχωριστό ταξίδι, που ξέρεις, έχεις διαβάσει τους χάρτες σου αλλά δεν πρέπει να ξεχάσεις στη διαδρομή σου, να τους πετάξεις μαζί με τις πυξίδες σου και να κρατήσεις μόνο για οδηγό και συντροφιά σου τα άστρα, τους ανέμους που θα συναντήσεις. Τότε θα είσαι δημιουργικός, πειθαρχημένος, απρόβλεπτος»

fertis 570 teliko

Γιάννης Φέρτης

Οι θαυμάστριές του συνεχίζουν να δηλώνουν «ερωτευμένες» μαζί του, μοιάζει σαν τη τετριμμένη φράση που λέμε για το «παλιό καλό κρασί»: δεν μεγαλώνει, ωριμάζει και παραμένει γοητευτικός.

Την προηγούμενη σεζόν τον απολαύσαμε στους «Ήρωες» του Γάλλου δραματουργού Gerald Sibleyras σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς. Η παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν στο θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου.

Εκεί με τον ρόλο του απόστρατου στρατιωτικού Φερνάν κερδίζει με ευκολία το κοινό χάριν της λιτής κι άμεσης ερμηνείας του.

tsakiroglou texnes plus

Νικήτας Τσακίρογλου

Γιάννης Φέρτης και Νικήτας Τσακίρογλου ήταν χάρμα οφθαλμών και στο έργο «Από τη σιωπή ως την άνοιξη», του Λεωνίδα Προυσαλίδη, μια παράσταση που σκηνοθέτησε η Λίλλη Μελεμέ. Η εμπειρία τους μαζί με την εξαιρετική τους χημεία είχε αποδώσει ένα αξιομνημόνευτο θεατρικό αποτέλεσμα.

Η «Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη παίχτηκε για δύο καλοκαιρινές σεζόν σ’ όλη την Ελλάδα. Εκεί ο Νικήτας Τσακίρογλου μας χάρισε έναν στιβαρό Κρέοντα, αποδίδοντας αριστοτεχνικά τον αλαζόνα και στην συνέχεια χαμένο βασιλιά, αποδεικνύοντας το υποκριτικό του κύρος.

Από τις 7 Νοεμβρίου θα τον απολαύσουμε στην «Προσωπική Συμφωνία» του Ρόναλντ Χάργουντ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά στο Από Μηχανής Θέατρο.

markos vamvakaris

Θανάσης Παπαγεωργίου

Θα ήταν πρακτικά αδύνατον, έστω και να αναφέρουμε όλες τις σπουδαίες ερμηνείες του. Αυτό που μπορούμε να τονίσουμε όμως είναι πως, αν δεν είδατε ακόμη τον μονόλογο «Εγώ, ο Μάρκος Βαμβακάρης», όπου ο Θανάσης Παπαγεωργίου αυτοσκηνοθετείται στη σκηνή του ιστορικού θεάτρου Στοά. Σπεύσατε!

Χωρίς υπερβολή ο σημαντικός θεατράνθρωπος προσφέρει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας. Η ζωή του σπουδαίου ρεμπέτη ζωντανεύει κι ο ίδιος με αφοπλιστική σκηνική απλότητα, έχοντας ως μοναδικό συμπρωταγωνιστή το μπουζούκι του φωτίζει άγνωστες στιγμές από την προσωπική ζωή του μουσικού.

«Ο άνθρωπος, για να λέγεται αληθινός άνθρωπος, πρέπει να έρχεται στη θέση του άλλου, του ομοίου του», θα πει μεταξύ άλλων ο Μάρκος, ο οποίος «υπόφερνε» στη ζωή και το έβγαζε στην «πενιά»…

vogiatzis 646x384

Γιάννης Βογιατζής

Νομίζω ότι δεν θα ξεχάσω ποτέ τη νεανική ορμή και τη χαρά που σου μετέδιδε, όταν πριν μερικά χρόνια έτρεχε ως Τάσος, στους διαδρόμους του REX στη μαγική «Γκόλφω» του Νίκου Καραθάνου. Από τότε δεν σταμάτησε να μας εκπλήσσει και μ’ άλλες ερμηνείες του, στο Εθνικό, στη Στέγη, στην Επίδαυρο. Από τις 10 Νοεμβρίου, θα τον απολαύσουμε στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Λουίτζι Πιραντέλλο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου.

visinokipos 6 texnes plus

Γιώργος Μπινιάρης

Στην ίδια παράσταση είχαμε απολαύσει και τον νεότερο συνάδελφό του Γιώργο Μπινιάρη, ο οποίος πέρσι μας συγκίνησε ως παππούς Έκνταλ στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου. Δύσκολα, όμως, ξεχνάει κανείς και την καθηλωτική ερμηνεία του στο αργολικό κοίλον της Επιδαύρου στην παράσταση «Άσκηση Επίδαυρος - Σύσσημον» του Σίμου Κακάλα, όταν εισήρθε στη σκηνή για να αφηγηθεί ένα παραμύθι για το Άρς Αρσινό.

Από τις 24 Οκτωβρίου αναμένουμε να τον δούμε στον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ, που θα σκηνοθετήσει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης στο Θέατρο Χόρν.

Tο όνομά του είναι γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες και σε ξενίζει. Στη συνέχεια, κάνοντας μια μικρή αναζήτηση, ανακαλύπτεις πως ο Angelo Tsarouchas, είναι Ελληνοκαναδός. 
Αρκεί μια συζήτηση μαζί του και οι εκπλήξεις για τα όσα έχει κάνει στην καλλιτεχνική του πορεία, διαδέχονται η μια την άλλη: οι  συνεργασίες του με τους Ρόμπερτ ΝτεΝίρο, Αλ Πατσίνο και Ράσελ Κρόουλ και ο γύρος του κόσμου πέντε φορές είναι μόνο μερικές από τις πιο τρανταχτές.
Ο ίδιος αποδέχτηκε την πρόσκλησή του ταλαντούχου Γιώργου Χατζηπαύλου και από τις 2 μέχρι τις 5 Νοεμβρίου ετοιμάζεται για ένα μίνι τουρ στην πατρίδα των γονιών του με την παράσταση «Stand Up Comedy Special», με την οποία οι δύο stand up comedians υπόσχονται γέλιο μέχρι δακρύων!
Angelos Tcharouxas texnes plus sunenteuksi
 
Πώς από ταξιδιωτικός πράκτορας ξεκινήσατε  να ασχολείστε  με το Stand up Comedy;
 Ήμουν κομμάτι της τουριστικής βιομηχανίας στον Καναδά. Ξεκίνησα από απλός ταξιδιωτικός πράκτορας στο να έχω το δικό μου γραφείο με 14 άτομα προσωπικό. Μέσα σε έναν χρόνο διαλύθηκε ο γάμος μου, πέθανε ο πατέρας μου και έχασα την επιχείρηση μου, οπότε μετακόμισα στο Τορόντο και ξεκίνησα το stand up. Από τότε δεν το έχω μετανιώσει καθόλου!
 
Με πατέρα από την Σπάρτη και μητέρα από τη Λέσβο, πόσο έχει επηρεάσει η ελληνική κουλτούρα τον τρόπο σκέψης σας και την καλλιτεχνική σας υπόσταση;
  Την επηρέασε πολύ! Οι γονείς μου είναι από πολύ ξεχωριστές περιοχές της Ελλάδος. Πάντα λέω ότι πήρα το χιούμορ μου από την μητέρα μου γιατί οι νησιώτες είναι πιο χαλαροί και αστείοι και την τόλμη από τον πατέρα μου γιατί οι Σπαρτιάτες είναι πιο πολύ της νοοτροπίας «Τι κοιτάς; Άντε και γαμήσου!» (γέλια)
 
Πώς σας φαίνεται που με την παράσταση θα κάνετε ένα μινι –tour στην Ελλάδα;
Είναι πρόκληση για μένα γιατί θα περιοδεύσω στην Ελλάδα λέγοντας στους Έλληνες πώς είναι να είσαι Έλληνας εκτός Ελλάδος! Πιστεύω ότι οι περισσότεροι θα το πιάσουν γιατί όλοι έχουμε συγγενείς που έχουν μεταναστεύσει κι απλά εγώ είμαι ένας από αυτούς και επέστρεψα να τους πω πώς είναι εκεί έξω! 
 
Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τον Γιώργο Χατζηπαύλου;
 Ο Γιώργος και εγώ μοιραζόμαστε τον ίδιο διοργανωτή στην Αγγλία, τον Ιάσωνα Καλδή, και τελευταία φορά που ήμουν εκεί είχαμε συζητήσει να κάνω μία περιοδεία στην Ελλάδα. Ο Χατζηπαύλου είναι ένας πολύ αστείος τύπος και νομίζω ότι κι οι δύο μας ανυπομονούμε να δουλέψουμε ο ένας με τον άλλο γιατί έχουμε πολύ διαφορετικό στυλ κωμωδίας. Είμαι σίγουρος ότι θα έχει πολύ πλάκα αυτή η συνεργασία!
 
Θα μας παρουσιάσετε την καινούρια σας παράσταση με τίτλο «Appetite for Discussion», η οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται και στην ελληνική οικογένεια. Γιατί πιστεύετε ότι είναι τόσο ξεχωριστή και μας προκαλεί γέλιο;
 
Διότι στην Ελλάδα είναι απλά μία οικογένεια σαν όλες τις άλλες αλλά στον υπόλοιπο κόσμο η μέση οικογένεια δεν είναι σαν την ελληνική! Τρώμε διαφορετικά, είμαστε πιο φιλόξενοι, μοιραζόμαστε τα πάντα κι όταν έχουμε κάτι να πούμε, απλά το λέμε. Και αυτές τις διαφορές τις βρίσκω πολύ αστείες ειδικά αν κάνεις την σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Είμαστε αυτοί που είμαστε και δεν απολογούμαστε για αυτό!
 
Πώς διαλέγετε το υλικό  για τις παραστάσεις σας;
Αν θες το πιστεύεις αλλά πολλές φορές δεν ξέρω ακριβώς τι θα πω μέχρι να ανέβω στη σκηνή. Βλέπω το κοινό κι απλά καταλαβαίνω σε ποια κατεύθυνση θα το πάω για να τους κάνω να γελάσουν! 
 
Οι Έλληνες ή οι Αμερικανοί γελούν πιο εύκολα;
 Κι οι δύο λαοί είναι καλό κοινό αλλά έχω διαπιστώσει ότι οι Έλληνες τα πιάνουν πιο εύκολα από τους Αμερικάνους. Όταν έχεις την ίδια νοοτροπία βοηθάει να συνδέεσαι με το κοινό καλύτερα. Και οι Έλληνες πιάνουν τον σαρκασμό πιο εύκολα! 
 
Έχετε κάνει πέντε φορές  το γύρω του πλανήτη. Υπάρχει ένας κοινός παγκόσμιος κώδικας για το γέλιο; Αν ναι, με τι γελάμε όλοι οι άνθρωποι;
Αναλόγως σε τι κοινό παίζεις. Έχοντας ελληνική κληρονομιά μου επιτρέπει να συνδεθώ με οποιοδήποτε κοινό, γιατί κάθε κοινό έχει κάτι ξεχωριστό, οπότε για μένα ένα καλό αστείο είναι παγκόσμιο αρκεί να το παρουσιάσεις με έναν τρόπο ώστε το κοινό να καταλάβει για ποιο πράγμα μιλάς. Ή τουλάχιστον ελπίζεις ότι θα το πιάσουν!(γέλια)
 
Έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους ηθοποιούς ανάμεσά τους οι: Ρόμπερτ ΝτεΝίρο, Αλ Πατσίνο και Ράσελ Κρόουλ. Τι κρατάτε από αυτές τις συνεργασίες;
Ήμουν πολύ τυχερός ως ηθοποιός που δούλεψα με όλους αυτούς τους σταρ. Το ένα πράγμα που κράτησα ήταν να μελετήσω την τεχνική τους. Είναι το καλύτερο «σχολείο», το να είσαι εκεί στο πλατό και να το βλέπεις μπροστά σου live!
 
Εσείς με τι γελάτε στην καθημερινότητά σας;
Με το ότι οι άνθρωποι κάνουν συνεχώς τις ίδιες βλακείες περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Επίσης η κόρη μου με κάνει και γελάω καθημερινά. Μου λέει ότι θέλει να γίνει κωμικός και της λέω γίνε γιατρός ή δικηγόρος, όχι κωμικός! 
 
tsarouchas viva tour947 288
Η παράσταση του Γιώργου Χατζηπαύλου θα είναι στα ελληνικά ενώ του Angelo Tsaroucha στα αγγλικά.
Στάσεις περιοδείας
Οι σταθμοί της περιοδείας των δύο κωμικών:
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ) 
Σάββατο 3 Νοεμβρίου  CINE STUDIO (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) 
Κυριακή 4 Νοεμβρίου ΘΕΑΤΡΟ ACT (ΠΑΤΡΑ) 
Δευτέρα 5 Νοεμβρίου  Θέατρο Βέμπο (ΑΘΗΝΑ)
Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ 
Προπώληση: 10 ευρώ
 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Ο Στέλιος Δημόπουλος ανήκει στη dream-team της παράστασης «Εθνικός Ελληνορώσων» που συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν, με επιτυχία, στο Από Μηχανής Θέατρο.

Στο έργο του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, το οποίο σκηνοθέτησε μοναδικά ο Γιώργος Παλούμπης, ο Στέλιος ερμηνεύει τον ρόλο του Μανώλη «ένα ρόλο σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς. Των παιδιών του μαζί τα φάγαμε. Των παιδιών που γαλουχήθηκαν με ενοχικό σύνδρομο ότι αυτά έφταιγαν. Των παιδιών που από πτυχιοθήρες εν μια νυκτί τους ενημέρωσαν ότι δουλειές δεν υπήρχαν και ότι θα βάζαν τα πτυχία στον κ@λo τους. Μέλος των οποίων είμαι και εγώ», όπως μας επισημαίνει ο ίδιος.

Σ’ ένα time-out της παράστασης είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του και όπως θα συνειδητοποιήσετε και εσείς ο Στέλιος δεν μασάει τα λόγια του , τολμά να μας εκφράσει ελεύθερα τη γνώμη του και εύχεται «καλή χώνεψη» σ’ όποιον σοκάρεται με την αλήθεια.

 

ethnikos ellinoroswn texnes plus

Επέστρεψες στο θέατρο μετά από ένα ατύχημα με τη μηχανή. Τι αποκόμισες από αυτή τη δύσκολη εμπειρία;

Το ατύχημα με βρήκε σε μια περίοδο τρομακτικής σωματικής και πνευματικής πίεσης. Το πόδι μου κινδύνευσε 3 φορές για ακρωτηριασμό και πέρασα από την απόλυτη υπερδραστηριότητα στην απόλυτο αδράνεια με μπόνους έναν έξω-σκελετό και κάπου 14 βίδες που διαπερνούσαν το κορμί μου. Όταν ένας υποτυπωδώς σκεπτόμενος άνθρωπος αντιληφθεί στην ουσία του την τυχαιότητα του να είσαι ζωντανός, το λιγότερο που μπορεί να συμβεί είναι η απόλυτη αναθεώρηση της βιοθεωρίας του για τη ζωή. Στο ατύχημα αυτό χρωστάω την απόλυτη ωρίμανση μου κατά μια δεκαετία.

Γιατί πιστεύεις ότι η παράσταση «Εθνικός Ελληνορώσων» κέρδισε το παιχνίδι με το κοινό και συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν;

Ο Εθνικός Ελληνορώσων είναι ένα σπουδαίο νεοελληνικό κείμενο. Είναι ένα κείμενο που επιχειρεί να εξερευνήσει το ζήτημα της νεοελληνικής διπολικότητας. Της άρνησης του να μπορείς να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου αντί να μεταβιβάζεις την ευθύνη σε κάποιον άλλο. Την άρνηση της προσωπικής ευθύνης. Το φαινόμενο του πως ένας οικογενειάρχης είναι ικανός να κερατώνει τη σύζυγο του και την ίδια στιγμή να είναι ο πρώτος που φρίττει όταν το θέμα της απιστίας «σκάει» στο τραπέζι.

Βρίσκεις κοινά σημεία με τον ρόλο σου; Αν, ναι ποια είναι αυτά;

Η Στέλλα Άντλερ έλεγε ότι πάντα ο ρόλος είναι μεγαλύτερος από τον ηθοποιό. Ο Μανώλης είναι ένας ρόλος σύμβολο μια ολόκληρης γενιάς. Των παιδιών του μαζί τα φάγαμε. Των παιδιών που γαλουχήθηκαν με ενοχικό σύνδρομο ότι αυτά έφταιγαν. Των παιδιών που από πτυχιοθήρες εν μια νυκτί τους ενημέρωσαν ότι δουλειές δεν υπήρχαν και ότι θα βάζαν τα πτυχία στον κ@λο τους. Μέλος των οποίων είμαι και εγώ.ethnikos ellinoroswn dimopoulos

Είθισται να θεωρούμε ότι οι ανδρικές φιλίες κρατάνε περισσότερο και έχουν πιο γερές βάσεις. Στο έργο όμως βλέπουμε ότι και σ’ αυτές τις σχέσεις υπάρχουν πολλά απωθημένα και ανταγωνισμοί. Εσύ πως βιώνεις τη φιλία μεταξύ ανδρών;

Θα ήταν γενίκευση και λάθος να μιλήσουμε για ανωτερότητα της ανδρικής σε σχέση με τη γυναικεία φιλία. Φιλία κατ’ εμέ είναι όταν μπορείς χωρίς να το σκέφτεσαι να τρως σφαίρα για τον άλλο/η. Εγώ για τους φίλους μου πεθαίνω.

«Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένας σκηνοθέτης που δεν προσπαθούσε να καπηλευτεί την τέχνη του και να γα@@ γκομενάκια» Έγραψες στα social media για τον Γιώργο Παλούμπη. Πώς ήταν η συνεργασία σας;

 Ας μην κρυβόμαστε. Η αντιστοιχία του «βύσμα-πολιτικός» είναι το «σκηνοθέτης θα σε φτιάξω – ηθοποιός θα σου κάτσω». Όλοι μας έχουμε βιώσει το φασισμό του να κρίνεται η υποκριτική σου απόδοση με γνώμονα του πόσα κομπλιμέντα κάνεις και το πόσες μπυρίτσες πίνεις μετά την πρόβα. Αυτό ισχύει για αγόρια και κορίτσια. Δόξα το Θεό σε αυτό, το σύστημα είναι ακριβοδίκαιο. Μεγαλύτερος θρήνος κατά την άποψη μου σε αυτό τον κλάδο είναι ότι καθημερινά χάνονται ταλέντα τα οποία αρνούνται να υποκύψουν στο παιχνίδι των δημοσίων σχέσεων. Ταλέντα που θα μπορούσαν να επαναπροσδιορίσουν τη θεατρική εξίσωση. Έχουμε γεμίσει πολιτικώς ορθά καλά παιδιά, ηθοποιούς του ΝΑΙ σε όλα. Ηθοποιούς που από φόβο του να μην μείνουν στην απέξω ξέχασαν την ιερή αποστολή του να αλλάξουν τον κόσμο. Μπερδέψαμε τον ηθοποιό με το διασκεδαστή. Ο Παλούμπης λοιπόν -και όχι επειδή είναι σκηνοθέτης μου- είναι ένας άνθρωπος μάλαμα. Ένας άνθρωπος που όταν τον φώναξαν να παραλάβει το βραβείο σκηνοθεσίας το μοιράστηκε με τον Τσιοτσιόπουλο και όλη την ομάδα μας. Ένας άνθρωπος που στα σεμινάριά του ποτέ δεν επέτρεψε σε κανέναν να τον γλύψει. Ένας άνθρωπος που εμπιστεύτηκε το ρόλο ενός χαρακτήρα που παίζει μπάσκετ σε έναν ηθοποιό που κανείς δεν ήξερε αν θα ξαναπερπατήσει. Η συνεργασία μας ήταν εξαιρετική. Είναι σπουδαίος άνθρωπος ο Γιώργος και ναι δεν καπηλεύεται την τέχνη του. Τώρα για όποιον σοκάρεται με την απλή διατύπωση της αλήθειας, καλή χώνεψη.

 Έχεις συνεργαστεί με σκηνοθέτες που «καπηλεύονταν» την τέχνη τους;

Όχι και ούτε πρόκειται. Με ξέρουν, τους ξέρω και είμαστε σε πόλεμο.

ethnikos ellinoroswn texnes plus 2

Ποιες είναι οι χαρές που ζεις μέσα στο θέατρο;

Ο Τσιοτσιόπουλος, ο Αλεξίου, ο Παπαδημητράτος, ο Σταμουλακάτος και ο Φυτίλης είναι άνθρωποι που χουν ζήσει το underground στην πλάτη τους. Είναι εδώ που είναι με τις πλάτες τους και με τον ιδρώτα τους. Τους θαυμάζω και τους σέβομαι. Και είναι μεγάλη τιμή από μια ομάδα σαραντάρηδων με τέτοια πορεία και τέτοιες επιλογές ζωής να αναγνωρίζουν έναν 35άρη σα δικό τους. Αυτό με κάνει χαρούμενο και ως ηθοποιό και ως άνθρωπο.

  Υπάρχει κάποιος ρόλος που ονειρεύεσαι;

     Ο Μάκμπεθ.

ellinoroswn dimopoulos texnes plus

 Επόμενα επαγγελματικά σχέδια.

Βγάζουμε δίσκο με τη μπάντα που τραγουδάω τους Granny Goes Mad και ετοιμάζουμε με το Δημήτρη Γεωργαλά τη Μήδεια που παίχτηκε στο Εθνικό θέατρο της Χάγης και δεν προλάβαμε να μεταφέρουμε στην Ελλάδα ποτέ λόγω του ατυχήματος.

Η παράσταση «Εθνικός Ελληνορώσων» παίζεται από τις 26/9 κάθε Τετάρτη στις 18:00, Σάββατο στις 18:00 & Κυριακή στις 21:30 στο Από Μηχανής θέατρο.

Οι φωτογραφίες είναι του Πάτροκλου Σκαφιδά.

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

«Κι όλου του κόσμου να ήσουν βασιλιάς, θα ‘ταν ντροπή να δώσεις με νοίκι αυτή τη χώρα, όμως όταν δεν έχεις παρά μονάχα τη χώρα αυτή δεν είναι περισσότερο κι από ντροπή να την ντροπιάζεις έτσι;»

 «Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει…», η ματαιότητα της ύπαρξης είναι - θα λέγαμε - το βασικό μοτίβο στον «Ριχάρδο Β’» του Σαίξπηρ. Το δράμα της ανθρώπινης μηδαμινότητας έρχεται στο επίκεντρο με το ξαφνικό γκρέμισμα ενός μονάρχη. Η απεικόνιση της άκρατης αρχολαγνείας, που καλπάζει πάνω στην αδικία για να κορεσθεί, έρχεται στο προσκήνιο, αλλά η κοινή μοίρα των ανθρώπων θα συνθλίψει τον βασιλιά. 
 Ο Ριχάρδος Β' ήταν ένας από τους πιο αινιγματικούς Άγγλους βασιλιάδες, ο οποίος μετατράπηκε από τον Σαίξπηρ σε μια συναρπαστική, συγκινητική, μελέτη ενός τραγικού ήρωα.
Η ιστορία αναφέρει πως ο Ριχάρδος Β’ διαδέχθηκε στον θρόνο (1377) τον παππού του Εδουάρδο Γ’, ο οποίος υπήρξε σπουδαίος βασιλιάς. Ο πατέρας του ήταν ο θρυλικός Μαύρος Πρίγκιπας, που κι αυτός θα γινόταν μεγάλος βασιλιάς, αν δεν πέθαινε νέος.
Ο Ριχάρδος, όμως, δεν είχε το ηθικό ανάστημα των προγόνων του. Όταν ανέβηκε στο θρόνο ήταν μόλις  δέκα ετών και την αντιβασιλεία ασκούσαν οι τρεις θείοι του, Δούκες του Κλάρενς, του Γυόρκ και του Λάνκαστερ, όλοι  τους μισητοί από τον λαό. Η γενικότερη κακοδιοίκηση της βασιλείας έφερε μια λαϊκή επανάσταση με τους πολίτες να ζητούν από τον βασιλιά να καταργήσει την αντιβασιλεία και να διοικήσει μόνος του το κράτος. Εκείνος, αν και υποσχέθηκε ενυπόγραφα στους επαναστάτες ότι θα πραγματοποιήσει το αίτημά τους, όταν αυτοί παρέδωσαν τα όπλα τους, διέταξε τη δολοφονία τους.
Μετά την ενηλικίωσή του ο Ριχάρδος άλλαξε πολιτική γραμμή, παραμερίζοντας, από τη μια, τους τρεις διεφθαρμένους θείους του από την εξουσία και  προσπαθώντας, από την άλλη, να κυβερνήσει με ηθικό τρόπο τη χώρα. Γι’ αυτό του το σχέδιο, όμως, ήταν απαραίτητη η συμβολή του λαού. Οι πολίτες της Αγγλίας δεν είχαν ξεχάσει την απάτη του βασιλιά με τη δολοφονία των χωρικών, εκλαμβάνοντας, έτσι, αυτή του την κίνηση ως απόπειρα επιβολής ενός απολυταρχικού καθεστώτος. 
Τη λαϊκή αγανάκτηση εκμεταλλεύτηκε ο ξάδερφός του, Μπόλιμοργκ, γιος του δούκα Ιωάννη της Γάνδης, ο οποίος με τη βοήθεια του λαού και των ευγενών ανάγκασε τον Ριχάρδο να παραιτηθεί. Έτσι, το 1399 ανέβηκε αυτός στο θρόνο με το όνομα Ερρίκος Δ’ και για να είναι σίγουρος για την παντοδυναμία του ζήτησε να δολοφονήσουν τον έκπτωτο βασιλιά. 
Αυτά τα ιστορικά στοιχεία αποτέλεσαν τον καμβά της έμπνευσης του Σαίξπηρ για την τραγωδία «Ριχάρδος Β’», η οποία ανήκει στα ιστορικά του δράματα όντας το πρώτο στη σειρά  με τα οποία ο Σαίξπηρ έκλεισε έναν αιώνα ιστορία της Αγγλίας, χωρίς διακοπές – ακολουθούν «Ερρίκος Δ’» (α’ και β΄ μέρος), «Ερρίκος Ε’», «Ερρίκος ΣΤ’» (τρία μέρη) και «Ριχάρδος Γ’». Πρόλογο της σειράς μπορούμε να θεωρήσουμε τον «Βασιλιά Ιωάννη», που ιστορικά η βασιλεία του προηγείται 200 χρόνια από του Ριχάρδου Β’ και επίλογο τον «Ερρίκο  Η’», γιατί ανάμεσα σ’ αυτόν και στον Ριχάρδο Γ’ μεσολάβησε η βασιλεία του Ερρίκου Ζ’, η οποία όμως καθώς δεν είχε δραματουργικό ενδιαφέρον και δεν ενέπνευσε τον ποιητή. 
43405845 330868330824387 3063738315564908544 o
Ας προχωρήσουμε, όμως, στο προκείμενο και την παράσταση «Ριχάρδος Β’ –Το Ρέκβιεμ ενός Βασιλιά», που παρουσιάζεται στο Θέατρο Άλφα-Ιδέα. 
 Η Marlene Kaminsky διαβάζει τη σαιξπηρική τραγωδία ανάποδα, από το τέλος προς την αρχή. Από ’κει, δηλαδή, που ο ήρωας βρίσκεται, ήδη, στη φυλακή κι έχει αρχίσει, πια απογυμνωμένος, να αναμετράται με τη συνολική του πορεία. Εκεί, όπου η διαύγεια της τύφλωσης έρχεται αντιμέτωπη με τη θολότητα της όρασης. 
Η σκηνοθέτις, υπογράφοντας και τη δραματουργική επεξεργασία βασιζόμενη στη μετάφραση του Κ. Καρθαίου, μεταγράφει το κείμενο για δύο μόνο ρόλους, ενώ στην πραγματικότητα ο Σαίξπηρ μας παρουσιάζει πάνω από 30, εστιάζοντας σ’ ένα ψυχαναλυτικό κέντρο με επίκεντρο τον βασιλιά, αλλά και την απεικόνισή του μέσα από τέσσερα σημαντικά πρόσωπα της ζωής του – του Γκαντ, του Μπολιγκμπρόουκ, της βασίλισσας και του πιστού του υπηρέτη. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η τραγωδία παρουσιάζεται σκηνικά αναδεικνύοντας έναν μεταφυσικό λυρισμό, ενώ παράλληλα φωτίζει το ανθρώπινο αδιέξοδο, ψυχαναλύοντας διεξοδικά κι ουσιαστικά τη φύση των ηρώων. 
Μεγάλο ενδιαφέρον στη σκηνοθετική προσέγγιση έχει κι η εμβάθυνση στην τεχνική του θεάτρου μέσα στο θέατρο, την οποία ο Σαίξπηρ έχει χρησιμοποιήσει με μοναδική ευστοχία στα έργα του. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι ο Δούκας του Γιόρκ χρησιμοποιεί θεατρικούς όρους για να εικονίσει την ταπείνωση του Ριχάρδου Β’ και τον θρίαμβο του Μπόλινμπροκ.
Σ’ αυτή τη συνθήκη συντελεί και το λιτό, αλλά πολυμορφικό σκηνικό, (το οποίο υπογράφει η σκηνοθέτις) το οποίο μεταμορφώνεται από άλογο σε θρόνο κι από κρεβάτι σε κάστρο, κινητοποιώντας τη φαντασία του κοινού με το να πλάθει ενδιαφέρουσες εικαστικά σκηνές. Το σκηνικό, ουσιαστικά μετατρέπεται σε οργανικό σκηνικό αντικείμενο του ηθοποιού δένοντας μοναδικά με την εξέλιξη της ιστορίας.
Ο Τάσος Νούσιας, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο, δίνει ένα κινησιολογικό κι ερμηνευτικό ρεσιτάλ. Πιο ελεύθερος από ποτέ στη σκηνή καταφέρνει να κρατήσει μια απίστευτη εσωτερική ροή με εντυπωσιακές κορυφώσεις, οι οποίες αναδεικνύονται αβίαστα, χωρίς να υπογραμμίζουν τίποτα. Αν κι απόλυτα συγκεντρωμένος  για το δύσκολο σκηνικό εγχείρημα, συχνά με όχημα το χιούμορ, σπάει τον τέταρτο τοίχο επικοινωνώντας, μοναδικά, την ιστορία στην πλατεία.
Μόνος στο μεγαλύτερο κομμάτι της παράστασης, δίνει υπόσταση σε κάθε ρόλο με τέτοια υποκριτική δεινότητα, που ακόμα κι όταν αγκαλιάζει τον αέρα μπορείς να «δεις» τον ήρωα με τον οποίο συνομιλούσε ο βασιλιάς.
Σημαντική κι η συμβολή του Αλέξανδρου Φιλιππόπουλου στους ρόλους του Γκαντ, του υπηρέτη και του Μπολιγκμπρόουκ με αποκορύφωμα το διαφορετικό κι άκρως ενδιαφέρον φινάλε που επιλέχθηκε από την Marlene Kaminsky. 
Ειδική μνεία για το συνολικό αποτέλεσμα αξίζει να γίνει στην εμπνευσμένη  μουσική του Constantine και τους πλέον λειτουργικούς φωτισμούς της Σεσίλιας Τσελεπίδη. Η  δουλειά και των δύο στάθηκε αρωγός στην επική αλλά, συνάμα, μεταφυσική ατμόσφαιρα πολλών σκηνών.
Η νέα θεατρική σεζόν μόλις ξεκίνησε και τολμώ να πω, ότι έχουμε μια από τις ερμηνείες της σεζόν από τον Τάσο Νούσια, κρατώντας τη συγκινητική προτροπή του φινάλε «Πέτα ψυχή μου» από την επιβλητική φωνή του για μια ιδανική κάθαρση. 
 
Μέχρι 11 Νοεμβρίου στο θέατρο Άλφα. Ιδέα
 
 

Μετά από 47 επιτυχημένες παραστάσεις σε Αθήνα και Κύπρο-τις οποίες παρακολούθησαν περισσότεροι από 1500 θεατές- η χορογράφος Μαρία Γοργία και η ομάδα Αμάλγαμα επιστρέφουν στη Μενάνδρου με την παράσταση «από τί υποφέρετε; από Ύπαρξη».

Μια παράσταση που πραγματεύεται το διαιώνιο ζήτημα της μη αποδοχής του Θανάτου, της φθοράς του σώματος αλλά και της ουσιαστικής σύνδεσης και «κυκλικής» σχέσης μεταξύ Ζωής και Θανάτου.

Μ’ αφορμή την επιστροφή της ομάδας στον τόπο του εγκλήματος, ανακρίναμε τον εγκέφαλο της υπόθεσης Μαρία Γοργία.

 apo ti upoferete texnes plus

Τι σας ενέπνευσε στην ποίηση του Νίκου Καρούζου, ώστε να την χρησιμοποιήσετε σαν πρωτογενές υλικό για την παράστασή σας;

Το μεγαλύτερο μέρος του πρωτογενούς υλικού του έργου αποτελείται από αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις του Νίκου Καρούζου, από το βιβλίο “Συνεντεύξεις του Νίκου Καρούζου” εκδόσεις Ίκαρος. Έχω επιλέξει βέβαια και ποιήματα, όπως και μερικά μονόλεκτα του ποιητή. Περισσότερο με ενέπνευσε θα έλεγα η προσωπικότητά του. Διαβάζοντας τις συνεντεύξεις του, συγκινήθηκα και ταυτίστηκα ως καλλιτέχνης, αλλά και ως άνθρωπος σε αρκετά σημεία. Στο βιβλίο αυτό μιλά για την τέχνη, την πολιτική, τη θρησκεία, τη γλώσσα, τη φιλοσοφία και για πολλά ακόμα. Μιλά με τόλμη, καθαρότητα και μια αίσθηση γενναιότητας! Δε χαρίζει κάστανα πουθενά! Φαίνεται να είναι ένας άνθρωπος που έχει ψάξει και μελετήσει πολύ την ελληνική γλώσσα και την ιστορία βεβαίως.Η ποίηση του για μένα έχει μοναδικές αντιφατικές εικόνες. Είναι γεμάτη πάθος και συναίσθημα. Ένα συναίσθημα όμως καθόλου μελό! Έχει ένα δυναμισμό, μια επαναστατικότητα και ταυτόχρονα ή αμέσως μετά, μια βαθύτερη ματαίωση…

Η θάλασσα αποτελεί σημαντικό στοιχείο στην ποίηση του Καρούζου. Στην παράσταση βλέπουμε εμφιαλωμένα μπουκάλια νερό. Τι συμβολίζουν;

Το μπουκάλι με το εμφιαλωμένο ή το «φυλακισμένο» νερό, μου γεννήθηκε σαν ιδέα, καθώς αρχικά φαντάστηκα το χώρο στη Μενάνδρου να μεταμορφώνεται σε χώρο που παραπέμπει σε θέρετρο-spa  αλλά και ένα είδος ναού μαζί...Ο χώρος αυτός έχει βεβαίως και μια πισίνα. Η πισίνα αυτή όμως αντί να έχει νερό, έχει το νερό της φυλακισμένο σε πολλά μπουκάλια. Το νερό, συμβολίζει τη ζωή, την κίνηση, και βεβαίως τη γέννα,(αμνιακό υγρό). Για μένα η αίσθηση του νερού είναι αίσθηση απελευθέρωσης. Είμαι δε και εγώ ερωτευμένη με τη θάλασσα, όπως δηλώνει στα γραπτά του ο ποιητής. Επίσης, το μπουκάλι με το εμφιαλωμένο νερό εικονογραφεί αυτό που λέει ο Καρούζος σε μια από τις συνεντεύξεις του και που αποτελεί και δική μου επιθυμία: «Σας θέλω λιγάκι τρελούς, να ξεφεύγετε από εκείνα τα εμφιαλωμένα νοήματα της φιλοσοφικής διαλεκτικής, να ξεφεύγετε. Η ζωή δεν έχει πώμα.» Το εμφιαλωμένο νερό μπορεί επίσης να λειτουργήσει και ως σχόλιο της  καταναλωτικής-καπιταλιστικής κοινωνίας και του δυτικού τρόπου ζωής.  Τα μπουκάλια στο έργο λειτουργούν και ως αρκετά άλλα σημαινόμενα. Τα νοήματα αυτά θα ήθελα να τα αφήσω “ελεύθερα” να αποκαλυφθούν και να πάρουν ζωή μέσα από το βίωμα των μελλοντικών θεατών μας. Δε θα ήθελα να τα “προδώσω” εδώ…

Πώς λειτουργεί η διάδραση με το κοινό;

Από το ισόγειο αρχίζει κιόλας η συμμετοχή του κοινού στο δρώμενο, καθώς τους υποδέχεται η «συνάδελφος» του Θέρετρου Στέλλα, αν και ακόμα δεν είναι στόχος μου να αφήσουμε πολλά περιθώρια στον κόσμο να το αντιληφθεί αυτό. Με το που φτάσουν στον 5ο όροφο και καθώς τους υποδέχομαι εγώ, τα πράγματα γίνονται πολύ πιο σαφή ως προς αυτό που αποκαλώ εγώ διάδραση: ένα κάλεσμα για μια «συνομωσία» με τους περφόρμερς ακολουθώντας τις οδηγίες των περφόμερς, που σε κάποιες σκηνές τους ζητούν να ακολουθήσουν τη διαδικασία προσέλευσης στο χώρο αυτού του ξεχωριστού Θερέτρου-Ναού...Ο λόγος που χρησιμοποιώ και σε αυτό το έργο το συμμετοχικό στοιχείο, είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο το χρησιμοποιώ και στα 3 προηγούμενα έργα ( «Το μονόπετρο του Πύργου» «Νηπιαγωγείο», «στην άκρη του βατήρα»). Με ενδιαφέρει το κοινό να έχει τη βιωματική εμπειρία μέσα από τις σκηνές αυτές. Στο συγκεκριμένο έργο, οι σκηνές αυτές αποτελούν ένα μικρό σε έκταση μέρος , αλλά σημαντικό.

 apo uparxi texnes plus

Υπάρχει κάποιο περιστατικό με θεατή, το οποίο να σας έκανε εντύπωση και να θυμάστε;

Ναι υπάρχει πάνω από ένα! Όταν μπερδεύονται τα όρια του πραγματικού με το παραστατικό, όλα είναι επόμενα και φυσικό μερικές φορές να συμβαίνουν, κυρίως σε ανυποψίαστους ή απαίδευτους θεατές…Έλα που όμως εμένα μου αρέσει να ανακατεύω αυτά τα όρια…

Στο “μονόπετρο του Πύργου” (παραγωγή 2016-2017), μετά από αρκετές παραστάσεις, στην αρχή του έργου, η μάλλον κατά την έναρξή του, η οποία γινόταν με τη μορφή μιας ουράς θεατών που μόλις είχαν έρθει, και που τους ζητούσαμε να συμπληρώσουν μια αίτηση από το ισόγειο, και μόλις έφθαναν στον 5ο όροφο έπρεπε να περιμένουν στην ουρά, σαν να επρόκειτο για δημόσια υπηρεσία, ερμήνευα τότε σε εκείνη τη σκηνή τη δημόσια υπάλληλο. Σε μια κυρία ,που μου φάνηκε αρκετά ανυπόμονη και με κακή διάθεση θα έλεγα, μέσα από το ρόλο μου την προέτρεψα να φύγει… Χωρίς να το θέλει είχε παίξει το ρόλο του ανυπόμονου, σχεδόν αγενούς ανθρώπου που δε μπορεί να περιμένει λεπτό στην ουρά κάτι που ήταν επιτυχία για τη συγκεκριμένη σκηνή! Μετά έμαθα ότι ήταν πολύ γνωστή και σημαντική συγγραφέας και στεναχωρήθηκα που θα με μίσησε, αλλά…

Στο “Νηπιαγωγείο” ένας θεατής που πριν ακόμα αρχίσει το έργο, φαινόταν ότι δε μπορεί να σεβαστεί τίποτα, παρά μόνο αν βρισκόταν ίσως σε συμβατικό θεατρικό χώρο, έπαιξε το ρόλο του ανήλικου-ενηλίκου (αυτό ήταν και το κεντρικό θέμα του έργου), χωρίς καν να το καταλάβει, από την αρχή μέχρι και το τέλος του έργου, όντας κάθε τόσο σε κόντρα με αυτό που ζητούσαμε από το κοινό να κάνει, αλλά χωρίς να αντιλαμβάνεται βέβαια το πόσο εύστοχο ήταν αυτό για την ουσία του έργου!

Γενικότερα βέβαια, με ενδιαφέρει το ώριμο κοινό, και θα πρέπει εδώ να αναφέρω, ότι ανώριμου τύπου συμπεριφορές, μπορεί να είναι διαχειρίσιμες από τους περφόρμερς του Αμάλγαμα, γιατί εκπαιδεύονται για όλες τις περιστάσεις και είναι και ταλαντούχοι, αλλά αυτής της ποιότητας οι συμπεριφορές δεν προσφέρουν κάτι σε κανέναν! Θα το πω με μια λαϊκή παροιμία: το “δώσε θάρρος στο χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι” έχει νόημα όταν υπάρχει πρόθεση συνδημιουργίας και συνδιαλλαγής και όχι ναρκισσιστική ανωριμότητα…

Σύμφωνα με τον Καρούζο, ένας καλλιτέχνης είναι πολιτικός είτε το θέλει είτε όχι. Συμβαίνει ακόμα αυτό ή πολλές φορές, λόγω της γενικότερης απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, οι καλλιτέχνες επιλέγουν μια απολιτίκ στάση;

Εγώ προσωπικά δε νομίζω ότι συμβαίνει συχνά, παρόλο που κάποιοι διατείνονται ότι έχει γίνει σχεδόν μόδα το να κάνει κανείς πολιτικοποιημένη τέχνη. Ναι, βλέπει συχνά κανείς παραστάσεις με θέματα κοινωνικοπολιτικά (πρόσφυγες, εμφύλιο ζήτημα, ταξικά ζητήματα κτλ), αλλά η άποψή μου είναι ότι στα περισσότερα από αυτά τα έργα οι σκηνοθέτες ασχολούνται επιφανειακά με το “πολιτικό”. Εννοώ αφενός ότι μέσα από τη δραματουργία που φτιάχνουν, συχνά το πολιτικό είναι το κερασάκι και όχι η τούρτα, και αφετέρου, ότι αρκετά συχνά δεν παίρνουν θέση, πχ προτείνοντας, δημιουργώντας προβληματισμούς και ερωτήματα στο θεατή κτλ.

Ακόμα και το απολιτικ είναι πολιτική στάση. Για μένα αυτή η στάση είναι πολύ προβληματική, αλλά και το μέγα επίτευγμα της νεοφιλελεύθερης κοινωνίας: καθένας κοιτάει τη δουλειά του και τα δικά του προβλήματα, τη δική του πόρτα, τη δική του καρέκλα και αδιαφορεί για τον διπλανό του και τους γύρω του! Αυτό είναι το απολιτίκ και θεωρώ ότι είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα και μια παραμόρφωση της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης.

Πώς είναι να υποφέρει κανείς από ύπαρξη; Το έχετε βιώσει ποτέ;

Ναι, το ζω τα τελευταία δύο χρόνια… Μέσα από το χαμό φίλων και γνωστών, αλλά και αγνώστων, για τους οποίους μαθαίνουμε όλο και πιο συχνά ότι “έφυγαν”, (μαθαίνουμε θεωρώ με πολύ πιο πυκνό ρυθμό λόγω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του διαδικτύου), άρχισα να υποφέρω και εγώ από ύπαρξη…

Είναι σα να βρίσκεσαι στο μεδούλι της ζωής, αλλά χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό ή με αυτό. Είναι για μένα σαν εγκλωβισμός…Βρίσκεσαι στο μεδούλι γιατί μόνο τότε αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει ζωή…

Γεννιόμαστε με αυτό το άδικο συμβόλαιο, και για αρκετά χρόνια, το παραβλέπουμε. Σε κάποια χρονική περίοδο, ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτό. Δεν ξέρω…δεν λύνεται για μένα…Τα γράφει υπέροχα θα έλεγα ο Καρούζος, σε αρκετά ποιήματα του! Παρακάτω απόσπασμα από το ΥΡΑΥΛΙΚΑ ΕΡΕΙΠΙΑ:

 Τι είμαστε;

Πεσμένοι στο ρέμα, εννοούμε γέννηση και εννοούμε θάνατο.

‘Ο,τι βλασταίνει την αλήθεια είναι μονάχα ο ενεστώτας. Υπάρχουμε στο

ρέμα της αρχής και του τέλους, χωρίς να ανευρίσκεται ένοχος.

Τι ρόλο μπορεί να παίξει η Τέχνη σε δύσκολες καταστάσεις, στις οποίες ο άνθρωπος υποφέρει ακόμα και από ύπαρξη;

Ωραίο το ερώτημά σας…. Όχι τόσο αποτελεσματικό όσο μπορεί κάποιος να φαντάζεται… Απαλύνεται κάπως ο πόνος, γιατί η τέχνη είναι πάνω από όλα ένα μοίρασμα συναισθημάτων με τους άλλους. Εξωτερικεύεται το συναίσθημα και όταν επικοινωνείται στους άλλους και αισθάνεσαι την ενσυναίσθηση (μαγικό πράγμα η ενσυναίσθηση), ή ταυτίζεσαι με πλευρές του άλλου, νιώθεις μια κάποιου είδους ανακούφιση.

apo uparxi texnes plus 2

Πώς βλέπετε την εξέλιξη του χορού τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ποιες πρωτοβουλίες θεωρείτε αναγκαίες για την εξέλιξή του;

 Έχει γίνει λίγο περισσότερο γνωστή η τέχνη αυτή στην ελληνική κοινωνία καταρχάς. Θεωρώ ότι αναπτύσσεται με καλούς ρυθμούς και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα, ή σχεδόν τίποτα σε σχέση με το εξωτερικό πλέον. Από την άλλη πλευρά όμως, θεωρώ ότι ο Χορός ως τέχνη περνά κρίση παγκοσμίως! Οι “σημαντικοί” χορογράφοι του 21ου αιώνα παρουσιάζουν, κατά την άποψή μου πάντα, μια φλυαρία του σώματος, ένα σώμα που κάνει τα πάντα, είναι πολύ αθλητικό, αλλά συχνά κενό νοήματος ή συναισθήματος, ακόμα κι αν πρόκειται για έργα που αναφέρονται, συμβολίζουν, σημαίνουν εκ πρώτης όψεως… Άλλοι πάλι στηρίζονται σε μια αισθητικοποίηση του έθνικ, ή του συγκερασμού στοιχείων δύσης και ανατολής ή δύσης και παράδοσης. Όταν καταφέρνουν να χρησιμοποιούν τη φόρμα και τις “ωραίες” κινητικές εικόνες ως εργαλεία, και όχι ως αυτοσκοπό, τότε με αφορούν κι εμένα. Πολύ συχνά δε με αφορούν καθόλου την τελευταία δεκαετία, γι’ αυτό και αναζητώ την επικοινωνία αυτή σε άλλες τέχνες.

Θεωρώ, όπως και σε άλλους τομείς του πολιτισμού και του κοινωνικού γίγνεσθαι, ότι όλα αρχίζουν από τη σωστή παιδεία και το άνοιγμα στη γνώση! Μια πληθώρα ερασιτεχνικών σχολών δίνει τη “βάση” στα περισσότερα παιδιά που αργότερα αποφασίζουν να σπουδάσουν επαγγελματικά. Αυτή η βάση αρκετά συχνά αρχίζει με όρους του “τι πουλάει” στην αγορά, “τι θέλουν οι γονείς” κτλ κτλ. Το δεύτερο πρόβλημα εμφανίζεται στην εκπαίδευση του χορού στις μετέπειτα ηλικίες και στις επαγγελματικές σχολές. Υπάρχει ακόμα έλλειψη σοβαρών θεωρητικών μαθημάτων, λόγω ενδεχομένως οικονομικού προβλήματος των σχολών; Δεν είμαι βέβαιη. Το βασικό πρόβλημα θεωρώ ότι έχει πιο βαθιές ρίζες. Δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό το ότι σώμα και νους είναι μια ενιαία οντότητα, και από εκεί αρχίζουν όλα….

Επομένως η λύση για τη βελτίωση είναι: άνοιγμα στη γνώση, βελτίωση της σφαιρικότερης παιδείας, παροχή ερεθισμάτων στα παιδιά και στους σπουδαστές και επαφή με τις άλλες τέχνες, με τη φιλοσοφία, την ιστορία, την πολιτική, τις ανθρωπιστικές επιστήμες… Γενικά ανοιχτάδα ερεθισμάτων!

Απο τη Γιώτα Δημητριάδη

21, 23, 28, 29 και 30/10
ώρα έναρξης 21.00 / διάρκεια: 75 λεπτά
είσοδος ελεύθερη με συνεισφορά
Χώρος Αμάλγαμα:Μενάνδρου 47, 5ος όροφος, Αθήνα
απαραίτητη τηλεφωνική κράτηση στο 6944686991 και στο 6975619682

«Στο θέατρο είμαστε όλοι μια οικογένεια» ακούμε, πολύ συχνά, να λένε οι ηθοποιοί. Κάποιοι, όμως, είναι και στην πραγματικότητα οικογένεια, αφού εκτός από τους δεσμούς συγγένειας που τους ενώνουν, βρίσκονται αρκετά συχνά μαζί και στη σκηνή.Εμείς ανακαλύψαμε μόνο μερικούς δεσμούς συγγένειας από τις παραστάσεις της φετινής σεζόν, που θα παρακολουθήσουμε σε έντεκα θέατρα της πόλης.

Ο ηθοποιός Γιάννης Νταλιάνης συνεργάζεται ξανά με τη σύζυγό του Μαριλίτα Λαμπροπούλου. Η δεύτερη από την καρέκλα του σκηνοθέτη, τον καθοδηγεί σκηνικά στο έργο του Ευγένιου Ο’ Νηλ «Ένα Φεγγάρι για τους καταραμένους».

marilita lampropoulou ntalianis texnes plus

Μετά τη «Σκακιστική Νουβέλα» του Στέφαν Τσβάιχ, η οποία είχε παρουσιαστεί κι αυτή στο θέατρο Πορεία, οι δύο τους μαζί με την ομάδα Zero Gravity ανεβάζουν από τις 15 Οκτωβρίου, το κύκνειο άσμα του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα (βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας και τέσσερα Πούλιτζερ), που πρωτοείδαμε στην Ελλάδα πριν είκοσι χρόνια και τώρα θα παρακολουθήσουμε σε καινούργια μετάφραση. Στην παράσταση πρωταγωνιστούν ακόμα οι: Ιωάννα Παππά, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Ιωάννης Κοτίδης και Ντίνος Γκελαμέρης.

skoulikia texnes plus

Τον Τάσο Νούσια, στον ρόλο του έκπτωτου σαιξπηρικού βασιλιά που βιώνει την απόλυτη μοναξιά μέσα στη φυλακή του, σκηνοθετεί η σύζυγός του Μαρλέν Καμίνσκι. Οι δύο τους συνεργάστηκαν, για πρώτη φορά, ως ηθοποιοί στα «Σκουλήκια» του Χιλέλ Μίτελπουνκτ σε σκηνοθεσία Μάνου Πετούση. Η παράσταση «Ριχάρδος Β’-Το Ρέκβιεμ ενός Βασιλιά» έχει, ήδη, κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Άλφα.Ιδέα. Στη σκηνή παρακολουθούμε και τον Αλέξανδρο Φιλιππόπουλο.

Η παράσταση «Δον Κιχώτης, Βιβλίο 2ο, κεφ. 23ο», σε μινιμαλιστική φόρμα, με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη, έκανε πρεμιέρα το καλοκαίρι στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, απέσπασε τις καλύτερες κριτικές και τώρα επέστρεψε για λίγες ακόμη παραστάσεις. Τον ταλαντούχο ηθοποιό σκηνοθετεί για μια ακόμη φορά η σύζυγός του, σκηνοθέτης και εικαστικός Έφη Μπίρμπα. Τον θίασο ολοκληρώνουν οι: Αχιλλέας Χαρίσκος, Ιωάννα Τουμπακάρη, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Σοφία Γεωργοβασίλη, Δάφνη Αντωνιάδου και Κυριάκος Σάλης.

matika iordanidis texnes plus

Το αντίστροφο σχήμα με τη γυναίκα στη σκηνή και τον άνδρα στη σκηνοθετική καρέκλα βλέπουμε στο Θέατρο 104 και στο «Beginning» του Ντέιβιντ Έλντριτζ. Είναι, μάλιστα, η δεύτερη φορά που ο Τάσος Ιορδανίδης σκηνοθετεί τη Θάλεια Ματίκα. Η πρώτη ήταν η μεγάλη επιτυχία «Δυο γυναίκες χορεύουν» του Ζουζέπ Μαρία Μπένετ Ζουρνέ, όπου συμπρωταγωνιστούσε με την Χρυσούλα Διαβάτη. Στο «Beginning» η Θάλεια Ματίκα πρωταγωνιστεί μαζί με τον Γιάννη Δρακόπουλο σ’ ένα συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο ρομάντζο του 21ου αιώνα.

prosopiki symfonia

Από το 2014 ο Δημήτρης Μυλωνάς και η Άννα Ελεφάντη αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και προχωρούν στη σύσταση της Εταιρείας Θεάτρου Εν Δράσει. Ένα χρόνο πριν αναλαμβάνουν την καλλιτεχνική διεύθυνση του Θεάτρου Από Μηχανής από ένα άλλο γνωστό και αγαπημένο θεατρικό ζευγάρι τον Χρήστο Βαλαβανίδη και την Ασπασία Κράλλη. Από τις 7 Νοεμβρίου, ο Δημήτρης Μυλωνάς θα σκηνοθετήσει την «Προσωπική Συμφωνία» του Ρόναλντ Χάργουντ, μια μεγάλη σύμπραξη πρωταγωνιστών όλων των γενεών, Νικήτας Τσακίρογλου, Χρήστος Βαλαβανίδης κι Αλέξανδρος Μπουρδούμης. Μαζί τους στη σκηνή κι η Άννα Ελεφάντη, η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, ο Παναγιώτης Γουρζουλίδη, ο Κώστας Κουτρούλης κι ο Δημήτρης Μπούρας.

Το έργο γράφτηκε το 1995 και βασίζεται σε πραγματικά ημερολόγια του σπουδαίου μαέστρου Βίλχελμ Φουρτβένγλερ, τα οποία κρατούσε κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του και το 2001 μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη σε διασκευή του ίδιου του συγγραφέα, σε σκηνοθεσία του Ούγγρου Ίστβαν Σάμπο με τον Χάρβευ Καϊτέλ στο ρόλο του ανακριτή Άρνολ.

anepidekti texnes plus

Ένα θεατρικό αφιέρωμα στη μνήμη της Άννας Πολιτκόφσκαγια σκηνοθετεί ο Μιχάλης Κοιλάκος. Το άκρως ενδιαφέρον θεατρικό έργο του Στέφανο Μασίνι «Ανεπίδεκτη Διόρθωσης» ανεβαίνει στη Β' Σκηνή του Θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας από τις 17 Οκτωβρίου, με τον ίδιο και τη σύζυγό του, Τάνια Παλαιολόγου να ερμηνεύουν τους δύο ρόλους του έργου. Η παράσταση είχε πρωτοπαρουσιαστεί στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων και σε περιοδεία ανά την Ελλάδα την θεατρική περίοδο 2014-2015.

moly souini texnes plus

Στη «Μόλλυ Σουήνη» του Μπράιαν Φρίελ, ο Αργύρης Ξάφης και η Δέσποινα Κούρτη είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι, όπως και στην πραγματική ζωή. Οι δύο ταλαντούχοι ηθοποιοί έχουν συνεργαστεί αρκετές φορές στο θέατρο με την ομάδα ΠΥΡ. Στη συγκεκριμένη παράσταση, που σκηνοθετεί η Ιώ Βουλγαράκη στο Δώμα του Θέατρο του Νέου Κόσμου, την πετυχημένη σκηνική τριάδα ολοκληρώνει ο Δημήτρης Γεωργιάδης.

xartopolemos texnes plus

Ζευγάρι στη ζωή και στη σκηνή είναι κι ο Γιωργής Τσουρής με τη Βάλια Παπακωνσταντίνου. Οι δύο τους πρωταγωνιστούν στο έργο του Βαγγέλη Ρωμνιού, ο οποίος δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή πριν μερικούς μήνες. Στον «Χαρτοπόλεμο» τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Παλούμπης και στη σκηνή παρακολουθούμε μια εξαιρετική ιστορία με χιούμορ, σασπένς και στοιχεία θρίλερ. Στη σκηνή του Μικρού Γκλόρια, απολαμβάνουμε και τους: Θάνο Αλεξίου, Παύλο Πιέρρο και Φοίβο Ριμένα.

Η συνεργασία τους θα συνεχιστεί στο «Moonwalk» έργο που έγραψε το Γιωργής Τσουρής και θα ανέβει στο Από Μηχανής Θέατρο, πάλι σε σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη.

mixalakopoulos

Η Ιωάννα Μιχαλακοπούλου σκηνοθετεί, για δεύτερη θεατρική σεζόν, τον πατέρα της και σπουδαίο ηθοποιό, Γιώργο Μιχαλακόπουλο στο «Τίμημα» του Άθρουρ Μίλλερ με τον ίδιο να δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας. Μαζί του στη σκηνή του θεάτρου Ιλίσια ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, ο Χρήστος Σαπουντζής κι η Ρένια Λουιζίδου. Πατέρας και κόρη συνεργάζονται στο θέατρο εδώ και είκοσι χρόνια. Η πρώτη παράσταση που φέρει τη σκηνοθετική υπογραφή και των δύο ήταν ο «Επιστάτης» του Πίντερ με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο στον ομώνυμο ρόλο.

12enorkoi texnes plus

Πατέρα και γιο θα δούμε κι αυτή τη σεζόν μαζί στην επιτυχημένη παράσταση«Οι 12 ένορκοι»του Ρέτζιναλντ Ρόουζ, που συνεχίζει τη sold-out πορεία της για 5η χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη. Ο Τάσος κι ο Παντελής Παπαδόπουλος θα κληθούν να βγάλουν ετυμηγορία για ένα 16χρόνο αλλοδαπό αγόρι, το οποίο κατηγορείται για φόνο στη Νέα Υόρκη του 1957. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη. Τη δωδεκάδα των ενόρκων συμπληρώνουν οι: Νίκος Βατικιώτης, Σωτήρης Δούβρης, Μάνος Ζαχαράκος, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Τρύφων Καρατζάς (διπλή διανομή με τον Παντελή Παπαδόπουλο), Θανάσης Κουρλαμπάς, Περικλής Λιανός, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Κωνσταντίνος Μπάζας, Ορέστης Τρίκας. Στον ρόλο του φύλακα o Αλέξης Σταυριανός. Η πρεμιέρα αναμένεται για τις 11 Οκτωβρίου.

Vagena 2gynaikes xoreuoyn texnes plus

Πολλά φορές, όμως, έχουν συνεργαστεί στο θεατρικό τους σπίτι, στο θέατρο «Μεταξουργείο» κι η Άννα Βαγενά με την κόρη της Γιασεμί Κηλαηδόνη. Από την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου, μάλιστα, θα συνυπάρξουν σκηνικά στο έργο του Καταλανού συγγραφέα, Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ζουρνέτ, «Δύο γυναίκες χορεύουν» σε σκηνοθεσία Nebojsa Bradic. Στο έργο, το χιούμορ κι η συγκίνηση να εναλλάσσονται γοργά. Δύο γυναίκες, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, ηλικία, μνήμες, επιθυμίες, με μόνο κοινό τη μοναξιά τους, ενώνουν τις ζωές τους και χορεύουν μαζί... τον τελευταίο χορό.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Αντικείμενα που εχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Εγώ δεν είμαι τόσο πολύ καλοπιστικός τύπος.Οπωσδήποτε κάτι που να μπορώ να τιθασεύω τα μαλλιά μου,που ακόμα σε αυτήν την ηλικία με ταλαιπωρούν.Ο καθρέφτης πάντα υπάρχει,δεν είναι αντικείμνο που το μεταφέρω μαζί μολύβια,πούδρα και σκιές εάν ο ρόλος τα απαιτεί.Κουβαλάω τα βιβλία μου παντού ,γιατί έρχονται στο καμαρίνι και μου τα ζητάνε.Δεν είχα ποτέ μου αμπιγιέζ ή αμπιγιέρ,δεν ήθελα, οπότε όλα τα κάνω μόνος μου.Θα ήθελα να πω ότι το καμαρίνι είναι ένας χώρος που με ελκύει και θέλω να είναι τόπος χαλάρωσης και ξεκούρασης.
 
 
 aggelos antonopoulos texnes plus2
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.
 
Δεν θα ήθελα να προσβάλω κανέναν αλλά ένα ωραιότατο καμαρίνι το είχα στο Εθνικό Θέατρο και ήμουν μόνος μου.Θα μπορούσα όμως να πω ότι κάποτε είχα μια ευχάριστη συνύπαρξη και συγκατοίκηση με τον Χρήστο Πολίτη.Περάσαμε θαυμάσια.Ήταν στο Θέατρο Κάππα σε ένα έργο του Όσκαρ Ουάιλντ.
aggelos antonopoulos texnes plus3
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.
 
Όταν έχεις στην πλάτη σου τόσα πολλά χρόνια θητείας στον χώρο δεν μπορείς να ξεχωρίσεις μια ανάμνηση.Πολλά τα καμαρίνια,εντός και εκτός Ελλάδας.Πολλές οι  περιοδείες εκτός απο τα θέατρα της Αθήνας.Πώς να καταγραφούν εδώ,είναι αδύνατο...
 
Το τελευταίο πράγμα, κίνηση- σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Ελέγχω το φερμουάρ του παντελονιού μου και μάλιστα στα χρόνια θητείας μου ως δάσκαλος σε δραματικές σχολές έλεγα στους μαθητές μου να κάνουν το ίδιο.Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να βγεις εκτεθειμένος πάνω στη σκηνή.
 
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον μονόλογο του Χάουαρντ Ζιν «Ο Μαρξ στο Σόχο », στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Άλμα, με αφορμή τα 200 χρόνια από την γέννηση του Καρλ Μαρξ . Η αυλαία ανοίγει την Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018.
 
 

Μια νέα εποχή ξεκινάει για το θέατρο «Θησείον, Ένα Θέατρο Για Τις Τέχνες», καθώς η καλλιτεχνική εταιρεία Μυθωδία (Νικορέστης Χανιωτάκης και Γεράσιμος Σκαφίδας) αναλαμβάνει τα ηνία του ιστορικού χώρου.

Μέσα σ’ ένα αισιόδοξο κλίμα με θετική ενέργεια και πολλά χαμόγελα, πραγματοποιήθηκε η συνέντευξη Τύπου, την Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου. Μπορεί ο καιρός να ήταν βροχερός αλλά το φρέσκο και πλούσιο ρεπερτόριο του θεάτρου, μας κάνει να ελπίζουμε ότι ένα φωτεινό ουράνιο τόξο θα κάνει την εμφάνισή του, στο στενό της Τουρναβίτου.

Με μότο τους τη φράση του Μπέρτολτ Μπρέχτ: «Αφήστε έξω τις προκαταλήψεις σας και φέρτε μέσα τις ιδέες σας» οι δύο άνδρες, υποδέχθηκαν στη σκηνή τους νέους, αλλά και καταξιωμένους καλλιτέχνες που θα παρακολουθήσουμε στις έντεκα, συνολικά, παραστάσεις.

Ο Γεράσιμος Σκαφίδας δήλωσε πως: «η απόκτηση μιας σταθερής στέγης είναι ένα άλμα για τη Μυθωδία» και συμπλήρωσε: «Η γενιά μου έχει ανάγκη να πάρει ρίσκα, δεν πιστεύουμε ότι είμαστε μια χαμένη γενιά».

Ενώ ο Νικορέστης Χανιωτάκης συμπλήρωσε: «Συνεργαζόμαστε με καλλιτέχνες που πριν μερικά χρόνια αποτελούσαν άπιαστο όνειρο για εμάς. Τους βλέπαμε και τους θαυμάζαμε».

Ο τελευταίος υπογράφει και τις δύο εφηβικές παραστάσεις της σεζόν για το Θησείον. Η πρώτη με τίτλο: «Η μουσική που σταμάτησε τον πόλεμο» θα συνεχιστεί για δεύτερη χρονιά μετά την περσινή της επιτυχία και το «Συρματόπλεγμα», έργο που έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, θα κάνει πρεμιέρα την Κυριακή (30/9).

«Μετά τον Θεοδωράκη θέλουμε οι έφηβοι να γνωρίσουν και τον Λοΐζο» επισήμανε ο Νικορέστης Χανιωτάκης μ’ αφορμή τις μουσικές των δύο παραστάσεων.

Εκείνος όμως, θα υπογράψει και τη σκηνοθεσία στη μεγάλη παραγωγή του θεάτρου, η οποία επιχορηγείται και από το Υπουργείο Πολιτισμού και δεν είναι άλλη από τον «Καλό άνθρωπο του Σετσουάν» του Μ.Μπρέχτ .(πρεμιέρα2/11)

Στο κλασικό αριστούργημα θα απολαύσουμε επί σκηνής έναν αξιόλογο θίασο με την Λήδα Πρωτοψάλτη «να βγαίνει, και φέτος, μετά από 47 χρόνια έξω από το θέατρο Στοά», όπως δήλωσε και η ίδια «για να συναντηθεί με νέους συναδέλφους και να δει πόσο πάθος έχουν».

Η σπουδαία ηθοποιός αναφέρθηκε, συγκινημένη, στα χρόνια που φοίτησε στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης με δάσκαλό τον Κάρολο Κουν αλλά και σ’ άλλες σπουδαίες προσωπικότητες που τη διαμόρφωσαν και που σήμερα λείπουν από το ελληνικό θέατρο.

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι: Πέγκυ Τρικαλιώτη, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Κωνσταντίνος Κάππας, Μπέτυ Αποστόλου, Γιάννης Καλατζόπουλος, Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος και Βαλέρια Δημητριάδου. Οι ηθοποιοί θα παίζουν ζωντανά επί σκηνής τη μουσική που συνέθεσε για την παράσταση, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

Στο δεύτερο μισό της σεζόν, θα δούμε και τη «Γίδα» του Έντουαρντ Άλμπι, που έχει μεταφράσει από το έτος των εξετάσεων της δραματικής σχολής ο Νικορέστης Χανιωτάκης και από τότε ήθελα να το ανεβάσει. Τώρα, όπως όλα δείχνουν βρήκε και την ιδανική διανομή με την Ελένη Ράντου (που τα τελευταία χρόνια μόνο για τη «Φιλουμένα» έπαιξε εκτός του θεάτρου Διάνα), τον Νίκο Κουρή, ο οποίος δήλωσε ενθουσιασμένος που θα συνεργαστεί μαζί της και τους Γιάννη Δρακόπουλο και Μιχαήλ Ταμπακάκη. (πρεμιέρα 14/1)

Η Ηλέκτρα Ελληνικιώτη θα σκηνοθετήσει την παράσταση «Θα ονειρεύεσαι πάλι μια καινούργια φορεσιά», βασισμένη στον «Οδοιπόρο» του Παναγιώτη Σούτσου με τους: Μαρία Κίτσου, Δημήτρη Δρόσο, Μαρία Μαμούρη και Θεοδωσία Σαββάκη. (πρεμιέρα3/10)

Ο Δημήτρης Μπογδάνος έρχεται στο Θησείον με δύο παραγωγές, την επανάληψη της πετυχημένης παράστασης «Ορφέας και Ευριδίκη», (από 1/10) με τους Ευθαλία Παπακώστα και Μάρκο Παπαδοκωνσταντάκη, που ανέβηκε πέρσι για πρώτη χρονιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και το έργο του ΜαρκΖαν Ζερμέν «Ένα μάθημα χορού» με τη Βίκυ Παπαδοπούλου και τον Γιωργή Τσαπουράκη. (πρεμιέρα 29/10)

Η Αλίκη Δανέζη Knutsen σκηνοθετεί το «Reigen-Δέκα λόγοι για το σεξ» του Άρτουρ Σνίτσλερ, το οποίο είναι γνωστό στη χώρα μας, με τον τίτλο «Ερωτικό Γαϊτανάκι». Η ίδια δήλωσε: «Το έργο μας δίνει τη δυνατότητα για αρκετό πειραματισμό. Φαίνεται απλό, αλλά είναι αινιγματικό». Το έχει διασκευαστεί για δύο ηθοποιούς, έτσι στη σκηνή θα δούμε τη Δανάη Σκιάδη και τον Νίκο Πουρσανίδη.

Το σκηνοθετικό της ντεμπούτο θα κάνει τον Ιανουάριο(14/1), η Ανοιξία Μπουντζιούκα διασκευάζοντας το μυθιστόρημα του Κνουντ Χάμσουν «Η Πείνα». Στην παράσταση με τίτλο «Στη σκιά της πείνας» θα δούμε τους: Γιώργο Βουρδάμη-Μαυρογένους, Βασιλική Σουρρή και Νίκο Φλεσιόπουλο.

Ο Βαγγέλης Κοσμίδης και η παρέα του μας δίνουν «Rendez-vous?»από τις 8 Μαρτίου με μια μεταμεσονύχτια παράσταση- πάρτι. Ένας μουσικός και έξι νέοι ηθοποιοί παρευρίσκονται σ’ αυτή τη συνάντηση και μας αφηγούνται ιστορίες από τα δικά τους ραντεβού. Το υλικό για την δραματουργία αντλήθηκε, όπως μας αποκάλυψε ο σκηνοθέτης της παράστασης, από πραγματικές ιστορίες που έχουν βιώσει τα μέλη της ομάδας.

Τέλος, μια παράσταση που προσεγγίζει το πολύ ευαίσθητο θέμα της άνοιας και την ανάγκη των πασχόντων για επικοινωνία είναι οι «Μενεξένες και ζουμπούλια» που έχει ήδη κάνει πρεμιέρα στο Θησείον. Το κείμενο και η σκηνοθεσία είναι του Νότη Παρασκευόπουλου και στη σκηνή παρακολουθούμε τους: Γιάννη Αννούση, Μαρίνα Κουτρούμπα, Μάνο Κωστή, Κωνσταντίνα Μαλτέζου, Πετρούλα Μαντζουκίδου και Τάσο Τζιβίσκο.

thision 2018 2019 texnes plus

Διαβάστε αναλυτικά όλο το ρεπερτόριο εδώ:

menexedes zouboulia poster

«Μενεξέδες και ζουμπούλια»

(Μια παράσταση γι' αυτό που μένει)

Πρεμιέρα: 21/9/2018

Παραστάσεις:

κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 19.00

Από 24 Σεπτεμβρίου για 10 παραστάσεις

Στην αίθουσα αναμονής κάποιου αεροδρομίου και με αφορμή την καθυστέρηση της πτήσης τους, πέντε ηλικιωμένοι επιδίδονται σε ένα περίτεχνο γαϊτανάκι αναμνήσεων, ξεδιπλώνοντας τις ζωές μιας ολόκληρης γενιάς μέσα από τη δουλειά, τα ταξίδια, τους μεγάλους έρωτες και τα παιδικά τους χρόνια. Το "Μενεξέδες και Ζουμπούλια" είναι μια αισιόδοξη παράσταση για την ομορφιά του τέλους και τη σπουδαιότητα της αρχής, για την καθημερινότητα της άνοιας και την ανάγκη για επικοινωνία.

Λίγα λόγια για το έργο

Τα τελευταία χρόνια, μέσα από γόνιμες συνεργασίες και την πολύτιμη στήριξη Κοινωφελών Οργανισμών, η εταιρεία μας υλοποιεί ένα πρόγραμμα ψυχαγωγίας για ανθρώπους που φιλοξενούνται σε γηροκομεία.

Το 2016 ξεκινήσαμε να πραγματοποιούμε με δική μας πρωτοβουλία μία πιο ενδελεχή έρευνα στις ιστορίες που έχουν να μας διηγηθούν οι άνθρωποι που φιλοξενούνται στα γηροκομεία, ψήγματα μιας Ελλάδας που αφήνουμε πίσω μας. Αυτό το σύγχρονο μουσείο ιστορίας επιλέξαμε να διατηρήσουμε, δημιουργώντας ένα μωσαϊκό άγραφων ιστοριών που ζουν πίσω από την καταγεγραμμένη ιστορία μεταφέροντας στη θεατρική σκηνή αυτούσιες τις μαρτυρίες αυτών των ανθρώπων δίνοντάς τους βήμα, σε ένα αφιέρωμα στα χρόνια που πέρασαν και στις απλές καθημερινές στιγμές που τόσο εύκολα προσπερνάμε. Αυτό που καθιστά το συγκεκριμένο εγχείρημα ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως οι άνθρωποι που μοιράστηκαν μαζί μας τις ιστορίες και τις σκέψεις τους βρίσκονται σε ανοϊκές καταστάσεις, όπως η νόσος Αλτσχάιμερ.

Μέσα από την παράστασή μας, προσεγγίζουμε με ιδιαίτερη προσοχή το ζήτημα της στερεοτυπικής εικόνας που έχουμε για την Τρίτη Ηλικία σε μια προσπάθεια να την απενοχοποιήσουμε και ταυτόχρονα να αφυπνίσουμε την κοινή γνώμη για τις εκφυλιστικές ασθένειες του εγκεφάλου, ένα πεδίο για το οποίο η ορθή ενημέρωση είναι το πρώτο βήμα. Η παράσταση ενέχει όλα τα κωμικά στοιχεία και το χιούμορ με το οποίο οι ηλικιωμένοι μπόλιασαν τις ιστορίες που μας διηγήθηκαν και αφήνει μία γεύση γόνιμου προβληματισμού και αισιοδοξίας. Με όχημα τη δύναμη που έχει το θέατρο να ευαισθητοποιεί και να δημιουργεί κοινωνικό αντίκτυπο, στόχος μας είναι η πρωτοβουλία μας αυτή να ενθαρρύνει τον διάλογο και να χαράξει ακόμη ένα μονοπάτι προς την κοινωνική ευαισθητοποίηση αναφορικά με τις ασθένειες που σχετίζονται με τη γήρανση.

Η παράσταση υλοποιείται με δωρεά από το ΤΙΜΑ Κοινωφελές Ίδρυμα, καθώς και την υποστήριξη των πρότυπων Μονάδων Φροντίδας Ηλικιωμένων "Άκτιος" και "Νέα Θάλπη" και την πολύτιμη συμβολή των Διευθυντών τους, καταξιωμένων Ψυχολόγων/Γεροντολόγων Δρ Κωστή Προύσκα και Δρ Δημήτρη Καμπανάρο. Επιπλέον, η παράσταση χαίρει της υποστήριξης της FIX Hellas, της Οινοποιίας Ainos Wines και της ελληνικής εταιρείας αναψυκτικών και χυμών Λουξ.

Το έργο "Μενεξέδες και Ζουμπούλια" θα παρουσιαστεί στο "Θησείον - ένα θέατρο για τις τέχνες", τη διοικητική και καλλιτεχνική διεύθυνση του οποίου αναλαμβάνουν για τη θεατρική σεζόν 2018-2019, η καλλιτεχνική εταιρεία "Μυθωδία" (Νικορέστης Χανιωτάκης, Γεράσιμος Σκαφίδας ) .

Ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο - Σκηνοθεσία:  Νότης Παρασκευόπουλος

Κατηγορία Έργου: Κοινωνικό

Κίνηση:                Γιάννης Πολύζος

Σκηνικά: Μυρσίνη Μανέτα

Επιμέλεια Κοστουμιών: Κωνσταντίνα Μαλτέζου

Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Ζαΐρης

Κατασκευή Κοστουμιών: Ευαγγελία Τσιούνη

Κατασκευή Σκηνικού:    Γεράσιμος Μαλτέζος

Φωτογραφίες-Βίντεο:   Γιώργος Χαρίσης

Οπτική Επικοινωνία:      Νίκος Γαζετάς

Ηθοποιοί:           

Γιάννης Αννούσης

Μαρίνα Κουτρούμπα

Μάνος Κωστής

Κωνσταντίνα Μαλτέζου

Πετρούλα Μαντζουκίδου

Τάσος Τζιβίσκος

Κρατήσεις: 210 3255444 & 693 6159929

Προπώληση Εισιτηρίων: www.ticketservices.gr

Παραστάσεις:Από 24 Σεπτεμβρίου

κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 19:00

για 10 μόνο παραστάσεις.

Διάρκεια: 75 λεπτά

Τιμές Εισιτηρίων: Γενική Είσοδος: 12€

Μαθητικό/Φοιτητικό, Πολυτέκνων,

ΑΜΕΑ, άνω των 65, Ανέργων: 10€

Ειδική τιμή:        10€ γενική είσοδος

για αγορές ως 20 Σεπτεμβρίου

Οργάνωση Παραγωγής: seveneleven ομάδα θεάτρου

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Λήδα Ασλανίδου

Orpheus&Eurydice texnes plus

«Ορφέας και Ευρυδίκη »

Μετά τη sold out επιτυχία στο Θέατρο του Νέου Κόσμου,

η παράσταση Ορφέας & Ευρυδίκη του Δημήτρη Μπογδάνου

μεταφέρεται για 8 μόνο παράστασεις στο Θέατρο θησείον.

από Δευτέρα 1 Οκτωβρίου

έως και Τρίτη 23 Οκτωβρίου

* μια παράσταση για όποιον πεθαίνει να πεθαίνει από έρωτα

Το πιο απαρηγόρητο love story όλων των αιώνων ζωντανεύει σε μια σπαρακτική ποιητική αφήγηση για την ατόφια, οικουμενική, διαμπερή αγάπη που κάθε εμβληματικό ή καθημερινό ερωτευμένο ζευγάρι πεθαίνει να ζήσει.

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μπογδάνος ανα-παριστά έναν άλλο "Άλλο Κόσμο" που διατηρεί με καθαρότητα και ευαισθησία το παραμυθένιο και συγκινησιακό φορτίο του μύθου των διαχρονικών εραστών, αλλά ταυτόχρονα στέκει ωμά στο σήμερα λες και η Ιστορία ξανασυνέβη προχθές, σε λίγο, τώρα ή αύριο. Η βία και το απροσδόκητο επανεξετάζονται μέσω μίας διάφανης, λιτής, απογυμνωμένης οπτικής, άλλοτε τρυφερής κι άλλοτε άγριας και θνητής, παρασέρνοντας τον θεατή στο θεοσκοτεινό ταξίδι του ανυπόμονου αοιδού που με την Αγάπη του κερδίζει για λίγο τον Άδη και με τον "Άδη" του χάνει για πάντα την Αγάπη.

Όλα τα σύμβολα, οι οιωνοί και οι πυξίδες υποδεικνύουν ξανά και ξανά την ίδια στιγμή, την ίδια στιγμή, την ίδια στιγμή, εκείνο το αγύριστο νανοδευτερόλεπτο όπου οι μοίρες κάνουν οριστικά στροφή, γκρεμίζοντας την ελπίδα για κάθε Ορφέα και κάθε Ευρυδίκη που αρνούνται να πειθαρχήσουν στο σκοτάδι.

Ποιος είπε πως δεύτερη ζωή δεν έχει; Έχει αν το θέλεις πολύ. Αν όμως δεν χειριστείς με σεβασμό τη δεύτερη ζωή στον Έρωτα, παραμονεύει και δεύτερος θάνατος. Κι αν ο Έρωτας στέκει μόνο έτσι, μόνο "μέχρι θανάτου"; Αντέχεις να τον ξαναζήσεις;

Από 1 έως 23 Οκτωβρίου 2018

κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15

Διάρκεια 65 λεπτά

Εισιτήρια στο ticketservices.gr και τα ταμεία του θέατρου

Σκηνοθεσία & Δραματουργική επιμέλεια

Δημήτρης Μπογδάνος

Πρωταγωνιστούν

Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης & Ευθαλία Παπακώστα

Σκηνικά-κοστούμια

Λυδία Κοντογιώργη

Φωτισμοί

Σάκης Μπιρμπίλης

Ειδικός Συνεργάτης

Ιωάννα Νασιοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη

Κωνσταντίνος Κουνέλλας

Συντονισμός παραγωγής

Μαρία Δημητρίου

Επικοινωνία

Μαρία Τσολάκη

Φωτογραφίες

Γιάννης Ζάχος

Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου από τον Δεκέμβριο του 2017 έως τον Μάιο του 2018 σε συμπαραγωγή με το Θέατρο του Νέου Κόσμου και την αμέριστη υποστήριξη του κ. Μίλτου Σωτηριάδη.

Εταιρεία Θεάτρου "Θέρος"

 

foresiaTHEROS poster

«Θα ονειρεύεσαι πάλι μια καινούργια φορεσιά»

(Οδοιπόρος, Παναγιώτη Σούτσου)

Από Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2018

και για 20 παραστάσεις

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Δύο γυναίκες, άγνωστες μεταξύ τους, συζητούν μέσα στη νύχτα. Οι ήχοι της τις αποσυντονίζουν.

Ένας άντρας παλεύει με το παρελθόν του και τις επιλογές του.

Μια όμορφη γυναίκα, κάθεται στη σιωπή.

Ο νεκρός εραστής της ζει και βρίσκεται στο ίδιο μέρος με εκείνη.

Αυτό που υπήρξαν κάποτε και οι τέσσερις έχει καταστραφεί. Φαιδροί και παράταιροι μέσα στις παλιές στολές τους, σχεδιάζουν με ελπίδα το θάνατο τους σα να ονειρεύονται πάλι μια καινούρια φορεσιά.

ΤΟ ΕΡΓΟ

Ο Οδοιπόρος είναι το πρώτο ποιητικό έργο του Αθηναϊκού Ρομαντισμού, γραμμένο το 1831, τη χρονιά που δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Αυτή η σύμπτωση, δεν αποτελεί παρά μόνο την αρχή μιας σειράς συμπτώσεων, που δένουν το έργο σφιχτά με την ίδια τη ζωή του Παναγιώτη Σούτσου, καθιστώντας το, 187 χρόνια μετά, στα μάτια του σημερινού αναγνώστη και θεατή, μια ασυνείδητη βιογραφία.

Ο Οδοιπόρος είναι ο εξιδανικευμένος Παναγιώτης Σούτσος και η Ραλού η εξιδανικευμένη ερωμένη της εφηβείας του. Σ' όλη του τη ζωή ο Σούτσος θα επεξεργάζεται τον Οδοιπόρο και θα τον επανεκδίδει (1842, 1851, 1864), σε μια ανάγκη του να αποτελέσει το έργο του αυτό, ένα ακλόνητο επιχείρημα της ζωής του και των επιλογών του. Κάθε επανέκδοση του έργου, θα παρουσιάζει αλλαγές στη γλώσσα, για να υπερασπιστεί ο ίδιος τη στροφή του στις πιο ακραίες αρχαϊστικές τάσεις. Ο ποιητής βλέπει στον Οδοιπόρο ένα σπουδαίο ήρωα της ελληνικής επανάστασης του οποίου οι αγώνες παραγνωρίστηκαν απο το νεο ελληνικό κράτος. Όπως και στον εαυτό του. Στη Ραλού βλέπει την πιστή ερωμένη για την οποία δόθηκαν όλες οι μάχες. Όπως, δηλαδή, και στην πραγματική Ραλού. Οι δυο ήρωές του θα πεθάνουν αγκαλιά εναν ένδοξο θάνατο από τα ίδια τους τα χέρια.

Η αλήθεια είναι όμως ότι ο Σούτσος δεν υπήρξε ουδέποτε σπουδαίος ήρωας της ελληνικής επανάστασης, και δεν έμεινε πιστός σε ιδέες και απόψεις. Και η πραγματική Ραλού δεν τον αγάπησε ποτέ. Γι' αυτό, διαβάζοντας σήμερα τον Οδοιπόρο, στην πράξη την αυτοχειρίας μπορεί να δει κανείς τον Παναγιώτη Σούτσο να θανατώνει τη δυνατότητα του εαυτού του να είχε γίνει κάποιος άλλος.

Αυτός που πεθαίνει στον Οδοιπόρο, είναι ο Παναγιώτης Σούτσος ο έντιμος πολιτικός, ο ριζοσπαστικός ποιητής, ο ανεξάρτητος δημιουργός που δεν ακολουθεί τακτικισμούς στο έργο του. Στη θέση του μένει ζωντανός, ο Παναγιώτης Σούτσος που θα αλλάξει τρεις φορές πολιτική στάση, που θα κατηγορηθεί για υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, που θα υποδαυλίσει τη γλωσσικό ζήτημα, που θα αλλοιώσει το ίδιο του το έργο, ώσπου να πεθάνει τελικά το 1868, και να κηδευτεί δημοσία δάπανη.

Αυτό όμως ο Σούτσος δεν το γνώριζε το 1831, ότι δηλαδή στο πρόσωπο του ήρωά του, σκοτώνει την καλύτερη μελλοντική εκδοχή του εαυτού. Κι αυτή η εν αγνοία του βιογραφική ταυτότητα του Οδοιπόρου, είναι που ανοίγει το ενδεχόμενο σε πολλαπλές αναγνώσεις του.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία, Δραματουργία, Σχεδιασμός φωτισμών: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη

Σκηνικά-Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα

Μουσική: Γρηγόρης Ελευθερίου

Παίζουν: Μαρία Κίτσου, Δημήτρης Δρόσος, Μαρία Μαμούρη, Θεοδοσία Σαββάκη

Στην παράσταση περιέχεται κείμενο του Γιώργου Πρεβεδουράκη

Βοηθός Σκηνοθέτης: Ισαβέλλα Μαργάρα

Καλλιτεχνικός σύμβουλος: Αθανάσιος Μυλωνόπουλος

Φωτογραφίες: Γιώργος Βαλσαμής

Βίντεο: Βασίλης Κεκάτος

Υπεύθυνος επικοινωνίας: Άρης Άσπρούλης

Συμπαραγωγή: Εταιρία Θεάτρου "Θέρος", Lead-In Arts

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Πρεμιέρα: Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2018

Πότε: Τετάρτη με Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 19:00

Περίοδος παραστάσεων: Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2018 - Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2018

Για 20 παραστάσεις

REIGEN texnes plus

«REIGEN Δέκα διάλογοι για το Σεξ»

του Άρτουρ Σνίτσλερ

Από 19 Οκτωβρίου 2018

Η Stefi & Lynx Productions παρουσιάζει στο "Θησείον-Ένα θέατρο για τις τέχνες" σε σκηνοθεσία και μετάφραση της Αλίκης Δανέζη Knutsen, το πολυσυζητημένο έργο του Αυστριακού Άρτουρ Σνίτσλερ "REIGEN-Δέκα διάλογοι για το Σεξ", που έγινε γνωστό στην Ελλάδα με τον τίτλο "Το Γαϊτανάκι του Έρωτα". Η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για τις 19 Οκτωβρίου.

Ένα έργο για το σεξ και τις ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις που αλλάζουν μορφή, μέσα από τις ιστορίες δέκα ζευγαριών. Όλους τους ρόλους υποδύονται η Δανάη Σκιάδη και ο Νίκος Πουρσανίδης, μέσα από ένα παιχνίδι μεταμορφώσεων και συνεχών εναλλαγών.

Μια περίτεχνη σκυταλοδρομία ερωτικών συνευρέσεων, όπου οι ήρωες κινούνται πέραν της κοινωνικής τους θέσης και της οικονομικής και οικογενειακής τους κατάστασης, δημιουργώντας ένα κύκλο διαδοχικών ιστοριών, που σκιαγραφούν το πορτρέτο μιας ολόκληρης κοινωνίας.

To "REIGEN" γράφτηκε το 1897, εκδόθηκε το 1903 και στη συνέχεια απαγορεύτηκε ως προκλητικό και αιρετικό. Χρειάστηκε να περάσουν 20 χρόνια για να ανέβει για πρώτη φορά στη σκηνή.

Ακόμα και ο Φρόιντ παραδέχθηκε πως ο Σνίτσλερ, "καίτοι δεν διέθετε τα επιστημονικά εργαλεία, έψαυσε τα μύχια της σεξουαλικότητας".

Σε έργα του Άρτουρ Σνίτσλερ βασίστηκε το σενάριο σημαντικών ταινιών όπως το "Eyes Wide Shut" του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, "360" του Φερνάρντο Μεϊρέγιες κ.α.

Την πρωτότυπη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Blaine Reininger (Tuxedomoon).

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Αλίκη Δανέζη Knutsen

Σκηνικά-Κοστούμια: Πάρις Μέξης

Μουσική: Blaine Reininger

Κίνηση: Στέλλα Δημητρακοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Ράνια Πολυχρονάκη

Βοηθός σκηνογράφου: Γεωργίνα Γερμανού

Κατασκευή κοστουμιών: Μαρία Σιαφάκα

Διεύθυνση παραγωγής: Βάσια Υφαντή

Βοηθός παραγωγής: Πέτρος Αγγελόπουλος, Aναστασία Γεωργοπούλου

Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη

Παραγωγή: Stefi & Lynx Productions

ΠΑΙΖΟΥΝ: Δανάη Σκιάδη, Νίκος Πουρσανίδης

Φωτογραφίες προώθησης: Bill Georgoussis

Σχεδιασμός αφίσας: Φίλιππος Βασιλειάδης

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Παρασκευή, 19.00

Σάββατο και Κυριακή, 21.15

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Παρασκευή

Κανονικό: 12 ευρώ, Μειωμένο 10 ευρώ

Σάββατο και Κυριακή

Κανονικό: 15 ευρώ, Μειωμένο: 12 ευρώ

Ena Mathima Chorou texnes plus

«Ένα μάθημα χορού»

Ώρα να χορέψεις με την καρδιά σου.

Όχι με τα πόδια σου.

του Μαρκ Σαν Ζερμέν

σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπογδάνου

Μετά τις sold out παραστάσεις Mon Petit Prince και Ορφέας & Ευρυδίκη, ο Δημήτρης Μπογδάνος επιστρέφει με μία δραματικά αστεία και τραγικά ειλικρινή κομεντί για το ερώτημα που δεν παύει ποτέ να χορεύει στο μυαλό σου: Τι θα πει νορμάλ; Και μετά από πόσες στροφές θα πάψει επιτέλους να σε νοιάζει;

Μια ταλαντούχα χορεύτρια αποχαιρετά την καριέρα της στο Broadway εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού. Ένας καθηγητής γεωφυσικής με σύνδρομο Άσπεργκερ της προσφέρει 2.153 δολάρια για ένα μάθημα χορού. Η Βίκυ Παπαδοπούλου και ο Γιωργής Τσαμπουράκης ζωντανεύουν μία "χορογραφία" που ξεκινά από απλές κινήσεις αλλά καταλήγει σε μία σύνθετη σπουδή πάνω στις επίπονες κοινωνικές αναπηρίες και τις συναισθηματικές αγκυλώσεις. Ματαιώσεις, μοναξιά, συμπληρωματικότητα, αυτοσαρκασμός και έρωτας από το πουθενά. Ένα βήμα μπρος, ένα βήμα πίσω, σε ένα ντουέτο τόσο αδέξιο φαινομενικά μα τόσο απροσδόκητα αρμονικό. Ίσως τελικά το μόνο που χρειάζεται για να μπουν όλα στη θέση τους είναι να ξεχάσεις τις φιγούρες που μέχρι σήμερα σου δίδαξε εντατικά η κοινωνία, να απαρνηθείς τα σόλο και με παρτενέρ τη μοναδικότητά σου να αποδεχθείς ότι η ζωή είναι ένας χορός που μαθαίνεται βήμα-βήμα.

Έρχεται από 29 Οκτωβρίου και για 12 μόνο παραστάσεις.

Σκηνοθεσία

Δημήτρης Μπογδάνος

Μετάφραση

Αντώνης Γαλέος

Πρωταγωνιστούν

Βίκυ Παπαδοπούλου & Γιωργής Τσαμπουράκης

Σκηνικά & Κοστούμια

Λυδία Κοντογιώργη

Κινησιολογία

Μαριάννα Καβαλλιεράτου

Βοηθός Σκηνοθέτη

Γιάννης Λατουσάκης

Φωτογραφίες

Γιάννης Ζάχος

Παραγωγή

Visionartt / Κ.Ξενόπουλος & Π. Παρασκευοπούλου

από 29 Οκτωβρίου 2018 κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15 για 12 μόνο παραστάσεις.

konstantinos aspiotis pegky trikalioti

«Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν»

σε μετάφραση-σκηνοθεσία

Νικορέστη Χανιωτάκη

και μουσική

Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Λίγα λόγια για το έργο

Τρυφερό, αστείο όσο και σκληρό, ρομαντικό όσο και ρεαλιστικό, "Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν" αποτελεί το έργο του Μπρεχτ, με τις περισσότερες απευθύνσεις στο κοινό, με τις περισσότερες τομές στην δράση του. Οι ηθοποιοί ερμηνεύουν πολλαπλούς ρόλους, παραμένουν διαρκώς στη σκηνή συνθέτοντας ένα βουβό θίασο, που σχολιάζει και υπογραμμίζει τα δρώμενα επί σκηνής.

Επίσης, ερμηνεύουν ζωντανά την μουσική και τα τραγούδια της παράστασης.

Δεν πρόκειται για διδακτικό έργο. Στο κέντρο του βρίσκεται ένα ηθικό πρόβλημα: Μπορεί ο καλός να επιβιώσει σε μια κοινωνία διεφθαρμένων;

"Πως μπορείς να είσαι καλός όταν όλα γύρω σου είναι τόσο ακριβά;"

(Σεν Τε)

Κεντρική θέση κατέχουν από τη μία ο έρωτας, ως μια σαρωτική δύναμη που υπερβαίνει την λογική της ηρωίδας, από την άλλη η μητρότητα, που φέρνει την ηρωίδα αντιμέτωπη με την πιο ακραία εκδοχή της σκληρότητάς της - για να σώσει το παιδί της υιοθετεί ένα ακόμη σκληρότερο προφίλ. Η έγκυος Σεν Τε, στην πιο αδίστακτη στιγμή της μεταμόρφωσής της, γίνεται ο Σουί Τα.

Τους εμβληματικούς ρόλους του έργου ενσαρκώνουν:Πέγκυ Τρικαλιώτη, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Γεράσιμος Σκαφίδας, Κωνσταντίνος Κάππας, Μπέτυ Αποστόλου, Γιάννης Καλατζόπουλος, Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Βαλέρια Δημητριάδου.

Στον ρόλο της Ιδιοκτήτριας Μι Τσου η Λήδα Πρωτοψάλτη.

Υπόθεση

Στο έργο "Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν" (γραμμένο την περίοδο 1930-1941, κατά τη διάρκεια της εξορίας του Μπρεχτ στη Σκανδιναβία), τρεις θεοί έρχονται στη γη, με σκοπό να βρουν αρκετούς καλούς ανθρώπους που να ζουν με αξιοπρέπεια, ώστε να δικαιολογήσουν την θεϊκή ύπαρξή τους και να διατηρηθεί ο κόσμος ως έχει. Έπειτα από πολλές δυσκολίες, εντοπίζουν τον μοναδικό καλό άνθρωπο, μια πόρνη στην επαρχία Σετσουάν της Κίνας, τη Σεν Τε.

Οι θεοί την ανταμείβουν με ένα μεγάλο χρηματικό ποσό κι εκείνη ανοίγει ένα μικρό καπνοπωλείο. Προκειμένου να αντιμετωπίσει τους συμπολίτες της, που την εκμεταλλεύονται, η Σεν Τε εφευρίσκει ένα alter ego, έναν "φανταστικό" ξάδελφο, τον σκληρό Σουί Τα, παίρνοντας τη μορφή του, όποτε οι περιστάσεις το απαιτούν. Πόσο καιρό, όμως, θα αντέξει να παίζει αυτόν τον διπλό ρόλο;

Συντελεστές

Μετάφραση - Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης

Δραματολογική συνεργασία - Απόδοση Στίχων: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου

Σκηνικά - Κοστούμια: Άννα Μαχαιριανάκη

Πρωτότυπη μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Ενορχηστρώσεις/ Μουσική διδασκαλία: Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος

Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Βοηθός Σκηνοθέτη: Τόνια Καζάκου

Οργάνωση και Διεύθυνση παραγωγής: Αναστασία Γεωργοπούλου

Βοηθός παραγωγής: Έμα Μαυρέλη

Φωτογραφίες: Αγγελική Κοκκοβέ

Προβολή - Επικοινωνία: Brainco S.A. (υπεύθυνη project: Σταυρούλα Κεντιέ)

Ημέρες / ώρες παραστάσεων

Από Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2018 έως 27 Ιανουαρίου 2019, κάθε

Τέταρτη / 19:00

Πέμπτη / 21:15

Παρασκευή / 21:15

Σάββατο / 19:00

Κυριακή / 19:00

*Επιπλέον παραστάσεις:

Τρίτη 25 Δεκεμβρίου

Τρίτη 1 Ιανουαρίου

Διάρκεια

120 λεπτά (με διάλειμμα)

Τιμές εισιτηρίων

ΤΕΤΑΡΤΗ & ΠΕΜΠΤΗ

Κανονικό: 16 ευρώ

Μειωμένο (φοιτητές, μαθητές, εκπαιδευτικοί, συνταξιούχοι): 12 ευρώ

ΟΑΕΔ: 10 ευρώ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ - ΣΑΒΒΑΤΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ

Κανονικό: 18 ευρώ

Μειωμένο (φοιτητές, μαθητές, εκπαιδευτικοί, συνταξιούχοι): 14 ευρώ

ΟΑΕΔ: 10 ευρώ

ΕΙΔΙΚΗ ΤΙΜΗ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ: 14 ευρώ (έως την προηγούμενη ημέρα κάθε παράστασης)

*Η ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΕΧΕΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ

Πωλήσεις

- "θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ"

Τουρναβίτου 7, Αθήνα (Ψυρρή)

Στο ταμείο του θεάτρου 18:00 - 21:00 (ανοικτό ΜΟΝΟ τις ημέρες των παραστάσεων)

- Ticket Services

on-line: https://www.ticketservices.gr/ event/o-kalos-anthropos-tou-se tsouan-theatro-thiseion

τηλεφωνικά: 210-7234567

εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39 - Στοά Πεσμαζόγλου

- Public

on-line: http://tickets.public.gr/event /o-kalos-anthropos-tou-setsoua n-theatro-thiseion

από όλα τα καταστήματα PUBLIC

«Η Γίδα ή Ποια είναι η Σύλβια;» του Έντουαρντ Άλμπι

Το τελευταίο έργο (2003) του βραβευμένου με τέσσερα Πούλιτζερ Αμερικάνου συγγραφέα θεωρείται ένα από τα κορυφαία και πιο τολμηρά του. Ένας επαγγελματικά άκρως επιτυχημένος οικογενειάρχης, χωρίς να πάψει να αγαπάει την γυναίκα του, ερωτεύεται την Σύλβια, η οποία τυχαίνει να είναι... γίδα! Ένας δημοσιογράφος και φίλος της οικογένειας το "καρφώνει" στην σύζυγο και στον γιο του, με αποτέλεσμα η μία ακραία αντίδραση να φέρει την άλλη, μέχρι το συναρπαστικό φινάλε. Η "Γίδα", έργο με έντονο χιούμορ, εκρηκτικούς χαρακτήρες, πανέξυπνους διαλόγους, σκληρότητα αλλά ταυτόχρονα μεγάλη τρυφερότητα, υποδεικνύει όχι μόνο το μέλλον των έως τώρα παραδοσιακών δομών της κοινωνίας, αλλά και τα κρίσιμα ερωτήματα που βασανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο.

Μετάφραση - Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης

Σκηνικά - Κοστούμια: Αρετή Μουστάκα

Πρωτότυπη μουσική - Επιμέλεια ήχων: Γιάννης Μαθές

Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

παίζουν

Ελένη Ράντου,

Νίκος Κουρής,

Γιάννης Δρακόπουλος,

Μιχαήλ Ταμπακάκης

από 14 Ιανουαρίου 2019

Δευτέρα & Τρίτη 21:15

«Στη σκιά της πείνας»

Η παράσταση, Στη σκιά της πείνας, θα αντλήσει το υλικό της, και ως προς το λόγο και ως προς τη δράση, από το μυθιστόρημα, Η Πείνα(Sult,1890) του Κνουτ Χάμσουν. Τρεις ηθοποιοί επιχειρούν να παρακολουθήσουν και να αφηγηθούν την ιστορία ενός μοναχικού συγγραφέα-ανθρώπου, που αποφασίζει να θέσει τον εαυτό του σε μια διαδικασία πειράματος. Επιλέγει να μπει στη θέση αυτών που παλεύουν για την καθημερινή τους επιβίωση. Προσπαθεί να υπάρξει μέσα από τα ελάχιστα και έρχεται αντιμέτωπος, με τη σωματική και ψυχική πείνα, τόσο του ίδιου του εαυτού, όσο και της ίδιας του της πόλης, στην οποία περιφέρεται σαν ζωντανός νεκρός ανάμεσα στις σκιές της.

Διασκευή - Σκηνοθεσία: Ανοιξιά Μπουντζιούκα

Πρωτότυπη μουσική: Νικόλ Σουβατζή Ι Σκηνικά - Κοστούμια: Ολυμπία Σιδερίδου

Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη Ι Επιμέλεια video: Λουίζος Ασλανίδης

Συνεργάτις Δραματουργός: Μαγδαληνή Καραβάτση

Συνεργάτις Σκηνογράφου - Ενδυματολόγου: Αθανασία Τσουκαλά Ι Παραγωγή: Ekso Productions Ι Εκτέλεση παραγωγής: Λουίζος Ασλανίδης, Ανοιξιά Μπουντζιούκα

παίζουν

Γιώργος Βουρδαμής- Μαυρογένης,

Βασιλική Σουρρή,

Νίκος Φλεσιόπουλος

από 14 Ιανουαρίου 2019

κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 19.00

μόνο για 14 παραστάσεις

Η παράσταση πραγματοποιείται υπό την Αιγίδα της Νορβηγικής Πρεσβείας και του Νορβηγικού Ινστιτούτου.

«Rendez - vous?»

Meat Me On Facebook

 

Με χαρά σας προσκαλούμε στα "πάρτι" που διοργανώνουμε στο θησείον -ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ.

Για να περάσουμε καλά. Να γνωριστούμε. Να μη μείνουμε μόνοι για μία ακόμα μέρα.

Νέοι άνθρωποι, οι σχέσεις τους, ένα party, μουσική, κοκτέιλ, χορός, τραγούδι, και...

τα social media.

Πρόκειται για ένα πάρτι, κι όπως σε κάθε πάρτι, κάποιοι άνθρωποι συναντιούνται

εκεί. Γνωρίζονται. Συζητούν. Πίνουν. Χορεύουν. Εκμυστηρεύονται. Μαλώνουν.

Φιλιούνται. Θέλουν να συνάψουν σχέσεις. Ψάχνουν να μην είναι μόνοι.

Έξι ηθοποιοί και ένας μουσικός παρευρίσκονται σ' αυτήν την συνάντηση, και

μας αφηγούνται ιστορίες από πραγματικά ραντεβού, δικά τους ή άλλων. Η

παράσταση επικεντρώνει την προσοχή της στο προσωπικό, μικρό βίωμα,

επιθυμώντας να το καταστήσει οικουμενική πιθανότητα. Προσπαθεί να κατανοήσει τις

ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων -και συγκεκριμένα των νέων- στη σημερινή εποχή:

την ανάγκη του νέου ανθρώπου να μοιραστεί με τον άλλον τη σάρκα, την ψυχή του,

αλλά και το φόβο του απέναντι στη μοναξιά.

Μέσα από την καθομιλουμένη ωμή γλώσσα και τον κυνισμό της

καθημερινότητας, στόχος είναι να ξεπροβάλλει η ποίηση.

Οι θεατές είναι αναπόσπαστο μέρος αυτού του πάρτι. Είναι προσκεκλημένοι.

Κάθονται πάνω στη σκηνή, κυκλώνοντας τους ηθοποιούς. Ο χαμηλός και ο

πολύχρωμος φωτισμός, η ρυθμική μουσική μπιτ, η εικόνα ενός μπαρ, τους

υποβάλλουν σε αυτήν την αίσθηση του βυθίσματος στα ένστικτα της συνενοχής.

Πάνω από τα κεφάλια όλων υπάρχουν δύο οθόνες που προβάλλουν τη σελίδα του

Rendez-vous? στο Facebook. Μια ακόμα παράσταση εκτυλίσσεται εκεί ταυτόχρονα.

Μια παράσταση από αναρτήσεις, φωτογραφίες, απευθείας μεταδόσεις. Ηθοποιοί και

θεατές συμμετέχουν και στις δύο την ίδια στιγμή. Τα social media δρουν ως μία

εναλλακτική, ψηφιακή πραγματικότητα, το ίδιο υπαρκτή με την κανονική. Εκεί το εγώ, κατασκευάζεται λεπτομερώς για να είναι όπως επιθυμεί να φαίνεται . Ο άλλος γίνεται

πιο προσιτός. Η ζωή δείχνει διαφορετική και ωραία.

Με πόσους έχεις πάει;

Τι σημαίνει σχέση σήμερα;

Υπάρχει κάτι που διαρκεί;

Υπάρχει το "φυσιολογικό";

Έχουμε μείνει μόνο εγώ και εσύ, να κοιτιόμαστε;

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Κοσμίδης

Δραματουργία: Χάρης Ηλιάδης, Ματίνα Παγουλάτου Ι Σκηνογραφία - φωτισμοί: Βαγγέλης Μαρούλης Ι Μουσική: Μάριος Μορφίδης Ι Οργάνωση παραγωγής: Νίκος Μαυράκης/ TooFarEast Productions Ι Βοηθός σκηνοθέτη: Στέλλα Ψαρουδάκη

παίζουν

Νικόλας Ανδρουλάκης,

Έκτορας Γασπαράτος,

Εμμανουέλα Κοντογιώργου-Οικονόμου,

Βαγγέλης Κοσμίδης,

Μαριέλα Ντούμου,

Αντιγόνη Σταυροπούλου,

Χριστίνα Χειλά Φαμέλη

από 8 Μαρτίου 2019

Παρασκευή & Σάββατο

στις 23:45

Και 2 εφηβικά έργα.

Το Μουσείο Μπενάκη, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και το θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ ενώνουν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά τις δυνάμεις τους στο πλαίσιο του θεάτρου για παιδιά παρουσιάζοντας "Το Συρματόπλεγμα" και ένα σημαντικό έργο της ελληνικής λογοτεχνίας ("Η μουσική που σταμάτησε τον πετροπόλεμο").

Δημιουργούν μια "μεταφερόμενη σκηνή" που δίνει τη δυνατότητα σε κάθε σχολείο να παρακολουθήσει την παράσταση σε όποια από τις τρεις σύγχρονες θεατρικές σκηνές επιθυμεί ή και σε χώρο του σχολείου.

«Το Συρματόπλεγμα»

του Νικορέστη Χανιωτάκη

με τα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου

Μετά τις μεγάλες επιτυχίες "4 λεπτά & 12 δευτερόλεπτα" και "Η μουσική που σταμάτησε τον πετροπόλεμο", το θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ συνεχίζει την δραστηριοποίησή του στο θέατρο για νέους/εφήβους.

Η παράσταση: Απευθύνεται σε παιδιά κι εφήβους από 12 έως 18 ετών και έχει παιδαγωγικό χαρακτήρα καθώς τα παιδιά συναντούν το ιστορικό θέμα των γενοκτονιών, μεταδίδοντάς τους την αξία της ισότητας, της φιλίας και της παιδικής αθωότητας.

Υπόθεση: Κατά τη διάρκεια του πολέμου , ένα μικρό αγόρι, γεμάτο ενέργεια αποφασίζει να αγνοήσει τις προειδοποιήσεις της μητέρας του και να ανακαλύψει την περιπέτεια στο γειτονικό δάσος. Εκεί πίσω από ένα συρματόπλεγμα, συναντά ένα συνομήλικο αγόρια διαφορετικής καταγωγής. Το παιχνίδι θα νικήσει την έχθρα μεταξύ των λαών και μια εκπληκτική φιλία γεννιέται με απρόβλεπτες συνέπειες.

Συντελεστές:

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης

Σκηνικά: Έλλη Εμπεδοκλή / Κοστούμια: Αναστασία Σπάνθη

Μουσική Διδασκαλία - Ενορχηστρώσεις: Γιάννης Μαθές

Κίνηση: Μόνικα Κολοκοτρώνη / Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Βοηθός σκηνοθέτη: Στέφανος Παπατρέχας / Προβολές: Ειρήνη Τηνιακού

Συμπαραγωγή: Μανόλης Σάρδης PRO4 & Καλλιτεχνική εταιρεία Μυθωδία.

Παίζουν (αλφαβητικά): Μπέτυ Αποστόλου, Μαρία Δελετζέ, Γιάννης Καλατζόπουλος, Φάνης Μιλλεούνης, Ελισάβετ Μπούρα, Παύλος Παυλίδης, Γεράσιμος Σκαφίδας, Δημήτρης Σταματελόπουλος.

Διάρκεια: 90 λεπτά

Παραστάσεις για το κοινό

Κυριακές 14, 21 & 28 Οκτωβρίου 2018 16.00

«Η μουσική που σταμάτησε τον πετροπόλεμο» - 2η Χρονιά!

του Δημήτρη Σπύρου (συγγραφέας του "Ψύλλου")

με την μουσική του Μίκη Θεοδωράκη

Σ' ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας βλέπουμε, μέσα απ' τα μάτια των παιδιών, μια σημαντική περίοδο απ' την εξόριστη ζωή του "αιώνιου έφηβου" Μίκη Θεοδωράκη. Η μουσική του γεμίζει τις ψυχές των νέων, οι οποίοι αφήνουν τις πέτρες για να ακούσουν τις μελωδίες του, που έμελλαν να σημαδέψουν ολόκληρη την Ελλάδα. Μια ωδή στην ελευθερία, την ειρηνική συνύπαρξη και τις ξεχασμένες αξίες διανθισμένη από δημοτικά τραγούδια και την αυθεντική μουσική του Μίκη.

Η παράσταση: Τα παιδιά έρχονται σε επαφή με μία ιστορική περίοδο για την Ελλάδα (1966-1974) και γνωρίζουν σημαντικές προσωπικότητες (Μ. Θεοδωράκης, Γ. Ρίτσος, Γ. Σεφέρης, Ο. Ελύτης κ.α.). Επίσης, βλέπουν πως ζούσαν οι συνομήλικοί τους πριν 40 χρόνια στην περιφέρεια, τι παιχνίδια έπαιζαν κτλ. Τέλος, ακούνε με συνοδεία ζωντανής μουσικής υπέροχα δημοτικά τραγούδια και αξέχαστες δημιουργίες του Μίκη ("Η Μαργαρίτα η Μαργαρώ", "Άξιον Εστί", "Άρνηση", "Νύχτα μαγικιά" κ.α.). Η γλώσσα είναι αυθεντική και συντελεί στο να μεταφέρεται η ατμόσφαιρα της εποχής. Ο συγγραφέας μας υπενθυμίζει ξεχασμένους "άγραφους" νόμους... Οκτώ ηθοποιοί δημιουργούν μπροστά στους θεατές μία παράσταση με γρήγορο ρυθμό, περιπέτεια, αγωνία και πάρα πολλές αστείες αλλά και συγκινητικές σκηνές.

Υπόθεση: Στο Πετροχώρι (η γνωστή μας Ζάτουνα) τη δεκαετία του '60, εκτυλίσσονται ιδιότυπες, σκληρές και πολλές φορές ανελέητες μάχες στον πετροπόλεμο, με πρωταγωνίστριες την πάνω και την κάτω ρούγα. Ώσπου ο ερχομός ενός εξόριστου μουσικοσυνθέτη φέρνει τα πάνω κάτω στην κλειστή κοινωνία μέχρι που τα παιδιά παρατάνε τις πέτρες για να ακούσουν τις εξαίσιες μελωδίες που βγαίνουν απ' το πιάνο! Ο πετροπόλεμος, άγνωστος στους σημερινούς εφήβους, δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι. Είχε τους κανόνες και το τελετουργικό του, που τηρούνταν με ευλάβεια...

Συντελεστές:

Πρωτότυπο κείμενο: Δημήτρης Σπύρου

Θεατρική διασκευή - Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης

Μουσική Διδασκαλία - Ενορχηστρώσεις: Γιάννης Μαθές

Σκηνικά: Έλλη Εμπεδοκλή / Κοστούμια: Αναστασία Σπάνθη

Χορογραφίες: Μαργαρίτα Βαρλάμου / Βοηθός σκηνοθέτη: Ηλέκτρα Κομνηνίδου

Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα / Προβολές: Ειρήνη Τηνιακού

Παίζουν (αλφαβητικά): Μπέτυ Αποστόλου, Μαρία Δελετζέ, Γιάννης Καλατζόπουλος, Φάνης Μιλλεούνης, Ελισάβετ Μπούρα, Γεράσιμος Σκαφίδας, Δημήτρης Σταματελόπουλος.

Διάρκεια: 85 λεπτά

Συμπαραγωγή: Μανόλης Σάρδης PRO4 & Καλλιτεχνική εταιρεία Μυθωδία

ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ:

θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ

Τουρναβίτου 7, Θησείο, Αθήνα

Το θέατρο βρίσκεται ανάμεσα στον ηλεκτρικό του Θησείου και την στάση Μετρό Μοναστηράκι.

Χωρητικότητα: 150 άτομα.

Αμφιθέατρο Μουσείου Μπενάκη

Πειραιώς 138

Το Μουσείο βρίσκεται πολύ κοντά στην στάση Μετρό Κεραμεικός.

Χωρητικότητα: 360 άτομα.

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Λεωφ. Ηρώων Πολυτεχνείου 32

Χωρητικότητα: 295 άτομα

Στο θέατρο «Αγγέλων Βήμα» επιστρέφει η Αθανασία Καραγιαννοπούλου για να παρουσιάσει το μνημειώδες έργο του Ζολά «Νανά».

Η σκηνοθέτις υπογράφει και τη θεατρική διασκευή του έργου.

Η υπόθεση είναι λίγο πολύ γνωστή με την Νανά από κορίτσι ταπεινότατης καταγωγής να αναδεικνύεται στην πιο φημισμένη εταίρα της αυτοκρατορικής Γαλλίας δημιουργώντας θύματα, καταστρέφοντας ανθρώπους και οικογένειες και κατασπαταλώντας περιουσίες. Με την ζωή και τον θάνατό της που συμπίπτει με την κήρυξη του Γαλλογερμανικού πολέμου συμβολίζει ολόκληρη την άνοδο και την πτώση ενός ολόκληρου διεφθαρμένου κόσμου.

Αυτή θα είναι η δεύτερη φορά που χώρος και καλλιτέχνις ενώνουν τις δυνάμεις τους. Η αρχή έγινε με την παράσταση με τίτλο «John Lennon: Το σκαθάρι και τα μάτια σας» του Mark St. Germain που η Αθανασία Καραγιαννοπούλου μετέφρασε και σκηνοθέτησε στο Αγγέλων Βήμα κατά την καλλιτεχνική περίοδο 2012-13 στο πλαίσιο της τότε θεματικής ενότητας του χώρου με τίτλο ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ.

Πολύ σύντομα θα ανακοινωθούν περισσότερες λεπτομέρειες για το  νέο τους εγχείρημα.

Aντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου. 
Ένας αναδιπλώμενος μεγεθυντικός καθρέφτης και ένα αρωματικό κερί 
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. 
α)Ως χώρο 
Στο Παλλάς, όταν έπαιζα στην «Μελωδια της ευτυχίας»
β) Με ποιους συναδέλφους. 
Με Αγγελική Λάμπρη και Μαρια Κορινθίου στο περσινό «Γοργονες και Μαγκες».Ήταν Μια σταλιά χώρος και κέντρο διερχομένων αλλά είχαμε απίστευτη πλάκα! 
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. 
Της Αννας Βίσση στο Παλλάς, όταν έπαιζε την «Μάλα». Λευκό, μινιμαλ, με όμορφα λουλούδια.
zeta douka texnes plus
 
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι. 
Δεν μπορώ να επιλέξω μια μόνο. Έχω ρίξει πολύ γέλιο πέρυσι με τα τα κορίτσια στο «Γοργονες και Μάγκες» αλλά έχω περάσει και πολύ ώραια με την Μαρια Ναυπλιωτου, στο καμαρίνι που μοιραζόμασταν στο Εθνικο θεατρο και στο Piccolo Teatro του Μιλανου, κατά την Διάρκεια της «Οδύσσειας»!
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου. 
Πριν βγω στην σκηνή, σκέφτομαι ότι τώρα «τελειώσαν τα ψέματα», δίνοντας δύναμη στον εαυτό μου πριν την παράσταση και φεύγοντας για το σπίτι μου, τσεκάρω αν έχω σβήσει το κερί...
 
 
Η Ζέτα Δούκα πρωταγωνιστεί  στην παράσταση "Γράμμα σ' ένα παιδί" που θα κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 1η Οκτωβρίου και θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 για 10 μοναδικές παραστάσεις. 
 
zeta douka gramma texnes plus

Video

"Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι: Όν" στο Κέντρο ελέγχου τηλεοράσεων.

Από 13 Οκτώβρη - 11 Νοέμβρη. Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:00

Ομάδα NV Sisterhood

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία